I SA/Wa 59/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędziowie: WSA Anna Falkiewicz – Kluj WSA Przemysław Żmich (spr.) po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] S.A. w [...] na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r. prawa własności nieruchomości oddala skargę. UZASADNIENIE Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa, po rozpatrzeniu odwołania Miasta [...], decyzją z [...] listopada 2019 r. nr [...], w pkt 1) uchyliła decyzję Wojewody [...] z [...] grudnia 2016 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieodpłatnego nabycia z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r. przez gminę Miasto [...] prawa własności nieruchomości Skarbu Państwa, położonej w [...] przy ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...]o pow. [...] m2, w obrębie [...], uregulowanej w Kw nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy dla [...] w [...], w pkt 2) stwierdziła nieodpłatne nabycie z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r. przez gminę Miasto [...] prawa własności nieruchomości Skarbu Państwa, położonej w [...] przy ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] m2, w obrębie [...], uregulowanej w Kw nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy dla [...] w [...] - [...] Wydział Ksiąg Wieczystych. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. Wojewoda [...] decyzją z [...] grudnia 2016 r. odmówił stwierdzenia nieodpłatnego nabycia z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r. przez gminę Miasto [...] prawa własności nieruchomości Skarbu Państwa położonej w [...], o której mowa w sentencji decyzji. Decyzję uzasadnił tym, że przedmiotowa nieruchomość 27 maja 1990 r., tj. dniu wejścia w życie ustawy z dnia 10 maja 1990 r.- Przepisy wprowadzające (...) znajdowała się w zarządzie i użytkowaniu przedsiębiorstwa państwowego Polskie Koleje Państwowe oraz służyła wykonywaniu zadań publicznych należących do właściwości organów administracji rządowej. Odwołanie od ww. decyzji Wojewody [...] wniosło Miasto [...], które nie zgodziło się z argumentacją przedstawioną przez Wojewodę. W opinii Miasta istnieje liczne orzecznictwo sądów administracyjnych i Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym dominuje pogląd. że decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie jest ustalenie, czy przedsiębiorstwo państwowe Polskie Koleje Państwowe 27 maja 1990 r. legitymowało się tytułem prawnym do przedmiotowych gruntów. Skoro PKP nie miało takiego tytułu, co zostało bezspornie potwierdzone, to zdaniem odwołującego się, odmowa stwierdzenia komunalizacji przedmiotowego mienia Skarbu Państwa, z mocy prawa, nie znajdowała uzasadnienia prawnego. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa decyzją z [...] listopada 2019 r., w pkt 1) uchyliła decyzję Wojewody [...] z [...] grudnia 2016 r., w pkt 2) stwierdziła nieodpłatne nabycie z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r. przez gminę Miasto [...] prawa własności nieruchomości Skarbu Państwa, położonej w [...] przy ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] m2, w obrębie [...], uregulowanej w Kw nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy dla [...] w [...]-XVI Wydział Ksiąg Wieczystych. W uzasadnieniu wskazała, że podstawę materialno-prawną decyzji Wojewody [...] z [...] grudnia 2016 r. stanowi art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.) – dalej zwanej "ustawą" zgodnie z którym mienie ogólnonarodowe (państwowe) należące do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego staje się w dniu wejścia w życie ustawy, tj. 27 maja 1990 r. z mocy prawa mieniem właściwych gmin. W decyzji Wojewoda [...] wyjaśnił, że przedmiotowa nieruchomość stanowiła [...] maja 1990 r. własność Skarbu Państwa. Zgodnie z zapisem w karcie inwentaryzacyjnej władającym przedmiotową nieruchomością 27 maja 1990 r. były Polskie Koleje Państwowe. Nieruchomość ta stanowiła 27 maja 1990 r. część szlaku kolejowego [...] i była zajęta pod infrastrukturę kolejową - łącznicę linii nr [...], w tym