I SA/Wa 633/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Durzyńska Sędziowie WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska WSA Jolanta Dargas (spr.) Protokolant referent stażysta Aleksandra Cymerska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2019 r. sprawy ze skargi L. K. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...]Minister Inwestycji i Rozwoju utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny: Decyzją z dnia [...] marca 1972 r., nr [...] Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w P. [...] orzekło o wywłaszczeniu za odszkodowaniem m in. nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] i ul. [...] oznaczonej na mapie wykonanej przez Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w K. w dniu [...] marca 1971 r. pod nr ks. zam. [...], oznaczonej jako działka nr [...], o powierzchni [...] m2 z nieruchomości o powierzchni [...] ha zapisanej w księdze wieczystej [...] KW nr [...] (dawniej [...] nr hip. [...]), stanowiącej własność J. K. (punkt 4 decyzji). Decyzją z dnia [...] stycznia 1973 r., nr [...] Komisja Odwoławcza do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska utrzymała w mocy ww. decyzję z dnia [...] marca 1972 r. nr [...]. Decyzją z dnia [...] czerwca 1973 r., nr [...] Komisja Odwoławcza do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska wznowiła postępowanie i uchyliła ww. decyzję Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 1973 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w P. [...] z dnia [...] marca 1972 r. w części dotyczącej odszkodowania i przekazała sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Decyzją z dnia [...] sierpnia 1976 r., nr [...] Prezydent Miasta [...] ustalił odszkodowanie na rzecz byłej właścicielki wywłaszczonej nieruchomości J. K. za nieruchomość położoną w K. przy ul. [...], oznaczoną jako działka nr [...] o pow. [...] m2 z całości o pow. [...] ha, zapisaną w księdze wieczystej [...] KW nr [...] (dawniej [...] Nr hip. [...]). Pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. L. K., będący spadkobiercą byłej właścicielki wywłaszczonej nieruchomości wystąpił o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 1976 r. nr [...]. Decyzją z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 1976 r., nr [...] orzekającej o przyznaniu odszkodowania z tytułu wywłaszczenia nieruchomości położnej w K. przy ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] m2 z całości o pow. [...] ha, zapisanej w księdze wieczystej [...] KW nr [...] (dawniej [...] Nr hip. [...]), stanowiącej własność J. K.. Odwołanie od ww. decyzji wniósł S. K.. Minister Inwestycji i Rozwoju rozpatrując sprawę wskazał, że podstawą prawną ustalenia odszkodowania z tytułu wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości była ustawa z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1974 r. Nr 10, poz. 64 t.j.). W niniejszej sprawie pismem z dnia [...] maja 1976 r. Urząd Miejski w K. poinformował J. K. o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia odszkodowania z tytułu wywłaszczenia nieruchomości położnej w K. przy ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] m2 z całości o pow. [...] ha, zapisanej w księdze wieczystej [...] KW nr [...] (dawniej [...] Nr hip. [...]) i wyznaczeniu na dzień [...] czerwca 1976 r. rozprawy odszkodowawczej. W zawiadomieniu organ pouczył właścicielkę nieruchomości o możliwości przeglądania akt sprawy oraz zgłaszania wniosków, a także o przeprowadzeniu rozprawy także pod nieobecność zainteresowanych. Zgodnie z treścią art. 21 powołanej ustawy z dnia 12 marca 1958 r. odszkodowanie ustalało się na podstawie wyników rozprawy po wysłuchaniu na niej opinii biegłych, która winna zawierać szczegółowe uzasadnienie. W przedmiotowej sprawie rozprawa