II SA/Sz 807/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder,, Sędzia WSA Arkadiusz Windak (spr.), Protokolant Krzysztof Chudy, po rozpoznaniu w Wydziale II Sz na rozprawie w dniu 24 października 2007 r. sprawy ze skargi J.J. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną oraz przyznania prawa do zasiłku oddala skargę UZASADNIENIE Decyzją z dnia (...( Prezydent Miasta Ś. orzekł o uznaniu J.J. za osobę bezrobotną z dniem 17 listopada 2004 r., przyznając mu prawo do zasiłku dla bezrobotnych w wysokości (...( od dnia 25 listopada 2004 r. Z powodu upływu maksymalnego okresu pobierania przyznanego zasiłku dla bezrobotnych, decyzją z dnia (...(, Prezydent Miasta Ś. orzekł o utracie przez J.J. prawa do zasiłku z dniem 25 maja 2005 r. Postanowieniem z dnia (...( Prezydent Miasta Ś., powołując się na art. 145 § 1 pkt 5, art. 147, art. 149 § 1 i art. 150 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) wznowił z urzędu postępowanie w sprawie uznania J.J. z dniem 17 listopada 2004 r. za osobę bezrobotną i przyznania prawa do zasiłku od dnia 25 listopada 2004 r., zakończone decyzją z dnia (...( oraz w sprawie utraty przez J.J. prawa do zasiłku od dnia 25 maja 2005 r., zakończone decyzją z dnia (...(. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, m.in., że w dniu 26 lutego 2007 r. do Powiatowego Urzędu Pracy w Ś. wpłynęła decyzja Prezydenta Miasta Ś. z dnia (...( o wykreśleniu z ewidencji działalności gospodarczej, z dniem 21 lutego 2007 r., wpisu dokonanego w dniu 16 września 2003 r. dotyczącego działalności – usługi kosmetyczne, pod nazwą "X", rozpoczętej przez J.J. dnia 22 września 2003 r. W wyniku przeprowadzenia postępowania wznowieniowego, Prezydent Miasta Ś., działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 kpa, decyzją z dnia (...( uchylił własną decyzję z dnia (...( orzekającą o uznaniu J.J. z dniem 17 listopada 2004 r. za osobę bezrobotną i przyznającą prawo do zasiłku od dnia 25 listopada 2004 r. oraz własną decyzję z dnia (...( orzekającą o utracie przez J.J. prawa do zasiłku od dnia 25 maja 2005 r. z powodu upływu maksymalnego okresu jego pobierania. Jednocześnie, w oparciu o art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f i art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.), Prezydent Miasta Ś. orzekł o odmowie uznania J.J. za osobę bezrobotną z dniem 17 listopada 2004 r. i odmowie przyznania prawa do zasiłku od dnia 25 listopada 2004 r. J.J. złożył od tej decyzji odwołanie do Wojewody (...( wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów w sprawie. Decyzji organu I instancji zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności: - art. 80 kpa, przez przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów i przyjęcie, że J.J. nie dokonał wyrejestrowania działalności z ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Urząd Miejski w Ś., - art. 77 kpa, poprzez zaniechanie zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a w szczególności poprzez zaniechanie wystąpienia do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i Urzędu Skarbowego w Ś. o udzielenie informacji, kiedy dokonał wyrejestrowania prowadzonej działalności pod nazwą "X". J.J. oświadczył, że działalność gospodarczą pod nazwą "X" wyrejestrował w Urzędzie Skarbowym w Ś. w dniu 5 listopada 2004 r. W tym samym okresie wyrejestrował działalność w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych, jak również w Urzędzie Miejskim w Ś. Fakt wyrejestrowania działalności w Urzędzie Miejskim nie został potwierdzony przez organ rejestrujący żadną decyzją, ani zaświadczeniem. Zdaniem odwołującego, organ I instancji winien z należytą starannością zbadać podnoszone przezeń wyjaśnienia odnoszące się do faktu dopełnienia obowiązku wyrejestrowania w 2004 r. prowadzonej przez niego działalności z ewidencji działalności gospodarczej. W efekcie rozpatrzenia sprawy na skutek wniesionego odwołania Wojewoda (...(, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, decyzją z dnia (...(, utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji. Wojewoda (...( ustalił, że J.J. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w dniu 17 listopada 2004 r. jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku od 25 listopada 2004 r. Z dniem 25 maja 2005 r. utracił prawo do zasiłku z powodu upływu okresu jego pobierania. W dniu rejestracji podpisał oświadczenie, iż jest osobą nie zatrudnioną i nie wykonującą innej pracy zarobkowej, nie prowadzi działalności gospodarczej i jej nie zawiesił oraz, że zobowiązuje się do bezzwłocznego powiadamiania organu zatrudnienia o wszelkich zmianach danych zawartych w karcie rejestracyjnej. J.J. otrzymał również "Informację dla osób rejestrujących się PUP". Odnosząc się do podnoszonej przez stronę okoliczności wyrejestrowania działalności w ZUS i US organ odwoławczy wskazał, że istotny w sprawie jest fakt niewyrejestrowania prowadzonej działalności z ewidencji działalności gospodarczej. Bez znaczenia jest, że J.J. nie prowadził działalności gospodarczej podczas gdy był zarejestrowany w urzędzie pracy, ponieważ uprzednio działalności tej nie wyrejestrował z ewidencji działalności gospodarczej. Wojewoda nie dał wiary twierdzeniom J.J., iż zgłosił likwidację działalności "X" w listopadzie 2004 r., bowiem nie zostało to potwierdzone żadną decyzją, ani zaświadczeniem. Istnieje natomiast decyzja z dnia (...( o wykreśleniu w/w działalności z dniem 21 lutego 2007 r., zgodnie z wnioskiem strony, co pozwala przyjąć, iż jest to pierwsza decyzja w tej sprawie, zaś z akt sprawy nie wynika, że strona ją zakwestionowała. J.J. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. zarzucając jej: - obrazę art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, polegającą na przyjęciu, że osoba, wobec której nie podjęto decyzji o wyrejestrowaniu działalności gospodarczej nie może korzystać ze statusu bezrobotnego niezależnie od tego, czy faktycznie działalność taką prowadzi, a także niezależnie od tego, czy wniosek o wyrejestrowanie z ewidencji działalności gospodarczej złożyła, - naruszenie art. 7 i art. 9 kpa, poprzez nie wyjaśnienie, czy skarżący złożył wniosek o wyrejestrowanie działalności gospodarczej w listopadzie 2004 r. oraz brak pouczenia skarżącego, iż fakt złożenia wniosku o wyrejestrowanie działalności gospodarczej może wykazywać wszelkimi dostępnymi dowodami, a nadto, że okoliczność ta ma decydujące znaczenie w sprawie. W ocenie skarżącego, przedstawiona przez organy interpretacja art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy jest zbyt formalistyczna i sprzeczna z duchem ustawy. Fakt, że skarżący nie prowadził działalności gospodarczej w dniu zgłoszenia wniosku o uznanie za bezrobotnego jak i przez cały czas korzystania z takiego statusu jest bezsporny, o czym świadczą: - zaświadczenie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia (...( potwierdzające zgłoszenie likwidacji działalności gospodarczej pod nazwą "X" w dniu 5 listopada 2004 r., - zaświadczenie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. Inspektorat w Ś. z dnia (...(, potwierdzające okresy obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w okresie od 1 marca do 12 maja 2002 r. i od 22 września do 31 października 2003 r., - oświadczenie J.B. o złożonej przez J.J. rezygnacji z poddzierżawiania miejsca w zakładzie przy ul. (...( z dniem 1 listopada 2003 r. Odpowiadając na skargę Wojewoda (...( wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje: W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Dokonana w tym zakresie ocena zaskarżonej decyzji doprowadziła Sąd do uznania, że nie narusza ona prawa. Przedmiotem kontroli przez Sąd stała się decyzja kończąca postępowanie przeprowadzone w jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego, w trybie wznowienia postępowania. Dlatego, w pierwszej kolejności należało ustalić, czy w sprawie zaistniały przesłanki do wzruszenia pierwotnych decyzji ostatecznych rozstrzygających o statusie J.J. jako bezrobotnego i przysługujących mu z tego tytułu uprawnieniach. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 kpa powołanym przez Prezydenta Miasta Ś. W podstawie prawnej postanowienia o wznowieniu postępowania z dnia 7 marca 2007 r., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. W ocenie Sądu, uzasadnione było powołanie się w tym zakresie przez organ I instancji na uzyskanie informacji o wydaniu w dnia (...