II OZ 1545/17

SENTENCJA Dnia 12 grudnia 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Miasta Stołecznego Warszawy Zakład Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy Mokotów m.st. Warszawy na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 października 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 1726/17 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi Miasta Stołecznego Warszawy Zakład Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy Mokotów m.st. Warszawy na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 19 czerwca 2017 r., nr 1224/17 w przedmiocie stwierdzenia wniesienia odwołania z uchybieniem terminu postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 11 października 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 1726/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "PINB", m.st. Warszawy z dnia 25 kwietnia 2017 r., nr IIOT/235/2017, nakazującej stronie skarżącej wykonanie robót budowlanych, polegających na zamurowaniu dwóch otworów, wykonanych w ścianie frontowej elewacji w lokalu mieszkalnym nr 6 w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy Al. Niepodległości 86 w Warszawie oraz demontaż anteny satelitarnej, w celu doprowadzenia ww. ściany frontowej do stanu poprzedniego. W tym miejscu należy wskazać, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, którym stwierdzono, że odwołanie strony skarżącej od ww. decyzji PINB został wniesione z uchybieniem terminu. Sąd, odmawiając wstrzymania wykonania ww. decyzji PINB, powołał się na treść 3 § 2, art. 61 § 1 i 3, art. 134 i art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", i wyjaśnił, jak należy interpretować użyty w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrot "w granicach tej samej sprawy". Chodzi o sprawy w ujęciu materialnym (por. uchwała 7 sędziów NSA z 27 czerwca 2000 r., FPS 12/99; postanowienia NSA: z 14 września 2010 r., II GZ 246/10; z 2 września 2009 r., II OZ 689/09; z 12 czerwca 2012 r., II FZ 441/12). Ponadto warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez skarżącego we wniosku okoliczności, które uzasadniają niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z 15 stycznia 2015 r., I OZ 1236/14). Ponadto konieczne jest rozważenie czy decyzja, której dotyczy wniosek o wstrzymanie, nadaje się do wykonania i tego wykonania wymaga, tj. czy możliwe jest doprowadzenie w sposób dobrowolny lub w trybie egzekucji, do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w takim akcie. Nie każda decyzja, w związku z tym, nadaje się do wykonania. O przyznaniu stronie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania decyzji decyduje to, czy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, prowadzonym w granicach sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem administracyjnym, nastąpi w jej wyniku ochrona przed skutkami, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd wskazał, że skarżący nie wystąpił o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, nie jest więc możliwe wstrzymanie wykonania decyzji objętej wnioskiem skarżącego. Ponadto, nawet w przypadku złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, nie wywołałby on żądanego skutku, ponieważ postanowienie w przedmiocie stwierdzenia wniesienia odwołania z uchybieniem terminu nie nadaje się do wykonania i nie wymaga wykonania. Jest to orzeczenie o charakterze procesowym i nie wywołuje ono skutków materialnoprawnych. Zażalenie na ww. postanowienie Sądu wniosło Miasto Stołeczne Warszawa Zakład Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy Mokotów m.st. Warszawy, podnosząc zarzut dotyczący naruszenia art. 61 § 3 p.p.s.a. przez jego błędną wykładnię. W ocenie strony skarżącej decyzja organu I instancji mieści w pojęciu "aktu wydanego w postępowaniu prowadzonym w granicach tej samej sprawy". Nie stoi na przeszkodzie, aby w przypadku wniesienia skargi na postanowienie stwierdzające uchybienie terminu, sąd administracyjny udzielił ochrony tymczasowej przed wykonaniem decyzji organu I instancji (por. postanowienie NSA z 24 października 2014 r., II OZ 1114/14). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie może dotyczyć także wszystkich aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Choć przedmiotem oceny Sądu Administracyjnego jest kwestia stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji PINB, ewentualnie przyjęcie przeciwnego stanowiska do tego jakie zostało zawarte w zaskarżonym postanowieniu może prowadzić w konsekwencji do merytorycznego rozpoznania odwołania od ww. decyzji, co zasadniczo wiąże się ze wstrzymaniem wykonania takiej decyzji z mocy prawa (art. 130 § 2 K.p.a.). A zatem w tej sprawie to od merytorycznego rozpoznania skargi na postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania będzie zależało czy decyzja o nakazie wykonania określonych robót budowlanych zostanie wstrzymana z mocy prawa. W granicach tej sprawy, która merytorycznie dotyczy tylko oceny legalności stwierdzenia terminowości wniesionego odwołania, nie jest dopuszczalne wstrzymanie decyzji o nakazie wykonania określonych robót budowlanych. W innym wypadku przed rozprawą mielibyśmy do czynienia z sytuacją, w której potencjalne skutki stwierdzenia przez sąd administracyjny, że odwołanie zostało wniesione w terminie, miałyby zostać załatwione w drodze wniosku o wstrzymanie takiej decyzji. W tym zakresie jest to rodzaj przedsądu, ponieważ merytoryczna ocena legalności stosownego nakazu nie mieści się aktualnie w granicach tej sprawy, która aktualnie polega rozpoznaniu przed Sąd Administracyjny tylko z punktu widzenia oceny owej terminowości wniesionego odwołania. Sąd I instancji prawidłowo w tym zakresie stwierdził, że nie jest możliwe wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji objętej przedmiotowym wnioskiem. Z tych względów, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.