I GSK 1536/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Fischer (spr.) Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia del. WSA Artur Adamiec po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lipca 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 1789/21 w sprawie ze skargi S. E. i S. Z. sp. jawna w [...] na informację Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny projektu oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 lipca 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 1789/21, po rozpoznaniu skargi S. E. i S. Z. sp. jawna w [...]na informację Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Mazowiecką Jednostkę Wdrażania Programów Unijnych, zasądził od Mazowieckiej Jednostki Wdrażania Programów Unijnych (dalej: "MJWPU") na rzecz S. E. i S. Z. sp. jawna w [...] kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy. S. E. i S. Z. sp. jawna w [...] (dalej: "skarżąca") złożyła wniosek o dofinansowanie w ramach wezwania nr [...], Regionalny Program Operacyjny Województwa Mazowieckiego na lata 2014-2020, Oś priorytetowa III Rozwój potencjału innowacyjnego i przedsiębiorczości, Działanie 3.3 Innowacje w MŚP. We wniosku jako wiodący rodzaj działalności skarżąca wskazała kod Polskiej Klasyfikacji Działalności (dalej: "PKD" 56,21.Z Przygotowywanie i dostarczanie żywności dla odbiorców zewnętrznych (katering). MJWPU pismem z 15 grudnia 2020 r. poinformowała, że wniosek o dofinansowanie realizacji projektu został odrzucony. W ocenie organu nie spełniał on kryterium formalno-merytorycznego nr 4 "Rodzaj prowadzonej działalności wg PKD" przyjętego przez Komitet Monitorujący RPO WM. Organ wyjaśnił, że godnie z informacjami podanymi w Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego (dalej: "KRS") wnioskodawca od dnia 31 grudnia 2019 r. do dnia złożenia wniosku nie prowadził jako przeważającej działalności w zakresie kodów PKD wymienionych w kryterium nr 4. Od powyższego rozstrzygnięcia skarżąca złożyła odwołanie, w którym wyjaśniła, że działalność kateringowa była przeważającą od początku istnienia spółki. Wyjaśnione zostały też przyczyny z powodu których działalność ta nie widnieje w KRS jako przeważająca. Mazowiecka Jednostka Wdrażania Programów Unijnych pismem z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko, które zostało następnie przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd pierwszej instancji uwzględnił skargę i wyrokiem z dnia 5 lipca 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 1789/22 stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez MJWDU. Sąd uzasadniając swoje stanowisko wskazał, że przedmiotowy nabór wniosków w ramach przyjętego przez Komitet Monitorujący RPO WM następuje w warunkach odbiegających od standardowych (dotychczas stosowanych przy realizacji programów operacyjnych finansowanych z EFRR) - na co wskazuje jego cel szczegółowy – "Finansowanie wydatków MŚP, których sytuacja pogorszyła się w związku z pandemią COVID-19, dotyczących utrzymania bieżącej działalności firmy i zapewnienia jej płynności finansowej". Jednakże wprowadzenie szczególnych rozwiązań prawnych stanowiących reakcję na epidemię COVID-19, nie spowodowało, że podstawowe zasady unijne przestały obowiązywać, w tym obowiązujące przy realizacji programów operacyjnych finansowanych z budżetu Unii. Sąd wskazał, że sytuacja związana z COVID-19, przyjęte rozwiązania i przepisy prawne wprowadzają niewątpliwie nowy kontekst dla ich stosowania i oceny ich dochowania. W przekonaniu Sądu, instytucja organizująca przedmiotowy nabór projektów do finansowania z EFRR nie została zwolniona od stosowania procedur wyboru i kryteriów, które zapewniają, że operacje przyczynią się do osiągnięcia celów szczegółowych i rezultatów odpowiednich priorytetów przy jednoczesnym zagwarantowaniu przestrzegania m.in. zasady równości wobec prawa, zasady proporcjonalności, zasad przejrzystości, rzetelności, bezstronności. Wsparcie udzielane będzie w formie