przyległy pas gruntu stanowiący teren ochronny służący prawidłowej eksploatacji linii. Na podstawie rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 24 września 1926 r. (Dz.U. z 1948 r. Nr 43. poz. 312) o utworzeniu przedsiębiorstwa "Polskie Koleje Państwowe" przedsiębiorstwo "Polskie Koleje Państwowe" zarządza kolejami, znajdującymi się w zarządzie państwowym, a nie stanowiącymi własności Państwa. Tym samym linia kolejowa zarządzana dotychczas przez Ministra Komunikacji przeszła na podstawie art. 4 tegoż rozporządzenia w zarząd powierniczy i użytkowanie przedsiębiorstwa Polskie Koleje Państwowe. W związku z tym, w opinii Wojewody [...], Polskie Koleje Państwowe legitymowały się 27 maja 1990 r. prawem zarządu do przedmiotowej nieruchomości, co wyklucza możliwość komunalizacji z mocy prawa. Nawet gdyby przyjąć stanowisko odmienne, że PKP nie dysponowały tytułem prawnym do nieruchomości w postaci zarządu, to w sprawie tej zastosowanie miałby art. 11 ust. 1 pkt 2 ustawy wyłączający zastosowanie art. 5 ust. 1. Zgodnie z jego treścią mienie ogólnokrajowe (państwowe), o którym mowa w art. 5 ust. 1-3, nie staje się mieniem komunalnym, jeżeli składniki tego mienia 27 maja 1990 r., należą do przedsiębiorstw państwowych lub jednostek organizacyjnych wykonujących zadania o charakterze ogólnokrajowym lub ponadwojewódzkim. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] powołał się na orzecznictwo wojewódzkich sądów administracyjnych i NSA dotyczące interpretacji wyrażenia "oddania w zarząd lub użytkowanie". Biorąc je pod uwagę uznał, że PKP 27 maja 1990 r. legitymowały się prawem zarządu do przedmiotowej nieruchomości, a niezależnie od powyższego były przedsiębiorstwem państwowym wykonującym zadania o charakterze ogólnokrajowym lub ponadwojewódzkim. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa wskazała, że zgodnie z poglądem utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych sformułowanie: "należące do rad narodowych í terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego" oznacza przynależność mienia państwowego do tych podmiotów w sensie prawnym (rozumianym jako posiadanie określonego tytułu prawnego), a nie tylko w sensie faktycznym W niniejszej sprawie bezsporne jest, że PKP nie dysponowały tytułem prawnym do przedmiotowej nieruchomości. Tym samym uprawnienia władcze w stosunku do tej nieruchomości przysługiwały gminom. Taki tok rozumowania potwierdził Trybunał Konstytucyjny w uchwale z 9 grudnia 1992 r. sygn. akt W 13/91. Zgodnie z wymienioną uchwała "termin należący do" użyty w art. 5 ust. 1 ustawy w odniesieniu do nieruchomości stanowiących mienie ogólnonarodowe (państwowe) będących w dyspozycji przedsiębiorstw państwowych oznacza w tym przepisie, że przedsiębiorstwa te wykonywały w stosunku do tych nieruchomości różnego rodzaju uprawnienia o charakterze cywilnoprawnym, co nie wyłącza, że grunty będące w zarządzie przedsiębiorstw państwowych (niestanowiące ich własności) z punktu widzenia uprawnień administracyjnych o charakterze władczym "należały do" terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego. które wykonywały uprawnienia władcze w stosunku do wyżej wymienionych gruntów. Również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 22 listopada 2013 r. sygn. akt I OSK 1091/12 wskazał, że wobec treści art. 6 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1989 r. Nr 14, poz. 74. ze zm.) – dalej zwanej "uggwn", w brzmieniu obowiązującym 27 maja 1990 r., organy administracji nie mają obowiązku badania, czy gminie przysługiwał tytuł prawny do gruntu w sytuacji, gdy inny podmiot nie legitymował się takim tytułem. Ponadto w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zostało ugruntowane stanowisko, że akty prawne regulujące status prawny przedsiębiorstwa PKP oraz akty ustawowe i wykonawcze. na podstawie których przeprowadzono nacjonalizację kolei mające charakter ogólnych aktów normatywnych, nie regulowały stanu prawnego konkretnej nieruchomości, lecz mogły tylko stanowić podstawę do podejmowania aktów indywidualnych dotyczących