II OSK 1346/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski (spr.) NSA Zofia Flasińska Sędziowie NSA Anna Łuczaj Protokolant Anna Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Przedsiębiorstwa [...] "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 741/06 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia Ekologicznego "[...]" z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie dopuszczenia organizacji ekologicznej do udziału w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 741/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi Stowarzyszenia Ekologicznego "[...]", uchylił zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] stycznia 2006 r., znak: [...] oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] września 2005 r. odmawiające dopuszczenia skarżącego Stowarzyszenia do udziału, na prawach strony, w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku wielorodzinnego z usługami i garażami podziemnymi na działkach położonych przy ul. [...] i Al. [...] w W.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę Stowarzyszenia, stwierdzając, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów prawa – przede wszystkim określających wymóg właściwego uzasadnienia orzeczenia (art. 107 § 3 w związku z art. 126 Kodeksu postępowania administracyjnego). Sąd pierwszej instancji zauważył, że inwestycja, której dotyczy postępowanie, nie zalicza się do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których przeprowadzone są procedury w zakresie oceny oddziaływania na środowisko, w myśl art. 46 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zm.). Brak możliwości zastosowania w sprawie przepisu szczególnego, mocą którego dopuszcza się do udziału w postępowaniu organizacje ekologiczne, nie oznacza jednak, iż można automatycznie przesądzać o odmowie dopuszczenia organizacji społecznej do udziału w postępowaniu administracyjnym na zasadach ogólnych, wynikających z art. 31 § 1 K.p.a. Sąd pierwszej instancji uznał, iż wyjaśnienie przesłanek dopuszczenia organizacji społecznej do udziału w postępowaniu, powinno być poprzedzone dokonaniem ustaleń faktycznych, m.in. poprzez weryfikację informacji o istnieniu wiarygodnych danych potwierdzających przekroczenie dopuszczalnych poziomów zanieczyszczeń w powietrzu oraz rozważeniem, czy może to mieć wpływ na możliwość realizacji przedsięwzięcia. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożyła "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w W., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Skarga kasacyjna została oparta na zarzutach naruszenia przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) i § 3 in fine zarządzenia nr 11 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2003 r. w sprawie ustalenia zasad biurowości w sądach administracyjnych, poprzez orzekanie na podstawie niekompletnych akt sądowych (brak 2 kopert, w których Stowarzyszenie Ekologiczne "[...]" nadesłało do Sądu pisma procesowe, co uniemożliwia weryfikację nadania ich w terminie) i uniemożliwienie tym samym dokonania kontroli orzeczenia przez uczestnika postępowania, 2) art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez przyjęcie, że organ administracyjny zaniechał zbadania istnienia przesłanki interesu społecznego uzasadniającej dopuszczenie organizacji społecznej do udziału w postępowaniu, podczas gdy analiza pism kierowanych przez skarżące Stowarzyszenie wskazuje w sposób jednoznaczny, iż nie wykazało ono interesu społecznego w sposób konkretny i umożliwiający jego weryfikację przez sąd administracyjny, 3) art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez przedstawienie w uzasadnieniu wyroku stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym – w zakresie, w jakim skarżące Stowarzyszenie powołuje się na przekroczenie wskaźników zanieczyszczenia środowiska, podczas gdy z pism kierowanych do organu administracyjnego nie wynika jednoznacznie, aby wskaźniki te były przekroczone, 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez uwzględnienie skargi mimo prawidłowego zastosowania przez organ administracyjny art. 107 § 3 w związku z art. 126 K.p.a., w szczególności w sytuacji prawidłowego uzasadnienia postanowienia przez organ odwoławczy. Pismem z dnia 8 sierpnia 2007 r. Stowarzyszenie Ekologiczne "[...]" złożyło odpowiedź na skargę kasacyjną, wnosząc o jej odrzucenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do regulacji art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie okoliczności stanowiące podstawę nieważności postępowania, wymienione w przepisach § 2 przywołanej regulacji. Stwierdziwszy, iż w niniejszej sprawie nie zachodzi nieważność postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do oceny zarzutów, zgłoszonych w skardze kasacyjnej, naruszenia wskazanych tam przepisów postępowania, uznając, iż zarzuty te nie mają usprawiedliwionych podstaw. W szczególności usprawiedliwionych podstaw nie ma zarzut naruszenia art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 1 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w sytuacji gdy Sąd pierwszej instancji skontrolował zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne pod względem jego zgodności z prawem tak jak tego wymagają wyżej przywołane przepisy. Również usprawiedliwionych podstaw nie mają zarzuty naruszenia art. 122 § 1 i art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zobowiązującymi odpowiednio do wydania wyroku po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy oraz jego uzasadnienie, co niewątpliwie miało miejsce w sprawie zakończonej zaskarżonym wyrokiem. Co do zaś zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez uwzględnienie skargi mimo prawidłowego – zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną – zastosowania przez organ administracji art. 107 § 3 w związku z art. 126 Kodeksu postępowania administracyjnego (K.p.a.), to trzeba zauważyć, że Sąd pierwszej instancji zakwestionował przedmiotowe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie ze względu na brak oceny celów statutowych skarżącego Stowarzyszenia i kwestii interesu publicznego tak jak wymaga tego art. 31 § 1 K.p.a. To istotne dla rozstrzygnięcia sprawy ustalenie nie zostało skutecznie zakwestionowane w skardze kasacyjnej i dlatego nie mogło być przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego, ale nawet gdyby przyjąć, że jest inaczej to i tak ww. zarzut skargi kasacyjnej nie mógłby odnieść zamierzonego skutku, jako że Sąd pierwszej instancji zasadnie stanął na stanowisku, że w przypadku inwestycji nienależących do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko nie można a priori zakładać braku możliwości dopuszczenia organizacji społecznej do udziału w postępowaniu administracyjnym. Udział ten oceniać należy na zasadach ogólnych, przewidzianych art. 31 § 1 K.p.c., czego w przedstawionej sprawie nie zrobiono, zasadnym czyniąc stanowisko Sądu w tej mierze. Co do zaś zarzutu naruszenia prawa zgłoszonego przez pełnomocnika strony wnoszącej skargę kasacyjną na rozprawie, to zarzut ten nie mógł odnieść zamierzonego skutku, jako że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 wielokrotnie wyżej przywoływanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.