III SA/Gl 469/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 listopada 2020 r. sprawy ze skargi "A" S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] roku, nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze –dalej Kolegium SKO - po rozpoznaniu odwołania "A" S.A. w W. – dalej skarżący, strona- od decyzji z dnia [...]r. dyrektora Zarządu Dróg Miejskich w G. nr [...] orzekającej o nałożeniu na "A" S.A. w W, kary pieniężnej w wysokości [...] zł za zajęcie pasa drogowego drogi krajowej nr [...] przy ul. [...] w G. poprzez umieszczenie na działce nr [...] obr. S. [...] 2-stronnej reklamy o treści "[...]..." o łącznej powierzchni [...] m ² w terminie od [...] do [...] r. utrzymało sporną decyzję w mocy. W podstawie prawnej wskazano art. 17 pkt. 1, art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 tj. zw. dalej k.p.a.) w związku z art. 40 ust. 1 i 2 oraz ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. NR 16 POZ. 60 dalej u.d.p.) oraz w zw. z § 4 ust. 2 uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w G. z dnia [...] r. w sprawie ustalenia wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych dla których zarządcą jest Prezydent Miasta G. (Dz. Urz. Wojew. Śląsk, z [...] r. poz. [...]; zm. Dz. Urz. Woj. Śląsk, z [...] r. poz. [...] ; zwanej dalej "uchwałą z 2004 r."), § 1 pkt. 12 lit. c rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. nr 198, poz. 1925). W uzasadnieniu wskazano, iż w dniu [...]r. Prezydent Miasta G. wydał opisaną powyżej decyzję wskazując, iż w dniu [...] r. pracownik Zarządu Dróg Miejskich w G., stwierdził nielegalne zajęcie pasa drogowego ul. [...] w G. poprzez umieszczenie reklamy o treści - "[...]...". Na dowód powyższego sporządzono notatkę służbową, dokonano pomiaru reklamy i wykonano dokumentację fotograficzną. Ze strony internetowej wynikało, że właścicielem marki "[...]" jest "A" SA w W. w związku z powyższym zawiadomieniem z [...] r. poinformowano stronę o wszczęciu postępowania w sprawie oraz o wyznaczonym na [...] r. terminie dokonania oględzin miejsca umieszczenia reklamy. W toku dokonywanego objazdu ul. [...] w dniu [...] r. stwierdzono zajmowanie pasa drogowego przedmiotową reklamą, co dokumentowano za pomocą notatki służbowej i dokumentacji fotograficznej. W toku oględzin w dniu [...] r. stwierdzono zajmowanie przedmiotową reklamą pasa drogowego ul. [...] co udokumentowano sporządzeniem protokołu z oględzin i dokumentacją fotograficzną. Pismem z [...] r. wystąpiono do PINB w G. o przeprowadzenie na podstawie art. 36 ustawy o drogach publicznych – dalej u.d.p.- postępowania zmierzającego do usunięcia przedmiotowej reklamy z pasa drogowego ul. [...]. PINB pismem z [...] r. przekazał protokół nr [...] z [...] r., w którym stwierdzono m.in., że reklama o treści - "[...]..." usytuowana w pasie drogowym przy ul. [...] została zdemontowana. Prezydent przywołał przepisy art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p., art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 u.d.p., art. 4 pkt 23 u.d.p., art. 4 pkt 1 u.d.p. Stwierdził, że reklama umieszczona była w obrębie granicy działki nr [...], obr. S., [...]., którą w myśl ww. przepisu stanowi pas drogowy ul. [...]. W ocenie organu I instancji niewątpliwym jest, że reklama o treści - "[...]..." umieszczona była w pasie drogowym DK nr [...] ul. [...] na działce nr [...] obr. S., [...]. Reklama ta znajdowała się w pasie drogowym którego granica i miejsce umieszczenia reklamy zostały zaznaczone na planie sytuacyjnym załączonym do akt sprawy. Stwierdził, że ul. [...] to droga publiczna kategorii krajowej w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 3 u.d.p i bezspornym pozostaje sposób ustalenia powierzchni zajęcia pasa drogowego – wymiary: powierzchnia reklama o treści - "[...]