IV SA/Wa 1165/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska - Litwiniec Sędziowie Sędzia WSA Monika Barszcz (spr.) Sędzia WSA Joanna Borkowska po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. L. i L.L. na decyzję Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] marca 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi jest decyzja Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: "Prezes PGWWP", "organ II instancji", "organ odwoławczy") z dnia [...] marca 2020 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: "Dyrektor RZGW" lub "organ I instancji") z dnia [...] lipca 2019 r., znak: [...] odmawiająca uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy na rzecz K. L. oraz L. L., dla inwestycji polegającej na przebudowie, rozbudowie i nadbudowie istniejących budynków gospodarczych i usługowych oraz budowie budynku stajni z częścią usługową, budowie budynku usługowego stanowiących kompleks projektowanego ośrodka jeździeckiego z zapleczem usługowo - hotelowym planowanej na terenie działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...]. [...], [...]. [...], [...] arkusz mapy 1 (obręb [...]), m. [...], gm. [...], w zakresie zabudowy i zagospodarowania terenu położonego na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią. Zaskarżona decyzja była wynikiem następujących ustaleń i oceny prawnej: Pismem z dnia 11 lipca 2019 r. Wójt Gminy [...] wystąpił do Dyrektora RZGW z wnioskiem o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie, rozbudowie i nadbudowie istniejących budynków gospodarczych i usługowych oraz budowie budynku stajni z częścią usługową, budowie budynku usługowego, stanowiących kompleks projektowanego ośrodka jeździeckiego z zapleczem usługowo-hotelowym na terenie położonym w miejscowości [...] oznaczonym w ewidencji gruntów jako działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], arkusz mapy 1 (obręb [...]), na rzecz K. L. oraz L. L.. Decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. Dyrektor RZGW odmówił uzgodnienia projektu decyzji w odniesieniu do obszarów szczególnego zagrożenia powodzią, w zakresie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W uzasadnieniu decyzji, organ I instancji powołując się na art. 166 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2018 r., poz. 2268 ze zm. "p.w."), wskazał, że w celu zapewnienia ochrony ludności i mienia przed powodzią obszary szczególnego zagrożenia powodzią oraz poziom zagrożenia powodziowego wynikający z wyznaczenia ww. obszarów uwzględnia się m.in. w decyzjach o warunkach zabudowy dotyczących nieruchomości w całości lub w części położonych na tych obszarach. Dyrektor RZGW wyjaśnił, że obszary szczególnego zagrożenia powodzią (zgodnie z art. 16 pkt 34) p.w. stanowią obszary, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest średnie i wynosi raz na 100 lat (p=1%), obszary, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest wysokie i wynosi raz na 10 lat (p=10%), obszary między linią brzegu a wałem przeciwpowodziowym lub naturalnym wysokim brzegiem, w który wbudowano wał przeciwpowodziowy, a także wyspy i przymuliska (o których mowa w art. 224 p.w.), stanowiące działki ewidencyjne oraz pas techniczny. Ponadto organ I instancji wskazał, że zgodnie z art. 169 p.w. dla obszarów narażonych na niebezpieczeństwo powodzi, wskazanych we wstępnej ocenie ryzyka powodziowego, sporządza się mapy zagrożenia powodziowego, na których przedstawia się w szczególności obszary szczególnego zagrożenia powodzią, obszary, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest niskie i wynosi raz na 500 lat oraz obszary narażone na zalanie w przypadku zniszczenia lub uszkodzenia wału przeciwpowodziowego. Dyrektor RZGW zaznaczył, że na podstawie mapy zagrożenia powodziowego ustalono, że działki nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] (obręb [...]) znajdują się: a) w całości na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, w rozumieniu art. 16 pkt 34 lit. a) p.w., tj. obszarze, na którym prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest średnie i wynosi raz na 100 lat, rzędna wody o p=1% wynosi około 82,02 m n.p.m., b) poza obszarem szczególnego zagrożenia powodzią, w rozumieniu art. 16 pkt 34 lit. b) p.w., tj. obszarem, na którym prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest wysokie i wynosi raz na 10 lat, c) poza obszarem szczególnego zagrożenia powodzią, w rozumieniu art. 16 pkt 34 lit. c) p.w. tj. obszarem między linią brzegu, a wałem przeciwpowodziowym lub naturalnym wysokim brzegiem, w który wbudowano wał przeciwpowodziowy, a także wyspy i przymuliska, o których mowa w art. 224, stanowiące działki ewidencyjne. Organ I instancji wskazał, że 77 ust. 1 pkt 3) lit a) p.w., na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią zakazuje m.in. gromadzenia ścieków, odchodów zwierzęcych, środków chemicznych, a także innych substancji mogących zanieczyścić wody, przy czym jeżeli nie spowoduje to zagrożenia dla jakości wód w przypadku wystąpienia powodzi, Dyrektor RZGW (art. 77 ust. 3 p.w.) może, w drodze decyzji, zwolnić od wymienionych wyżej zakazów, określając warunki niezbędne dla ochrony jakości wód. Organ I instancji zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 166 ust. 1 p.w., w projekcie decyzji o warunkach zabudowy (zarówno