VIII SA/Wa 446/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Renata Nawrot, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 listopada 2020 r. w Radomiu sprawy ze skargi W. W., L. W. wspólników spółki cywilnej [...] J. W., W. W., L. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] maja 2020 r. znak: [...] w przedmiocie zawieszenia zatwierdzenia zakładu oddala skargę. UZASADNIENIE Syg. akt VIII SA/Wa 446/20 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2020 roku [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego( DZ.U z 2020 roku, poz. 256 dalej kpa), po rozpatrzeniu odwołania W. W. i L. W. wspólników spółki cywilnej [...] od decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii( dalej PLW) z dnia [...] marca 2020 roku, nr [...]– utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia faktyczne i ocena prawna. W dniu [...] marca 2020 roku PLW przeprowadził kontrolę w zakładzie skarżących, udokumentowaną protokołem kontroli – Lista Kontrolna [...] nr [...]. Obecny podczas kontroli współwłaściciel odmówił podpisania oraz odebrania protokołu, który został wysłany pocztą w dniu [...] marca 2020 roku. Zgodnie z protokołem kontroli PLW stwierdził szereg nieprawidłowości, które dotyczyły zarówno stanu strukturalno – higienicznego i wyposażenia zakładu( np. brak ciepłej wody, niewłaściwa klatka do uboju zwierząt, brak możliwości monitorowania temperatury, niewłaściwy układ systemu kanalizacyjnego, niewłaściwa temperatura wody w sterylizatorze, ślady odchodów gryzoni w magazynie środków czystości, padła mysz w szatni pracowników, ubytki w cokołach pomieszczeń produkcyjnych, korozja i brudny sprzęt produkcyjny, nieszczelności drzwi, braki w dokumentacji zakładowej ( w zakresie badań mikrobiologicznych, identyfikacji podmiotów odbierających wytwarzane produkty, oznakowania i etykietowania wytwarzanych produktów, zgodności z projektem technologicznym). Dodatkowo stwierdzono naruszenia dobrej praktyki higienicznej przez pracowników( przemieszczanie się pracowników pomiędzy częścią brudną a czystą, brak mycia rąk w trakcie produkcji, w szatni pracowników odzież czysta z odzieżą wierzchnią). W następstwie powyższego organ pierwszej instancji decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2020 roku zawiesił zatwierdzenie zakładu. Na podstawie art. 108 kpa decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W odwołaniu skarżący podnosili, iż nałożona sankcja jest bardzo surowa, mając na uwadze zarówno uchybienia jak również obecną sytuację gospodarczą panującą w Polsce, Europie i na świecie, uchybienia opisane w zaskarżonej decyzji wynikają ze sposobu interpretacji i nieobiektywnej oceny organu, zakład w był kontrolowany w marcu 2019 roku przez ówczesnego powiatowego lekarza weterynarii i cofnięto spółce zawieszenie, nie stwierdzając uchybień, co wynika z protokołu kontroli i decyzji z dnia [...] kwietnia 2019 roku, zakład jest firmą rodzinną działającą od 25 lat i wykorzystuje 50 % swojej zdolności ubojowej, zakład przechodził dotychczas wszystkie kontrole, w zakładzie są prowadzone wszystkie obowiązujące rejestry, na terenie firmy działają podmioty zewnętrzne związane z deratyzacją oraz poborem i badaniem wymazów i wody i wyniki badań były prawidłowe, zaskarżona decyzja powoduje straty finansowe dla firmy poprzez utratę pracy przez pracowników i firmy z nią współpracujące. Zgodnie z art. 138 ust.1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2017/65 z dnia 15 marca 2017 roku w sprawie kontroli urzędowych i innych czynności urzędowych przeprowadzanych w celu zapewnienia stosowania prawa żywnościowego i paszowego oraz zasad dotyczących zdrowia i dobrostanu zwierząt, zdrowia roślin zmieniające określone rozporządzenia i dyrektywy UE( Dz.U. UE.L.2017.95.1 dalej rozporządzenie(UE) nr 2017/625 w przypadku stwierdzenia niezgodności właściwe organy a) przeprowadzają wszelkie działania konieczne, aby określić przyczynę i zakres niezgodności oraz aby ustalić obowiązki podmiotu oraz