..." – które zostały ustalone przez pracownika ZDM G. w toku oględzin pasa drogowego w dniu [...] r. W wyniku dokonanych pomiarów ustalono wymiary - [...] m x [...] m x [...] strony ekspozycyjne co daje łączną pow. ekspozycyjną reklamy - [...] m². Na dowód przeprowadzonej kontroli i pomiarów spisano notatkę służbową. Zajęcie pasa drogowego ww. reklama miało miejsce od [...] do [...] r. Daty te są potwierdzone kontrolami pasa drogowego przeprowadzonymi przez ZDM G.. Nałożona kara pieniężna stanowi 10-krotność opłaty odpowiadającej iloczynowi liczby metrów kwadratowych powierzchni reklamy, stawki opłaty za zajęcie lm2 ustalonej zgodnie z cyt. uchwałą wynoszącą [...] zł oraz liczby dni zajmowania pasa drogowego - 35 dni. Odwołanie od ww. decyzji wniosła strona podnosząc, że nie jest zadowolona z wydanej decyzji oraz wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie. Nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska organ I instancji przesłał odwołanie wraz z aktami sprawy Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Katowicach, które utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że zasady wymierzania kar pieniężnych za zajęcie pasa drogowego drogi publicznej reguluje u.d.p., która w art. 40 ust. 12 pkt 1 stanowi, że za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c - zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6. Niewątpliwym jest dla SKO, że przedmiotowe zajęcie pasa drogowego nie zostało poprzedzone umową zawartą w trybie art. 22 ust. 2, 2a lub 2c u.d.p. z zarządcą drogi. Zatem w okolicznościach rozpatrywanej sprawy konieczność posiadania zezwolenia na zajmowanie pasa drogowego reklamą wynikała z art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 u.d.p. które stanowią, że zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, wymaga zezwolenia zarządcy drogi, wydanego w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c. (art. 40 ust. 1 u.d.p.) Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam (art. 40 ust. 2 pkt 3 u.d.p.) W konsekwencji eksponowanie reklamy w pasie drogowym drogi publicznej musiało poprzedzać uzyskanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego o którym mowa w art. 40 ust. 2 pkt 3 u.d.p. - a eksponowanie reklamy w pasie drogowym drogi publicznej bez stosownego zezwolenia skutkuje wymierzeniem kary pieniężnej. Według organu odwoławczego, strona odwołująca nie posiada ważnego zezwolenia na zajęcie pasa drogowego reklamą umieszczoną w pasie drogowym drogi publicznej krajowej ul. [...] w [...]. SKO wskazało, że faktem jest, że odwołująca się strona mimo że (czego sama nie kwestionuje) nie posiadała wymaganego zezwolenia na zajęcie pasa drogowego udzielonego przez zarządcę drogi - wbrew obowiązkowi posiadania umieściła reklamę w pasie drogowym przedmiotowej drogi publicznej. Musiała zatem liczyć się ze skutkiem swojego postępowania pozostającego w sprzeczności z wymogami art. 40 ust. 1 i ust. 2 u.d.p. i polegającym na wymierzeniu kary na podstawie art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. Decyzja o wymierzeniu kary pieniężnej za samowolne (bez zezwolenia zarządcy drogi) zajęcie pasa drogowego jest decyzją związaną, a jej wydanie limituje wskazanie zobiektywizowanych przesłanek (zajęcie powierzchni pasa drogowego, okresu zajęcia, podmiot który dokonał zajęcia) i nie ma potrzeby badania przyczyn takiego bezprawnego zajęcia pasa drogowego. Zgodnie z art. 4 pkt 1 u.d.p. pas drogowy -to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Według organu odwoławczego nie budzi wątpliwości, że przedmiotowa reklama odnosi się do prowadzonej przez odwołującą się stronę działalności gospodarczej, którego to faktu nie kwestionuje. Nie budzi zatem wątpliwości odpowiedzialność "A" SA w W. za umieszczenie przedmiotowej reklamy w pasie drogowym przedmiotowej drogi publicznej w miejscu ustalonym przez zarządcę tej drogi, wskazującym że reklama znajduje się w granicach pasa drogowego - czego w żaden sposób odwołująca się strona nie zakwestionowała. W niniejszej sprawie istotne dla organu jest że reklama dotyczy działalności prowadzonej przez "A" SA w W. i nie ma dowodów, które wskazywałyby, że ktoś inny niż strona był odpowiedzialny za zajęcie pasa drogowego przedmiotową reklamą, a zatem by faktycznego zajęcia pasa drogowego przedmiotową reklamą dokonał inny podmiot działając na własną rzecz i we własnym imieniu. Zasadnym dla organu było twierdzenie, że wystarczające będzie aby podmiot ten swoim zachowaniem wyczerpał znamiona działania wyrażone w powyższych regulacjach bądź aby znamiona tegoż działania zostały wyczerpane przez inny podmiot, o ile zachowanie tego innego podmiotu lub jego skutek będzie można przypisać podmiotowi administrowanemu. W omawianym przypadku będzie to podmiot umieszczający w pasie drogowym reklamę bądź podmiot, na którego rzecz reklama ta została w tym pasie drogowym umieszczona. "A" SA w W. zawiadomiona na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. o uprawnieniu do zapoznania się z aktami sprawy i złożenia wyjaśnień w sprawie - skorzystała z przysługujących