dotacji. Sąd zauważył, że z opisu kryteriów oceny projektów wynika, że spełnienie kryterium oceniane będzie na podstawie zapisów wniosku oraz weryfikowane na podstawie dostępnych publicznych rejestrów działalności gospodarczej. Powyższe kryterium obejmuje zatem trzy aspekty (które sąd ocenił w kontekście omawianych wyżej przepisów i zasad): - pierwszy związany z określeniem podmiotów uprawnionych do wsparcia – wyznacza je zapis "Rodzaj prowadzonej działalności wg PKD" oraz "prowadzący od dnia 31 grudnia 2019 r. do dnia złożenia wniosku jako przeważającą" – zgodnie z odpowiednimi rejestrami - wskazaną w kryterium działalność gospodarczą, - drugi związany z weryfikacją wymaganego statusu podmiotów uprawnionych do wsparcia – wyznacza je zapis "oceniany na podstawie wniosku oraz weryfikowane na podstawie dostępnych publicznych rejestrów działalności gospodarczej", - trzeci dotyczący wagi kryterium i przyjętego sposobu weryfikacji - obligatoryjność spełnienia i brak możliwości korekty. Sąd odnosząc się do pierwszej kwestii, zauważył, że w warunkach naboru nie zostało zdefiniowane pojęcie "przeważającej działalności". Sąd I instancji doszedł do przekonania, że w warunkach przedmiotowego naboru przyjęty przez organ jako jedyny warunek wpis we właściwym dostępnym publicznym rejestrze działalności gospodarczej, nie przyczynia się do realizacji celu naboru oraz w efekcie prowadzi do naruszenia zasady równości wobec prawa z art. 20 Karty Praw podstawowych. Zdaniem Sądu, wpis w rejestrze KRS nie ma charakteru pewnego, tj. korzysta z domniemania prawdziwości, jednak jest ono wzruszalne, a zatem nie można takiego wpisu traktować jako gwarancji, że podmiot wnioskujący o wsparcie na pewno spełnia wymagane kryterium, co uzasadniałoby wyłączność takiego dowodu, zwłaszcza, że istnieje inna możliwość wykazania spełnienia kryterium. Ponadto, wpis w rejestrze jest oświadczeniem wiedzy przedsiębiorcy, podobnie, jak oświadczenie we wniosku. Wpis w rejestrze, jako jedyny sposób weryfikacji spełnienia przedmiotowego kryterium, nie wypełnia również swojej funkcji jako "uproszczenie procedur naboru", które ma ułatwić skorzystanie ze wsparcia. W sprawie niniejszej Sąd doszedł również do przekonania, że doszło do naruszenia zasady równości wobec prawa z art. 32 Konstytucji RP. Wprowadzony sposób weryfikacji spełnienia kryterium prowadzi więc w skutkach do nierównego dostępu do pomocy. Tym samym nie przyczynia się do osiągnięcia celów szczegółowych i rezultatów odpowiednich priorytetów zgodnie z rozporządzeniem nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającym wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 ( Dz. Urz. Z 2013 r. L 347/320 ) dalej: "rozporządzenie 1303/2013". Organ w skardze kasacyjnej zaskarżył powyższy wyrok, wnosząc o jego uchylenie w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie skargi i jej oddalenie, gdyby Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa prawnego, według norm prawem przewidzianych. W skardze kasacyjnej zarzucono: 1. naruszenie przepisów postępowania mających istotne znaczenie na wynik sprawy, tj.: a) art. 61 ust. 8 pkt 3 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. z 2018 r. poz. 1431, z późn. zm.), dalej: "ustawa wdrożeniowa", poprzez niezastosowanie i nieumorzenie postępowania w sprawie pomimo tego, że postępowanie to stało się bezprzedmiotowe, bowiem w dniu wydawania wyroku nie obowiązywała już podstawa prawna umożlwiająca udzielenie pomocy skarżącej w ramach naboru nr RPMA.03.03.00-IP.01-14-112/20 w odpowiedzi na który skarżąca złożyła swój wniosek; b) art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.2019 poz. 2325 ze zm.) dalej: "p.p.s.a.", poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli i wadliwe ustalenia wyroku polegające na nierozpoznaniu istoty sprawy, tj. pominięciu istoty i celów dokonywania oceny projektów w tzw. uproszczonej procedurze w związku z wystąpieniem epidemii COVID-19 w oparciu o zasady precyzyjnie