b) wprowadzają właściwe środki, aby zapewnić podjęcie przez dany podmiot działań naprawczych oraz zapobieżenie występowania dalszych przypadków niezgodności. Przy podejmowaniu decyzji dotyczącej tego jakie środki należy zastosować, właściwe organy uwzględniają rodzaj niezgodności i historię podmiotu w zakresie zgodności. Działając zgodnie z ust.1 niniejszego artykułu, właściwe organy podejmują wszelkie środki jakie uznają za odpowiednie, by zapewnić zgodność z przepisami, o których mowa w art. 1 ust. 2 obejmujące następujące działania, ale nieograniczające się do nich: nakaz zawieszenia lub wycofania rejestracji lub zatwierdzenia danego zakładu, obiektu, gospodarstwa lub środka transportu, zatwierdzenie przewoźnika lub świadectwa kwalifikacji kierowcy. Zdaniem organu odwoławczego analiza materiału dowodowego zebranego w sprawie wykazała, iż organ pierwszej instancji w oparciu o ustalenia kontrolne poczynione w zakładzie stron w dniu [...] marca 2020 roku podjął właściwe działania celem ich eliminacji. Rozstrzygnięcie organu uwzględniało także wyniki wcześniejszych kontroli, w tym fakt, iż wcześniej zastosowane sankcje nie przyniosły właściwego skutku tj. trwałej poprawy i utrzymania właściwych warunków w zakładzie. Stwierdzone podczas kontroli uchybienia odnosiły się zarówno do stanu pomieszczeń zakładu, jego wyposażenia, jak również prowadzonej dokumentacji zakładu. Przeprowadzona kontrola wykazała również wykazała także niewłaściwe nawyki higieniczne pracowników produkcyjnych. Stwierdzone uchybienia mogą znacząco wpłynąć na bezpieczeństwo dla życia i zdrowia konsumentów. Ponadto stwierdzone uchybienia naruszają nadrzędną zasadę prawa żywnościowego tj. ochrony konsumenta wyrażoną w art. 5 ust.1 rozporządzenia(WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 roku ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd do Spraw Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności ( Dz.U.UE.L.2002.31.1 ze zm dalej rozporządzenie(WE) nr 178/2002). Stwierdzone uchybienia świadczą o naruszeniu podstawowych obowiązków producenta żywności wskazanych w art. 17 rozporządzenia zgodnie z którym podmioty działające na rynku spożywczym zapewniają, na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji w przedsiębiorstwach będących pod ich kontrolą, zgodność tej żywności z wymogami prawa żywnościowego właściwymi dla ich działalności i kontrolowanie przestrzegania tych wymogów. Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów odwołania wskazywał, iż w odniesieniu do surowości sankcji podnosił, iż niektóre ze stwierdzonych uchybień tj. ślady obecności gryzoni w zakładzie, zły stan pomieszczeń i ich wyposażenia, brak warunków do właściwej sterylizacji narzędzi, uchybienia polegające na niewłaściwej klatce ubojowej, które stanowi naruszenie dobrostanu zwierząt skutkuje tym, że prowadzenie produkcji w warunkach opisanych przez organ pierwszej instancji stwarza realne ryzyko zagrożenia dla zdrowia potencjalnych konsumentów żywności wyprodukowanych w zakładzie. W odniesieniu do zarzutu, iż uchybienia opisane w zaskarżonej decyzji wynikają z niewłaściwego sposobu interpretacji i nieobiektywnej oceny organu organ wskazał, iż protokół kontrolny został odczytany L. W., a nadto wysłany za pośrednictwem poczty. Odmowa podpisania protokołu nie stanowi przeszkody do podpisania go przez kontrolującego i realizacji ustaleń kontroli. Co więcej strony nie wniosły uwag do ww. protokołu co pozwala uznać, iż zgodziły się z jego treścią. Analiza zdjęć sporządzonych przez PLW wykazała, iż wykonane zbliżenia miejsc, których dotyczą nieprawidłowości, stanowią zobrazowanie stwierdzonego stanu, a nie jaki sugeruje strona, ich wyolbrzymienie. Zarzuty, iż poprzednia kontrola pozwoliła w dniu [...] kwietnia 2019 roku na wydanie decyzji gdzie cofnięto zawieszenie oddawała stan na dzień jej przeprowadzenia. Jednak ponowna kontrola, po upływie roku na nowo potwierdziła istnienie uchybień, które stwarzają realne zagrożenie dla produkowanej w