VII SAB/Wa 173/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Sawczuk, Sędzia WSA Artur Kuś, Sędzia WSA Tomasz Stawecki (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 listopada 2020 r. sprawy ze skargi małoletniego W. B. reprezentowanego przez ojca A. B. w przedmiocie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego I. stwierdza, że Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania z wniosku małoletniego W. B. reprezentowanego przez ojca A. B.w przedmiocie stwierdzenia naruszenia przez przewoźnika lotniczego przepisów rozporządzenia (WE) nr 261/2004; II. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego do wydania aktu; IV. wymierza Prezesowi Urzędu Lotnictwa Cywilnego grzywnę w kwocie 500 (pięćset) złotych; V. zasądza od Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego na rzecz małoletniego W. B. reprezentowanego przez ojca A. B. kwotę 277 (dwieście siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE 1. Pismem opatrzonym datą [...] kwietnia 2020 r. (data prezentaty Urzędu Lotnictwa Cywilnego: [...] lipca 2020 r.) małoletni W. B., reprezentowany przez ojca A. B. (dalej: "skarżący"), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie przez Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego (dalej: "Prezes ULC") postępowania oznaczonego numerem [...]. Skarga została złożona w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. 2. W dniu [...] marca 2019 r. do Urzędu Lotnictwa Cywilnego w Warszawie wpłynął wniosek skarżącego o stwierdzenie naruszenia przez [...] A.S. (dalej: "przewoźnik lotniczy") przepisów rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz. U. UE L 46 z 17.02.2004, dalej: "rozporządzenie nr 261/2004"), dotyczące lotu z [...]lipca 2016 r. o oznaczeniu kodowym [...] na trasie [...] ([...]) – [...] ([...]). Istotą żądań zawartych w przedmiotowym wniosku było to, by Prezes ULC stwierdził decyzją administracyjną, że przewoźnik lotniczy naruszył przepisy ww. rozporządzenia nr 261/2004 poprzez odwołanie lotu, nieudzieleniu pomocy pasażerom w postaci posiłków, zakwaterowania itp. oraz zapewnienia po 7 godzinach innego lutu na wskazanej trasie . W dniu [...] grudnia 2019 r. Prezes ULC wezwał skarżącego, kierując pismo do ustanowionego pełnomocnika, wezwanie do usunięcia braków formalnych w skardze poprzez nadesłanie formularza skargi opatrzonego podpisem pełnomocnika pasażera (skarżącego) oraz dowodu uiszczenia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Żądane dokumenty zostały przez skarżącego dostarczone przy piśmie z [...] stycznia 2020 r. (data doręczenia do organu: [...] stycznia 2020 r.). Kolejno, [...] stycznia 2020 r. Komisja Praw Pasażerów Urzędu Lotnictwa Cywilnego zawiadomiła strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie naruszenia praw pasażerów w zawiązku z ww. lotem na trasie [...] – [...], kod: [...]. Organ wezwał też przewoźnika lotniczego do udzielenia wszystkich informacji mających związek z zarzucanym naruszeniem prawa lotniczego. W zawiadomieniu wyznaczono termin załatwienia sprawy do dnia [...] stycznia 2021 r. Uznając roczny termin na prowadzenie postępowania w sprawie za nieuzasadniony, skarżący w dniu [...]marca 2020 r. (data pisma: [...] marca 2020 r.) wniósł do Prezesa ULC ponaglenie w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1133; dalej: "k.p.a."). Skarżący wnosił o wyznaczenie Urzędowi Lotnictwa Cywilnego dodatkowego terminu 30 dni na załatwienie przedmiotowej sprawy oraz ustalenia osób winnych dotychczasowego naruszenia terminu. W piśmie z [...] kwietnia 2020 r. organ podsumował główne fakty sprawy i zawiadomił strony o zebraniu materiału dowodowego oraz o prawie stron do wypowiedzenia się w sprawie w terminie 7 dniu od doręczenia zawiadomienia. 