poszczególnych składników mienia ogólnonarodowego. Tym samym prawa zarządu, czy też prawa użytkowania PKP nie można wywieść z przepisów ustaw regulujących utworzenie i funkcjonowanie tego przedsiębiorstwa. Akty prawne regulujące status kolei nie mogły być źródłem dowodu na wykazanie prawa do nieruchomości bowiem nie wskazywały expressis verbis, że mienie będące w dyspozycji przedsiębiorstwa państwowego PKP pozostaje w jego zarządzie lub użytkowaniu. Udowodnienie prawa zarządu lub prawa użytkowania nieruchomości wymagało zatem potwierdzenia danej okoliczności stosownym dokumentem, o którym mowa w art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Stosownie do art. 38 ust. 2 tej ustawy dowodem potwierdzającym istnienie prawa zarządu państwowej jednostki organizacyjnej mogły być: decyzja terenowego organu administracji państwowej o oddaniu gruntu w zarząd, zawarta za zezwoleniem tego organu umowa o przekazaniu nieruchomości między państwowymi jednostkami organizacyjnymi bądź umowa o nabyciu nieruchomości. Stąd też jedynie istniejący po stronie przedsiębiorstwa państwowego PKP tytuł prawny świadczyłby, że przedmiotowa nieruchomość 27 maja 1990 r. nie należała do terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego i z tego względu nie podlega komunalizacji. Inaczej, zgodnie z treścią obowiązującego 27 maja 1990 r. art. 6 ust. 1 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, grunty państwowe, które nie zostały oddane w zarząd, użytkowanie lub użytkowanie wieczyste są zarządzane przez terenowy organ administracji państwowej. Aby przeciwstawić się komunalizacji mienia osoba faktycznie mieniem tym władająca musiała w postępowaniu komunalizacyjnym wykazać, że mienie to należało do niej w sensie prawnym, a nie faktycznym. Udowodnienie to wymagało przedłożenia właściwemu wojewodzie odpisu decyzji lub umowy, o których mowa w art. 38 ust. 2 ustawy lub aktów wydanych na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów z zakresu gospodarki gruntami dokumentujących określony tytuł prawny. Powyższe stanowisko zostało potwierdzone przez Naczelny Sąd Administracyjny w dwóch kolejnych uchwałach podjętych w składzie siedmiu sędziów: 27 lutego 2017 r. sygn. akt l OPS 2/16, 26 lutego 2018 r. sygn. akt l OPS 5/17. W ocenie Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej przedsiębiorstwu państwowemu Polskie Koleje Państwowe nie przysługiwał 27 maja 1990 r. odpowiedni tytuł prawny do nieruchomości opisanej w sentencji niniejszej decyzji, oparty na stosownej decyzji/umowie ustanawiającej prawo do danej nieruchomości. Niewskazanie przez PKP tytułu prawnorzeczowego do spornego gruntu powoduje, że odpowiada on przesłance określonej w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy i tym samym podlega komunalizacji z mocy prawa. Odnosząc się do stwierdzenia Wojewody [...], że przedsiębiorstwo państwowe Polskie Koleje Państwowe było przedsiębiorstwem państwowym wykonującym zadania o charakterze ogólnokrajowym Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa wskazała, że w wydanym przez Radę Ministrów 9 lipca 1990 r. rozporządzeniu w sprawie ustalenia wykazu przedsiębiorstw państwowych i jednostek organizacyjnych, których mienie nie podlega komunalizacji (Dz.U. Nr 51, poz. 301) przedsiębiorstwo państwowe Polskie Koleje Państwowe nie zostało wymienione. Tym samym w niniejszej sprawie nie znajdował zastosowania art. 11 ustawy na podstawie którego przedmiotowa nieruchomość zostałaby wyłączona z komunalizacji. Od decyzji Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z [...] listopada 2019 r. Polskie Koleje Państwowe S.A. z siedzibą w [...] wniosły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze wniosły o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej. Zaskarżonej decyzji zarzuciły naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, co zadecydowało o niezgodnym z obowiązującym prawem rozstrzygnięciu w tej sprawie. W szczególności skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 5 ust. 1 ustawy poprzez nieprawidłowe zastosowanie tego przepisu polegające na uznaniu, że przedmiotowa nieruchomość 27 maja 1990 r. należała do gminy Miasto [...]; 2) art. 4 i art. 6 ust. 