zakładzie żywności i dlatego też produkcja tusz zwierzęcych w zakładzie, w którym nie są spełnione wymogi higieniczne tj. m.in. rdza na urządzeniach, brak przestrzegania higieny przez pracowników oraz niedostateczny nadzór właścicielski spowodował konieczność wydania zaskarżonej decyzji. Brak stwierdzenia określonych uchybień podczas wcześniejszych kontroli, nie zwalnia kontrolującego z konieczności ich stwierdzenia podczas nowej kontroli. Organ odwoławczy wskazał, iż zarzuty i podnoszenie argumentów o tym, iż skarżąca spółka działa od 25 lat, prowadzi wszystkie obowiązujące rejestry, a zaskarżona decyzja spowoduje straty nie miały wpływu na treść zapadłej decyzji. W sytuacji gdy zakład nie spełnia wymagań weterynaryjnych powinien liczyć się z tym, że będą negatywne prawnie konsekwencje tego stanu. Skargę na decyzję organu odwoławczego wnieśli W. W. i L. W. – wspólnicy spółki cywilnej [...] z siedzibą w W.. Zaskarżonej decyzji zarzucali: - naruszenie prawa materialnego – art. 57 rozporządzenia(WE) nr 882/2004 poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nieuwzględnienie przy zastosowanym środku zaradczym rodzaju niezgodności i w konsekwencji zastosowanie sankcji niewspółmiernej do zarzucanych i udowodnionych naruszeń; - przepisu art. 138 ust.1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady(UE) nr 2017/625 poprzez jego niezastosowanie i nieprzeprowadzenie wszelkich koniecznych działań, służących określeniu przyczyny i zakresu niezgodności, jak również nieustalenie obowiązków skarżących w zakresie wykrytych niedogodności; - przepisu art. 17 ust.1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 178/2002(WE) poprzez uznanie, że skarżący nie zapewnili na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji zgodności żywności z wymogami prawa żywnościowego, w tym kontrolowania przestrzegania tych przepisów, podczas gdy brak jest obiektywnego materiału dowodowego, wskazującego na ww. naruszenia , a skarżący nie zostali dopuszczeni do czynnego udziału w rzeczonym postępowaniu. - naruszenie przepisów postępowania tj.: - art. 10 kpa poprzez niezapewnienie skarżącym czynnego udziału na każdym etapie postępowania i odstąpienie przez organ pierwszej instancji od zawiadomienia stron o zakończeniu postępowania dowodowego, pomimo, iż przedmiot sprawy, a przede wszystkim daleko idące konsekwencje wydania decyzji wskazywały na konieczność dopuszczenia skarżących do czynnego udziału w postępowaniu, w tym końcowego zaznajomienia się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych zadań; - art. 15 kpa poprzez wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji bez dokładnego zbadania i przeanalizowania zgromadzonego materiału dowodowego przy jednoczesnym wydaniu zaskarżonej decyzji w oparciu o materiał zgromadzony przez organem pierwszej instancji, co narusza w konsekwencji zasadę dwuinstancyjności; - art. 107 § 1 pkt 4 kpa poprzez wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem jej kluczowych elementów tj. bez podania podstawy prawnej rozstrzygnięcia, co uniemożliwia zajęcie stanowiska; - art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez: - zaniechanie dopuszczenia i przeprowadzenia, w szczególności dowodów z dokumentów w postaci rejestrów i dokumentacji, podczas gdy organ jest zobowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a decyzję wydał wyłącznie w oparciu o jeden protokół oraz sporządzoną dokumentację fotograficzną, która została wykonana nierzetelnie, w sposób niewyraźny, bez określenia daty oraz miejsca jej sporządzenia; - wybiórcze rozpatrzenie zebranego materiału dowodowego i nie odniesienie się do części dowodów, a zwłaszcza wyników badań zabezpieczanego mięsa, jak również sprawozdań z bieżącego badania próbek mięsa, w których nigdy nie wykryto żadnych śladów zanieczyszczeń czy śladów mikrobiologicznych, skutkujące uznaniem mięsa za niemogące zostać dopuszczone do dalszego obrotu; - dokonanie oceny zebranego materiału dowodowego q sposób dowolny, nielogiczny i