VII SA/Wa 1002/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły Sędziowie: WSA Izabela Ostrowska (spr.) WSA Andrzej Siwek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi P. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r., Nr [...], znak: [...], Wojewoda [...] (dalej: "organ II instancji") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej: "k.p.a.") oraz art. 82 ust 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania P. R., od decyzji Starosty Powiatu [...] (dalej: "organ I instancji") z [...] stycznia 2020 r., Nr [...], odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego - utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że pismem z 14 października 2019 r. P. R. (dalej: "inwestor") wystąpił do Starosty Powiatu [...] o udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ew. [...] w obrębie [...], gmina [...]. Do wniosku załączył cztery egzemplarze projektu budowlanego oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z uwagi na stwierdzone braki w złożonej dokumentacji organ I instancji postanowieniem z [...] listopada 2019 r. wezwał inwestora do uzupełnienia wniosku w zakresie doprowadzenia projektowanej inwestycji do zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy [...] i z obowiązującymi przepisami. W odpowiedzi inwestor w piśmie z 16 grudnia 2019 r. wyjaśnił poszczególne kwestie zawarte w postanowieniu organu powiatowego. Po przeanalizowaniu wniosku inwestora Starosta Powiatu [...] decyzją z [...]stycznia 2020 r. odmówił zatwierdzenia przedmiotowego projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia złożył inwestor, zarzucając organowi dowolną ocenę materiału dowodowego i nieuwzględnienie dowodów wskazanych przez inwestora, a także wadliwe ustalenie, że złożony projekt budowlany nie jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Po jego rozpatrzeniu Wojewoda [...] decyzją z [...] kwietnia 2020 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Starosty Powiatu [...]. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że działanie organu administracji w ramach uznania administracyjnego nie oznacza dowolności. Zakres swobody działania organu, wynikający z przepisu prawa materialnego, jest bowiem ograniczony ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego określonymi w k.p.a. Dodał, że zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 – 31. Pozwolenie to stanowi decyzję administracyjną zezwalającą na rozpoczęcie i prowadzenie budowy lub wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego. Ponadto w myśl art. 35 omawianej ustawy organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Równocześnie organ II instancji wyjaśnił, że w przypadku stwierdzenia braków materialno-prawnych właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie – wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego). Przenosząc powyższe regulacje na grunt niniejszej sprawy organ odwoławczy podkreślił, że postanowieniem z [...] listopada 2019 r. Starosta Powiatu [...] nałożył na inwestora obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w złożonym wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego przez zaprojektowanie budynku zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Gminy [...] Nr [...] z [...] września 2004 r.) w zakresie wyraźnego zaznaczenia linii rozgraniczającej teren o różnym przeznaczeniu zgodnie z wyrysem z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zlokalizowania projektowanego budynku zgodnie z § 47 na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i siedliskowej. Jednocześnie organ I instancji poinformował inwestora, że wszelkie zmiany i poprawki należy opatrzeć podpisem i datą umożliwiając identyfikację osoby, która ich dokonała. Tymczasem w odpowiedzi na wezwanie inwestor wyjaśnił, że złożony projekt dotyczy pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ew. [...], obręb [...], w ramach rozbudowy zagrodowej dla rolnika. Stwierdził, że na gruncie § 48 ust. 1 miejscowego planu nie istnieje zakaz wprowadzania obiektów kubaturowych związanych z produkcją rolną. Zamierzenie budowy zagrody rolnej na terenie przeznaczonym w miejscowym planie na kompleks użytków rolnych nie jest z nim sprzeczne. Ponadto inwestor podniósł, że zgodnie z § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r., poz. 1065) przez zabudowę zagrodową należy rozumieć budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych. Ustalając stan faktyczny w rozpoznawanej sprawie Wojewoda [...] wskazał, że zgodnie z obowiązującym na terenie inwestycji miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy [...], działka nr ew. [...] w obrębie [...], położona jest w części na terenie zabudowy mieszkaniowej siedliskowej i jednorodzinnej oznaczonej symbolem [...], a w części na terenie rolnym oznaczonym symbolem [...]