I SA/Wa 2270/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Pirogowicz, Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Lenart, sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.), po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K., J. R. i J. K. na decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia oddala skargę. UZASADNIENIE Minister Inwestycji i Rozwoju decyzją z [...] sierpnia 2019 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku J. K., J.R. i A. K. odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w [...] z [...] października 1962 r. nr [...] odmawiającego ustanowienia użytkowania wieczystego gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], ozn. hip. "[...] nr rej. hip. [...], działka nr [...], w części dotyczącej obecnych działek ewidencyjnych nr [...] oraz nr [...] z obrębu [...]. Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Nieruchomość [...] położona przy ul. [...], ozn. hip. "[...]." nr rej. hip. [...], działka nr [...] została objęta działaniem dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). Ze znajdującego się w aktach własnościowych zaświadczenia Sądu Grodzkiego w [...] z [...] marca 1949 r. wynika, że nieruchomość uregulowana była, co do działki nr [...] o pow. [...] m², wpisem jawnym na imię K. z L. i F. L.. Z dniem wejścia w życie dekretu, tj. 21 listopada 1945 r., przedmiotowa nieruchomość przeszła na własność Gminy [...], a następnie na własność Skarbu Państwa, na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy z 20 marca 1950 r. o terenowych organach  jednolitej władzy państwowej (Dz. U. Nr 14, poz. 130). Obecnie przedmiotowa nieruchomość wchodzi w skład następujących działek ewidencyjnych z obrębu [...]: - [...] cz. uregulowanej w KW [...], stanowiącej własność Skarbu Państwa, oddanej w użytkowanie wieczyste, - [...] cz. uregulowanej w KW [...], stanowiącej własność Skarbu Państwa, oddanej w użytkowanie wieczyste, - [...] cz. uregulowanej w KW [...], stanowiącej własność [...], drogę - ul. [...]. W dniu 20 maja 1949 r. do Zarządu Miejskiego w [...] Wydziału Polityki Budowlanej wpłynął wniosek K. W. i F. L. o przyznanie prawa własności czasowej za czynszem symbolicznym do opisanej wyżej nieruchomości [...]. Prezydium Rady Narodowej w [...] orzeczeniem administracyjnym z [...] października 1962 r. odmówiło ustanowienia użytkowania wieczystego do ww. gruntu nieruchomości [...] podnosząc, że zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego teren przedmiotowej nieruchomości [...] został przeznaczony pod użyteczność publiczną - budowę poczty. J. K., J. R. i A. K. wystąpili z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. orzeczenia z [...] października 1962 r. w części dotyczącej obecnych działek ewid. nr [...] oraz nr [...] z obrębu [...], stanowiących własność Skarbu Państwa. Do wniosku załączone zostały dokumenty potwierdzające następstwo prawne po dawnych właścicielach przedmiotowej nieruchomości. Minister Inwestycji i Rozwoju rozpoznając sprawę przytoczył przepisy k.p.a. i zasady dotyczące postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji i podkreślił, że kwestionowane orzeczenie z [...] października 1962 r. zostało wydane na podstawie przepisów dekretu z 26 października 1945 r. Zgodnie z art. 7 ust. 1 dekretu, dotychczasowy właściciel gruntu, prawni następcy właściciela, będący w posiadaniu gruntu, lub osoby prawa jego reprezentujące, a jeżeli chodzi o grunty oddane na podstawie obowiązujących przepisów w zarząd i użytkowanie - użytkownicy gruntu mogli w ciągu 6 miesięcy od dnia objęcia w posiadanie gruntu przez gminę zgłosić wniosek o przyznanie na tym gruncie jego dotychczasowemu właścicielowi prawa wieczystej dzierżawy z czynszem symbolicznym lub prawa zabudowy za opłatą symboliczną. Organ nadzoru zaznaczył, że wniosek K. W. i F.L., został złożony z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 7 ust. 1 dekretu. Minister podkreślił, że dekret określa w art. 7 ust. 2 reguły przyznawania dotychczasowym właścicielom prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] stanowiąc, że gmina uwzględni wniosek, jeżeli korzystanie z gruntu przez dotychczasowego właściciela da się pogodzić z przeznaczeniem gruntu według planu zabudowania (następnie planu zagospodarowania przestrzennego). Z regulacji