w części tekstowej, jak i graficznej) należy uwzględniać obszary szczególnego zagrożenia powodzią oraz poziom zagrożenia powodziowego wynikający z wyznaczenia obszarów szczególnego zagrożenia powodzią i to zawsze, gdy decyzja dotyczy nieruchomości w całości lub w części położonych na tych obszarach. Dyrektor RZGW zauważył, że przedłożony do uzgodnienia projekt decyzji o warunkach zabudowy w pkt 10 ppkt 12) zawiera prawidłowe zapisy dotyczące położenia terenu inwestycji na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, na którym prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest średnie i wynosi raz na 100 lat (p=1%) wraz z podaniem rzędnej wody o p=1%. Ponadto, na przedłożonym załączniku graficznym do projektu decyzji o warunkach zabudowy nie zaznaczono zasięgu granicy obszaru szczególnego zagrożenia powodzią o p=1% lub nie wskazano w legendzie, że działka w całości znajduje się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią o p=1%. Dodatkowo na podstawie mapy zagrożenia powodziowego organ I instancji ustalił, że działki o nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] (obręb [...]) znajdują się: a) w całości na obszarze, na którym prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest niskie i wynosi raz na 500 lat, rzędna wody o p=0,2% wynosi około 82,29 m.n.p.m.; b) poza obszarem narażonym na zalanie w przypadku zniszczenia lub uszkodzenia wału przeciwpowodziowego. Organ I instancji zwrócił również uwagę, że pomimo, iż z obecnie obowiązujących przepisów prawa nie wynika obowiązek uwzględniania w projekcie decyzji o warunkach zabudowy informacji dotyczących obszaru, na którym prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest niskie i wynosi raz na 500 lat, w przedmiotowym projekcie decyzji w części tekstowej zawarto stosowne informacje w tym zakresie. Dyrektor RZGW ustalił, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne będzie realizowane w całości na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią o p=1%. Jednocześnie organ I instancji wskazał, że do analizy rzędnych terenu wykorzystano numeryczny model terenu ze względu na małą ilość pikiet wysokościowych na mapie zasadniczej. Z analizy numerycznego modelu terenu wynika, że rzędne terenu na obszarze obejmującym przedmiotową inwestycję kształtują się na poziomie od około 80,30 m n.p.m,, poprzez 81,20 m n.p.m. do około 81,35 m n.p.m. (od zachodniej strony do wschodniej strony działki). Oznacza to, że w przypadku wystąpienia wezbrania powodziowego o prawdopodobieństwie p=1% (tj. raz na 100 lat), przedmiotowy teren może zostać zalany warstwą wody o głębokości nawet do 1,70 m, poprzez 0,82 m do 0,67 m. Zdaniem Dyrektora RZGW, z powyższej analizy wynika, że największe głębokości zalewu (1,70 m) występują na działkach [...], [...], [...] obręb [...]. Przedmiotowe działki zlokalizowane są w odległości ok. 315 m od rzeki [...] na lewym brzegu. [...] jest na tym odcinku obustronnie obwałowana. Działki położone są w odległości 240 m za wałem przeciwpowodziowym, jednakże w przypadku wystąpienia powodzi o prawdopodobieństwie p=1% woda powodziowa wleje się na teren zalewu (także na działki objęte wnioskiem) w odległości ok. 1 km na południowy-wschód, w miejscu gdzie zaczyna się wał przeciwpowodziowy. Dalsze rozlewanie wody powodziowej w kierunku północno-zachodnim (wzdłuż wału) ogranicza nasyp drogi nr [...]. Z powodu ograniczeń w postaci obiektów liniowych: wału przeciwpowodziowego i nasypu drogi wojewódzkiej obszar szczególnego zagrożenia powodzią o p=1% na wysokości przedmiotowych działek rozciąga się w kierunku zachód-wschód strefą o szerokości ponad 4 km. Teren inwestycji otoczony jest z dwóch stron budowlami ziemnymi, co z jednej strony chroni go przed wodą powodziową o p=10%, jednak z drugiej strony, w przypadku powodzi o p=1% tworzy obszar, na który woda wlewa się i stagnuje z uwagi na brak możliwości spływu do rzeki. Organ I instancji zwrócił uwagę, że w przedłożonym projekcie decyzji o warunkach zabudowy w pkt 7 ppkt 3) zawarto informację o zamiarze odprowadzania ścieków technologicznych (z budynków inwentarskich - stajni) do szczelnego zbiornika na nieczystości płynne, wyposażonego w zawory zwrotne i odcinające i przekazywania ich do rolniczego wykorzystania, natomiast w pkt 7 ppkt 5) o zamiarze usuwania obornika poprzez gromadzenie w szczelnych pojemnikach, a następnie transportowanie do odbiorcy i przekazywania go do rolniczego wykorzystania. W przypadku gromadzenia ścieków technologicznych, obornika w szczelnych zbiornikach, pomimo zastosowanych rozwiązań, należy brać pod uwagę fakt, że w czasie powodzi, która jest zjawiskiem nagłym, nierzadko nie do przewidzenia, nie będzie możliwości wywozu nieczystości z przedmiotowego obszaru przez dłuższy okres czasu wynikający ze stagnowania wód powodziowych. W tym okresie może dojść do przepełnienia zbiorników. Wody powodziowe wymywają oraz transportują substancje szkodliwe dla środowiska i zdrowia ludzi, stanowiące zawartość np. szamb, oczyszczalni ścieków, gnojowników, zanieczyszczając środowisko, w tym wody powierzchniowe i lokalne studnie, będące źródłem wody pitnej. Stagnowanie wód powodziowych (wody stojące) na przedmiotowym obszarze byłoby siedliskiem niebezpiecznych dla zdrowia i życia pasożytów i bakterii. Organ I instancji wskazał, że w przypadku