sprzecznym z doświadczeniem życiowym, a w szczególności skupienie się na zastrzeżeniach w postaci m.in. zardzewiałego kranu, braku mydła, niepomalowanych elementach, pomimo, iż powyższe nie ma bezpośredniego wpływu na stan mięsa w ubojni, a poza tym jest nieprawidłowością mogąca zostać naprawioną przez skarżących w krótkim czasie, co w konsekwencji doprowadziło do poczynienia przez organ błędnych ustaleń faktycznych, ze liczba i rodzaj naruszeń jest porażająca, co miało uzasadnić zawieszenie zakładu na czas nieokreślony. Z uwagi na powyższe skarżący wnosili o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podnosili, iż wskazywane przez kontrolujących nieprawidłowości techniczne w zakładzie – w jego pomieszczeniach produkcyjnych i magazynie żywca oraz dotyczące dobrej praktyki higienicznej procesu ubojowego, nie mogą być przez nich przyjęte z jednoczesnym uwzględnieniem treści decyzji. Wskazywane nieprawidłowości odnosiły się m.in. do braku ciepłej wody, niewłaściwej klatki do uboju zwierząt, braku monitorowania temperatury, niewłaściwego układu kanalizacyjnego, niewłaściwej temperatury wody w sterylizatorze, śladów odchodów gryzoni w magazynie środków czystości, padłej myszy w szatni pracowników, ubytków w cokołach pomieszczeń produkcyjnych, korozji i brudnego sprzętu produkcyjnego, braków dokumentacji zakładowej np. w zakresie badań mikrobiologicznych, identyfikacji podmiotów odbierających wytwarzane produkty, oznakowania i etykietowania wytwarzanych produktów, zgodności z projektem technologicznym. Zdaniem skarżących lista uchybień stanowi szereg ogólników, bez dokładnego ich opisania, braku dokładnej dokumentacji fotograficznej nie może być uznana za miarodajną i stanowiącą podstawę do wydania zaskarżonej decyzji. Stwierdzone nieprawidłowości są nieprawidłowościami, których usunięcie nie wymaga zbyt długiego czasu, a powyższe daje asumpt do przyjęcia, iż wydana decyzja o bezterminowym zawieszeniu zakładu jest niewspółmierna, zbyt surowa, zbyt daleko idąca. Skarżący niezwłocznie podjęli działania zmierzające do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, co potwierdza dokumentacja fotograficzna oraz załączone dokumenty. Nadto skarżący wskazywali, iż organy uchybiły obowiązkowi rzetelnego i pełnego przeprowadzenia postępowania dowodowego, nie wzięły pod uwagę dokumentacji zakładu, która jest prowadzona w sposób kompletny i prawidłowy. Podkreślali, iż to co organ uważa za mogące rażąco zagrażać bezpieczeństwu sanitarnemu mięsa pochodzącego z zakładu skarżących jest zagrożeniem czysto hipotetycznym. W ocenie skarżących pomimo rozpoznania odwołania skarżących od decyzji organu pierwszej instancji organ odwoławczy nie przeprowadził, mimo obowiązku nie przeprowadził ponownego postępowania, w tym postępowania dowodowego nie uczynił powyższego opierając się jedynie na ustaleniach organu pierwszej instancji. Narusza to przepisy postępowania oraz sankcjonuje fakt, iż głos strony został pominięty. Samo odniesienie się do przywołanych w zaskarżonej decyzji aktów prawnych, w tym szeregu unijnych rozporządzeń pokazuje, iż stanowią one jedynie formalne przywołaniem bez zastosowania ich przez organ. Nie można również zdaniem skarżących mówić o przeprowadzeniu przez organ analizy materiału dowodowego, w którym organ pierwszej instancji miał uwzględnić wyniki wcześniejszej kontroli, które rzekomo nie przyniosły oczekiwanego skutku. Skarżący dopełnili wszelkich wymaganych formalności oraz podjęli wszelkie działania, które w efekcie doprowadziły do zatwierdzenia prowadzonego przez nich zakładu w 2019 roku. Przyjęcie, iż stwierdzone uchybienia mogą znacząco wpłynąć na bezpieczeństwo dla życia i zdrowia konsumentów w stanie faktycznym niniejszej sprawy jest zbyt daleko idące. Przez cały okres działalności zakładu nie stwierdzono wystąpienia sugerowanych zagrożeń, które tak usilnie starały się wykazać organy, przy jednoczesnej niekompatybilności ich twierdzeń do zgromadzonego materiału dowodowego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie podtrzymując dotychczas prezentowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlegają zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji), zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, sąd każdorazowo obowiązany jest w pierwszej kolejności zbadać, czy postępowanie administracyjne zostało prawidłowo przeprowadzone w sprawie przez właściwe organy administracji publicznej. Obowiązany jest przy tym ocenić, czy w sprawie został prawidłowo ustalony stan faktyczny, czy stronie skarżącej organy zapewniły możliwość uczestniczenia w postępowaniu, a także czy organy dokonały prawidłowej wykładni mających zastosowanie w sprawie przepisów materialnoprawnych. Należy zauważyć, że postępowanie administracyjne jest zorganizowanym procesem stosowania prawa, który obejmuje następujące etapy: a) ustalenie, jak norma obowiązuje w znaczeniu dostatecznie określonym na potrzeby rozstrzygnięcia; b) uznanie za udowodniony fakt na podstawie określonych materiałów i w oparciu o przyjętą teorię dowodów; c) subsumpcja faktu uznanego za udowodniony, pod stosowaną normę prawną; d)wiążące ustalenie konsekwencji prawnych faktu uznanego za udowodniony na podstawie stosowanej normy. W ocenie Sądu biorąc pod uwagę wyżej przedstawione kryteria należy uznać, iż przedmiotowa skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do zarzutów skargi w pierwszej kolejności należy odnieść się zarzutów naruszenia przepisów procedury w zakresie poczynionych ustaleń faktycznych sprawie. Dopiero na tle niewadliwie ustalonego stanu faktycznego można prawidłowo zastosować przepisy prawa materialnego. Przepisami, których naruszenie wskazywali skarżący były przepisy art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 80 kpa, art. 107 § 1 pkt 4 kpa oraz przepisy art. 10 i art. 15 kpa. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę jeżeli doszło do naruszenia innych przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa na treść orzeczenia( por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 4 lipca 2019 roku, III SA/Kr 438/19). Skutecznym zarzutem naruszenia prawa procesowego może być tylko ten, który wskazuje na istnienie istotnego wpływu naruszenia na rozstrzygnięcie, bo art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) p.p.s.a odwołuje się do tej przesłanki. Zatem nie każde naruszenie przepisów postępowania może być skutecznym zarzutem kasacyjnym, ale tylko takie które miało istotny wpływ. Jednak ten wpływ musi wykazać strona, a nie Sąd( wyrok NSA z 10 października 2019 roku, II GSK 2763/17). Przechodząc do oceny stawianych zarzutów przez skarżących należy zauważyć, iż stawianie zarzutów naruszenia przepisów art. 7 kpa( zasada prawdy obiektywnej), art. 77 kpa( postępowanie dowodowe), art. 80 kpa (swobodna ocena dowodów) wymagałoby aby wykazali oni konkretne naruszenia ramach wskazanych przepisów, których zaistnienie mogłoby mieć wpływ na treść orzeczenia. W ramach realizacji przepisu art. 7 kpa obowiązkiem organu jest przestrzeganie praworządności, podejmowanie wszelkich niezbędnych czynności do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny oraz słuszny interes strony. Przepis art. 77§ 1 kpa nakłada obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, zaś art. 80 kpa nakłada obowiązek swobodnej oceny zgromadzonych dowodów. Należy zauważyć, podstawą do ustalenia stanu faktycznego w niniejszej sprawie był protokół kontroli z dnia [...] marca 2020 roku nr [...]