określone w dokumentacji naborowej; c) art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a w zw. z art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej, przez uznanie, iż wybór projektów do dofinansowania nie nastąpił w sposób przejrzysty a ocena dokonana przez organ została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, co skutkowało uwzględnieniem skargi podczas gdy zapisy dokumentacji naborowej - w tym spornego kryterium - określały w sposób jasny, przejrzysty i zrozumiały krąg potencjalnych wnioskodawców, a sam sposób naboru nie powodował naruszenia zasady równości wnioskodawców wobec prawa więc brak było podstaw do przyjęcia takich założeń; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 11 Rozporządzenia Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 28 kwietnia 2020 r. w sprawie udzielania pomocy w formie dotacji lub pomocy zwrotnej w ramach programów operacyjnych na lata 2014-2020 w celu wspierania polskiej gospodarki w związku z wystąpieniem pandemii COVID-19 (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 674) dalej: "rozporządzenie MFiPR", w związku z pkt 22 lit. d z sekcji 3.1. Komunikatu Komisji - Tymczasowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVlD-19 (2020/C 911/01) (Dz.U.UE C z dnia 20 marca 2020 r.) zmieniony komunikatem: z 4 kwietnia 2020 r. (2020/C 112 1/01, Dz.U.UE C z dnia 4 kwietnia 2020 r.); z 13 maja 2020 r. (2020/C 164/03, Dz.U.UE C z dnia 13 maja 2020 r.); z 13 października 2020 r. (2020/C 340 1/01, Dz.U.UE C z dnia 13 października 2020 r.); z 1 lutego 2021 (2021/C 34/06, Dz.U.UE C z dnia 1 lutego 2021 r.), dalej: "Komunikat Komisji", z uwagi na to, że powołane rozporządzenie w § 11 oraz pkt 22 lit. d z sekcji 3.1. Komunikatu Komisji określa, że pomoc może być przyznana do dnia 30 czerwca 2022 r., a tym samym w dniu wydania wyroku postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe, w konsekwencji czego Sąd I instancji winien je umorzyć na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 3 ustawy wdrożeniowej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ przedstawił argumentację wniesionych zarzutów oraz stanowisko w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzuty skargi kasacyjnej są niezasadne Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Związanie podstawami środka prawnego polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to że jest związany podstawami określonymi w art. 174 p.p.s.a. Artykuł 176 p.p.s.a. reguluje elementy składowe skargi kasacyjnej, a zgodnie z § 1 pkt 2 tego przepisu jej obligatoryjnym elementem jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego), który zdaniem strony został naruszony przez Sąd pierwszej instancji (patrz: postanowienia NSA z 8 marca 2004 r., sygn. akt FSK 41/04; z 1 września 2004 r., sygn. akt FSK 161/04; z 24 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2302/04). Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych Kasator zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów zarówno prawa materialnego jak i przepisów postępowania, jednakże istota tych zarzutów sprowadza się do dwóch podstawowych aspektów. Po pierwsze do chęci podważenia dokonanej przez Sąd I instancji oceny sposobu sformułowania obligatoryjnego kryterium formalno–merytorycznego nr 4 "Rodzaj prowadzonej działalności wg PKD", w zakresie wprowadzonego do tego kryterium pojęcia "przeważającej działalności", sposobu wykazania spełnienia tego kryterium oraz oceny dokonanej przez organ. Drugim aspektem jest wskazanie przez skarżącego kasacyjnie na bezprzedmiotowość postępowania, które powinno być umorzone, ponieważ w dniu wydawania wyroku nie obowiązywała już podstawa prawna umożlwiająca udzielenie pomocy skarżącej w ramach naboru. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, wskazanego w pkt.1 c) petitum skargi kasacyjnej w myśl art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a) ustawy wdrożeniowej – w wyniku rozpoznania skargi Sąd I instancji może uwzględnić skargę, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1. Zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, właściwa instytucja ma obowiązek przeprowadzenia wyboru projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. W ust. 2 wskazano, że projekt podlega ocenie pod względem spełnienia kryteriów wyboru projektów. Zatem Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod uwagę czy Sąd I instancji, kontrolując zgodność z prawem postępowania w przedmiotowej sprawie, uwzględnił w swojej ocenie również przestrzeganie art. 37 ust. 1 i ust. 2 ustawy wdrożeniowej. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że WSA wydając zaskarżony wyrok, działał w granicach tak określonych kompetencji, uznając, że ocena projektu pod względem spełnienia kryteriów wyboru projektów została dokonana z naruszeniem prawa, nie została zapewniona przejrzystość, rzetelność i bezstronność w wyborze projektów oraz równość traktowania wnioskodawców w dostępie do informacji o zasadach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Podkreślenia wymaga, że zasady te mają charakter normatywny, stanowią gwarancję równego traktowania wszystkich potencjalnych beneficjentów pomocy unijnej. Zasada równości znajduje umocowanie w zasadzie równego dostępu do pomocy, wywodzącej się z traktatowej zasady równości. Z kolei zasada przejrzystości reguł oceny projektów ma charakter instrumentalny w relacji do zasady równości, formułując wobec właściwej instytucji przeprowadzającej wybór projektów do dofinansowania, obowiązek jasnego, precyzyjnego i dostępnego dla wszystkich wnioskodawców określenia kryteriów kwalifikowania projektów. Wymogi stawiane wnioskującym o udzielenie wsparcia, jeżeli na podstawie oceny ich spełnienia, miałoby to skutkować negatywnymi konsekwencjami, jak miało miejsce w niniejszej sprawie, muszą być formułowane w sposób jednoznaczny, jasny i precyzyjny. (patrz: wyrok NSA z 9 stycznia 2018 r. II GSK 4127/17, LEX nr 2479129). Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że kontrola sądowo-administracyjna sprowadza się nie do weryfikacji merytorycznej wniosku, a do zbadania, czy przeprowadzona procedura naboru oraz dokonana w jej trakcie ocena projektu nie naruszają powyższych reguł. Wprowadzenie w prawie krajowym szczególnych rozwiązań prawnych w celu przeciwdziałania negatywnym skutkom wystąpienia COVID-19, miało za zadanie przyspieszenie przepływu środków finansowych do podmiotów gospodarczych wymagających wsparcia finansowego, przez wprowadzenie uproszczonych procedur dofinansowania w ramach programów operacyjnych. Wnoszący skargę kasacyjną mylnie upatruje w tzw. uproszczonej procedurze, wprowadzonej na czas trwania pandemii COVID-19, przyzwolenia na swobodniejsze stosowanie czy poluzowanie przestrzegania zasad wyrażonych w art. 37 ust.1. ustawy wdrożeniowej. Uproszczenie procedury, na którą powołuje się kasator, nie może oznaczać zgody na ograniczenie dostępu do dofinansowania dla podmiotów znajdujących się w tych samych warunkach. Chodzi zatem o to, aby wsparcie (oczywiście przy spełnieniu pozostałych celów i warunków naboru) otrzymały podmioty faktycznie prowadzące na dzień 1 grudnia 2019 r. jako przeważającą działalność we wskazanym zakresie wg podanego PKD. Nawet przy założeniu usprawnienia procesu przyznawania dotacji dla przedsiębiorców prowadzących określony rodzaj działalności, nie może naruszać on ogólnych zasad postępowania dowodowego obowiązującego w postępowaniu administracyjnym. Nie chodzi przy tym jak twierdzi kasator o dezawuowanie znaczenia informacji z KRS, przez Sąd I instancji, ale w przypadku uzasadnionych wątpliwości, w stosunku do prawdziwości czy aktualności danych zawartych w KRS, możliwe jest ustalenie tej okoliczności (czyli rzeczywiście prowadzonej "przeważającej działalności") z wykorzystaniem innych środków dowodowych. Szybkość postępowania i istnienie wprowadzonego przez ustawodawcę trybu uproszczonego nie może przeważać nad