III SA/Gd 1104/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 września 2020 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie świadczenia wychowawczego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Wójta Gminy z dnia 15 lipca 2020 r., nr [...]. UZASADNIENIE A. M. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 3 września 2020 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 15 lipca 2020 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie świadczenia wychowawczego. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji, podnosząc, że jej interes oraz interes jej dziecka zostały już wystarczająco pokrzywdzone poprzez opieszałe działanie Wojewody, zaś na skutek wydania zaskarżonych decyzji interes ten może doznać jeszcze większego uszczerbku, bowiem potencjalnie skarżąca będzie musiała zwrócić pieniądze, które i tak jej się należą i które i tak zostaną jej wypłacone z powrotem, a które wcześniej zostały zużyte na potrzeby dziecka. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej jako p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Regulacja prawna powyższego przepisu wskazuje, że wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie czyni zadość wskazanym wymogom. Skarżąca stwierdziła jedynie, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji negatywnie wpłynie na sytuację finansową jej rodziny, nie skonkretyzowała jednak swojego twierdzenia. W orzecznictwie i literaturze podkreśla się , że w art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało zasadniczo miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lutego 2012 r., sygn. akt II FZ 38/12; z dnia 26 marca 2009 r., sygn. akt I FZ 53/09; zob. też B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wolters Kluwer, 2011, s. 228). Za trudne do odwrócenia skutki uznaje się natomiast takie skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2010 r., sygn. akt II FZ 182/10). Świadczenie wychowawcze jest świadczeniem pieniężnym, którego spełnienie ze swej natury jest odwracalne. Bez wskazania zatem konkretnych okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków" oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Zasadniczo natomiast, w ocenie Sądu, podniesiona przez skarżącą kwestia ewentualnego dochodzenia zwrotu wypłaconego świadczenia wychowawczego nie stanowi przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. w przedmiotowej sprawie. Decyzja uchylająca decyzję o przyznaniu świadczenia wychowawczego, wydana jak w niniejszej sprawie, na podstawie art. 16 ust. 6 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2134 ze zm.), nie rodzi bowiem automatycznie obowiązku zwrotu przyznanego świadczenia. Taki obowiązek może wynikać ewentualnie z decyzji o ustaleniu i zwrocie nienależnie pobranego świadczenia wydanej w oparciu o art. 25 ww. ustawy, która wydawana jest po przeprowadzeniu odrębnego postępowania administracyjnego. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.