II SA/Wr 376/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Filipowicz - Kremis po rozpoznaniu w dniu 22 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. B. o dopuszczenie do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika postępowania w sprawie ze skargi J. L. – P. i D. P. na uchwałę Rady Miejskiej w K.W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi S. postanawia odmówić dopuszczenia G. B. do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika postępowania. UZASADNIENIE J. L. – P. i D.P. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na uchwałę Rady Miejskiej w K.W. z dnia [...] r. w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi S. Pismem z dnia 29 września 2020 r. wniosek o dopuszczenie do udziału w sprawie złożył G. B. wywodząc, że jako właściciel działek objętych zaskarżonym planem planujący przedsięwzięcie deweloperskie posiada interes prawny w sprawie, gdyż zapadły wyrok eliminujący przedmiotowy plan z obrotu prawnego może uniemożliwić lub istotnie ograniczyć jego plany inwestycyjne. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., udział w charakterze uczestnika może zgłosić osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego, a także organizacja społeczna, o której mowa w art. 25 § 4, w sprawach innych osób, jeżeli sprawa dotyczy zakresu jej statutowej działalności. Na postanowienie o odmowie dopuszczenia do udziału w sprawie przysługuje zażalenie. W świetle powyższego przepisu dopuszczenie danego podmiotu do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika, może mieć miejsce wyłącznie w tym postępowaniu sądowym, które w wyniku złożenia skargi staje się niejako "następstwem" postępowania administracyjnego. Nieprzypadkowo bowiem ustawodawca posłużył się pojęciem "postępowanie administracyjne", które jest pojęciem prawnym i nawiązuje do regulacji zawartej w art. 1 KPA, która to jedynie postępowania enumeratywnie wymienione w tym przepisie uznaje za "postępowanie administracyjne". Do tak rozumianego "postępowania administracyjnego" odwołuje się również przepis art. 33 § 2 p.p.s.a., statuujący przesłanki dopuszczenia do udziału w postępowaniu sądowym. Interes prawny osoby, która zgłasza swój udział w postępowaniu na prawach strony musi się zatem odnosić do postępowania administracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lipca 2010 r., sygn. akt II OZ 623/10; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt II OZ 217/12 ). W orzecznictwie aktualny pozostaje pogląd, że postępowanie mające na celu uchwalenie przez radę gminy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie może być traktowane jako postępowanie administracyjne, o którym mowa w powyższym przepisie. Nie mamy tu bowiem do czynienia z załatwieniem sprawy administracyjnej po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż w świetle zapisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (aktualnie t. jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 293 ze zm., dalej jako u.p.z.p.). procedura planistyczna jest odrębnie uregulowana i nie prowadzi do załatwienia sprawy administracyjnej, a stanowi o trybie postępowania w sprawie projektowania, uchwalenia i zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2008 r., sygn. akt II OZ 104/08, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 9 marca 2011, sygn. akt II SA/Go 83/11). Nadmienić także należy, że z brzmienia art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2020 r., poz. 713 zm.), wynika, iż przymiot strony w postępowaniu kwestionującym legalność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, kształtowany jest na innych zasadach niż w postępowaniu administracyjnym regulowanym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. W przeciwieństwie bowiem do legitymacji w postępowaniu administracyjnym, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie (art. 28 KPA), uprawnionym do wniesienia skargi na uchwałę organu gminy może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone (art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym). Wykazanie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia stwarza dopiero możliwość przeprowadzenia merytorycznej oceny rodzaju tego naruszenia wobec podmiotu kwestionującego przed sądem administracyjnym legalność planu. Inny natomiast podmiot, który nie wniósł skargi do sądu administracyjnego we własnym interesie, nie może skutecznie ubiegać się o dopuszczenie do udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2011 r. sygn. akt II OZ 1354/10). W świetle zatem wskazanych regulacji normatywnych i przywołanych poglądów judykatury brak jest w niniejszej sprawie podstaw do dopuszczenia G. B. do udziału w postępowaniu w sprawie ze skargi J. L. – P. i D. P. na oznaczoną w sentencji uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi S., gdyż procedura uchwalania zaskarżonego planu nie była określona przepisami KPA lecz ustawą normującą materię zagospodarowania przestrzennego. Tym samym kwestionowana uchwała nie zapadła w trybie przepisów postępowania administracyjnego lecz w trybie stanowienia prawa. W takiej sytuacji nie znajduje zastosowania przepis art. 33 § 2 p.p.s.a., co też oznacza, że wnioskodawca nie może skutecznie domagać się dopuszczenia do udziału w postępowaniu sądowym prowadzonym na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Mając zatem na względzie powyższe - orzeczono jak w sentencji postanowienia.