tej wynika, że odmowa przyznania żądanego prawa własności czasowej była uzasadniona jedynie wtedy, gdy korzystanie z gruntu pozostawało w sprzeczności z funkcją przypisaną nieruchomości w planie zagospodarowania przestrzennego. Obowiązujący w dacie orzekania przez organy dekretowe plan zagospodarowania przestrzennego winien stanowić punkt odniesienia dla organów rozpatrujących tzw. wnioski dekretowe. Dlatego też, przed wydaniem orzeczenia rozstrzygającego w sprawie z wniosku o przyznanie prawa własności czasowej, organ zobowiązany był dokonać ustaleń co do przeznaczenia nieruchomości według planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie wydania decyzji w tym przedmiocie. Ponadto, zgodnie z art. 51 ust. 1 (później art. 54 ust. 1) ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. Nr 17, poz. 70), niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 7 ust. 2 dekretu można było odmówić przyznania prawa własności czasowej nieruchomości [...] również ze względu na cele, które zgodnie z art. 3 tej ustawy uzasadniałyby wywłaszczenie nieruchomości, m.in. w przypadku gdy dana nieruchomość była niezbędna na cele użyteczności publicznej. Powyższe wiązało się z faktem, że prowadzenie postępowania wywłaszczeniowego na terenie [...] w trybie powołanej ustawy nie było możliwe, ponieważ wszelkie grunty przeszły na własność gminy [...] z dniem wejścia w życie dekretu, a później stały się własnością Skarbu Państwa. Nie mogły zatem podlegać wywłaszczeniu. Minister Inwestycji i Rozwoju wskazał, że Prezydium Rady Narodowej w [...] uzasadniło odmowne rozpoznanie wniosku przeznaczeniem nieruchomości na podstawie planu zagospodarowania przestrzennego pod użyteczność publiczną - budowę poczty. Organ nadzoru podkreślił, że z opinii geodezyjnej z [...] listopada 2016 r. sporządzonej przez geodetę uprawnionego A. G. wynika, że w dacie wydania orzeczenia z [...] października 1962 r. teren nieruchomości ozn. hip. "[...] " nr rej. hip. [...], działka nr [...] był objęty ogólnym planem zagospodarowania przestrzennego miasta [...] (plan Etapowy i Kierunkowy), zatwierdzonym uchwałą nr [...] Prezydium Rady Narodowej [...] w dniu [...] stycznia 1961 r. Plan ten przewidywał dla terenu przedmiotowej nieruchomości przeznaczenie pod zabudowę wielorodzinną. Ponadto zaświadczeniem lokalizacji szczegółowej nr [...] z [...] maja 1960 r. wydanym dla Dyrekcji Okręgu Poczty i Telekomunikacji w [...] zatwierdzono lokalizację szczegółową centrali automatycznej dla Dyrekcji Telefonów Miejscowych na terenie położonym w [...] przy ul. [...] ([...]). Zgodnie z opinią geodety z [...] czerwca 2019 r., powyższa lokalizacja obejmowała prawie całą działkę nr [...]. Minister zaznaczył, że z uzasadnienia badanego w trybie nadzoru orzeczenia wynika, że organ dekretowy powołał się na przeznaczenie nieruchomości na cel publiczny - budowę poczty. Mając jednak na uwadze, że zgodnie z obowiązującymi w dacie wydania orzeczenia przepisami ustawy z 31 stycznia 1961 r. o łączności (Dz. U. z 1961 r., nr 8 poz. 48) wykonywanie objętych prawem wyłączności Państwa usług łączności pocztowej, jak i łączności telekomunikacyjnej, w tym również usług łączności telefonicznej, należało do zakresu działania jednego przedsiębiorstwa państwowego "[...]", należy uznać, że organ dekretowy powołał się na przeznaczenie nieruchomości określone ww. zaświadczeniem lokalizacyjnym, a tym samym zastosował przepisy ustawy z 12 marca 1958 r., która dopuszczała odmowę przyznania własności czasowej m.in. w sytuacji, gdy nieruchomość była niezbędna na cele publiczne. Zdaniem Ministra okoliczność, że w orzeczeniu organu dekretowego nie powołano wprost art. 54 ustawy z 12 marca 1958 r. nie zmienia faktu, że przepis ten obowiązywał w dniu wydania orzeczenia i był brany pod uwagę przez organy dekretowe. Musi być również brany pod uwagę w postępowaniu nadzorczym, ponieważ organ nadzoru dokonuje oceny legalności kwestionowanych decyzji na podstawie przepisów prawa obowiązujących w dacie wydania tych decyzji, zarówno przepisów ustrojowych, procesowych jak i materialnych. Minister przytoczył stosowne orzecznictwo sądowadministracyjne i zaznaczył, że powyższe potwierdza, że organ dekretowy oceniając możliwość pogodzenia korzystania z nieruchomości przez dotychczasowe właścicielki brał pod uwagę również inne