wystąpienia wezbrania powodziowego o prawdopodobieństwie wystąpienia p=1%, teren przedmiotowych działek zostanie całkowicie zalany, w tym droga dojazdowa do drogi publicznej, oznaczonej na załączniku graficznym nr 1 symbolem KDW, co utrudni lub całkowicie uniemożliwi zaopatrzenie mieszkańców w wodę, żywność i udzielenie im ewentualnej pomocy medycznej. Ponadto ww. zagrożenia dotyczą stałego pobytu zwierząt na przedmiotowym terenie, a sytuacji ta nie zmieni się nawet w przypadku, gdy inwestor zobowiąże się do utrzymania drogi dojazdowej we właściwym stanie technicznym, co ma zapobiec jej zalaniu. Dyrektor RZGW wskazał, że zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 października 2016 r. w sprawie przyjęcia Planu zarządzania ryzykiem powodziowym dla obszaru dorzecza [...] (Dz.U. z 2016 r. poz. [...]), określono trzy główne cele dla redukcji zidentyfikowanego ryzyka powodziowego, tj. zahamowanie wzrostu ryzyka powodziowego, obniżenie istniejącego ryzyka powodziowego oraz poprawa systemu zarządzania ryzykiem powodziowym. W ramach celów głównych określone zostały cele szczegółowe, w tym m.in. w ramach zahamowania wzrostu ryzyka powodziowego: utrzymanie oraz zwiększenie istniejącej zdolności retencyjnej zlewni w regionie wodnym, a także wyeliminowanie lub unikanie wzrostu zagospodarowania na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią. W ocenie organu I instancji, realizacja jakichkolwiek działań na przedmiotowej działce zmniejszyłaby zdolność retencyjną zlewni poprzez lokalizację nowej zabudowy i powierzchni szczelnie utwardzonych oraz przede wszystkim spowodowałaby wzrost zagospodarowania terenów wskazanych jako obszary szczególnego zagrożenia powodzią, a więc jest sprzeczna z celami zarządzania ryzykiem powodziowym, spowodowałaby również zagrożenie dla jakości wód oraz zagrożenie dla życia ludzi i zwierząt przebywających na przedmiotowym obszarze. Zdaniem Dyrektora RZGW, troska o zdrowie i życie ludzi, które są wartościami nadrzędnymi, powoduje, że wprowadzenie nowej zabudowy w obrębie działek nr ew. [...], [...], [...], [...], [...] i [...] obręb [...] gm. [...], nie powinno mieć miejsca, zwłaszcza, że ochronę ludzi i mienia przed powodzią realizuje się w szczególności przez kształtowanie zagospodarowania przestrzennego dolin rzecznych lub terenów zalewowych. Pismem z dnia 14 sierpnia 2019 r K. L. i L. L. (dalej łącznie określane jako: "inwestorki", "strony", "skarżące") wniosły odwołanie do Prezesa PGWWP. Decyzją z dnia [...] marca 2020 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Prezes PGWWP przytoczył podstawę materialnoprawną rozpoznania sprawy. Organ odwoławczy, przyjmując ustalenia faktyczne organu I instancji, wskazał, że zgodnie z obowiązującymi mapami zagrożenia powodziowego (arkusz [...]), które zostały opublikowane na stronie Hydroportalu KZGW (pod adresem [...]), teren wskazany na załączniku do projektu decyzji o warunkach zabudowy, w całości położony jest na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, gdzie prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest średnie i wynosi 1% (dalej woda 1%). Ponadto analizowany teren w całości położony jest na obszarach gdzie prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest niskie i wynosi 0,2% (dalej woda 0,2%). Prezes PGWWP podziela stanowisko Dyrektora RZGW wyrażone w sentencji zaskarżonej decyzji, iż koniecznym jest odmowa uzgodnienia rzeczonego projektu decyzji o warunkach zabudowy. Organ II instancji wskazał, że z art. 163 ust. 5 oraz ust. 6 p.w. wynika, iż ochronę przed powodzią prowadzi się z uwzględnieniem map zagrożenia powodziowego, map ryzyka powodziowego oraz planów zarządzania ryzykiem powodziowym i realizuje się ją uwzględniając wszystkie elementy zarządzania ryzykiem powodziowym. Ponadto jednym z aspektów ochrony przed powodzią jest kształtowanie zagospodarowania przestrzennego dolin rzecznych lub terenów zalewowych, w szczególności obszarów szczególnego zagrożenia powodzią, przy czym ważne jest, aby na zagrożonym obszarze prowadzić racjonalną politykę w zakresie planowania przestrzennego w odniesieniu do występującej charakterystyki zagrożenia powodziowego. Prezes PGWWP wskazał, że art. 166 ust. 10 p.w. wymienia enumeratywnie przesłanki w zakresie odmowy uzgodnienia, które organ weryfikuje w pierwszej kolejności, a następnie, zgodnie z art. 166 ust. 3 p.w., określa warunki lub wymagania, o których mowa w art. 166 ust. 8 p.w. dotyczące decyzji pozytywnej, wskazującej jakie rozwiązania mają być dochowane, by planowane działanie mogło być realizowane. Organ odwoławczy, poddając analizie warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności: obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji stwierdził, że przedmiotowy projekt decyzji o warunkach zabudowy dopuszcza realizację czynności zakazanych w odniesieniu do obszarów szczególnego zagrożenia powodzią, o których mowa w art. 77 ust. 1 pkt 3 lit a p.w. tj. m.in. gromadzenia ścieków, nawozów naturalnych, a także innych substancji lub materiałów, które mogą zanieczyścić wody. Prezes PGWWP wskazał, że art. 77 ust. 3 ustawy p.w. dopuszcza w szczególnych przypadkach możliwość zwolnienia od ww. zakazów i wskazuje na określenie warunków niezbędnych dla ochrony jakości wód. Podkreślił także, iż wprost z art. 388 ust. 4 p.w., wynika, że