IV SA/Wa 2067/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Szymańska, Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Asesor WSA Aneta Opyrchał, Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi Z. W. na postanowienie Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia (...) sierpnia 2007 r. nr (...) w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania uchyla zaskarżone postanowienie UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] lipca 2006r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. odmówił Z. W. przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2005r. orzekając jednocześnie o nałożeniu sankcji, które mają być potrącane z płatności pomocy, do której producent rolny jest uprawniony z tytułu wniosków składanych w ciągu trzech lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym w którym stwierdzono niezgodności. Pismem z dnia 12 sierpnia 2006r. od powyższej decyzji złożone zostało odwołanie. Jako nadawca odwołania wskazany został Z. W., natomiast pod odwołaniem podpisała się B. W. współwłaścicielka gospodarstwa. W odwołaniu podniesiono, iż wnioskodawca nie uczestniczył osobiście w przeprowadzonej na gruncie kontroli, a ponadto nie doręczono mu protokołu z tej kontroli. Zdaniem odwołującego się istnieją poważne wątpliwości co do różnicy powierzchni gruntów rolnych. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2007r. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. działając na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdził niedopuszczalność odwołania w sprawie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż zgodnie z art. 127 k.p.a. odwołanie służy stronie od decyzji wydanej w pierwszej instancji. W niniejszej sprawie stroną uprawnioną do złożenia odwołania był Z. W.. Z uwagi na złożenie odwołania przez podmiot nieuprawniony tj. B. W. organ stwierdził niedopuszczalność odwołania. Pismem z dnia 29 sierpnia 2007r. Z. W. skierował skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyjaśniając, iż odwołanie od decyzji z dnia [...] lipca 2006r. złożyła jego żona B. W.. Skarżący był wówczas chory i nie mógł odwołania złożyć osobiście. Dlatego też wniósł 6 ponowne rozpatrzenie sprawy. W odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W., który działając na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdził niedopuszczalność odwołania w sprawie przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych. Organ uznał, iż B. W. małżonka skarżącego nie była uprawniona do skutecznego wniesienia odwołania. W ocenie Sądu organ jednak naruszył przepisy postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia . Zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a., jeżeli podanie nie czyni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni. Nieusunięcie tych braków w ustawowym terminie powoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Powyższe przepisy, odnoszące się do wstępnych czynności postępowania administracyjnego, na podstawie art. 140 k.p.a. mają zastosowanie także w postępowaniu odwoławczym. Pozostawienie odwołania (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) bez rozpoznania stanowi jedną z postaci stwierdzenia ich niedopuszczalności przewidzianą w art. 134 k.p.a. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2000 r. - V SA 235/00 - oraz wyrok tego samego sądu z dnia 22 grudnia 1998 r. - III SA 4842/97). W przypadku zatem podjęcia czynności bez umocowania, na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek wezwania strony do usunięcia braku formalnego czynności ze wskazaniem terminu i pouczeniem o skutkach niewykonania wymaganej czynności. Ze złożonego w niniejszej sprawie w terminie odwołania od decyzji dnia [...] lipca 2006r. w ocenie Sądu jednoznacznie wynikało, iż jego nadawcą jest Z. W.. Fakt podpisania odwołania przez B. W. obligował organ do podjęcia działań na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. poprzez wezwanie strony w terminie 7 dni do nadesłania pełnomocnictwa dla B. W. upoważniającego do złożenia odwołania lub osobistego podpisania odwołania, informując jednocześnie stronę o skutkach prawnych niewykonania tego wezwania. W orzecznictwie podkreśla się, iż "1. Niedołączenie pełnomocnictwa przy podaniu o wszczęcie postępowania administracyjnego jest jednym z braków podania, o którym mowa w art. 64 § 2 k.p.a. 2. Niedokonanie przez organ administracji wezwania wnoszącego podanie do złożenia pełnomocnictwa na piśmie lub zgłoszenia do protokołu w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że niedopełnienie tej czynności spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania i wydania decyzji odmawiającej uwzględnienia zgłoszonego w podaniu żądania z powodu braku umocowania, jest nie tylko istotnym naruszeniem przepisu art. 64 § 2 k.p.a., lecz stanowi także naruszenie zasady informowania określonej w art. 9 k.p.a. (wyrok NSA z dnia 14 stycznia 1993 r., II SA 1308/92, PiŻ 1994, nr 14, s. 15).. Mając na uwadze powyższe Sąd doszedł do przekonania, że sprawa wymaga ponownej szczegółowej analizy we wskazanym wyżej kierunku. Dlatego też Sąd działając na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.