uprawnień wynikających z art. 10 § 1 k.p.a. Według organu odwoławczego, strona została skutecznie zawiadomiona o wszczęciu postępowania i o terminie miejsca oględzin przedmiotowej reklamy. Nie skorzystała jednak z przysługujących jej uprawnień osobiście ani przez inną osobę działającą na mocy udzielonego tej osobie pełnomocnictwa przez Stronę postępowania. SKO podniosło, iż z akt sprawy nie wynika by strona złożyła w sprawie dodatkowe wyjaśnienia wobec zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Organ I instancji miał w konsekwencji prawo i obowiązek uznania ustalonych przez siebie w toku postępowania administracyjnego okoliczności faktycznych za udowodnione w myśl art. 81 k.p.a. - okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, chyba że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2. Strona w odwołaniu nie podważyła dokonanych przez organ I instancji ustaleń w konsekwencji powyższego nie było możliwe odstąpienie od wymierzenia kary. Wg. art. 40 ust. 12 in fine u.d.p. zarządca drogi wymierza karę pieniężną w wysokości 10-krotnosci opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6 u.d.p. Ponieważ przedmiotowe zajęcie pasa drogowego dotyczy reklamy do wyliczenia kary zastosowanie znajduje ust. 6 art. 40 u.d.p. zgodnie z którym opłatę za zajęcie pasa drogowego ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m² pasa drogowego. Przedmiotowa reklama miała wymiary [...] m x [...] m x [...] strony ekspozycyjne i łączną powierzchnię [...]²2. Bezsporny jest przy tym okres zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi wynoszący 35 dni tj. od [...] do [...] r. Stawka opłaty przyjęta do wyliczenia wymierzanej kary została prawidłowo ustalona na podstawie § 4 ust. 2 uchwały Rady Miasta cytowanej w podstawie prawnej decyzji SKO, z którego wynika, że za zajęcie pasa drogowego pod reklamę stawka opłaty za każdy dzień umieszczenia 1m² powierzchni reklamy wynosi [...] zł. Stąd wysokość kary za zajęcie przedmiotowego pasa drogowego ww. reklamami to [...] zł. Wyliczenie dokonane w tym zakresie jest prawidłowe co wskazuje wyliczeń z decyzji organu I instancji. SKO stwierdziło również, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone z poszanowaniem norm proceduralnych wynikających z k.p.a. SKO podniosło, iż w przypadku stwierdzenia sytuacji jaka miała miejsce w sprawie organ nie może badać przyczyn zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia, oceniać stopnia winy strony przy takim zajęciu czy też miarkować wysokości wymierzanej kary. Organ może jedynie, po stwierdzeniu faktu zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia, wydać decyzję administracyjną wymierzającą karę w przewidzianej w ustawie wysokości. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Strona wniosła o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji, uchylenie w całości zaskarżonej decyzji SKO i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Na podstawie art. 57 § 1 pkt. 3 p.p.s.a. Strona zarzuciła, że przy wydaniu decyzji doszło do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 138 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji zamiast jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, albowiem przy wydaniu tej decyzji doszło do rażącego naruszenia przepisów postępowania, mających wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych poprzez błędne wskazanie podmiotu zobowiązanego do uiszczenia opłaty za zajęcie pasa drogowego; art. 6, art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez niedopełnienie należytej staranności, niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niezbadanie w sposób wyczerpujący prowadzonej sprawy poprzez dokonanie ustaleń faktycznych opierających się wyłącznie na danych wynikających ze strony internetowej www.