I SA/Kr 448/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki Sędziowie: WSA Wiesław Kuśnierz WSA Jarosław Wiśniewski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 29 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi D. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...], w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną skargę oddala UZASADNIENIE Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] jako organ egzekucyjny prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanego D. B. na podstawie własnego tytułu wykonawczego znak: [...] oraz na podstawie tytułu wykonawczego znak: [...], wystawionego przez wierzyciela Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości w W. W toku prowadzonego postępowania organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia 31.05.2019 r. znak: [...] dokonał zajęcia wynagrodzenia za pracę zobowiązanego w H. P. Sp. z o.o. Wskazane powyżej zawiadomienie doręczono zobowiązanemu w dniu 17.06.2019 r. Zobowiązany, pismem z dnia 01.07.2019 r. wniósł "skargę na egzekucję z wynagrodzenia o pracę" powołując datę wystawienia zawiadomienia 31.05.2019 r. Wskazał, że skarga dotyczy tytułu wykonawczego [...] Pismo to złożone zostało za pośrednictwem operatora pocztowego z datą wpływu do organu egzekucyjnego w dniu 04.07.2019r. W dalszej części pisma skarżący dodał, że " (...) należność została rozliczona w ramach podatku VAT zapłaconego (w szczególności w 2009 roku) co zostało wykazane korektą zeznania za ten okres (...)" Podniósł także zarzut przedawnienia należności. Następnie zobowiązany, pismem z dnia 01.07.2019 r., wniósł "skargę na egzekucję z wynagrodzenia o pracę" powołując datę wystawienia zawiadomienia 31.05.2019 r. Wskazał, jednak że skarga dotyczy tytułu wykonawczego [...] Stwierdził, że egzekucję prowadzono bez uprzedniego doręczenia tytułu wykonawczego i zapoznał się z nim dopiero po otrzymaniu zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia za pracę. Podniósł ponadto zarzut przedawnienia. Organ egzekucyjny przystępując do rozpoznania w/w pism uznał, że każde z nich zawiera w swej treści dwa środki zaskarżenia tj. zarzuty oraz skargę na czynność egzekucyjną. W części dotyczącej skargi na czynność egzekucyjną Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] (odpowiadając na skargę z dnia 01.07.2019r., zawierającą w swej treści również zarzuty do tytułu wykonawczego [...]), postanowieniem z dnia 01.08.2019 r. nr [...] [...] oddalił skargę na czynność zajęcia wynagrodzenia w H. P. sp. z o.o Następnie Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] (odpowiadając na skargę z dnia 01.07.2019r., zawierającą w swej treści również zarzuty do tytułu wykonawczego [...] postanowieniem z dnia 01.08.2019 r. nr [...] oddalił skargę na czynność zajęcia wynagrodzenia w H. P. sp. z o.o. Zarzuty dot. tytułów wykonawczych [...] oraz [...] zawarte w w/w skargach na czynność egzekucyjną na zostały rozpatrzone w odrębnych postępowaniach. Zobowiązany pismem z dnia 27.08.2019 r. wniósł osobiście w dniu 28.08.2019r. do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. za pośrednictwem organu egzekucyjnego zażalenie na postanowienie znak: [...] oraz odrębnym pismem zażalenie na postanowienie znak: [...] Ww. zażalenia skarżący wniósł z zachowaniem ustawowego terminu, nie podnosząc żadnych zarzutów pod adresem zaskarżonych postanowień. Po zapoznaniu się z aktami sprawy oraz argumentami podniesionymi przez zobowiązanego organ II instancji w dniu 07.11.2019 r. wydał postanowienie znak: [...] oraz [...], w którym uchylił zaskarżone postanowienia w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na nieuzasadnione prowadzenie odrębnych postępowań dotyczących tej samej sprawy i zalecił organowi I instancji ich połączenie w jedno postępowanie. Realizując wspomniane powyżej zalecenia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. organ egzekucyjny pismem z dnia 29.11.2019 r. znak: [...] zawiadomił zobowiązanego o połączeniu w jedno postępowanie: -skargi z dnia 01.07.2019 r. na czynność egzekucyjną, tj. zajęcie wynagrodzenia za pracę dokonane na podstawie tytułu wykonawczego [...] w dniu 31.05.2019 r. zawiadomieniem znak: [...] , oraz -skargi z dnia 01.07.2019 r. na czynność egzekucyjną, tj. zajęcie wynagrodzenia za pracę dokonane na podstawie tytułu wykonawczego [...] w dniu 31.05.2019 r. zawiadomieniem znak: [...], Następnie w dniu 05.12.2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] wydał postanowienie znak: [...], w którym, po łącznym rozpatrzeniu obu skarg zobowiązanego, skargę oddalił. Postanowienie doręczono skarżącemu w dniu 27.12.2019 r. W dniu 10.01.2020 r. do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej wpłynęło za pośrednictwem organu I instancji zażalenie z dnia 02.01.2020 r. na wskazane powyżej postanowienie. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. postanowieniem z [...] stycznia 2020r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniósł, że zobowiązanemu przysługuje prawo do wniesienia skargi na czynności organu egzekucyjnego lub egzekutora (art. 54 § 1 upea), przy czym prawo to przysługuje jedynie w odniesieniu do konkretnej czynności i to wyłącznie do czynności o charakterze wykonawczym (faktycznie podejmowanej w toku egzekucji). W związku z powyższym wszczynając postępowanie odwoławcze skarżący powinien wyraźnie wskazać czynność egzekucyjną w jego ocenie nieprawidłową oraz na czym nieprawidłowość kwestionowanej czynności polega. Należy podkreślić, iż w trybie art. 54§ 1 upea badana jest wyłącznie prawidłowość wskazanej czynności egzekucyjnej, a nie prawidłowość całości prowadzonego postępowania egzekucyjnego (por. wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2019 r., II FSK 2198/17). Organ II instancji po przeprowadzeniu analizy przedłożonych akt sprawy stwierdza, iż zaskarżona czynności została przez organ egzekucyjny przeprowadzona prawidłowo. Obowiązujące przepisy dotyczące zajęcia wynagrodzenia za pracę (art. 72 do art. 75 upea) nie zostały w toku prowadzonego postępowania naruszone. Z akt sprawy wynika, iż zawiadomienie o zajęciu zostało sporządzone na prawidłowym formularzu i podpisane przez upoważnionego pracownika organu egzekucyjnego. W przedmiotowym zawiadomieniu oznaczono strony postępowania oraz wskazano organ egzekucyjny, podano numery tytułów wykonawczych, określono wysokość dochodzonej należności, a także zawarto pouczenia dla zobowiązanego i pracodawcy. Zawiadomienia o dokonanym zajęciu organ egzekucyjny prawidłowo doręczył zobowiązanej oraz pracodawcy. Organ II instancji zauważył, iż w treści skargi oraz wnosząc zażalenie zobowiązany nie podniósł żadnych okoliczności, które w jego ocenie stanowią o wadliwości dokonanego zajęcia rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego. Strona nie formułuje żadnego konkretnego argumentu wskazując jedynie , iż jej intencją jest złożenie zażalenia "(...) na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z dnia 5 grudnia 2019 r. dot. Skargi z dnia 01.07.2019 r. (...) ". Podsumowując uznano, że organ egzekucyjny dokonał zajęcia wynagrodzenia za pracę w H. P. Sp. z o.o. prawidłowo. Przepisy normujące powyżej wskazaną instytucję nie zostały w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego naruszone. Oddalenie skargi zobowiązanego z dnia 01.07.2019 r. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] było zasadne. Na to rozstrzygnięcie została wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której skarżący nie sformułował żadnego zarzutu, wnosząc jednocześnie o przyznanie prawa pomocy. Wezwany o wskazanie naruszenia prawa podniósł, że upatruje go w bezprawnej egzekucji z jego majątku i braku uwzględnienia zarzutu przedawnienia . Jednocześnie wskazał, że uzupełnienie zarzutów nastąpi po przyznaniu mu prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 15 września 2020 r. został ustanowiony dla skarżącego adwokat, który w uzupełnieniu podniósł , że organy egzekucyjne nie ustaliły , czy i kiedy doręczono skarżącemu tytuły wykonawcze. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do art. 3§1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U z 2019r. poz. 2325 ze zm. dalej-p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przepis art. 3§2 pkt 3 p.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134§1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd, podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145§1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145§1 pkt. 2 p.p.s.a.). Sąd wydał wyrok na podstawie akt sprawy na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym (art. 133 § 1 w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a). Zgodnie z art. 119 pkt 3 oraz art. 120 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie oddalające skargę na czynność egzekucyjną. Skarga na czynności egzekucyjne, zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U.2018.1314 ze zm.) dalej "u.p.e.a.", służy kontroli prawidłowości stosowania w tym postępowaniu czynności egzekucyjnych, które zmierzają do bezpośredniego wyegzekwowania należności. Definicję legalną pojęcia "czynności egzekucyjnych" zawiera przepis art. 1a pkt 2 u.p.e.a. W świetle tego unormowania są to wszelkie działania podejmowane przez organ egzekucyjny i egzekutora, zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Skoro czynnościami takimi stosownie do art. 1a pkt 2 u.p.e.a. są wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego, to ocenie w ramach skargi na czynność egzekucyjną podlegają działania organu egzekucyjnego, który na zlecenie wierzyciela ma obowiązek egzekwować należność wskazaną przez niego w tytule wykonawczym. W ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Nie jest zatem możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego. W postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne ocenie podlegają zatem tylko zastrzeżenia odnoszące się do czynności egzekucyjnych dokonanych przez organ egzekucyjny (por. wyroki WSA w Warszawie z 6 listopada 2007 r. sygn. akt III SA/Wa 1433/07, 3 grudnia 2007 r. sygn. akt III SA/Wa 1580/07; dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie można zatem w ramach skargi na czynności egzekucyjne rozpatrywać zarzutu przedawnienia. Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji w granicach kompetencji, przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie wyżej wymienionych przepisów, Sąd uznał, że nie zawierają one wad, powodujących konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Sąd podziela argumentację zawartą w postanowieniach organu I i II instancji. W konsekwencji skarga D. B. nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. [...] stycznia 2020r., nr [...] w którym utrzymano w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] 5 grudnia 2019r. oddalające skargę zobowiązanego na czynność egzekucyjną, polegającą na zajęciu rachunków bankowych. Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia zaskarżonego postanowienia jest art. 54 u.p.e.a. W judykaturze podkreśla się, że określony w art. 54 u.p.e.a. środek ochrony prawnej zobowiązanego, jakim jest skarga na czynności egzekucyjne, stanowi samoistną instytucję postępowania egzekucyjnego. Ma ona charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego. Skarga w tym trybie przysługuje na dokonanie przez organ egzekucyjny czynności natury wykonawczej, czy czynności faktyczne podejmowane już w toku prowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny lub przez egzekutora, a także na wydawane w toku egzekucji akty (postanowienia i zarządzenia), na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia, jak np. zażalenie czy zarzuty. Kontroli w tym trybie mogą bowiem podlegać wyłącznie czynności egzekucyjne, którymi - zgodnie z definicją legalną z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. - są wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Pojęcie czynności egzekucyjnych obejmuje zarówno czynności o charakterze prawnym, podejmowane wyłącznie przez organ egzekucyjny lub organ rekwizycyjny, jak i czynności o charakterze faktycznym, dokonywane przez egzekutora lub poborcę skarbowego. Skarga służy kontroli prawidłowości stosowania przez organy egzekucyjne środków egzekucyjnych, zmierzających do bezpośredniego wyegzekwowania należności (por. wyroki NSA: z dnia 18 sierpnia 2015r. sygn. akt II FSK 1688/13; LEX nr 1783606; z dnia 2 kwietnia 2015r. sygn. akt II FSK 778/13, LEX nr 1774564; z dnia 24 października 2014r. sygn. akt II GSK 1377/13, LEX nr 1592003; czy wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 października 2015r. sygn. akt III SA/Wa 3396/14, LEX nr 1941089). W postępowaniu skargowym prowadzonym w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. dopuszcza się zatem badanie jedynie tych czynności, które przynależą organowi egzekucyjnemu, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego, w tym zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej, zaś sam proces badania obejmuje wyłącznie zgodność z prawem i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. Należy również podkreślić, że w ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a. kognicja organów nadzoru jest ograniczona, zgodnie ze wskazanym przepisem, wyłącznie do dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. Również w piśmiennictwie akcentuje się, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się jedynie do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Nie jest natomiast możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia, służącego ochronie praw zobowiązanego, w tym zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. (por. P. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Wolters Kluwer 2015, wydanie VII, komentarz do art. 54). Rozpatrzenie zarzutów w postępowaniu skargowym byłoby obejściem prawa i naruszałoby zasadę niekonkurencyjności środków zaskarżenia (tak np. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2015r. sygn. akt II FSK 1688/13). Powyższa zasada sprowadza się do ukształtowania środków ochrony prawnej w taki sposób, by ich podstawy nie mogły być powielane, tzn. by nie zaistniała sytuacja, w ramach których, dany zarzut byłby rozpatrywany w ramach kilku środków ochrony prawnej. Środki zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym nie są względem siebie konkurencyjne. Nie można ich stosować zamiennie. Każdy z nich, w szczególności skarga na czynności egzekucyjne i zarzuty, dotyczy konkretnych uchybień, jest wnoszony w różnym terminie i rozpoznawany z zastosowaniem innych przesłanek. Rodzajowa tożsamość przedmiotu zaskarżenia skargi oraz innych środków prawnych nie oznacza, że określonemu podmiotowi przysługuje możliwość wyboru środka prawnego. Dyferencjacja środków prawnych następuje bowiem nie tylko poprzez zróżnicowanie przedmiotu zaskarżenia, ale także poprzez zastosowanie kryteriów odnoszących się do innych elementów konstrukcji środków prawnych. Zasadą jest zatem wniesienie jednego środka prawnego, a nie dwóch konkurujących wobec siebie (tak NSA w wyroku z dnia 24 października 2014r. sygn. akt II GSK 1377/13). Zgodnie z art. 80 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz niezwłocznie: 1) po upływie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o zajęciu przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych; 2) nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o zajęciu zawiadomił organ egzekucyjny o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty, w tym również o nieprowadzeniu rachunku bankowego zobowiązanego. Zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1, i obejmuje również kwoty, które nie były na rachunku bankowym w chwili zajęcia, a zostały wpłacone na ten rachunek po dokonaniu zajęcia (art. 80 § 2). Na podstawie art. 80 § 3 u.p.e.a. jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego. W art. 67 § 2 u.p.e.a. ustawodawca wymienił konieczne elementy, które powinno zawierać zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności. Zawiadomienie to powinno zatem zawierać: oznaczenie zobowiązanego, wierzyciela i organu egzekucyjnego; oznaczenie dłużnika zajętej wierzytelności; określenie stosowanego środka egzekucyjnego; numer tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę do zajęcia; kwotę należności, okres, za który należność została ustalona lub określona, termin płatności należności, rodzaj i stopę odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwotę odsetek naliczonych do dnia wystawienia zawiadomienia; kwotę należnych kosztów egzekucyjnych; wezwanie dłużnika zajętej wierzytelności do realizacji zajęcia lub powiadomienia organu egzekucyjnego o przeszkodzie w realizacji zajęcia; pouczenie zobowiązanego i dłużnika zajętej wierzytelności o skutkach zajęcia; datę wystawienia zawiadomienia, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisk pieczęci organu egzekucyjnego. Na gruncie badanej sprawy Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] w prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanego, na podstawie własnego tytułu wykonawczego znak: [...] oraz na podstawie tytułu wykonawczego znak: [...], wystawionego przez wierzyciela Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości w W. W toku prowadzonego postępowania organ egzekucyjny zawiadomieniem z dnia 31.05.2019 r. znak: [...] dokonał zajęcia wynagrodzenia za pracę zobowiązanego w H. P. Sp. z o.o. Wskazane powyżej zawiadomienie doręczono zobowiązanemu w dniu 17.06.2019 r. Analizując dokonaną czynność egzekucyjną, Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości i naruszenia przepisów prawa, bowiem organ egzekucyjny zastosował jeden ze środków egzekucyjnych, wymienionych w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a., tj. egzekucja z rachunków bankowych (art. 80 § 1 u.p.e.a.). W ocenie Sądu czynność egzekucyjna w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, została dokonana zgodnie z przepisami prawa. Jak wynika z akt sprawy, organ egzekucyjny doręczył skarżącemu w dniu 17 czerwca 2019r. zawiadomienia o zajęciu z dnia 31 maja 2019r., które zostało sporządzone poprawnie, zgodnie ze wzorem zamieszczonym w załączniku nr 3, o którym mowa w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 12 września 2018r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz.U. z 2018r., poz. 1804), a tym samym zawierają wszystkie, wymagane prawem informacje na temat zobowiązanego oraz zajętej kwoty. W zawiadomieniu o zajęciu rachunku bankowego, wskazano bowiem numer tytułu wykonawczego, na podstawie którego, organ egzekucyjny prowadzi postępowanie egzekucyjne oraz kwotę dochodzonej należności wraz z informacją o rodzaju odsetek i stopie procentowej oraz o kosztach upomnienia i kosztach egzekucyjnych. Ponadto z akt sprawy wynika , żę skarżącemu doręczono odpis tytułów wykonawczych , w których w rubryce E pkt 4 podano jest numery