odszkodowawcza odbyła się w dniu wskazanym w powyższym zawiadomieniu, tj. w dniu [...] czerwca 1976 r. z udziałem przedstawiciela wnioskodawcy, J. K. - właścicielki przedmiotowej nieruchomości oraz S. K. - syna J. K., upoważnionego ustanie przez matkę do występowania w jej zastępstwie. Podczas rozprawy S. K. zgłosił zastrzeżenia do części merytorycznej operatu biegłego rzeczoznawcy wskazując, iż nie uwzględniono w nim odszkodowania za zniszczone uprawy rolne (żyto). Natomiast w rozprawie nie uczestniczył biegły rzeczoznawca. Minister wskazał, że nieobecność biegłego na rozprawie wywłaszczeniowej stanowiła naruszenie art. 21 ustawy z dnia 12 marca 1958 r., ale naruszenie to należy odnosić do całości postępowania w sprawie. Koniecznym zatem jest ustalenie, czy stwierdzone uchybienie miało wpływ na wysokość przyznanego odszkodowania, a także dokonanie oceny, jaką funkcję pełnił przepis art. 21 ustawy wywłaszczeniowej. W myśl tego przepisu odszkodowanie ustalane było na podstawie wyników rozprawy po wysłuchaniu na niej opinii biegłych powołanych przez organ wywłaszczeniowy, a opinia biegłych powinna zawierać szczegółowe uzasadnienie. Z przepisu tego wynika przede wszystkim obowiązek przeprowadzenia rozprawy administracyjnej i niewykonanie tego obowiązku niewątpliwie stanowiłoby rażące naruszenie prawa. Natomiast sama nieobecność biegłego na rozprawie nie musi jeszcze powodować rażącego naruszenia prawa. Ustalenie odszkodowania w sprawie wywłaszczeniowej nastąpić powinno bowiem nie tyle po wysłuchaniu biegłego, a po wysłuchaniu opinii biegłego, co może również oznaczać odczytanie tej opinii na rozprawie. Skoro zatem z treści przepisów ustawy wywłaszczeniowej można wywieść wniosek, że tylko brak rozprawy stanowi rażące naruszenie prawa, zdaniem Ministra, nieobecność biegłego na rozprawie może, ale nie musi stanowić naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Organ II instancji zwrócił uwagę, iż w przedmiotowej sprawie organ wojewódzki przeprowadził poszukiwania archiwalnych akt związanych z wydaniem nadzorowanej decyzji , jednakże poszukiwania te nie przyniosły pozytywnych rezultatów w postaci zebrania pełnego materiału dowodowego. W sprawie nie odnaleziono m.in. całej opinii szacunkowej dotyczącej wyceny przedmiotowej nieruchomości. Jednakże w ślad za organem pierwszej instancji Minister wskazał, iż w aktach sprawy znajduje się nadesłana przez skarżącego druga spośród dwóch stron opinii szacunkowej biegłej z listy Wojewody [...] G. S., zawierająca wyliczenie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość, na kwotę zgodną z kwotą orzeczoną zaskarżoną decyzją. Powyższe oznacza, iż w niniejszej sprawie biegły, mimo że nie brał udziału w rozprawie wywłaszczeniowo-odszkodowawczej, to brał udział w postępowaniu poprzez sporządzenie operatu szacunkowego, ponadto jak wynika z protokołu rozprawy odszkodowawczej obecny na niej S. K. zgłaszał merytoryczne uwagi do opinii szacunkowej, co oznacza, że zapoznał się z jej treścią. W przedmiotowej sprawie podstawę prawną przyznanego odszkodowania za grunt stanowił art. 8 ust. 8 pkt 3 ustawy z dnia 12 marca 1958 r., zarządzenie Ministra Rolnictwa z dnia 22 stycznia 1974 r. w sprawie ceny, warunków i trybu sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych oraz zarządzenie Nr [...] Naczelnika Miasta i Powiatu w K. z dnia [...] marca 1974 r. w sprawie ustalenia podwyższonych stawek odszkodowania za grunty podlegające wywłaszczeniu na rzecz Państwa. Zgodnie z ww. art. 8 ust. 8 pkt 3 ustawy, jeżeli wywłaszczeniu podlegała część gruntu, a pozostała część wynosiła nie mniej niż powierzchnia działki normatywnej przyjętej w danej miejscowości pod budowę domu jednorodzinnego wolno stojącego, odszkodowanie ustalało się najwyższej do pięciokrotnej wysokości stawek ustalonych