3. Pismem z [...] kwietnia 2020 r. (data stempla potwierdzającego wpływ pisma do organu: [...] lipca 2020 r.), skarżący pasażer wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie przez Prezesa ULC postępowania w przedmiotowej sprawie, a w szczególności naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1) art. 35 § 1 i 3 k.p.a. poprzez nieuzasadnione odroczenie załatwienia sprawy na okres 22 miesięcy od dnia złożenia skargi do Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego; 2) art. 6 w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez nieuzasadnione odroczenie załatwienia sprawy, co naraża na szkodę oraz ryzyko windykacyjne zarówno Skarb Państwa, jak i skarżącego. Konsekwentnie skarżący wniósł o stwierdzenie przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego z rażącym naruszeniem prawa oraz wyznaczenie organowi 30-dniowego terminu na załatwienie sprawy. Dodatkowo, skarżący wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. 4. Już po złożeniu przez skarżącego skargi na przewlekłość postępowania, Prezes ULC decyzją z [...] lipca 2020 r. stwierdził naruszenie przez przewoźnika lotniczego art. 7 ust. 1 lit. b w związku z art. 9 ust. 1 lit. a, art. 9 ust. 2 oraz art. 14 rozporządzenia nr 261/2004. 5. Odpowiadając w dniu [...] lipca 2020 r. na skargę Prezes ULC wniósł o jej oddalenie z uwagi na niezasadność podniesionych w niej zarzutów. Zdaniem Prezesa ULC w sprawie brak jest przesłanek uzasadniających skargę małoletniego pasażera. Prezes ULC uznał, że wbrew twierdzeniom skarżącego organ nie pozostawał w bezczynności i nie prowadził postępowania w sposób przewlekły, gdyż w dniu [...] lipca 2020 r. przedmiotowe postępowanie zakończył decyzją stwierdzającą naruszenie przez przewoźnika lotniczego przepisów rozporządzenia nr 261/2004. Prezes ULC wyjaśnił, że w 2018 r. do Komisji Ochrony Praw Pasażerów wpłynęło ponad 17 000 spraw, natomiast w roku 2019 ok. 9.000 spraw (część z nich to skargi złożone po 1 kwietnia 2019 r., które z uwagi na zmianę procedury i brak podstawy prawnej do rozpatrywania skarg złożonych po 1 kwietnia 2019 r., załatwiane są w pierwszej kolejności poprzez odmowę wszczęcia postępowania i wskazanie aktualnych możliwości dochodzenia roszczeń). Dalej Prezes ULC wskazał, że w Komisji Ochrony Praw Pasażerów (dalej "KOPP") jest jeszcze ok. 11.000 spraw w toku, sprawy te są rozpatrywane przez 14 referentów, do tego należy uwzględnić brak etatów i dużą rotację pracowników, co powoduje, że w miejsce pracowników, którzy przez kilka miesięcy wdrażają się do realizacji zadań KOPP przychodzą nowi niedoświadczeni, którym trudno jest w krótkim czasie zastąpić poprzednich pracowników. Powyższe okoliczności stanowią główne przyczyny dłuższego procedowania postępowań administracyjnych. Dla zapewnienia bezstronności i obiektywizmu w toku prowadzonych postępowań, sprawy rozpatrywane są zgodnie z kolejnością wpływu do Prezesa ULC, a jednocześnie podejmowane są czynności w celu wyczerpującego zebrania materiału dowodowego. Odnosząc się pośrednio do wniosku skarżącego Prezes ULC powołał się także na orzeczenia sądów administracyjnych, zdaniem których o rażącym naruszeniu prawa decyduje nie tylko okres trwania postępowania, ale również indywidualne okoliczności danej sprawy. Organ podkreślił również, że istotną wartością, której starał się dochować prowadząc postępowanie była konieczność zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu oraz potrzeba uwzględnienia konkretnych okoliczności sprawy, zwłaszcza że w sprawie występowały strony o spornych interesach. Ponadto, ze względu na stan faktyczny sprawy oraz treść art. 149 § 2 p.p.s.a. organ uznał za niecelowe wymierzanie Prezesowi ULC kary grzywny, która ma charakter fakultatywny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. 6. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt. 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: "p.p.s.a.") przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego może być brak działań administracji publicznej w sytuacji, gdy obowiązujące przepisy nakładają na jej organy obowiązek załatwienia sprawy administracyjnej w określonym czasie i w określonej formie. Z treści przywołanych przepisów p.p.s.a. wynika, że zaskarżalna do sądu opieszałość organu administracji w procedowaniu może przybrać dwie postaci - bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a., wymogiem skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego omawianej skargi jest to, aby została ona poprzedzona ponagleniem skierowanym do właściwego organu. 