( decyzji nr (...( o wykreśleniu z ewidencji działalności gospodarczej, z dniem 21 lutego 2007 r., wpisu dokonanego w dniu 16 września 2003 r., dotyczącego działalności prowadzonej przez J.J. pod nazwą "X", rozpoczętej 22 września 2003 r. Niewątpliwie była to nowa okoliczność nieznana organowi w dniu podejmowania decyzji z dnia (...( przyznającej skarżącemu status osoby bezrobotnej wraz z prawem do zasiłku jak i decyzji z dnia (...( orzekającej o utracie prawa do zasiłku z powodu upływu maksymalnego okresu do jego pobierania. Nie zmienia tej oceny fakt, że decyzje te formalnie podpisał Prezydent Miasta Ś., bowiem w przypadku decyzji wydanych w oparciu o przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) występował jako starosta, zaś dokonując wpisu lub wykreślenia z ewidencji podmiotów prowadzących działalność gospodarczą działał jako organ gminy. Stanowiąca podstawę wznowienia postępowania okoliczność posiadania przez J.J. wpisu w ewidencji podmiotów gospodarczych podjętej przezeń w 2003 r. była nie tylko nową okolicznością nieznaną dotychczas organowi, ale także okolicznością istotną dla sprawy z punktu widzenia uprawnień J.J. do posiadania statusu osoby bezrobotnej w 2004 i 2005 r. Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.), za osobę bezrobotną może być uznana osoba, która, m.in., "nie podjęła pozarolniczej działalności od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji do dnia wyrejestrowania tej działalności albo nie podlega na podstawie odrębnych przepisów obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników" (art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f). Wskazana zasada obowiązywała zarówno w dniu uzyskania przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej (w listopadzie 2004 r.) jak i w dniu podejmowania przez Wojewodę (...( zaskarżonej decyzji. Z treści w/w przepisu wynika, że dla spełnienia warunków umożliwiających uzyskanie statusu bezrobotnego i uprawnień z tym związanych, istotne jest nie tylko "faktyczne" nie prowadzenie przez daną osobę działalności gospodarczej, lecz nie figurowanie w ewidencji działalności gospodarczej. Okoliczność zaprzestania prowadzenia podjętej działalności gospodarczej jest niewystarczająca, z punktu widzenia postanowień ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, do uzyskania statusu osoby bezrobotnej. Zdaniem Sądu, wykładnia językowa normy prawnej zawartej w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f w/w ustawy, nie pozwala na uwzględnienie postawionego organom zarzutu "zbyt formalistycznej" i nieprawidłowej interpretacji powołanego przepisu. Powyższe oznacza, że za chybione należy uznać zarzuty niewyjaśnienia w trakcie postępowania administracyjnego, czy i kiedy skarżący złożył do organu ewidencyjnego wniosek o wyrejestrowanie działalności gospodarczej pod nazwą "X". Istotne bowiem było to, że wnosząc o uznanie za osobę bezrobotną i przyznanie zasiłku – skarżący, co było w jego interesie, nie uzyskał potwierdzenia (decyzji) od organu ewidencyjnego, w przedmiocie wykreślenia z ewidencji podmiotów gospodarczych. J.J. rejestrując się w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ś., pomimo uzyskania pouczeń w tym zakresie, stosowną decyzję otrzymał dopiero w dniu 21 lutego 2007 r. (dowód: potwierdzenie uzyskania "Informacji dla osób rejestrujących się w powiatowym urzędzie pracy" podpisane przez skarżącego w dniu 17 listopada 2004 r. (...(; decyzja Prezydenta Miasta Ś. z dnia (...(). W takim stanie rzeczy za zgodne z prawem należy uznać stanowisko Wojewody (...(, który utrzymał w mocy wydaną przez Prezydenta Miasta Ś. decyzję uchylającą, w oparciu o art. 151 § 1 pkt 2 kpa wcześniejsze orzeczenia tego organu i odmawiającą skarżącemu przyznania statusu bezrobotnego z dniem 17 listopada 2004 r. i przyznania prawa do zasiłku od dnia 25 listopada 2004 r. W związku z tym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 czerwca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł o oddaleniu skargi.