uwarunkowania - decyzję lokalizacyjną. Organ dekretowy zasadnie zatem uznał, że dotychczasowe właścicielki nie mogły korzystać z nieruchomości położonej przy ul. [...], ponieważ przeznaczenie nieruchomości skonkretyzowane decyzją lokalizacyjną, wydaną dla państwowego inwestora, wykluczało korzystanie z nieruchomości przez jej dotychczasowych, prywatnych właścicieli. Jak wskazano w art. 1 obowiązującej w dacie wydania orzeczenia dekretowego ustawy z 31 stycznia 1961 r. o łączności, zakładanie i używanie linii i urządzeń telekomunikacyjnych, a także zarobkowy przewóz i doręczanie korespondencji pisemnej zamkniętej i otwartej w obrocie krajowym i zagranicznym były wyłącznym prawem państwa. Minister podkreślił, że fakt wydania decyzji o lokalizacji dla terenu przedmiotowej nieruchomości świadczy o tym, że powyższa inwestycja była zaplanowana i konieczna. Decyzja ta przesądzała o konieczności przejęcia gruntu na rzecz Państwa, ponieważ znajdował się on na obszarze Inwestycji publicznych- budowy centrali automatycznej, które to inwestycje mogły być realizowane jedynie na gruntach państwowych lub przeznaczonych do wywłaszczenia. Jednocześnie wydanie decyzji lokalizacyjnej przesądzało o planach inwestycyjnych, które uzasadniałyby wywłaszczenie nieruchomości, gdyby nie uregulowania dekretu. Dla takich sytuacji został wprowadzony art. 54 ustawy z 12 marca 1958 r. W świetle powyższego Minister stwierdził, że Prezydium Rady Narodowej w [...] prawidłowo odmówiło byłym właścicielkom przyznania prawa własności czasowej. W toku prowadzonego postępowania nadzorczego nie stwierdzono również, aby kwestionowane orzeczenie w części dotyczącej obecnych działek ewid. nr [...] oraz [...] było obciążone innymi wadami uzasadniającymi stwierdzenie jego nieważności. A.K., J.R. i J.K. wnieśli skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając naruszenie: - przepisów postępowania, tj. art. 80 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wszystkich okoliczności sprawy, wynikających z dokumentów, podczas oceny materiału dowodowego przez organ wydający zaskarżoną decyzję; - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. polegające na błędnym przyjęciu, że orzeczenie administracyjne z [...] października 1962 r. nie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, mającym istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W uzasadnieniu skargi przytoczono argumenty na poparcie podnoszonych zarzutów podkreślając, że rażące naruszenie prawa podczas wydawania zaskarżonego orzeczenia polegało na powołaniu się w nim jako podstawy prawnej wydania na okoliczność, że na podstawie planu zagospodarowania przestrzennego teren nieruchomości [...] przy ul. [...] przeznaczony został pod użyteczność publiczną - budowę poczty. Skarżący zaznaczyli, że we wniosku o stwierdzenie nieważności podnoszono, że organ dekretowy nie wykazał ani nie powołał się na jakiekolwiek okoliczności wskazujące, czy w dniu wydania orzeczenia dla terenu obejmującego nieruchomość istniał plan zagospodarowania przestrzennego prawidłowo opublikowany, a więc mający rangę prawa powszechnie obowiązującego. Ta okoliczność winna mieć decydujące znaczenie dla stwierdzenia czy zakwestionowane orzeczenie wydane zostało zgodnie z art. 7 ust. 2 dekretu z 26 października 1945 r. Zdaniem skarżących odmowa przyznania własności czasowej bez dokonania w sposób wyraźny i jednoznaczny ustaleń co do nieruchomości zgodnie z przesłankami wskazywanymi w art. 7 ust. 2 dekretu winna być potraktowana jako rażące naruszenie prawa, a orzeczenie zawierające takie rozstrzygnięcie winno być ocenione jako dotknięte wadą nieważności wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.. Brak ustaleń w powyższym zakresie stanowi naruszenie art. 80 k.p.a.. Skarżący zaznaczyli, że Minister rozpoznając wniosek z [...] marca 2014 r. nie dopełnił obowiązku zbadania, czy w dacie wydania kwestionowanego orzeczenia. przywoływany w nim plan zagospodarowania przestrzennego miał przymioty i rangę prawa powszechnie obowiązującego poprzez jego właściwe ogłoszenie i opublikowanie. W ocenie skarżących plan ten nigdy nie został opublikowany w Monitorze Polskim jak tego wymagała ustawa o odbudowie [...] - a zatem nie miał mocy obowiązującej i nie mógł więc stanowić podstawy decyzji dekretowej. W utrwalonym