7. Sąd stwierdza, że rozpoznawana w niniejszej sprawie skarga dotyczy przewlekłego prowadzenia postępowania i jest dopuszczalna formalnie, gdyż przed jej wniesieniem pełnomocnik skarżącego małoletniego pasażera skierował do organu wymagane ponaglenie datowane na [...] marca 2020 r. i doręczone organowi w dniu [...] marca 2020 r. Przed rozstrzygnięciem, czy w rozpatrywanej sprawie doszło do zarzuconej w skardze przewlekłości w załatwieniu sprawy należało wyjaśnić, że przepisy prawa przez długi czas nie zawierały definicji legalnych ustawowych pojęć "przewlekłości postępowania" i "bezczynności organu". Wątpliwości, jakie budziła dotychczasowa wykładnia art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. zostały ostatecznie wyjaśnione w niedawnej uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19 (por też np. wyrok NSA z 15 września 2020 r., sygn. akt II OSK 1271/20). W uzasadnieniu wskazanej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny odwołał się do ustawowych definicji bezczynności oraz przewlekłości postępowania zawartych w art. 37 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. w brzmieniu po nowelizacji ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2017 r. poz. 935). Skutkiem tych zmian było nadanie obu pojęciom odmiennego znaczeniowo sensu. Bezczynność zdefiniowana została jako niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 tej ustawy. Natomiast przewlekłość określono jako prowadzenie postępowania dłużej, niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. NSA uznał, że organ jest bezczynny, jeśli nie zakończy postępowania w przewidziany prawem sposób w ustawowym terminie lub w terminie przez siebie zmienionym na podstawie art. 36 § 1 K.p.a. Natomiast postępowanie jest przewlekle prowadzone, jeśli w granicach czasowych przeznaczonych na załatwienie sprawy, organ działa opieszale, nieefektywnie i nie rozstrzyga sprawy, mimo że brak jest do tego przeszkód. Przez przeszkody należy wszak rozumieć bariery prawne, a nie utrudnienia organizacyjne lub techniczne leżące wyłącznie po stronie organu. W świetle tak ustalonych wzorów praktyki sądów administracyjnych, orzekając w niniejszej sprawie Sąd przyjął, że przewlekłość postępowania ma miejsce wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie ustawowym, a podejmowane przez niego działania nie charakteryzują się koncentracją, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. O przewlekłym prowadzeniu postępowania można mówić wówczas, gdy organowi będzie można skutecznie postawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut przeprowadzania czynności (w tym dowodowych), pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia. Przewlekłość postępowania zachodzi zatem, gdy jest ono długotrwałe, prowadzone rozwlekle i trwa ponad konieczność wyjaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych niezbędnych do finalnego rozstrzygnięcia. Sąd przyjął jednocześnie, że ocena, czy postępowanie trwa dłużej niż to konieczne, dokonywana musi być na podstawie zarówno analizy charakteru podejmowanych czynności, jak i stanu faktycznego sprawy. Nadto, znaczenie ma wywiązywanie się organu z obowiązków informacyjnych względem stron co do długości trwania postępowania. Powyższe zasady znajdują też swoją mocną podstawę w obowiązujących przepisach ustawowych. Zgodnie z art. 12 § 1 i 2 k.p.a. organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia, a sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. Wskazany przepis reguluje jedną z zasad ogólnych postępowania administracyjnego, tj. zasadę szybkości, a więc osiągania końcowego celu postępowania administracyjnego w najkrótszym czasie. W doktrynie podnosi się, że zasada ta ma dla skuteczności ochrony interesu