potrzebą dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W przedmiotowej sprawie kluczowym zagadnieniem jest, czy zgodnie z ww. zasadami oceniono spełnienie spornego kryterium podmiotu uprawnionego do ubiegania się o dofinansowanie określone w pkt.3.1.11, które stanowi że "od dnia 31 grudnia 2019 roku, do dnia złożenia wniosku prowadził jako przeważającą działalność (co ma odzwierciedlenie w rejestrze przedsiębiorców KRS oraz CEIDG, zmiana w tym zakresie nie może być dokonana po 31 grudnia 2019 r.) w zakresie Polskiej Klasyfikacji Działalności". W tabeli w tym punkcie pod pozycją 4 znajduje się wskazanie na dział 56 klasa 56.21 Podklasa 56.21.Z _ Przygotowanie i dostarczanie żywności dla odbiorców zewnętrznych (katering). Z opisu kryteriów oceny projektów wynika, że spełnienie kryterium oceniane będzie na podstawie zapisów wniosku o dofinansowanie i oświadczeń złożonych przez wnioskodawcę, które są zawarte w formularzu i załącznikach (pkt 8.7 regulaminu) oraz weryfikowane na podstawie dostępnych publicznych rejestrów działalności gospodarczej. Dla oceny kształtowania zasad naboru i ich oceny uwzględnienia wymaga cel przyznania pomocy. Zgodnie z art. 125 ust. 3 lit. a) pkt. i) rozporządzenia 1303/2013, w odniesieniu do wyboru operacji, instytucja zarządzająca sporządza i po zatwierdzeniu, stosuje odpowiednie procedury wyboru i kryteria, które zapewniają, że operacje przyczynią się do osiągnięcia celów szczegółowych i rezultatów odpowiednich priorytetów. W powyższym kontekście wzięcia pod uwagę wymaga cel szczegółowy konkursu: "Finansowanie wydatków MŚP, których sytuacja pogorszyła się w związku z pandemią COVID-19", dotyczących utrzymania bieżącej działalności firmy i zapewnienia jej płynności finansowej. Z powyższego celu wynika że chodzi o wsparcie tych podmiotów, które prowadząc działalność o dużej wrażliwości w okresie pandemii Covid-19, mogły nadal utrzymać możliwość prowadzenia tej działalności. Jak trafnie zwrócił uwagę Sąd I instancji odnośnie celu dofinansowania, to z wezwania RPMA.03.03.00-IP.01-14-112/20 wynika, że celem naboru jest pomoc przedsiębiorcom, którzy w związku z zakłóceniami w funkcjonowaniu gospodarki na skutek wystąpienia pandemii COVID-19, znaleźli się w trudnej sytuacji ekonomicznej. Wsparcie będzie przeznaczone na finansowanie kapitału obrotowego w celu zaspokojenia pilnych potrzeb mikro i małych przedsiębiorstw, w zakresie płynności i przezwyciężenia trudności finansowych, które zaistniały wskutek pandemii COVID-19. Należy zgodzić się z Sądem I instancji, że brak jest podstaw, aby działalność dominującą ustalać wyłącznie w oparciu o dane zgromadzone w rejestrze przedsiębiorców KRS. Nie może mieć decydującego znaczenia wpis o przeważającej działalności w rejestrze przedsiębiorców KRS, który wcale nie musi odzwierciedlać aktualnej sytuacji przedsiębiorcy zaistniałej w wyniku wystąpienia opisywanych, a szczególnych w swej naturze zdarzeń. Stwierdzić wobec powyższego jednoznacznie należy, że decydujące znaczenie ma faktycznie prowadzona działalność, a nie wyłącznie zapisy odzwierciedlone w rejestrach. Skarżąca wskazała we wniosku i oświadczeniu - przygotowanie i dostarczanie żywności dla odbiorców zewnętrznych (katering). Powinna mieć możliwość wykazania, że spełniła kryterium prowadzenia na dzień złożenia wniosku przeważającej działalności wg podanego PKD. NSA potwierdza ocenę Sądu I instancji, że nie uwzględniono dokumentów i wyjaśnień skarżącej dot. faktycznie prowadzonej działalności, które przedstawiała w toku postępowania. W przypadku pojawienia się sprzeczności (pomiędzy KRS a oświadczeniem skarżącej), o kluczowym znaczeniu dla oceny projektu i końcowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, winna być ta sprzeczność podczas toczącego się przed organami postępowania niewątpliwie wyjaśniona. Ocena bowiem w przedmiocie, czy spółka prowadziła dominującą działalność w zakresie kateringu, miała decydujące znaczenie dla oceny spornego kryterium i w konsekwencji całego projektu. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. mogłoby dojść do niego wyłącznie wówczas, gdyby skarga w ogóle nie została przez Sąd rozpoznana lub wbrew ustalonym w tym przepisie wymogom Sąd uchylił się od kontroli działalności publicznej bądź też zastosował w ramach tej kontroli środki nieprzewidziane w ustawie. Nawet ewentualne naruszenie przez Sąd przy rozstrzyganiu sprawy prawa procesowego, czy materialnego nie oznacza, że Sąd ten uchybił wynikającemu z tej regulacji zakresowi kontroli działalności administracji publicznej, jak też że nie zastosował środków określonych w ustawie. Tak więc okoliczność, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z wynikiem kontroli sądowej nie oznacza naruszenia omawianego uregulowania. Mając na względzie postawione w skardze kasacyjnej zarzuty, stwierdzić należy, że zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Naruszenie wskazanego przepisu może być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się Wojewódzki Sąd Administracyjny, podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia, lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć Sądu albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia (patrz: uchwała NSA z 15 lutego 2010r., sygn. akt II FPS 8/09 oraz wyroki NSA: z 28 września 2010r., sygn. akt I OSK 1605/09, z 19 marca 2012r., sygn. akt. II GSK 85/11; z 9 czerwca 2017r., sygn. akt II GSK 502/17). W świetle powyższego nie można zaakceptować zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia wskazanego art. 141 § 4 p.p.s.a. Zakwestionowane skargą kasacyjną uzasadnienie zaskarżonego wyroku odnosi się do istotnych w sprawie kwestii spornych i przedstawionej w tym zakresie argumentacji, nie można więc mówić w tym przedmiocie o nierozpoznaniu istoty sprawy, gdyż uzasadnienie Sądu I instancji pozwala na dokonanie oceny kasacyjnej zaskarżonego wyroku. Trzeba jednocześnie zaznaczyć, że sporządzenie uzasadnienia jest czynnością następczą w stosunku do podjętego rozstrzygnięcia. W ramach naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, skarżący kasacyjnie sformułował zarzut naruszenia art. 61 ust. 8 pkt 3 ustawy wdrożeniowej, poprzez nieumorzenie postępowania sądowego, które stało się bezprzedmiotowe z uwagi na nie obowiązywanie w dniu wydania wyroku Sądu I instancji, podstawy prawnej umożliwiającej udzielenie pomocy skarżącej w ramach naboru. Odnosząc się łącznie do zarzutu 1 a oraz 2, należy ocenić je jako bezzasadne, ponieważ działanie sądu nie jest zdeterminowane działaniem organu. To że zgodnie z § 11 rozporządzenia MFIPR pomoc jest przyznawana przez organ do 22 czerwca 2022 r. nie wyklucza kontroli sądowej. Sądowa kontrola nie staje się bezprzedmiotowa przez to, że upłynął czas dla działania organu. Uwzględnienie tych zarzutów prowadziłoby do sytuacji, w której przepisy rozporządzenia (przepisy wykonawcze) ograniczałyby zagwarantowane konstytucyjnie prawo do sądu.Trzeba przypomnieć, że zgodnie z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego (zob. np. wyroki z: 2 czerwca 2010 r., SK 38/09, OTK-A 2010 nr 5, poz. 46; 8 grudnia 2009 r., SK 34/08, OTK-A 2009 nr 11, poz. 165), prawo do sądu właściwego, niezależnego, bezstronnego i niezawisłego – wraz z zawartym w art. 77 Konstytucji RP rozwinięciem zakazującym zamykania drogi sądowej do dochodzenia naruszonych wolności i praw (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 10 maja 2000 r. w sprawie K 21/99, OTK 2000 nr 4, poz. 109) – rozumiane jest, jako: 1) prawo dostępu do sądu, tj. uruchomienia procedury przed sądem (niezależnym, bezstronnym i niezawisłym); 2) prawo do odpowiednio ukształtowanej procedury sądowej, zgodnej z wymaganiami sprawiedliwości i jawności; 3) prawo do wyroku sądowego, tj. prawo do uzyskania wiążącego rozstrzygnięcia sprawy przez sąd; 4) prawo do odpowiedniego ukształtowania ustroju i pozycji organów rozpoznających sprawy. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.