orzecznictwie wielokrotnie stwierdzano, że "to nie fakt, że plan był stosowany i wywierał skutki prawne, nadawał mu moc obowiązującą, lecz dopiero jego ogłoszenie w Monitorze Polskim. Samo uchwalenie planu jest niewystarczające do stwierdzenia jego mocy obowiązującej". Zdaniem skarżących organ nadzoru winien był ustalić, że plan zagospodarowania przestrzennego, na który powoływał się organ administracji w kwestionowanym orzeczeniu faktycznie nie obowiązywał w dacie jego wydawania. Należało więc przyjąć, że obowiązywał Ogólny Plan Zabudowania [...] zatwierdzony przez Ministerstwo Robót Publicznych w dniu [...] sierpnia 1931 r. i w konsekwencji ustalić, jakie przewidywał on przeznaczenie dla przedmiotowej nieruchomości oraz czy dawało się ono pogodzić z korzystaniem z gruntu przez dotychczasowego właściciela nieruchomości. Kwestionowane orzeczenie wydane więc zostało z rażącym naruszeniem prawa, a zatem spełnia przesłanki stwierdzenia nieważności wskazane w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zdaniem skarżących wydając kwestionowane orzeczenie, powołując w nim wadliwą podstawę prawną, organ naruszył w oczywisty sposób obowiązek powołania w decyzji jej podstawy prawnej, co obecnie wynika z treści art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., a zatem w oczywisty sposób rażąco naruszył przepisy prawa. Na poparcie stanowiska skarżący przytoczyli stosowne orzecznictwo sądowoadministracyjne podkreślając, że organ nadzoru nieprawidłowo uznał, że orzeczenie z [...] października 1962 r. zostało wydane bez rażącego naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 lipca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm. dalej ppsa) Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Kontrolowana w niniejszej sprawie przez Sąd decyzja została wydana w trybie nadzwyczajnym - stwierdzenia nieważności - dlatego podkreślenia w pierwszej kolejności wymaga, że fundamentalną zasadą procedury administracyjnej jest zasada stabilności ostatecznych decyzji administracyjnych (por. wyrok SN z dnia 1 stycznia 1991 r. sygn. akt III ARN 41/90 OSAP nr 11). Z zasady tej wynika, że wzruszenie każdej ostatecznej decyzji administracyjnej, niezależnie od trybu w jakim ona zapadła, może nastąpić jedynie wyjątkowo - tylko w przypadkach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Artykuł 156 § 1 k.p.a. enumeratywnie wymienia przesłanki, których zaistnienie powinno skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji . W myśl art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Przy czym w orzecznictwie sądów administracyjnych, wykształcił się pogląd, w myśl którego o rażącym naruszeniu prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. można mówić w sytuacji, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa. Nie chodzi w tego typu przypadkach o błędy wykładni prawa, wadliwość uzasadnienia ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Minister Inwestycji i Rozwoju [...] sierpnia 2019r. odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej w [...] z dnia [...] października 1962r. , odmawiającego przyznania dotychczasowym właścicielom prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ulicy [...], w części dotyczącej obecnych działek ewidencyjnych nr [...] i [...] z obrębu [...]. Sąd w pełni akceptuje ustalenia i oceny dokonane przez organ administracji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji a także podziela przedstawioną w nim argumentację. Nie zachodzi zatem potrzeba ich ponownego pełnego przytaczania w tym miejscu uzasadnienia. Podkreślić jednakże należy, że rozpoznając wniosek nadzorczy Minister trafnie dostrzegł - posiłkując się opinią geodezyjną z dnia [...] listopada 2016r.