dla gruntu ornego klasy I w strefie ekonomicznej wielkomiejskiej (art. 8 ust. 8 pkt 1 lit. b). Ponadto zgodnie z art. 8 ust. 9 ustawy wysokość stawki odszkodowania za grunty wymienione w ust. 1, 2 i 8 pkt 1 lit. b), położone na określonych obszarach, ustala naczelnik powiatu na podstawie wytycznych wojewody; wojewoda może w przypadkach gospodarczo uzasadnionych podwyższyć na wniosek naczelnika powiatu odszkodowanie za 1 m2 gruntu na określonych obszarach najwyżej do 10-krotnej stawki; odszkodowanie nie może przekroczyć przeciętnej ceny rynkowej, a jeżeli chodzi o grunty rolne stanowiące wyłączne źródło utrzymania właściciela - cen, jakie kształtują się w obrocie między rolnikami. Minister wskazał, że w przedmiotowej sprawie wywłaszczeniu podlegał grunt o pow. [...] m2 z całości o pow. [...] ha a zatem odszkodowanie zostało przyznane w oparciu o właściwą podstawę prawną. Zgodnie z treścią zarządzenia Ministra Rolnictwa z dnia 22 stycznia 1974 r. w sprawie ceny, warunków i trybu sprzedaży państwowych nieruchomości rolnych (M.P. z 1974 r., Nr 7, poz. 54) cena sprzedaży 1 ha gruntu rolnego klasy I w strefie miejskiej okręgu I wynosiła [...] zł, co daje kwotę [...] zł za 1 m2. Jednakże zarządzeniem Nr [...] Naczelnika Miasta i Powiatu w K. z dnia [...] marca 1974 r. w sprawie ustalenia podwyższonych stawek odszkodowania za grunty podlegające wywłaszczeniu na rzecz Państwa, podwyższono stawki odszkodowania za tereny wywłaszczone na rzecz Państwa stosownie do ich przynależności do strefy ekonomicznej. Jak wynika z akt sprawy, a w szczególności z uzasadnienia kwestionowanej decyzji z dnia [...] sierpnia 1976 r. przedmiotowa nieruchomość leżała w strefie peryferyjnej, dla której zgodnie z ww. zarządzeniem z dnia [...] marca 1974 r. przyjęto stawkę odszkodowania [...] zł za 1 m2. Zatem wysokość odszkodowania obliczono poprzez proste działanie matematyczne, tj. przemnożenie wielkości wywłaszczonej powierzchni ([...] m2) poprzez wysokość stawki [...] zł ([...] m2 x [...] zł = [...] zł). Taka też kwota została przyznana decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 1976 r., nr [...]. Natomiast odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących błędnego określenia strefy, w której znajdowała się przedmiotowa nieruchomość, a tym samym przyjęcia błędnej stawki odszkodowania Minister wskazał, iż zgodnie z treścią zarządzenia Nr [...] Naczelnika Miasta i Powiatu w K. z dnia [...] marca 1974 r. do ustalonych tym zarządzeniem stawek stosowało się podział miasta [...] na strefy, uregulowany zarządzeniem Nr [...] Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] grudnia 1967 r. w sprawie ustalenia cennika opłat rocznych za tereny państwowe położone w mieście [...], a oddawane w użytkowanie i wieczyste użytkowanie. Zgodnie z ww. zarządzeniem Nr [...] z dnia [...] grudnia 1967 r. miasto [...] zostało podzielone na cztery strefy: centralną, śródmiejską, pośrednią oraz peryferyjną. Przedmiotowa nieruchomość położona przy ul. [...] (dawna działka nr [...] o pow. [...] m2 wchodząca obecnie w skład działek nr [...] i [...] z obrębu [...]) znajdowała się poza granicami strefy pośredniej, a więc w strefie peryferyjnej, co znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym nadesłanym przez Wojewodę [...], w szczególności w piśmie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2018 r., w którym wprost wskazano, że przedmiotowy grunt w okresie od 1967 r. (zarządzenie nr [...] Prezydium Rady Narodowej w K. z dnia [...] grudnia 1967 r.) do 1976 r. (decyzja Prezydenta Miasta [...] z [...] sierpnia 1976 r.) znajdował się w strefie peryferyjnej miasta [...]