wydanie decyzji zwalniającej od zakazów obowiązujących na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, o których mowa w art. 77 ust. 3 p.w., następuje przed uzyskaniem decyzji wydawanych na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jednakże brak decyzji, o której mowa w art. 77 ust. 3 p.w. stwierdzającej, że planowane działania nie spowodują zagrożenia dla jakości wód, wpisuje się w przesłankę do odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy wskazanej w art. 166 ust. 10 pkt 3 p.w. Wobec powyższego, w ocenie organu odwoławczego, brak jest możliwości uzgodnienia rzeczonego projektu decyzji o warunkach zabudowy, ponieważ przedłożony projekt dokumentu nie zawiera warunków, które powinny zostać określone w przypadku uzyskania przez wnioskodawcę decyzji, o której mowa w art. 77 ust. 3 p.w. Jednocześnie organ II instancji zauważył, że w przedłożonym projekcie decyzji o warunkach zabudowy wskazano wymagania w celu ograniczenia ewentualnych skutków powodzi, które mają charakter ogólny. Organ odwoławczy wskazał, że mapa zagrożenia powodziowego określa rzędną wody 1% na poziomie 82,02 m n.p.m. (minimalna rzędna terenu ustalona na podstawie Numerycznego Modelu Terenu wynosi 80,30 m n.p.m.), a zatem głębokość wody w przypadku powodzi wynosi około 170 cm. Na podstawie dokonanej analizy Prezes PGWWP stwierdził, że realizacja inwestycji wskazana w projekcie decyzji o warunkach zabudowy nie ogranicza negatywnych skutków powodzi, tylko będzie powodować ich zwiększenie. Ponadto zaznaczył, że istotnym elementem w przeprowadzonej analizie są uwarunkowania lokalizacyjne terenu objętego zamierzeniem. Przedmiotowy teren położony jest w granicach obszarów szczególnego zagrożenia powodzią, gdzie ustalono głębokości zalewu w przypadku wystąpienia wody 1% na poziomie przekraczającym 1,5 m. Organ odwoławczy wskazał, że z uwagi na uwarunkowania lokalizacyjne (mając przy tym na uwadze głębokość wody 1% na przedmiotowym terenie) oraz przedmiot projektu decyzji o warunkach zabudowy (budynki przeznaczone na pobyt ludzi oraz zwierząt) należy uwzględnić oddziaływanie wód powodziowych na same obiekty i związane z tym warunki sanitarne. Zdaniem organu II instancji projektowane budynki oraz części budynków podlegające rozbudowie będą narażone na oddziaływanie wód powodziowych, a materiały budowlane poddane długotrwałemu oddziaływaniu wód powodziowych narażone są na m.in. zanieczyszczenie chemiczne substancjami rozpuszczonymi w wodzie powodziowej czy zanieczyszczenie biologiczne wywołane nadmierną wilgocią (rozwój grzybów). W ocenie Prezesa PGWWP powyższe wskazuje, że realizacja inwestycji wpływałaby na zdrowie ludzi korzystających z przedmiotowego budynku. W ocenie organu odwoławczego, zagospodarowanie terenu poprzez budowę nowych obiektów budowlanych przeznaczonych nawet na tymczasowy pobyt ludzi w przedmiotowym terenie stanowi zagrożenie dla zdrowia ludzi, a w interesie społecznym pierwszorzędne jest bezpieczeństwo obywateli. Organ II instancji, dokonując oceny projektu dokumentu, poddał analizie także ewakuację, w tym możliwość bezpiecznego opuszczania obiektów, w przypadku wystąpienia powodzi, zauważając, że dotyczyłaby ona ludzi, zwierząt oraz mienia. Zdaniem organu odwoławczego, ewakuacja zwierząt może stanowić zagrożenie dla służb ratowniczych, a nadto nie można wykluczyć sytuacji, w której nie wszystkie zwierzęta, byłyby uratowane. W kontekście powyższego należy mieć natomiast na względzie, że padłe zwierzęta stanowiłyby zagrożenie epidemiologiczne, co z kolei stanowiłoby zagrożenie dla zdrowia ludzi i środowiska. Zdaniem Prezesa PGWWP, z uwagi na ochronę ludzi oraz zwierząt w przypadku wystąpienia powodzi, będące elementami racjonalnej polityki w zakresie ochrony przeciwpowodziowej, w analizowanym przypadku w pełni uzasadnione jest wydanie decyzji odmawiającej uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Organ odwoławczy wskazał, że realizacja działań objętych projektem decyzji o warunkach zabudowy, oprócz tego że zmniejszałaby zdolność retencyjną zlewni (poprzez zlokalizowanie nowej zabudowy, co przyczynia się do zmniejszenia powierzchni biologicznie czynnej) to przede wszystkim spowodowałaby wzrost zagospodarowania terenów wskazanych, jako obszary szczególnego zagrożenia powodzią, a więc jest sprzeczna z celami zarządzania ryzkiem powodziowym. Organ II instancji, zauważył, że działania przedstawione w projekcie decyzji o warunkach zabudowy, są działaniami powodującymi zwiększenie prawdopodobieństwa występowania powodzi. W tej sytuacji dokonując ustaleń w zakresie wpływu planowanych działań na zarządzanie ryzkiem powodziowym, lokalizacja obiektów na terenie nieruchomości wiąże się ze wzrostem wartości majątku, co w przypadku położenia w granicach obszarów szczególnego zagrożenia powodzią przyczynia się do zwiększenia strat w mieniu w przypadku wystąpienia powodzi. Wody powodziowe będą oddziaływać na budynki poprzez wskazane powyżej zanieczyszczenie chemiczne substancjami rozpuszczonymi w wodzie powodziowej oraz zanieczyszczenie biologiczne wywołane nadmierną wilgocią, ale także przyczyniać się do zmiany wymiarów geometrycznych w wyniku nasiąknięcia wodą oraz obniżenie trwałości materiałów. Ponadto, zgodnie z mapą ryzyka powodziowego (arkusz: [...]) przedstawiającą negatywne konsekwencje dla ludności oraz wartości potencjalnych strat powodziowych, w przypadku wystąpienia wody 1% wartość strat powodziowych została określona na poziomie 100,01-150 zł/m2. Organ odwoławczy zaznaczył przy tym, że w ramach prowadzonego postępowania nie posiada on uprawnień w odniesieniu do obiektów istniejących, ponieważ przedmiotem analizy są wyłącznie działania planowane. Organ II instancji zaznaczył także, iż bezspornie w sytuacji realizacji działań przedstawionych w projekcie decyzji o warunkach zabudowy wartość strat powodziowych wzrosłaby w przypadku wystąpienia powodzi. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiodły skarżące, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie: 1) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 100 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 ust. 3 p.w. poprzez brak zawieszenia postępowania o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy i brak wyznaczenia stronie terminu do wystąpienia z wnioskiem do Dyrektora RZGW o wydanie decyzji dot. warunków zwalniających od zakazu gromadzenia ścieków na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią; 2) art. 6, 7, 8, 77, 80 k.p.a. poprzez zaniechanie zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, oraz prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, polegający na: a) odstąpieniu od rozważenia, czy zabudowa terenu znajdującego się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, byłaby możliwa przy zachowaniu określonych warunków (np. podwyższenia terenu, odpowiednich zabezpieczeń na działkach sąsiednich należących do skarżących) zwłaszcza, że na sąsiednich działkach istnieje szereg zabudowań różnego charakteru, w tym są gromadzone ścieki, na obszarze szczególnego zagrożenia powodziowego, co wskazuje na nierówny sposób traktowania obywateli, b) nieuwzględnienia, iż w projekcie przewiduje się m.in. wykonanie podwyższenia terenu w obszarze inwestycji aby poziom posadzek w projektowanych budynkach był powyżej rzędnej wody około 82,02 m n.p.m. 3) art. 8 kpa w zw. z art. 32 Konstytucji RP polegające na nie zastosowaniu zasady równego traktowania obywateli przez władze publiczne, poprzez odmowę uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy mimo, iż w przypadku działek sąsiednich takie zgody wydano; 4) naruszenie art. 107 k.p.a. poprzez niedostateczne uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji, w szczególności w zakresie podstawy odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy; 5) art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., zgodnie z którymi organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy zaistniały przesłanki do odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, czy może można było wydać decyzję uzgadniającą projekt decyzji o warunkach zabudowy np. pod pewnymi warunkami; 6) naruszenie tj. art. 166 ust. 10 p.w. w zw. z art. 77 ust. 1 pkt 3a p.w. poprzez: a) jego niewłaściwe zastosowanie polegające na odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, w sytuacji gdy istnieje możliwość zwolnienia spod zakazów, a nadto istnienie zakazów nie stanowi przesłanki odmowy uzgodnienia wyartykułowanej w art. 166 ust. 10 p.w., b) niewłaściwe zastosowanie polegające na odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy ze względu na planowane w inwestycji m.in. gromadzenie ścieków, w sytuacji gdy skarżący mogą i mają możliwość wywożenia ścieków z terenu nieruchomości nadto mają możliwość dostosowania zabudowy na działkach sąsiednich należących do skarżących; 7) naruszenie art. 77 ust. 3 p.w. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez brak wydania w stosunku do skarżących decyzji zwalniającej m.in. od zakazu gromadzenia ścieków, 8) naruszenie art. 166 ust. 10 pkt. 1-5 p.w. poprzez błędne uznanie, iż spełniły się przesłanki do wydania decyzji odmownej w szczególności iż wydanie pozwolenia na budowę w niniejszej sprawie stanowiłoby zagrożenie dla ochrony zdrowia ludzi, środowiska i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków; 9) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że teren inwestycji dla której ustalane są warunki zabudowy, zlokalizowany jest w całości na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, w sytuacji gdy ani z treści wniosku o ustalenie warunków zabudowy oraz dokumentów w aktach sprawy nie wynika, że terenem zagrożenia powodziowego objęta jest cała inwestycja (tj. również ta część działki, która w ocenie skarżących położona jest poza obszarem szczególnego zagrożenia powodziowego). Z uwagi na powyższe, skarżące wniosły o uchylenie obu decyzji oraz o zasądzenie na podstawie art. 200 p.p.s.a. kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżące wskazały, że organ II instancji błędnie uznał, że nie było podstaw do wydania pozytywnej decyzji i uzgodnienia rzeczonego projektu. W ocenie strony organ winien dokonać zawieszenia postępowania o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy i wyznaczyć stronie termin do wystąpienia z wnioskiem do Dyrektora RZGW o wydanie decyzji dot. warunków zwalniającej od zakazu gromadzenia ścieków na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią. Skarżące zaznaczyły, że w odwołaniu od decyzji wyszły z propozycją m.in. podwyższenia terenu celem ochrony wód. W ocenie skarżących organ II instancji zaniechał całościowego zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, oraz prowadzenia postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej w szczególności polegający na odstąpieniu od rozważenia, czy zabudowa terenu znajdującego się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, byłaby możliwa przy zachowaniu określonych warunków (np. podwyższenia terenu, odpowiednich zabezpieczeń na działkach sąsiednich należących do skarżących) zwłaszcza, że na sąsiednich działkach istnieje szereg zabudowań różnego charakteru, w tym są gromadzone ścieki, na obszarze szczególnego zagrożenia powodziowego, co wskazuje na nierówny sposób traktowania obywateli. Zdaniem stron organ II instancji nie wziął pod uwagę faktu, iż w projekcie przewiduje się m.in. wykonanie podwyższenia terenu w obszarze inwestycji aby poziom posadzek w projektowanych budynkach był powyżej rzędnej wody około 82,02 m n.p.m. Ponadto w ocenie skarżących organ II instancji nie zastosował zasady równego traktowania obywateli przez władze publiczne, poprzez odmowę uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy mimo, iż w przypadku działek sąsiednich takie zgody wydano. Strony podkreśliły, iż działki sąsiadujące z działkami na których ma być realizowana inwestycja uzyskały pozwolenie na budowę, mimo, iż też znajdują się na terenach zalewowych. Zdaniem stron organ II Instancji naruszył art. 107 k.p.a, gdyż nie wskazał dlaczego wydał decyzję odmową mimo, iż skarżące dołożyły wszelkich starań celem wykonania warunków pozwalających na ochronę wód. Skarżące podniosły, że istnieje możliwość zwolnienia spod zakazów, a nadto istnienie zakazów nie stanowi przestanki odmowy uzgodnienia wyartykułowanej w art. 166 ust. 10 ustawy prawo wodne oraz odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy ze względu na planowane w inwestycji gromadzenie ścieków, w sytuacji gdy skarżące mogą i mają możliwość wywożenia ścieków z terenu nieruchomości. Strony wskazały, że organ II instancji błędnie ustalił, iż teren inwestycji dla której ustalane są warunki zabudowy, zlokalizowany jest w całości na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, w sytuacji gdy ani z treści wniosku o ustalenie warunków zabudowy oraz dokumentów w aktach sprawy nie wynika, że terenem zagrożenia powodziowego objęta jest cała inwestycja (tj. również ta część działki, która w ocenie skarżących położona jest poza obszarem szczególnego zagrożenia powodziowego). W odpowiedzi na skargę Prezes PGWWP wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy zaznaczył, że w toku postępowania prawidłowo określono, iż teren objęty planowaną inwestycją położony jest na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, a zostało to dokonane w oparciu o obowiązujące mapy zagrożenia powodziowego i mapy ryzyka powodziowego. Ponadto Prezes PGWWP wskazał na brak uzyskania przez skarżące decyzji zwalniającej od zakazów określonych w art. 77 ust. 1 pkt 3 lit a p.w. Jednocześnie organ II instancji zaznaczył, że wprost z art. 388 ust. 4 p.w., wynika, że wydanie decyzji, o której mowa w art. 77 ust. 3 p.w. następuje przed uzyskaniem decyzji wydawanych na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Prezes PGWWP podkreślił, że organy I jak i II instancji podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Mając na względzie zebrane materiały, w tym braki informacji w projekcie decyzji o warunkach zabudowy, podjęły decyzję o konieczności odmowy uzgodnienia projektu dokumentu. Ponadto zebrany materiał dowodowy pozwala na określenie, iż nie jest możliwe uzgodnienie przedmiotowego projektu dokumentu. Pismem z dnia 1 września 2020 r. skarżące ponowiły swoją dotychczasową argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, co oznacza, że Sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada, czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.; dalej p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd w składzie orzekającym, dokonując kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia - w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy - doszedł do przekonania, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, a podniesione w niej zarzuty okazały się chybione. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie właściwe organy, korzystając z delegacji ustawowej określonej w art. 166 ust. 11 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2020 r. poz. 310, z późn. zm.), prawidłowo odmówiły uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy na rzecz skarżących, dla inwestycji polegającej na przebudowie, rozbudowie i nadbudowie istniejących budynków gospodarczych i usługowych oraz budowie budynku stajni z częścią usługową, budowie budynku usługowego, stanowiących kompleks projektowanego ośrodka jeździeckiego z zapleczem usługowo-hotelowym, planowanej na terenie działek nr [...], [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], arkusz mapy 1 (obręb [...]), m. [...], gm. [...], w zakresie dotyczącym zabudowy i zagospodarowania terenu położonego na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią. Decyzje o warunkach zabudowy, wydaje się po uzgodnieniu ze specjalistycznymi organami, do kompetencji których należą szczegółowe zagadnienia z zakresu prawa publicznego. Celem uzgodnień jest zapewnienie zgodności zamierzenia inwestycyjnego z państwowym porządkiem