I SA/Rz 426/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Włoch po rozpoznaniu w dniu 15 października 2007r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg M.L. na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) października 2004r. nr (...) i (...) w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za lipiec i wrzesień 2002r. postanawia: sprostować oczywistą omyłkę w sentencji wydanego w sprawie wyroku z dnia 25 czerwca 2007r., w ten sposób, iż w miejsce błędnie wpisanych w komparycji wyroku daty i numerów zaskarżonych decyzji jako decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) października 2006r. nr (...), i (...) wpisać poprawnie decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) października 2004r. nr (...), i (...)oraz w miejsce błędnie wpisanej w punkcie I sentencji przedmiotowego wyroku daty uchylonych decyzji organu I instancji jako decyzje Naczelnika Urzędu Celnego z dnia (...)lipca 2004 2006r. wpisać poprawnie Naczelnika Urzędu Celnego z dnia (...) lipca 2004r. WSA/post.1 - sentencja postanowienia UZASADNIENIE I SA/Rz 426/07 UZASADNIENIE W komparycji wyroku z dnia (...) czerwca 2007r., którym Sąd uwzględnił skargę M.L. i uchylił decyzje Dyrektora Izby Celnej oraz poprzedzające je decyzje organu I instancji błędnie wpisano numery zaskarżonych decyzji Dyrektora Izby Celnej jako (...), i (...)zamiast (...), i (...). W punkcie I sentencji przedmiotowego wyroku również błędnie określono datę wydania decyzji organu I instancji jako decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia (...) lipca 2004 2006r. zamiast decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia (...) lipca 2004r. Powyższe wadliwości noszą znamiona oczywistej omyłki pisarskiej. Dyrektor Izby Celnej wnioskiem z 2 października 2007r. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o sprostowanie przedmiotowej omyłki. Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej P.p.s.a. Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Jak stanowi § 2 powołanego wyżej art. 156 P.p.s.a. sprostowanie Sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 156 § 1 i § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.