. Ponadto, powyższe potwierdzają opinie szacunkowe, znajdujące się w aktach archiwalnych, dotyczących postępowania w przedmiocie legalności decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 1973 r., nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w P. [...] z dnia [...] marca 1972 r., nr [...] o wywłaszczeniu m.in. przedmiotowej nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], o powierzchni [...] m2. Zgodnie z opiniami biegłego rzeczoznawcy W. T. z dnia [...] lipca 1971 r. i z dnia [...] lipca 1971 r. zarówno przedmiotowa nieruchomość, jak i nieruchomość sąsiednia znajdowały się w strefie peryferyjnej. Ww. opinie sporządził biegły rzeczoznawca z listy Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w P., a zatem osoba do tego uprawniona, posiadająca wiedzę specjalistyczną, opierając się na ówcześnie obowiązujących przepisach prawa. Nie ma zatem podstaw, by podważać wartość dowodową ww. opinii w oparciu o ustalone zarządzeniem Nr [...] Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w K. z dnia [...] grudnia 1967 r. zasady podziału miasta [...] na strefy. Minister dodał, iż skoro przedmiotowe postępowanie było prowadzone przez właściwy organ, to istnieje domniemanie, że organ ten dokonał szczegółowej analizy zgromadzonego materiału dowodowego oraz oceny, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Zatem, bez wyraźnych dowodów wskazujących na rażące naruszenie tych przepisów, Minister Inwestycji i Rozwoju nie ma możliwości podważania prawidłowości decyzji wydanej w przedmiotowej sprawie. W ocenie organu odwoławczego kwota odszkodowania za wywłaszczony grunt została przyznana w prawidłowej wysokości, ustalona przez uprawnionego biegłego, zgodnie z obowiązującymi ówcześnie przepisami prawa, w związku z czym brak jest podstaw do uznania, że doszło do rażącego naruszenia prawa przy jego ustalaniu. W uzasadnieniu ww. decyzji organ odszkodowawczy wskazał, iż zgłoszone przez strony postępowania żądania przyznania odszkodowania również za jęczmień znajdujący się na nieruchomości nie zasługują na uwzględnienie, gdyż zgodnie z przedstawioną przez właścicielkę dokumentacją, zasiewów dokonano już po wywłaszczeniu nieruchomości, a zatem w czasie gdy nieruchomość ta należała już do Państwa. Minister wskazał, że kwestionowana decyzja zawiera ustalenie przedmiotu wywłaszczenia, wskazuje, na czyj wniosek nastąpiło wywłaszczenie, posiada uzasadnienie faktyczne i prawne oraz pouczenie o środkach odwoławczych, a zatem spełnia wymagania określone w art. 23 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. Natomiast kwestia oceny czy wypłacono odszkodowanie J. K. nie może być przedmiotem oceny w postępowaniu nadzorczym odnośnie decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 1976 r. W przypadku uznania przez strony braku zapłaty należy zwrócić się do właściwego organu wskazanego w art. 129 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ze stosownym wnioskiem. Minister stwierdził, iż kwestionowana decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 1976 r., znak [...] nie jest obarczona żadną wadą rażącego naruszenia prawa, która uzasadniałaby stwierdzenie nieważności tego orzeczenia. W trakcie postępowania nie stwierdzono również, aby badana decyzja naruszała pozostałe przesłanki określone w art. 156 § 1 k.p.a. Skargę na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł L. K. podnosząc, że za wywłaszczoną nieruchomość nie zostało wypłacone odszkodowanie, przy czym niezasadnie dokonano potrącenia z tytułu należności podatkowych dotyczących innej nieruchomości, której matka skarżącego nie była właścicielką. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r. poz. 1302 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Rozpoznając sprawę niniejszą w ramach powyższych kryteriów Sąd uznał skargę za niezasadną. Na wstępie podkreślić należy, że postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się w trybie stwierdzenia nieważności. Jest to postępowanie nadzwyczajne, w którym organ nie bada sprawy co do istoty, tak jak ma to miejsce w postępowaniu zwykłym, ale ogranicza się do zbadania, czy decyzja kończąca postępowanie zwyczajne lub nadzwyczajne nie jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych, wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Innymi słowy organ nie jest uprawniony do uwzględniania w tym postępowaniu wad - nawet oczywistych – jeżeli nie mają one charakteru kwalifikowanego. Postępowanie prowadzone w trybie stwierdzenia nieważności nie może bowiem zastępować postępowania zwykłego lub go powtarzać. Nadto, oceny legalności badanej decyzji organ dokonuje na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym, uwzględniając stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania kontrolowanej decyzji. Dodać przy tym trzeba, iż zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie i doktrynie stanowiskiem, o uznaniu naruszenia prawa za rażące decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter naruszonego przepisu oraz skutki gospodarcze i społeczne, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega zauważalnej wprost sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W konsekwencji, w sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie taki przepis, który można stosować w bezpośrednim rozumieniu, zatem przepis, który nie wymaga wykładni. Natomiast skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie takiej decyzji jako aktu organu praworządnego państwa, (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r., OSK 1134/04). Uwzględniając specyfikę postępowania nieważnościowego należało podzielić stanowisko organu nadzoru, że weryfikowana w tym postępowaniu decyzja nie jest dotknięta wadami kwalifikowanymi, w tym wadą rażącego naruszenia prawa, wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Podstawę prawną decyzji wydanej w postępowaniu zwyczajnym stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 1958r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz.U. z dnia 14 marca 1974r. Nr 10, poz. 64 ). Kwestionowana decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 1974 r. została wydana zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami. Z treści art. 21 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (tekst jedn. Dz. U. z 1974 r. Nr 10, poz. 64 i z 1982 r. Nr 11, poz. 79) wynika norma nakazująca ustalenie odszkodowania na podstawie wyników rozprawy, po uprzednim wysłuchaniu na niej opinii biegłych powołanych przez naczelnika powiatu. Z przepisu tego wynika przede wszystkim obowiązek przeprowadzenia rozprawy, która w sprawie dotyczącej ustalenia odszkodowania została przeprowadzona. Jak wynika z protokołu rozprawy odszkodowawczej z dnia [...] czerwca 1974 r. uczestniczyli w niej J. K. wraz ze swoim pełnomocnikiem – synem S. K.. Nie kwestionowali oni opinii biegłego wyceniającego wywłaszczoną nieruchomość, podnosząc jedynie, że w opinii nie uwzględniono odszkodowania za zniszczone zasiewy. Bezzasadne są zatem twierdzenia zawarte we wniosku o stwierdzenie nieważności, że organ ustalający wysokość odszkodowania nie opierał się na opinii biegłego, a jedynie na przepisach ustawy. Z protokołu rozprawy jasno wynika, że w sprawie niniejszej została sporządzona opinia i właścicielka wywłaszczonej nieruchomości mogła zapoznać się z jej treścią. Wprawdzie organowi nie udało się odnaleźć opinii biegłego, jednakże skarżący do pisma z dnia [...] kwietnia 2015 r. załączył ostatnią stronę operatu szacunkowego sporządzonego przez biegłą z listy Wojewody [...] G. S.. Opinia zawiera wyliczenie odszkodowania za przedmiotową nieruchomość, opiewające na kwotę taką samą jak kwota wskazana w kwestionowanej decyzji. Należy w związku z tym przyjąć, że organ ustalający odszkodowanie opierał się na opinii biegłego. Zatem nieobecność biegłego na rozprawie, w przypadku braku jakichkolwiek zastrzeżeń co do wysokości odszkodowania ustalonego na podstawie opinii biegłego ze strony właścicielki nieruchomości wywłaszczonej, za wyjątkiem braku ustalenia odszkodowania za zasiewy, nie może być oceniana w kategoriach rażącego naruszenia prawa. Tym bardziej, że w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji odniesiono się do żądania przyznania odszkodowania za jęczmień znajdujący się na wywłaszczonej nieruchomości stwierdzając, że zgodnie z przedstawioną przez właścicielkę dokumentacją, zasiewów dokonano już po wywłaszczeniu nieruchomości, a więc w okresie gdy nieruchomość ta stanowiła już własność Państwa. Nie chodziło zatem o kwestionowanie co do zasady ustalonego w toku postępowania odszkodowania jako całości, a jedynie o jego zwiększenie za zniszczone uprawy. Sąd nie uznał za rażące naruszenie prawa nieobecności biegłych na rozprawie, podzielając pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 6 listopada 2008 r., sygn. akt I OSK 1459/07 niepublik. , w którym Sąd stwierdził, że stosownie do art. 22 odszkodowanie ustala się na podstawie wyników rozprawy po wysłuchaniu na niej opinii biegłych. Zatem z przepisu ww. artykułu wynika przede wszystkim obowiązek przeprowadzenia rozprawy natomiast jej przebieg i ewentualne uchybienia - zarówno w zakresie zleceniodawcy sporządzonej przez biegłych opinii, jak i nieobecności biegłych na rozprawie, w sytuacji gdy brak jest jakiegokolwiek dowodu wskazującego na kwestionowanie przez spadkobierców (współwłaścicieli) kwoty odszkodowania, wynikające z opinii nie mogą być ocenione w kategoriach rażącego naruszenia prawa. Należy mieć na uwadze także fakt, że opinia biegłych nie polegała na ustaleniu rynkowej wartości nieruchomości, lecz na prostym działaniu matematycznym - przemnożeniu powierzchni nieruchomości przez ściśle określoną, stałą cenę za 1 m². Biegły szacując grunt mógł jedynie, zgodnie z ówcześnie obowiązującymi przepisami, przemnożyć powierzchnię przez wartość 1 m2 w oparciu o aktualną ówcześnie cenę za grunt rolny w strefie ekonomicznej peryferyjnej , a tym samym brak udziału w rozprawie biegłego, który i tak nie mógłby zmienić swojej wyceny, jakkolwiek stanowi naruszenie ww. art. 21 ustawy z dnia 12 marca 1958 r., to naruszenie takie nie może być w przedmiotowej sprawie uznane za rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Odnosząc się do w zasadzie jedynego zarzutu skargi dotyczącego braku wypłaty przyznanego kwestionowaną decyzją odszkodowania i dokonania potrącenia z tytułu zaległości podatkowych za inną nieruchomość, nie stanowiącą własności J. K., należy stwierdzić, że jest on chybiony. Jak wskazano bowiem wyżej niniejsze postępowanie prowadzone w trybie nadzwyczajnym dotyczyło wyłącznie dokonania kontroli kwestionowanej decyzji odszkodowawczej pod kątem zaistnienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a., a więc przesłanek prowadzących do stwierdzenia jej nieważności z powodu kwalifikowanych wad tkwiących w tej decyzji lub dotyczących postępowania poprzedzającego jej wydanie. Kwestia wypłaty odszkodowania ustalonego w kwestionowanej decyzji, jak zasadnie wskazał Minister, pozostaje poza zakresem kontroli w postępowaniu nieważnościowym dotyczącym jej zgodności z prawem i nie podlega ocenie w niniejszym postępowaniu. Reasumując, Sąd uznał, że Minister wnikliwie i wszechstronnie rozpatrzył stan faktyczny sprawy oraz szczegółowo wyjaśnił motywy, jakimi się kierował przy jej rozstrzyganiu. Uzasadnił przy tym przekonująco swoje stanowisko - zyskując całkowitą aprobatę Sądu - zaś wydane decyzje zawierają niezbędne elementy, o jakich mowa w art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.