prawnym (zob. A. Despot-Mładanowicz (w:) Plucińska-Filipowicz Alicja (red.), Wierzbowski Marek (red.), Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz aktualizowany, Opublikowano: LEX/el. 2019, komentarz do art. 53). Do odrębnych przepisów prawa materialnego, z których wynikają zasady zagospodarowania terenu, należą przepisy ustawy Prawo wodne. Skarżące wystąpiły z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, co zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 11 lit. b w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 t.j. z późn. zm.; dalej: "u.p.z.p.") w związku z art. 169 ust. 2 pkt 2 Prawa wodnego wiązało się z koniecznością uzgodnienia warunków prowadzenia danej inwestycji z dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. Kwestia konieczności uzgodnień projektów decyzji o warunkach zabudowy na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią uregulowana jest w art. 166 ust. 2 pkt 7 Prawa wodnego. Czynniki, jakie należy brać pod uwagę, przy dokonywaniu takich uzgodnień zawarte są w art. 166 ust. 3 Prawa wodnego. Należy uwzględnić prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi, poziom zagrożenia powodziowego, proponowaną zabudowę i zagospodarowanie terenu położonego na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, a także jego aktualne zagospodarowanie i dotychczasowe przeznaczenie. W myśl art. 166 ust. 10 Prawa wodnego uzgodnienia, o którym mowa w ust. 2, odmawia się, jeżeli planowana zabudowa lub planowane zagospodarowanie terenu położonego na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią: 1) naruszają ustalenia planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza; 2) naruszają ustalenia planu zarządzania ryzykiem powodziowym; 3) stanowią zagrożenie dla ochrony zdrowia ludzi, środowiska i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków; 4) naruszają funkcjonowanie infrastruktury krytycznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym; 5) utrudniają zarządzanie ryzykiem powodziowym. Przyczyną odmowy dokonania uzgodnienia była podstawa wskazana w ww. pkt 2), 3) i 5). W niniejszej sprawie, wbrew twierdzeniom stron, organy prawidłowo stwierdziły, iż teren objęty planowaną inwestycją położony jest na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią. W tym zakresie oparto się na obowiązujących mapach zagrożenia powodziowego i mapach ryzyka powodziowego. Tak też wskazano w przedstawionym do uzgodnienia projekcie decyzji o warunkach zabudowy. Organy stwierdziły, że głębokość wody w przypadku wystąpienia powodzi o prawdopodobieństwie wystąpienia 1%, dla terenu objętego inwestycją wynosi do ok. 1,7 m. Ponadto w przypadku wystąpienia powodzi tzw. stuletniej, konieczna byłaby ewakuacja ludzi, zwierząt oraz mienia. Wskazano, że przedmiotowe działki zlokalizowane są w odległości ok. 315 m od rzeki [...] na lewym brzegu. [...] jest na tym odcinku obustronnie obwałowana. Działki położone są w odległości 240 m za wałem przeciwpowodziowym, jednakże w przypadku wystąpienia powodzi o prawdopodobieństwie p=1% woda powodziowa wleje się na teren zawala (także na działki objęte wnioskiem) w odległości ok. 1 km na południowy-wschód, w miejscu gdzie zaczyna się wał przeciwpowodziowy. Dalsze rozlewanie wody powodziowej w kierunku północno-zachodnim (wzdłuż wału) ogranicza nasyp drogi nr [...]. Z powodu ograniczeń w postaci obiektów liniowych: wału przeciwpowodziowego i nasypu drogi wojewódzkiej obszar szczególnego zagrożenia powodzią o p=1% na wysokości przedmiotowych działek rozciąga się w kierunku zachód-wschód strefą o szerokości ponad 4 km. W związku z powyższym, organ pierwszej instancji prawidłowo wskazał, że rozpatrując położenie przedmiotowych działek nie można mieć wątpliwości, że ryzyko powodziowe wyrażone kombinacją prawdopodobieństwa wystąpienia powodzi i potencjalnych negatywnych jej skutków dla zamierzonej działalności jest wysokie. Teren inwestycji otoczony jest z dwóch stron budowlami ziemnymi, co z jednej strony chroni go przed wodą powodziową o p=10%, jednak z drugiej strony, w przypadku powodzi o p=1% tworzy obszar, na który woda wlewa się i stagnuje z uwagi na brak możliwości spływu do rzeki. Analiza treści zaskarżonych rozstrzygnięć wskazuje, że organy uzasadniając swoje rozstrzygnięcia w sprawie w dostateczny sposób wykazały i opisały, że planowane przez skarżące działania nie są zgodne z celami zarządzania ryzykiem powodziowym, będą stanowić zagrożenia dla zdrowia ludzi, środowiska oraz narażać właścicieli nieruchomości na straty ekonomiczne. Organ pierwszej instancji przekonująco wyjaśnił, że w przypadku gromadzenia ścieków technologicznych, obornika w szczelnych zbiornikach (jak w planowanej inwestycji), pomimo zastosowanych rozwiązań, należy brać pod uwagę fakt, że w czasie powodzi, która jest zjawiskiem nagłym, nie będzie możliwości wywozu nieczystości z przedmiotowego obszaru przez dłuższy okres czasu wynikający ze stagnowania wód powodziowych. W tym okresie może dojść do przepełnienia zbiorników. Wody powodziowe wymywają oraz transportują substancje szkodliwe dla środowiska i zdrowia ludzi, stanowiące zawartość np. szamb, oczyszczalni ścieków, gnojowników, zanieczyszczając środowisko, w tym wody powierzchniowe i lokalne studnie, będące źródłem wody pitnej. Stagnowanie wód powodziowych (wody stojące) na