IV SO/Wr 9/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku V. V. o wymierzenie grzywny Wojewodzie D. za nieprzekazanie sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: I. wymierzyć Wojewodzie D. grzywnę w kwocie 100 (słownie: sto) złotych; II. zasądzić od Wojewody D. na rzecz wnioskodawcy V. V. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia 2 marca 2022 r. V. V. (dalej: strona, skarżący), reprezentowany przez radcę prawnego, wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o wymierzenie Wojewodzie D. (dalej: Wojewoda, organ) grzywny za nieprzekazanie tutejszemu Sądowi skargi z dnia 20 grudnia 2021 r. wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy. Uzasadniając swoje żądanie skarżący wskazał, że w dniu 21 grudnia 2021 r. wniósł przez platformę e-PUAP, za pośrednictwem organu, skargę na przewlekłe prowadzenie przez Wojewodę postępowania w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Strona podniosła, że pomimo upływu trzydziestodniowego terminu, organ nie przekazał Sądowi przedmiotowej skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, o czym skarżący dowiedział się w dniu 2 marca 2022 r. podczas rozmowy telefonicznej z Wydziałem Informacji Sądowej WSA we Wrocławiu. Skarżący podkreślił, że coraz silniej odczuwa negatywne konsekwencje długotrwałego pozostawania bez rozstrzygnięcia organu w sprawie. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 4 marca 2022 r., pismem z dnia 21 marca 2022 r., wezwano organ do udzielenia odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny w terminie siedmiu dni od daty otrzymania wezwania, doręczając mu odpis wniosku z dnia 2 marca 2022 r. Z Urzędowego Poświadczenia Przedłożenia wynika, że powyższe wezwanie doręczono organowi w dniu 21 marca 2022 r. W odpowiedzi na wezwanie, w piśmie z dnia 31 marca 2022 r., pełnomocnik organu wyjaśnił, że przedmiotową skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy przekazał do Sądu w dniu 17 lutego 2022 r. Uzasadniając przekroczenie terminu dokonania powyższej czynności, pełnomocnik wskazał na nadmierne obciążenie organu ilością wpływających pism i związaną z tym komplikacją w obiegu dokumentów w sprawie, wynikającą z niewystarczających zasobów kadrowych i technicznych. Z informacji znanych Sądowi z urzędu wynika, że wpływ skargi na przewlekłe prowadzenie przez Wojewodę postępowania w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę z dnia 20 grudnia 2021 r. - wniesionej przez stronę do organu w dniu 21 grudnia 2021 r. - Sąd zarejestrował pod sygn. akt IV SAB/Wr 183/22. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: u.p.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ ten przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 u.p.p.s.a.). Zgodnie zaś z art. 55 § 1 u.p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy. Zakreślenie przez ustawodawcę ram czasowych dopełnienia czynności przewidzianych w art. 54 § 2 u.p.p.s.a. stanowi odrębny, choć związany z pozostałymi powinnościami wskazanymi w tym przepisie, obowiązek działania organu administracji publicznej, który wyklucza jakąkolwiek swobodę w tym zakresie. Wprawdzie potencjalne przekroczenie terminu nie spowoduje bezskuteczności dokonanej czynności, ale ma ono kluczowe znaczenie z punktu widzenia art. 55 § 1 u.p.p.s.a. i określonego tam przedmiotu postępowania o wymierzenie grzywny (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2011 r. sygn. akt I OZ 996/10, dostępne - podobnie jak i pozostałe orzeczenia sądów administracyjnych przywołane w tym uzasadnieniu - na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Celem grzywny, o której mowa w art. 55 § 1 u.p.p.s.a., jest nie tylko funkcja dyscyplinująca mająca na celu doprowadzenie do wykonania przez organ administracji ciążącego na nim obowiązku procesowego, ale również funkcja represyjna. Ta druga służy ochronie wyrażonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP prawa strony do rozpoznania sprawy sądowej bez nieuzasadnionej zwłoki. Poza tym grzywna pełni również funkcję prewencyjną, albowiem ukaranie nią służy także zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ administracji, jak i przez inne organy administracji. W wymiarze indywidualnym ukarany organ administracji będzie wszak chciał uniknąć powtórzenia takiej sytuacji, choćby z uwagi na związane z tym uszczuplenie środków finansowych (por. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 3 listopada 2009 r. sygn. akt II GPS 3/09 i postanowienie NSA z dnia 11 maja 2012 r. sygn. akt I OZ 328/12). Wskazać należy, że powołany przepis nie obliguje sądu do wymierzenia grzywny. Kwestia ta pozostawiona jest jego uznaniu, o czym świadczy użycie sformułowania sąd "może" orzec o wymierzeniu organowi administracji grzywny. Oznacza to, że przy rozstrzygnięciu wniosku o wymierzenie grzywny należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, tj.: przyczyny niewypełnienia obowiązków, czas jaki upłynął od wniesienia skargi, okoliczność czy organ przed rozpatrzeniem wniosku wypełnił obowiązek i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Wymierzenie organowi administracji grzywny ma bowiem na celu nie tylko jego dyscyplinowanie, lecz ma również stanowić sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdził, że wniosek był zasadny. Z akt sprawy wynika, że skarga na przewlekłe prowadzenie przez Wojewodę postępowania w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę została wniesiona przez stronę, za pośrednictwem organu, w dniu 21 grudnia 2021 r., zatem zgodnie z treścią art. 54 § 2 u.p.p.s.a., organ zobligowany był do jej przekazania wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy w termie trzydziestu dni, tj. do dnia 20 stycznia 2022 r. Tymczasem skarga z dnia 20 grudnia 2021 r. została przekazana Sądowi w dniu 17 lutego 2022 r., tj. z prawie miesięcznym opóźnieniem. Mając na uwadze opisane okoliczności, Sąd uznał wniosek strony za uzasadniony i wymierzył organowi grzywnę w wysokości 100 złotych. Określając wysokość grzywny w niniejszej sprawie, Sąd miał na względzie zarówno treść wniosku oraz charakter sprawy będący przedmiotem skargi (przewlekłość), okres uchybienia terminowi przekazania skargi, jak również fakt, że w dacie rozpoznawania wniosku skarga strony została już przekazana Sądowi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi sprawy, a organ w odpowiedzi na wniosek wyjaśnił powody zwłoki w przekazaniu skargi. W ocenie Sądu, grzywna w ww. wysokości pozwala na osiągnięcie celów, dla których środek ten został przewidziany. Z powyższych względów, na podstawie art. 55 § 1 i art. 154 § 6 u.p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie I sentencji postanowienia. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania, zawarte w punkcie II sentencji postanowienia, wynika z art. 200 w związku z art. 64 § 3 u.p.p.s.a.