orzeczeń, który identyfikuje podstawę prawną obowiązku. Dodatkowo w tytule wykonawczym, oprócz identyfikacji podstawy prawnej obowiązku, zawarto dane zobowiązanego, u którego powstał obowiązek (pkt D tytułu wykonawczego), dane dotyczące należności pieniężnych (pkt E tytułu wykonawczego), oznaczenie i wniosek wierzyciela (pkt F tytułu wykonawczego), oznaczenie i klauzula organu egzekucyjnego (pkt I tytułu wykonawczego). Jednocześnie zauważyć należy, iż pomimo negowania otrzymania tytułu [...] skarżący przyznaje , że zapoznał się z ww. tytułem w dniu 19 czerwca 2019 czyli już po zawiadomieniu o zajęciu wynagrodzenia . Zaznaczyć należy, że późniejsze doręczenie tytułu wykonawczego niż zawiadomienie o zajęciu nie wpływu na skuteczność egzekucji. Zgodnie bowiem z art. 26 § 5 pkt 2 u.p.e.a., wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą: doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego; Powyższe wskazuje na to, że zawiadomienia o zajęciu rachunków bankowych zostały sporządzone zgodnie z ww. rozporządzeniem i odpowiadają wymogom z art. 67 § 2 u.p.e.a. W konsekwencji, rację ma organ twierdząc, że przedmiotowe zawiadomienia o zajęciu zostały sporządzone i doręczone prawidłowo, zgodnie z obowiązującymi przepisami, a zarzuty skargi w tym zakresie są bezpodstawne. Sąd wskazuje również, że zaskarżone postanowienie organu I i II instancji nie narusza zasad ogólnych postępowania administracyjnego, wyrażonych m.in. w art. 6, 7, 8 i 11, 77 k.p.a. Zgodnie z pierwszym z powołanych przepisów, organy administracji publicznej, działają na podstawie przepisów prawa. W świetle art. 7 powołanego ostatnio aktu, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zgodnie z art. 8 k.p.a., organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (§ 1). Organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym (§ 2). Zgodnie zaś z art. 11 k.p.a., organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Natomiast z dyspozycji art. 77 § 1 wynika, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Poddane sądowej kontroli rozstrzygnięcie organu I i II instancji, stanowi wynik prawidłowej wykładni oraz prawidłowego zastosowania postanowień k.p.a. oraz u.p.e.a. Organ wywiązał się z obowiązku podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego ustalenia stanu faktycznego. W toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia, nie naruszono również zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organu I i II instancji, wyjaśniono również zasadność przesłanek, którymi kierowano się przy załatwieniu sprawy. Dopełniając powyższe, Sąd wskazuje, że wydane w sprawie postanowienie organu I i II instancji zawiera prawidłowe rozstrzygnięcie i zawiera pełne uzasadnienie, zarówno faktyczne, jak i prawne. Nie sposób też zarzucić organowi zażaleniowemu, że nie dokonał oceny szerokiej i wybiegającej ponad zarzuty zażalenia. Zauważyć bowiem należy, że skarżący kontestuje wszelkie czynności i rozstrzygnięcia organów związanych z postepowaniami egzekucyjnymi prowadzonymi w stosunku do jego majątku nie podnosząc praktycznie żadnych merytorycznych zarzutów jak i nie precyzując jakich konkretnie rozstrzygnięć dotyczą jego pisma . Praktyka taka była stosowana zarówno przed organami jak i przed tut. Sądem. Dlatego też słusznie w swoim postanowieniu, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. opisał stan faktyczny sprawy w sposób wyczerpujący, odniósł się do prowadzonego postępowania egzekucyjnego nie dopatrując się w nim żądnych uchybień. Podkreślenia wymaga, postanowienia organów obu instancji są prawidłowe, a ich uzasadnienia pozwalały skarżącemu na odniesienie się do nich i podjęcie polemiki z kierunkiem rozstrzygnięć czego jednak skarżący nie uczynił . Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że organy obu instancji nie naruszyły przepisów określających sposób prowadzenia postępowania. Postępowanie było prowadzone zgodnie regułami, wynikającymi z k.p.a. i u.p.e.a. W zaskarżonym postanowieniu Organ egzekucyjny zawarł wszystkie elementy, o których mowa w art. 124 k.p.a., m.in. powołał obowiązujące w niniejszej sprawie przepisy prawa i wyczerpująco uzasadnił swoje stanowisko. Wbrew twierdzeniom skarżącego brak było zatem podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Konkludując rozważania w powyższym zakresie, należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie organu I i II instancji, odpowiada prawu. Wydając poddane sądowej kontroli postanowienie, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K., prawidłowo utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Biorąc pod uwagę wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 120 p.p.s.a., oddalił skargę, uznając ją za bezzasadną.