przedmiotowym obszarze byłoby siedliskiem niebezpiecznych dla zdrowia i życia pasożytów i bakterii. W ww. przypadku droga dojazdowa do drogi publicznej także zostanie zalana, co utrudni lub całkowicie uniemożliwi zaopatrzenie mieszkańców w wodę, żywność i udzielenie im ewentualnej pomocy medycznej. Ww. zagrożenia dotyczą również stałego pobytu zwierząt na przedmiotowym terenie. Sytuacja nie zmieni się nawet w przypadku, gdy inwestor zobowiąże się do utrzymania drogi dojazdowej we właściwym stanie technicznym, gdyż nie zapobiegnie to jej zalaniu. Realizacja jakichkolwiek działań na przedmiotowej działce zmniejszyłaby zdolność retencyjną zlewni poprzez lokalizację nowej zabudowy i powierzchni szczelnie utwardzonych oraz przede wszystkim spowodowałaby wzrost zagospodarowania terenów wskazanych jako obszary szczególnego zagrożenia powodzią, a więc jest sprzeczna z celami zarządzania ryzykiem powodziowym, spowodowałaby również zagrożenie dla jakości wód oraz zagrożenie dla życia ludzi i zwierząt przebywających na przedmiotowym obszarze. Prawidłowo organ II instancji zauważył, że projektowane budynki oraz części budynków podlegające rozbudowie będą narażone na oddziaływanie wód powodziowych, a materiały budowlane poddane długotrwałemu oddziaływaniu wód powodziowych narażone są na m.in. zanieczyszczenie chemiczne substancjami rozpuszczonymi w wodzie powodziowej czy zanieczyszczenie biologiczne wywołane nadmierną wilgocią (rozwój grzybów). Powyższe wskazuje, że realizacja inwestycji wpływałaby na zdrowie ludzi korzystających z przedmiotowego budynku. Zagospodarowanie terenu poprzez budowę nowych obiektów budowlanych przeznaczonych nawet na tymczasowy pobyt ludzi w przedmiotowym terenie stanowi zagrożenie dla zdrowia ludzi, a w interesie społecznym pierwszorzędne jest bezpieczeństwo obywateli. Ewakuacja zwierząt w takiej sytuacji może stanowić zagrożenie dla służb ratowniczych, a nadto nie można wykluczyć sytuacji, w której nie wszystkie zwierzęta, byłyby uratowane. W kontekście powyższego należy mieć natomiast na względzie, że padłe zwierzęta stanowiłyby zagrożenie epidemiologiczne, co z kolei stanowiłoby zagrożenie dla zdrowia ludzi i środowiska. W skardze strony zarzucają, że organ powinien zawiesić postępowanie o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy i wyznaczyć termin do wystąpienia z wnioskiem do Dyrektora RZGW o wydanie decyzji dot. warunków zwalniających od zakazu gromadzenia ścieków na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią (określonych w art. 77 ust. 1 pkt 3 lit a ustawy Prawo wodne). W tym zakresie wskazać należy za organem, że z art. 388 ust. 4 ustawy Prawo wodne, wynika, iż wydanie decyzji, o której mowa w art. 77 ust. 3 ww. ustawy, następuje przed uzyskaniem decyzji wydawanych na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W związku z czym brak takiej decyzji na etapie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy mógł stanowić podstawę do odmownego rozstrzygnięcia w tym zakresie, bez zawieszenia postępowania w tym przedmiocie. Z tych względów nie istniały także podstawy do wydania w tym postępowaniu w stosunku do skarżących decyzji zwalniającej m.in. od zakazu gromadzenia ścieków. Inny jest także zakres przedmiotowy tych spraw. Sąd nie znalazł również podstaw do uwzględnienia zarzutów stron wskazujących na to, że organ nie uwzględnił możliwości np. podwyższenia terenu. Wskazać należy, iż w zaskarżonej decyzji organ drugiej instancji w tym zakresie prawidłowo podkreślił, że z punktu widzenia ochrony przed powodzią podwyższenie rzędnych terenu w granicach obszarów szczególnego zagrożenia powodzią stanowi działanie niekorzystne, ponieważ przyczynia się do zmiany przepływów wód powodziowych. Konsekwencją tych działań jest wzrost zagrożenia powodziowego na terenach już zagrożonych (wzrost głębokości wody na terenach wyznaczonych jako obszary szczególnego zagrożenia powodzią) oraz pojawienie się zagrożenia na terenach obecnie niezagrożonych wystąpieniem powodzi (zgodnie z obowiązującymi mapami zagrożenia powodziowego). Brak jest również podstaw do uwzględnienia stanowiska stron co do nierównego traktowania wobec istnienia szeregu zabudowań, w tym gromadzeniu ścieków na obszarach szczególnego zagrożenia powodziowego, jak również wydania zgód w stosunku do działek sąsiednich. W niniejszej sprawie przedmiotem uzgodnienia był projekt konkretnej decyzji. Organy, jak również Sąd, są związane granicami sprawy, które nie pozwalają na wypowiadanie się w zakresie innych inwestycji nie objętych uzgadnianym projektem. Mając powyższe na uwadze Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania oraz prawa materialnego wskazanych w skardze. W szczególności zarzutów niezebrania i nierozpatrzenia materiału dowodowego spraw. Zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do ustalenia stanu faktycznego niezbędnego do rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. W sprawie nie została także naruszona zasada zaufania do organów państwa. Przepisy prawa materialnego zostały prawidłowo zastosowane. Sąd, działając z urzędu, nie dopatrzył się również naruszeń prawa, które były w skardze sygnalizowane, jak i takich, które skarżące nie wskazały, dlatego mając powyższe na uwadze i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., wniesioną w sprawie skargę oddalił.