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczpospolitej z dnia 24 września 1926 r. poprzez ich pominięcie przy rozstrzyganiu sprawy, co doprowadziło do błędnego wniosku, że nieruchomości przeznaczone do użytku kolei, nabyte z mocy prawa przez przedsiębiorstwo PKP podlegają komunalizacji na podstawie art. 5 ustawy; 3) art. 34 i 34a ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" poprzez brak ich zastosowania. W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa wniosła o oddalenie skargi i jednocześnie podtrzymała stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest nieuzasadniona. W niniejszej sprawie kluczowe znaczenie miało to, czy Przedsiębiorstwo Państwowe PKP, nie posiadając żadnego dokumentu potwierdzającego tytuł prawny do mienia nieruchomego, oznaczonego obecnie jako działka nr [...] (w dacie komunalizacji zapisana w rejestrze hipotecznym pod nr [...], pn. [...] PKP), powołując się na regulacje prawne normujące status prawny PKP i wywodząc z nich swój tytuł prawny mogło stanąć na przeszkodzie komunalizacji tegoż mienia na rzecz gminy Miasta [...]. Analizując tą kwestię należy zacząć od tego, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej, mienie ogólnonarodowe (państwowe) należące do rad narodowych i terenowych organów administracji państwowej stopnia podstawowego - staje się w dniu wejścia życie niniejszej ustawy z mocy prawa mieniem właściwych gmin. Przy czym - jak trafnie podniosła Komisja – "należenie" mienia do przedsiębiorstwa państwowego rozumieć trzeba jako kategorię prawną, a nie faktyczną. Trybunał Konstytucyjny w uchwale z dnia 9 grudnia 1992 r. sygn. akt W 13/91 (Dz.U. z 1992 r. Nr 97, poz. 486), dokonując wykładni art. 5 ust. 1, wyjaśnił bowiem, że mienie ogólnonarodowe (państwowe) należało do przedsiębiorstwa państwowego, jeżeli było mu przekazane w zarząd w formie prawem przewidzianej, albowiem wówczas przedsiębiorstwo państwowe wykonywało względem tego mienia różnego rodzaju uprawnienia cywilnoprawne płynące z ustanowionego zarządu. Wymaga podkreślenia, że art. 5 ust. 1 ustawy pod względem systemowym był powiązany z art. 6 ust. 1 uggwn, który przewidywał domniemanie prawne, że grunty państwowe, które nie zostały oddane w zarząd, użytkowanie lub użytkowanie wieczyste, są zarządzane przez terenowy organ administracji państwowej. Z powołanych wyżej przepisów wynika, że aby przeciwstawić się komunalizacji mienia osoba faktycznie mieniem tym władająca musiała w postępowaniu komunalizacyjnym wykazać, że mienie to należało do niej w sensie prawnym, a nie faktycznym. Udowodnienie władania mieniem w sensie prawnym (także mieniem wykorzystywanym pod infrastrukturę kolejową) wymagało przedłożenia właściwemu wojewodzie odpisu decyzji lub umowy, o których mowa w art. 38 ust. 2 uggwn lub aktów (np. decyzji administracyjnych, protokołów przekazania mienia) wydanych na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów z zakresu gospodarki gruntami, dokumentujących określony tytuł prawny (użytkowanie, zarząd i użytkowanie, zarząd). Tymczasem z informacji przedłożonych przez Prezydenta Miasta [...] (wniosek o komunalizację z 30 kwietnia 2015 r.) oraz wypisu z obowiązującego 27 maja 1990 r. rejestru gruntów wynika, że sporna działka nr [...] stanowiła własność Skarbu Państwa i była we władaniu PKP–Oddział [...]. Z pisma PKP S.A. z [...] lutego 2016 r., badania dawnej księgi Rep. hip. nr [...], pn. [...]