społecznego i interesu jednostki istotne znaczenie, bo kardynalne dla dobrego postępowania. Bezczynność zawsze jest bowiem zaprzeczeniem stabilności i pewności w stosunkach społecznych, podważa w oczach społeczeństwa autorytet władzy oraz oddala moment wykonania nakazu prawa (tak B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydanie 12. Warszawa 2012, str. 78). Realizacja wskazanej zasady jest zagwarantowana przepisami określającymi terminy załatwienia sprawy i środkami ochrony przed przewlekłością oraz bezczynnością organów administracji publicznej, a także odpowiedzialnością pracownika organu administracji publicznej. Równocześnie, zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki, zaś zgodnie z § 2 tego przepisu, niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone dzięki dowodom przedstawionym przez strony łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub dzięki zbadaniu faktów i dowodów powszechnie znanych albo znanych z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwym do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). Do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się przy tym terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 k.p.a.). Co istotne, o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 k.p.a.). 8. Kierując się powyższymi regułami, Sąd uznał, że Prezes ULC dopuścił się przewlekłości w prowadzeniu postępowania w sprawie rozpoznania skargi małoletniego W. B. reprezentowanego przez przedstawiciela ustawowego – ojca A. B. z [...] marca 2019 r., przy czym przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z uwagi na rozstrzygnięcie sprawy przez Prezesa ULC decyzją z [...] lipca 2020 r. Sąd umorzył postępowanie w zakresie wniosku skarżącego o zobowiązanie organu do wydania aktu. Ponadto, Sąd wymierzył Prezesowi ULC grzywnę w wysokości 500 złotych (pięciuset złotych). W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości, że Prezes ULC nie wywiązał się z ustawowego obowiązku rozpatrzenia sprawy bez zbędnej zwłoki, przy czym termin na wydanie decyzji w niniejszej sprawie wynosił miesiąc od dnia wpływu skargi. Jak wynika z akt sprawy, Prezes ULC nie wydał decyzji aż do dnia złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, tj. [...] lipca 2020 r., czyli przez okres ponad szesnastu miesięcy od wniosku pełnomocnika skarżącego. Organu nie może w tym zakresie usprawiedliwić wskazanie daty planowanego rozstrzygnięcia, sięgającej [...] stycznia 20201 r. Organ administracji publicznej nie ma podstaw do swobodnego uznania w ustalaniu terminów wynikających z przepisów bezwzględnie obowiązujących, czyli norm typu ius cogens. Terminy ustalone w przepisach prawa administracyjnego są wiążące, a nie instrukcyjne. W związku z powyższym, Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. uznał za właściwe stwierdzenie przewlekłości postępowania w sprawie stwierdzenia naruszenia prawa przez przewoźnika. Na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd stwierdził również, że przewlekłość prowadzenia postępowania przez organ miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Nie ma bowiem możliwości innego zakwalifikowania trwającej kilkanaście miesięcy bezczynności organu. Jednocześnie, nie sposób podzielić argumentacji organu, że dążył on do rzetelnego prowadzenia sprawy, a także wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia. Z akt sprawy wynika, że od dnia [...] marca 2020 r., czyli z chwilą otrzymania od przewoźnika stanowiska i wyjaśnień co do okoliczności odwołanego lotu, organ dysponował już kluczowymi dokumentami pozwalającymi na rozstrzygnięcie sprawy. Trzeba przy tym zważyć, że odpowiedź przewoźnika wynikała z przesłania mu w dniu [...] stycznia 2020 r. o wszczęciu postępowania administracyjnego. Wszczęcie postępowania nastąpiło jednak po 10 miesiącach od wpłynięcia do organu skargi na naruszenia praw pasażera ([...] marca 2019 r.). Zdaniem Sądu organ nie może więc powoływać się na rzetelne wykonanie obowiązków przewidzianych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Podejmowane czynności takie jak wyznaczenie terminu załatwienia sprawy do dnia [...] stycznia 2021 r. lub zawiadomienie stron o zgromadzeniu materiału dowodowego i wezwanie stron do odniesienia się do zgromadzonych dowodów należy uznać za pozorne. 