. Organ odwoławczy podkreślił, że na gruncie § 48 ust. 1 i 2 miejscowego planu, na terenie inwestycji ustalono obszar upraw rolnych oraz zakaz wprowadzenia obiektów kubaturowych nie związanych z produkcją rolną, a także adaptację, rozbudowę oraz modernizację istniejącej zabudowy rozproszonej mieszkaniowo-siedliskowej zgodnie z wymogami określonymi w § 23 planu. Z kolei § 47 ust. 1 planu określa, że na terenie oznaczonym symbolem [...] ustalono adaptację, rozbudowę oraz modernizację istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, gospodarczej i siedliskowej, a także realizację nowej zabudowy jednorodzinnej i siedliskowej na podstawie wskazanych zasad i warunków podziału nieruchomości. Dla tych terenów plan ustalił wyszczególnione zasady i warunki kształtowania zabudowy. Biorąc pod uwagę powyższe regulacje Wojewoda [...] wskazał, że Organ odwoławczy jednoznacznie stwierdził, że inwestor wnosząc o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na nieruchomości rolnej, chciał wprowadzić obiekt kubaturowy niezwiązany z produkcją rolną na terenie rolnym, co pozostaje inwestor zlokalizował projektowany budynek niezgodnie z § 47 omawianego plany, a więc nie na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i siedliskowej. Tym samym budynek mieszkalny jednorodzinny został zaprojektowany w sposób sprzeczny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Co więcej, sprzeczność ta nie została usunięta przez inwestora w związku z postanowieniem Starosty Powiatu [...] z [...] listopada 2019 r. w sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu. Skargę na decyzję Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył P. R., wnosząc o jej uchylenie, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Jednocześnie skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 7, art. 8, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. przez dowolną i wybiórczą ocenę materiału dowodowego z pominięciem odniesienia się do dowodów w decyzjach organów obu instancji, - art. 107 § 1 pkt 6, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. przez zupełne pominięcie w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji stanowiska skarżącego zawartego w piśmie i niepodanie przyczyn, dla których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej, - art. 35 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego poprzez wadliwe uznanie, że przedłożony projekt budowlany nie jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, - art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego przez jego niezastosowanie pomimo spełnienia wymagań określonych w ust. 1 omawianego przepisu. W uzasadnieniu skarżący rozwinął powyższe zarzuty. Wyjaśnił, że jako rolnik posiadający gospodarstwo rolne chce postawić budynek mieszkalny, ponieważ go nie posiada. Dodał, że zamierza prowadzić gospodarstwo rolne przy pomocy budynków gospodarczych, które już są usytuowane na przedmiotowej działce. Projektowany budynek zaś oprócz spełniania funkcji mieszkaniowej, będzie również stanowił zaplecze gospodarcze dla prowadzonej produkcji rolnej, stąd też jest on związany z produkcją rolną. Podkreślił, że w swoim rozstrzygnięciu organ nie wziął pod uwagę treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 22 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Op 450/12, na który niejednokrotnie powoływał się skarżący. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację prezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2020r. , utrzymująca w mocy decyzję Starosty Powiatu [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2020r., odmawiającą P. R. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ew. [...] w obrębie [...], gmina [...]. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy, zwanej dalej "inwestycją KZN". Z powyższego wynika, że dopuszczalność realizacji inwestycji projektowanej na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w pierwszej kolejności uzależniona jest od zgodności projektu budowlanego z jego postanowieniami. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, albowiem obszar działki objętej inwestycją podlega postanowieniom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przyjmuje się, że postanowienia planu miejscowego, jako że kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania własności nieruchomości, nie mogą być przedmiotem wykładni rozszerzającej. Własność jest prawem chronionym konstytucyjnie i może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności (art. 64 ust. 3 Konstytucji RP). Ustawa z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.: Dz.U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm.), jest jedną z ustaw, o których mowa w powyższym przepisie Konstytucji, ograniczających własność. Plan miejscowy, na mocy art. 14 ust. 8 przywołanej ustawy, został uznany za akt prawa miejscowego, czyli zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze gminy. Przepisy planu miejscowego należy tak interpretować, aby jego zapisy tworzyły spójną oraz logiczną systemową całość. Należy przy tym mieć na względzie, że – co już wyżej wskazano - ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wraz z innymi przepisami prawa, kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, co w praktyce oznacza, że ograniczają to prawo. Trzeba także podkreślić, że zapisy i ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wiążą organ architektoniczno-budowlany prowadzący postępowanie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. Należy podkreślić, że organ I instancji postanowieniem z dnia [...] listopada 2019r., nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia wniosku w zakresie doprowadzenia projektowanej inwestycji do zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy [...] i z obowiązującymi przepisami, w tym przede wszystkim przez zaprojektowanie budynku zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (uchwała Rady Gminy [...] Nr [...] z [...] września 2004 r.) w zakresie wyraźnego zaznaczenia linii rozgraniczającej teren o różnym przeznaczeniu zgodnie z wyrysem z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zlokalizowania projektowanego budynku zgodnie z § 47 na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i siedliskowej. Inwestor pomimo złożonej odpowiedzi , nie wypełnił obowiązków nałożonych powyższym postanowieniem. Zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Rady Gminy [...] Nr [...] z [...] września 2004 r. działka nr ew. [...] w obrębie [...], objęta planowaną inwestycją, położona jest w części na terenie zabudowy mieszkaniowej siedliskowej i jednorodzinnej oznaczonej symbolem [...], a w części na terenie rolnym oznaczonym symbolem [...]. Zgodnie z § 48 ust. 1 i 2 miejscowego planu, na terenie inwestycji ustalono obszar upraw rolnych oraz zakaz wprowadzenia obiektów kubaturowych nie związanych z produkcją rolną, a także adaptację, rozbudowę oraz modernizację istniejącej zabudowy rozproszonej mieszkaniowo-siedliskowej zgodnie z wymogami określonymi w § 23 planu. Z kolei § 47 ust. 1 planu określa, że na terenie oznaczonym symbolem [...] ustalono adaptację, rozbudowę oraz modernizację istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, gospodarczej i siedliskowej, a także realizację nowej zabudowy jednorodzinnej i siedliskowej na podstawie wskazanych zasad i warunków podziału nieruchomości. Dla tych terenów plan ustalił wyszczególnione zasady i warunki kształtowania zabudowy. Podkreślić trzeba, że granice miejscowego planu, tak jak i określone nim obszary o danym przeznaczeniu, nie muszą pokrywać się z obszarem nieruchomości. W istocie, granice nieruchomości jako odrębnego przedmiotu własności są kwestią obojętną dla miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w odniesieniu do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego posługuje się pojęciem "terenu". Jak wynika z projektu zagospodarowania działki, projektowany budynek został zlokalizowany niezgodnie z § 47 omawianego plany, a więc nie na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i siedliskowej, a na terenie rolnym, co czyni uzasadnionym zarzut organu o zaprojektowaniu go w sposób sprzeczny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sprzeczność ta dostrzeżona przez organ nie została zrewidowana i usunięta przez inwestora w ramach realizacji obowiązku nałożonego postanowieniem Starosty Powiatu [...] z [...] listopada 2019 r. Należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w planie miejscowym określa się obowiązkowo m.in. przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Dodatkowo również z treści § 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że ustalenia dotyczące przeznaczenia terenów powinny zawierać określenie przeznaczenia poszczególnych terenów lub zasad ich zagospodarowania, a także symbol literowy i numer wyróżniający go spośród innych terenów. Z kolei projekt rysunku powinien zawierać linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania oraz ich oznaczenia (§ 7 pkt 7 ww. rozporządzenia). Z powyższego wynika, że określenie przeznaczenia terenu stanowi istotny element miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wymóg określenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczenia terenów oznacza konieczność sprecyzowania sposobu jego przyszłego zagospodarowania i wykorzystania poprzez takie sformułowania, które jednoznacznie wskazują, jaką funkcję ma on pełnić. Pod pojęciem "przeznaczenia terenu" należy bowiem rozumieć określenie na przyszłość celu, któremu ma dany teren służyć (por. wyrok NSA z dnia 22 października 2008 r. sygn. akt II OSK 567/08 Lex nr 511478). Nie ulega wątpliwości, że celem któremu ma służyć teren określony w miejscowym planie jako [...] ( przy jednoczesnym zakazie zabudowy obiektami kubaturowymi nie związanych z produkcją rolną) jest prowadzenie produkcji rolnej. Zmiana przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze i nieleśne dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, co w sprawie niniejszej nie miało miejsca. Mając więc na uwadze, że inwestor nie wykonał obowiązku doprowadzenia planowanej inwestycji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wynikającego z postanowienia z dnia [...] listopada 2019r., organ działając na podstawie art. 35 ust 1 i 3 Prawa budowlanego zasadnie odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W ocenie Sądu nie można także skutecznie postawić organowi zarzutu naruszenia art. 7 i 77 kpa poprzez niewszechstronne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności w sprawie. Uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia zasługuje na aprobatę, zaś postawione w tej mierze zarzuty skargi stanowią jedynie polemikę z organem, uzasadnioną interesem skarżącego W tym stanie rzeczy uznać należy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie 151 p.p.s.a., skargę oddalił.