II FSK 1985/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia del. WSA: Ludmiła Jajkiewicz po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II Izby Finansowej skargi kasacyjnej Gminy - Miasta G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 14 sierpnia 2009 r., sygn. akt . I SA/Bd 536/09 odrzucające skargę w sprawie ze skargi Gminy - Miasta G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 7 maja 2009 r., nr [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2008 r. postanawia: oddalić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 14 sierpnia 2009 r., sygn. akt I SA/Bd 536/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę Gminy - Miasta G. (dalej: skarżąca) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2008 r. W uzasadnieniu Sąd podał, że decyzją z dnia 7 maja 2009 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. uchyliło decyzję Prezydenta G. z dnia 14 stycznia 2009 r. określającą M. K. zobowiązanie podatkowe w podatku od środków transportowych za 2008 r. i umorzyło postępowanie w sprawie. Prezydent G. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Wobec powyższego Sąd uznał, że w niniejszej sprawie zachodzi niedopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej. W rozpoznawanej sprawie skargę na ostateczną decyzję, uchylającą decyzję organu administracji publicznej pierwszej instancji - Prezydenta G., wniosła Gmina - Miasto G., reprezentowana przez Prezydenta, to jest podmiot, który nie jest legitymowany do wniesienia danego rodzaju skargi do sądu administracyjnego (brak interesu prawnego). Sąd wyraził pogląd, powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na podstawie ustawy, czy też w formie porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania sadowoadministracyjnego. Skarżąca w skardze kasacyjnej z dnia 21 września 2009 r. zaskarżyła w całości postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 50 § 1 i art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), poprzez uznanie, że skarżącej nie przysługuje legitymacja do wniesienia skargi i w konsekwencji odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej; art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez brak wyjaśnienia przepisów prawa stanowiących podstawę orzeczenia, w szczególności brak analizy wskazanych w skardze przepisów prawa ustrojowego i materialnego potwierdzających istnienie interesu prawnego skarżącego; a także naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów, to jest art. 167 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP, art. 3 i art. 4 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (j.t. Dz.U z 2008 r. Nr 88, poz. 539 ze zm.), art. 54 ustawy o samorządzie gminy oraz art. 5 i art. 6 ustawy Ordynacja podatkowa. Ponadto skarżąca wniosła o: - uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania oraz - zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W stanie sprawy skarżąca zaskarżyła postanowienie Sądu pierwszej instancji odrzucające skargę z powodu jej niedopuszczalności ze względu na brak legitymacji do jej wniesienia. Zaskarżonym postanowieniem Sąd odrzucił skargę wniesioną przez gminę, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., który stanowi, że Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w pkt 1-5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z uzasadnienia orzeczenia można wnosić, iż za niedopuszczalne uznał Sąd wniesienie skargi przez organ, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji. W myśl art. 50 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym (§ 1). Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2). W rozumieniu powyższego przepisu sformułowanie "każdy, kto ma w tym interes prawny" oznacza, że ustawa przy określaniu podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi odeszła od pojęcia strony, które związane jest z załatwieniem sprawy w postępowaniu administracyjnym, a więc pojęcie to ma szerszy zakres i zależ w istocie od wykazania istnienia interesu prawnego po stronie wnoszącego skargę. O tym czy dany podmiot ma interes prawny decyduje przepis prawa. Innymi słowy od wykazania związku między chronionym przez przepisy prawa interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej uzależnione jest uprawnienie do złożenia skargi. W orzecznictwie przyjmuje się, że interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Dlatego też słusznie Sąd pierwszej instancji wskazał, iż powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na podstawie ustawy, czy też w formie porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania sądowoadministracyjnego. W takiej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie jest bowiem podmiotem uprawnionym do zaskarżenia decyzji do sądu administracyjnego (vide uchwała NSA z dnia 9 października 2000 r.). Oczywiście nie można wykluczyć sytuacji, w której jednostce samorządu terytorialnego będzie przysługiwała legitymacja strony postępowania i wówczas organy ją reprezentujące będą broniły jej interesu prawnego, korzystając z gwarancji procesowych, jakie przepisy postępowania administracyjnego przyznają stronom postępowania, to jednak nie zachodzi to w niniejszej sprawie. Gmina w rozpoznawanej sprawie występuje bowiem w roli organu administracji publicznej, w rozumieniu art. 13 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. z 2005 r., Dz.U. Nr 8, poz. 60 ze zm.). W takim wypadku organ ten może bronić interesu jedynie w formie właściwej dla organu prowadzącego postępowanie. Podsumowując, należy uznać, iż w wyniku wydania zaskarżonego postanowienia nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184, w związku z art. 182 § 1 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Odnosząc się do wniosku skarżącego o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, należy stwierdzić, że nie znajduje on uzasadnienia prawnego. Przepisy art. 203 i 204 p.p.s.a, które regulują kwestię zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek skargi kasacyjnej od postanowienia, co wprost wynika z ich treści.