9. Dokonując powyższej oceny prowadzonego postępowania Sąd brał pod uwagę przyjmowaną w orzecznictwie opinię, według której dla stwierdzenia, że przewlekłość organu miała charakter rażący, nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Kwalifikacja naruszenia jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe, obiektywne naruszenie prawa. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne, niezaprzeczalne, a nadto oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia, czy wręcz nacechowane ewidentnym niedbalstwem organu (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 468/13). W konsekwencji w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym wyraźnie, ewidentnie, bezdyskusyjnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Zdaniem Sądu właśnie z takim stanem rzeczy mieliśmy do czynienia w rozpatrywanej sprawie. Sąd nie mógł przy tym uwzględnić okoliczności podniesionych przez pełnomocnika organu w odpowiedzi na skargę, polegających na znacznym wzroście liczby spraw (w stosunku do lat ubiegłych), które to w 2018 r. wpłynęły do organu. Sąd zdaje sobie sprawę, że taki wzrost liczby spraw jest konsekwencją uchwały Sądu Najwyższego z dnia 17 marca 2017 r. sygn. akt III CZP 111/16, przesądzającej o terminie przedawnienia roszczeń wynikających z przepisów rozporządzenia nr 261/2004. Sąd uznał jednak, że trudności organizacyjne leżące po stronie organu nie mogą stanowić uzasadnienia dla tak znaczącej przewlekłości prowadzonego postępowania. Stanowiło to naruszenie nie tylko powołanych wyżej zasad postępowania administracyjnego, ale również może nawet przede wszystkim ustrojowej zasady demokratycznego państwa prawnego, z zasadą umacniania zaufania obywatela do państwa włącznie (art. 2 Konstytucji). Dlatego też, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Sąd uznał, że niezbędne jest wymierzenie Prezesowi Urzędu Lotnictwa Cywilnego grzywny nie przekraczającej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Znając sytuację organu Sąd zastosował jednak minimalny wymiar grzywny przewidzianej w przepisach prawa. Z uwagi na wydanie przez Prezesa ULC decyzji z [...] lipca 2020 r. rozstrzygającej o prawach pasażerów lotu z [...] lipca 2016 r. o oznaczeniu kodowym [...] na trasie [...] – [...], w tym skarżącego, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. umorzył postępowanie w przedmiocie zobowiązania organu do wydania aktu. 10. Biorąc pod uwagę wskazane wyżej okoliczności sprawy i ocenę zarzutu przewlekłego prowadzenia postępowania przez Prezesa ULC, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3, ust. 1a i § 2 p.p.s.a. orzekł jak w punktach I-V sentencji. O kosztach, na które składa się zwrot uiszczonego wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł oraz kwota 160 zł tytułem kosztów zastępstwa prawnego i 17 zł tytułem zwrotu opłaty skarbowej, orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.). Sąd postanowił przyznać pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenie w wysokości 1/3 stawki określonej w ww. rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r., bowiem do tut. Sądu wpłynęły jeszcze dwie tożsame skargi na przewlekłe prowadzenie przez Prezesa ULC sprawy o numerze ULC-KOPP/0262-6614/02/19 (toczące się pod sygnaturami akt VII SAB/Wa 171/20 i VII SAB/Wa 172/20). W pozostałych dwóch sprawach Sąd wydał bliźniacze rozstrzygnięcia, jak w niniejszej sprawie. We wszystkich trzech postępowaniach skarżących reprezentował ten sam profesjonalny pełnomocnik, który sporządził jednakowe skargi. Sąd przyjął, że wystarczające jest wynagrodzenie w wysokości jednej stawki należnej pełnomocnikowi profesjonalnemu, rozdzielonej na trzy równe części na każdego ze skarżących.