- , że w dacie wydania kontrolowanego orzeczenia z [...] października 1962r. teren spornej nieruchomości , objęty planem zagospodarowania przestrzennego miasta [...] [...], zatwierdzonym uchwałą nr [...] Prezydium Rady Narodowej Miasta [...] w dniu [...] stycznia 1961r. , został przeznaczony pod zabudowę wielorodzinną, co z gruntu nie wyłączało pozytywnego rozpoznania wniosku dekretowego. Jednocześnie jednak organ zasadnie zauważył, że odmowa dekretowa znajdowała uzasadnienie w przeznaczeniu omawianej nieruchomości na cel publiczny – budowę poczty, która to placówka w świetle ustawy o łączności z dnia 31 stycznia 1961r. , co do zasady, objęta była wyłącznością Państwa w zakresie świadczenia usług pocztowych i telekomunikacyjnych w ramach przedsiębiorstwa państwowego "[...]" . Dowodem na powyższe jest zaświadczenie o lokalizacji szczegółowej nr [...] z dnia [...] maja 1960r. wydane dla Dyrekcji Okręgu Poczty i Telekomunikacji w [...] przy ul. [...] ([...]). Istotnym jest bowiem, że w dacie wydania kontrowanego obecnie orzeczenia dekretowego obowiązywał art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (w pierwotnym brzmieniu ustawy), stanowiąc także, obok dekretu Bieruta, podstawę tego rozstrzygnięcia. Przepis art. 51 ust. 1 ustawy z 1958 r. (art. 54 ust. 1 wg tekstu jednolitego Dz. U. z 1974 r. Nr 10, poz. 64) przewidywał, że poprzedniemu właścicielowi gruntu [...], który na podstawie dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze [...] przeszedł na własność Państwa, może być odmówione prawo użytkowania wieczystego tego gruntu stosownie do przepisów dekretu niezależnie od przyczyn wymienionych w art. 7 ust. 2, także że ze względu na cele określone w art. 3 ustawy z 1958 r. (który z kolei przewidywał m.in. że na obszarze miasta może być również wywłaszczona nieruchomość lub kompleks nieruchomości niezbędny dla planowej realizacji na ich terenie budownictwa ogólnomiejskiego i zorganizowanego budownictwa mieszkaniowego). Sąd w pełni podziela stanowisko organu, że w świetle uchwały 7 sędziów NSA z dnia 26 listopada 2008r. I OPS 5/08 rozstrzygnięcie o roszczeniach dekretowych następowało na podstawie dekretu warszawskiego ale także z uwzględnieniem innych aktów prawnych , które miały wpływ na treść stosowanych przepisów dekretu, w tym przypadku przepisu ustawy wywłaszczeniowej z 12 marca 1958r. Nie ma także , zdaniem Sądu, znaczenia okoliczność, że kwestionowana decyzja dekretowa nie zawierała wskazanej podstawy prawnej w swojej treści, gdyż był to akt powszechnie obowiązujący, a organy administracji miały obowiązek jego stosowania. Ze zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów, czego także skarga nie kwestionuje wprost wynika, że powodem odmowy uwzględnienia wniosku dekretowego było przeznaczenie terenu pod użyteczność publiczną – budowę poczty , czego potwierdzeniem była treść lokalizacji szczegółowej dla opisanej wyżej centrali automatycznej. Był on zatem przeznaczony pod budownictwo użyteczności publicznej, co mogło być podstawą wydania odmownej decyzji dekretowej. W tej sytuacji fakt przeznaczenia tego terenu w planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonego w dniu [...] stycznia 1961r. pod zabudowę wielorodzinną ani także zawarte w skardze zarzuty co do obowiązywania tego planu , nie przesądzają o wadliwości orzeczenia z dnia [...] października 1962r. Analiza powyższego prowadzi zatem do wniosku, że w sprawie niniejszej Minister prawidłowo ustalił, że nie było podstaw do ustanowienia prawa użytkowania wieczystego na rzecz poprzednich właścicieli nieruchomości, co oznacza, że kontrolowane w postępowaniu nieważnościowym orzeczenie nie jest dotknięte wadą nieważności. Wbrew zarzutom skargi Sąd nie dopatrzył się także naruszenia wymienionych w skardze przepisów postępowania. Organ przeprowadził postępowanie z poszanowaniem art. 7, 8, 12, 77 i 80 k.p.a. Wnikliwie i rzetelnie zgromadził materiał dowodowy, a rozstrzygnięcie oparł na jego prawidłowej ocenie. pod kątem wystąpienia przesłanek określonych w art. 156 k.p.a. Sąd również z urzędu nie stwierdził naruszenia prawa, które nakazywałoby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Mając to na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nastąpiło w związku z obowiązywaniem stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19. Zgodnie bowiem z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.), dodanego art. 46 pkt 21 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r. poz. 875), przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Od 24 października 2020 r. obszar całego kraju objęty został tzw. "strefą czerwoną". W związku z tym, uznając rozpoznanie sprawy za konieczne, biorąc pod uwagę brak możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku oraz uznając, że rozpoznanie sprawy na rozprawie mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ww. ustawy z dnia 2 marca 2020 r.