[...].pl, a więc poprzez niespełnienie obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego; art. 28 w zw. z art. 104 § 1, art. 107 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez błędne oznaczenie strony postępowania i skierowanie decyzji do podmiotu niebędącego stroną postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach w odpowiedzi na skargę wniosło o jej odrzucenie w myśl art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. z uwagi na wniesienie przez Skarżąca reprezentowaną przez profesjonalnego pełnomocnika - skargi na przedmiotową decyzję Kolegium w dniu [...] r. z uchybieniem 30. dniowego terminu do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017r., poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje, między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Z kolei z brzmienia art. 145 § 1 ppsa wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przytoczona regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Powołane regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa administracyjnego i toczącego się przed nim postępowania, którą jest sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie bada celowości, czy też słuszności zaskarżonej decyzji. Nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją wówczas, gdy wiąże się ona z negatywnymi skutkami dla niej, bowiem związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przeprowadzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach kontrola legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności jednak wskazać należy, iż skarga sporządzona przez pełnomocnika Skarżącej została wniesiona z zachowaniem ustawowego terminu, wbrew twierdzeniu SKO. Konstatować trzeba, że decyzja ta została doręczona skutecznie pełnomocnikowi Skarżącej w dniu [...] r. - jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru z nr. nadawczym [...]. Na decyzję Kolegium w piśmie z [...] r. Skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargę, nadając ją listem poleconym w dniu [...] r. (nr przesyłki [...]) w placówce Poczty Polskiej S. A. - FUP W. [...] (ul. [...],[...]-[...] W.). W związku z dodaniem z dniem 31 marca 2020 r. w ustawie z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem C0V1D-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374, z póżn. zm.; zwanej dalej "ustawą z dnia 2 marca 2020 r.") art. 15zzr ust. 1 - na podstawie art. 1 pkt 14 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem C0V1D-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz, U. z 2020 r. poz. 568; zwanej dalej "ustawą zmieniającą") - w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu C0VID-19 bieg przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów wskazanych w tym przepisie, nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Zgodnie natomiast z art. 15zzs ust. 1 ustawy dnia 2 marca 2020 r. (dodanego również z dniem 31 marca 2020 r. na podstawie art. 1 pkt 14 ustawy zmieniającej) w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych i sądowych w m.in. postępowaniach sądowych, w tym sądowo administracyjnych nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Ww. przepisy art. 15zzr ust. 1 oraz art. 15zzs ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. zostały uchylone przez art. 46 pkt 20 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r. poz. 875; zwanej dalej "ustawą z dnia 14 maja 2020 r."). Ustawa z dnia 14 maja 2020 r. została opublikowana w Dzienniku Ustaw w dniu 15 maja 2020 r. i weszła w życie 16 maja 2020 r. W myśl jej art. 76, tj. z dniem następującym po dniu ogłoszenia, a na podstawie art. 68 ust. 1 ustawy z 14 maja 2020 r. terminy, o których mowa w art. 15zzr ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. zmienianej w art. 46 ustawy z dnia 14 maja 2020 r., których bieg nie rozpoczął się na podstawie art. 15zzr ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r., rozpoczynają bieg po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 14 maja 2020 r. Zatem rozpoczęcie biegu terminów po upływie owych siedmiu dni nastąpiło 23 maja 2020 r. , a z uwagi na fakt, iż dzień 23 maja 2020 roku wypadał w sobotę to za początek biegu tego terminu należało przyjąć 25 maja 2020 roku. Mając na uwadze powyższe, konstatować należy, że skarga została wniesiona w terminie, a zatem konieczne było jej merytoryczne rozpoznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Przechodząc zatem do rozważań merytorycznych związanych ze skargą konstatować trzeba, iż racji nie ma pełnomocnik skarżącej co do nieprawidłowego wskazania podmiotu zobowiązanego do uiszczenia opłaty za zajęcie pasa drogowego w postaci reklamy oraz związanym z tym nieprawidłowego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy poprzez niezbadanie w sposób wyczerpujący prowadzonej sprawy, a co za tym idzie skierowania decyzji administracyjnej do podmiotu niebędącego stroną postępowania. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 40 ust. 1 i 2 pkt 3 oraz ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2018 r. poz. 2068). Stosownie do art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. za zajęcie pasa drogowego bez stosownego zezwolenia zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej za zajęcie pasa drogowego. Przywołany przepis nie określa innych warunków nałożenia kary, niż te, że pas drogowy był zajmowany bez zezwolenia. Zadaniem organu jest zatem ustalenie faktu zajęcia pasa drogowego przez dany obiekt, podmiotu który dokonał zajęcia, braku stosownego zezwolenia oraz powierzchni zajętego pasa i liczby dni zajmowania pasa bez zezwolenia. Okoliczności te powinny być ustalone w sprawie przez organ zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego, w tym zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7k.p.a.), zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.), zasadą informowania stron (art. 9 k.p.a.) i z zasadą szybkości i ograniczonego formalizmu postępowania (art. 12 k.p.a.). W niniejszej sprawie wskazać należy, że organ I instancji jakim jest Prezydent Miasta G. wydał decyzję w oparciu o zebrany pełny materiał dowodowy, zgromadzony w sposób wszechstronny, z należytą starannością. Przede wszystkim na uwagę zasługuje fakt, że wbrew twierdzeniom skarżącej, organ w sposób prawidłowy, adekwatny do posiadanych możliwości ustalił podmiot zobowiązany do uiszczenia opłaty za zajęcie pasa drogowego. Stwierdzić należy, że w sposób wyczerpujący dokonał ustaleń faktycznych, które pozwoliły na wskazanie podmiotu odpowiedzialnego za postawienie reklamy w pasie drogowym bez zezwolenia. Sieć Internetowa jest jednym z powszechnych źródeł informacji w obecnym świecie. Jak wynikało ze strony internetowej www.[...].pl, a obecnie www.[...].eu, właścicielem sieci warsztatów mechanicznych zrzeszonych pod tą marką jest "A" S.A. Nie budzi wątpliwości, że przedmiotowa reklama odnosi się do prowadzonej przez skarżącą stronę działalności gospodarczej, co wynika z napisów umieszczonych na reklamie. W ocenie Sądu nie budzi zatem wątpliwości odpowiedzialność "A" S.A. w W. za umieszczenie przedmiotowej reklamy w pasie drogowym przedmiotowej drogi publicznej w miejscu ustalonym przez zarządcę tej drogi, wskazującym że reklama znajduje się w granicach pasa drogowego. W niniejszej sprawie istotne jest to, że nie ma dowodów, które wskazywałyby, że ktoś inny niż skarżąca był odpowiedzialny za zajęcie pasa drogowego przedmiotową reklamą, a zatem by faktycznego zajęcia pasa drogowego przedmiotową reklamą dokonał inny podmiot działając na własną rzecz i we własnym imieniu. Jak wskazuje się w judykaturze sądów administracyjnych, analiza art. 40 ust. 12 pkt. 1 w zw. z ust. 2 pkt. 3 in fine u.d.p. prowadzi do wniosku, zgodnie z którym ustawodawca regulując wyrażoną w tych przepisach odpowiedzialność administracyjną nie wyszczególnił żadnych cech, którymi winien charakteryzować się podmiot ponoszący odpowiedzialność administracyjną z tytułu umieszczenia w pasie drogowym, bez zezwolenia zarządcy drogi, reklamy. Zasadne zatem staje się twierdzenie, że wystarczające będzie aby podmiot ten swoim zachowaniem wyczerpał znamiona działania wyrażone w powyższych regulacjach bądź aby znamiona tegoż działania zostały wyczerpane przez inny podmiot, o ile zachowanie tego innego podmiotu lub jego skutek będzie można przypisać podmiotowi administrowanemu. W analizowanej sprawie będzie to podmiot umieszczający w pasie drogowym reklamę bądź podmiot, na którego rzecz reklama ta została w tym pasie drogowym umieszczona. "A" S.A. w W. zawiadomiona na podstawie art. 10 § 1 k.p.a. o uprawnieniu do zapoznania się z aktami sprawy i złożenia wyjaśnień w sprawie - skorzystała z przysługujących uprawnień wynikających z art. 10 § 1 k.p.a. Z akt zgromadzonej w tej sprawie nie wynika, by strona w trakcie postępowania administracyjnego złożyła dodatkowe wyjaśnienia wobec zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i w jakikolwiek sposób zanegowała ustalenia organu I instancji co spowodowało, iż organy miały w konsekwencji prawo i obowiązek uznania ustalonych w toku postępowania administracyjnego okoliczności faktycznych za udowodnione w myśl art. 81 k.p.a. Okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, chyba że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2. Skarżąca w prowadzonym postępowaniu nie podważała, iż to nie ona jest podmiotem zobowiązanym. Wobec powyższego stwierdzić należało, że wniesiona skarga jest bezzasadna i na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. należało ją oddalić.