-PKP oraz wydruku z elektronicznej Kw nr [...] wynika, że 27 maja 1990 r. sporny grunt był zajęty pod infrastrukturę kolejową – łącznicę nr [...][...][...] i teren ochronny (przyległy pas gruntu służący prawidłowej eksploatacji linii kolejowej). PKP S.A. wywodzi prawo zarządu do spornego gruntu swego poprzednika prawnego p.p. PKP z zapisów ewidencji gruntów według stanu obowiązującego 27 maja 1990 r. Zatem uznać należało, że zaskarżona decyzja z [...] listopada 2019 r. jest zgodna z prawem skoro Przedsiębiorstwo Państwowe PKP 27 maja 1990 r. nie legitymowało się tytułem prawnym do nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], który komunalizacji stałby na przeszkodzie. Zdaniem Sądu powoływanie się przez stronę skarżącą na art. 34 i art. 34a ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" w sprawie nabycia mienia w trybie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy było chybione. Przepisy powołanej wyżej ustawy, która weszła w życie po 27 maja 1990 r., mogą dotyczyć wyłącznie mienia stanowiącego aktualnie własność państwową, przekazywanego gminie w trybie art. 5 ust. 3 i 4 ustawy, czyli decyzjami konstytutywnymi. Nie mogą natomiast odnosić się do mienia skomunalizowanego z mocy art. 5 ust. 1 ustawy, gdyż mienie to już 27 maja 1990 r. stało się mieniem komunalnym i od tej daty nie jest już mieniem państwowym. W kwestii znaczenia art. 34a dla procesu komunalizacji wypowiedział się Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 12 kwietnia 2005 r. sygn. akt K 30/03 wskazując, że art. 1 pkt 19 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o zmianie ustawy o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego PKP oraz o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. Nr 80, poz. 720) - który wprowadza art. 34a - odnosi się do postępowań o przekazanie mienia gminom wyłącznie w oparciu o unormowania art. 5 ust. 3 i 4 ustawy czego konsekwencją jest umorzenie postępowań przewidziane w art. 5 ustawy nowelizującej z 28 marca 2003 r. Art. 34a nie dotyczy natomiast niezakończonych postępowań komunalizacyjnych, które zostały wszczęte na podstawie art. 5 ust. 1 i 2 ustawy, tj. w przypadkach komunalizacji z mocy prawa. Wobec braku wykazania się przez PKP S.A. dokumentem potwierdzającym prawo zarządu swego poprzednika prawnego należało uznać, że sporne mienie podlegało komunalizacji w trybie art. 5 ust. 1 ustawy. Skoro przedmiotowy grunt był 27 maja 1990 r. w faktycznej dyspozycji PKP, a w grę nie wchodziło władanie gruntem w sensie prawnym przez inne podmioty wymienione w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy, to wówczas działało domniemanie, o którym mowa w art. 6 ust. 1 uggwn wskazujące, że grunt państwowy jest zarządzany przez terenowy organ administracji państwowej. Takimi organami w zakresie gospodarki gruntami do 27 maja 1990 r. były rady narodowe i terenowe organy administracji państwowej stopnia podstawowego (art. 3 uggwn). Rację ma Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa, że w niniejszej sprawie nie miał zastosowania art. 11 ustawy wskazujący przeszkodę do komunalizacji, ponieważ Przedsiębiorstwo Państwowe PKP nie zostało wymienione w wykazie zawartym w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 lipca 1990 r. w sprawie ustalenia wykazu przedsiębiorstw państwowych i jednostek organizacyjnych, których mienie nie podlega komunalizacji (Dz.U. Nr 51, poz. 301). Nie ma dowodu na to, że 27 maja 1990 r. sporne mienie faktycznie służyło wykonywaniu zadań publicznych przez organy administracji rządowej lub organy władzy państwowej (był to teren o przeznaczeniu kolejowym). Nie budzi natomiast wątpliwości to, że PKP miało status przedsiębiorstwa państwowego. Sąd nie podzielił stanowiska skarżącej Spółki, że sam akt utworzenia przed II Wojną Światową przedsiębiorstwa państwowego PKP kreował także 27 maja 1990 r. tytuł prawny do skarbowego mienia nieruchomego. Stanowiska tego nie podzielił także Naczelny Sąd Administracyjny w uchwałach o sygn. akt I OPS 2/16 i I OPS 5/17. Naczelny Sąd Administracyjny podejmując powyższe uchwały wskazał, że od dnia uchylenia rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 września 1926 r. o utworzeniu przedsiębiorstwa "Polskie Koleje Państwowe" przez ustawę o kolejach z 1960 r. do dnia dzisiejszego brak jest podstawy prawnej, z której wynikałoby nabycie przez PKP zarządu gruntami ex lege. Biorąc to wszystko pod uwagę i nie dopatrując się wskazywanych w skardze naruszeń prawa Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) w zw. z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.