. Kontrola została przeprowadzona w trakcie uboju, co pozwoliło stwierdzić szereg nieprawidłowości technicznych w zakładzie, zarówno w pomieszczeniach produkcyjnych, jak i magazynu żywca oraz dotyczących dobrej praktyki higienicznej procesu uboju. W trakcie kontroli stwierdzono naruszenia w zakresie zgodności pomiędzy projektem technologicznym zakładu, a stanem rzeczywistym, sprawdzono dokumenty wysyłek produktów, które okazały się nieczytelne i nie było możliwości ustalenia adresata przesyłek produktu gotowego, brakowało dokumentacji sprzedaży mięsa pozyskanego od [...] sztuk bydła poddanego ubojowi w dniu [...] grudnia 2019 roku, a także dokumentów sprzedażowych dla ośrodków i pozyskiwanych języków, etykiety którymi znakowano gotowe nie ćwierci wołowe nie zawierały wszystkich informacji, które wskazywało rozporządzenie(WE) nr 1760/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady, brak było harmonogramu pobierania próbek do badań mikrobiologicznych, a także badań mikrobiologicznych oraz [...] punktów uchybień w zakresie zagrażającym bezpieczeństwu produkowanej żywności w pomieszczeniach zakładu. Wynik tej kontroli nie został przez skarżących podważony, a odmowa jego podpisania nie może stanowić o jego wadliwości. Nadto organ przedstawił dokumentację fotograficzną. Powoływanie przez skarżących dokumentacji z innych okresów nie może być dowodem, który ma istotne znaczenie w tej sprawie i może wpłynąć na ocenę uchybień stwierdzonych protokołem kontroli. Tak więc to protokół z przeprowadzonej kontroli w określonej dacie jest miarodajny dla stanu faktycznego w sprawie i mógł stanowić podstawę do przepisów prawa materialnego. Pominięcie przez organ dokumentacji z innego okresu przedstawione przez skarżących nie stanowiło naruszenia przepisu art. 7, art. 77 § 1 kpa, ponieważ jako dowód zgodnie z art. należy dopuścić wszystko co może się przyczynić do wyjaśnienia sprawy. W ocenie sądu skarżący nie wykazali aby dokonana ocena zebranego materiału była oceną dowolną, a nie oceną swobodną jak wymaga przepis art. 80 kpa. Zarzuty odnośnie naruszenia przepisów art. 10, art. 15 i art. 107 § 1 pkt 4 kpa, a w szczególności braku wskazania podstawy prawnej decyzji jest niezasadny. Organ odwoławczy utrzymując decyzję organu pierwszej instancji w mocy zaakceptował podstawę decyzji przywołaną przez organ pierwszej instancji przywołane zarówno w komparycji decyzji, jak i w uzasadnieniu. Organ odwoławczy wydając rozstrzygnięcie przedstawił przepis proceduralny art. 138 § 1 pkt 1 kpa. W uzasadnieniu swojej decyzji dokonywał oceny przepisu prawa materialnego art.138 ust.1 i 2 rozporządzenia(WE) nr 2017/625. Jeśli chodzi o sporządzone przez organ uzasadnienie to nie ma racji organ, iż doszło do naruszenia art. 107 § 1 pkt 4 kpa ponieważ decyzja wskazuje na jej podstawę prawną. Zarzut naruszenia art. 10 kpa aby mógł być skuteczny, to winien wskazywać dowody, które w sposób istotny rzutowałyby na treść zapadłego orzeczenia, a strona nie mogła ich zaprezentować.. Takich dowodów skarżący nie zaprezentowali, a szczególnie podważających ustalenia protokołu kontrolnego. Niezasadny jest też zarzut naruszenia art. 15 kpa ponieważ nie została naruszona zasada dwuinstancyjności postępowania w sprawie. Organ rozpoznał sprawę w jej całokształcie. Nie uzupełniał materiału dowodowego uznając, iż został on zebrany w pełni przez organ pierwszej instancji. Skarżący wskazują na naruszenie prawa materialnego w przepisach art. 54 rozporządzenia(WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 kwietnia 2004 roku, art. 138 ust.1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady(WE) nr 2017/625 z dnia 15 marca 2017 roku oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 178/2002 roku z dnia 28 stycznia 2002 roku. Niewątpliwie organ wskazywały, że stwierdzone uchybienia podczas przedmiotowej kontroli pozostawały w niezgodności z normami prawnymi zawartymi w § 1 ust.1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2013 roku w sprawie wymagań, jakie powinien spełniać projekt technologiczny zakładu, w którym ma być prowadzona działalność w zakresie produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego( Dz.U z 2013 , poz. 434), art. 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 178/2002, art. 5 ust.1 rozporządzenia (WE) 852/2004, art. 4 ust.1 i 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2073 2005, przepisami rozdziału I i II rozporządzenia(WE) 852/2004. Naruszenie prawa materialnego może mieć miejsce w postaci błędnej wykładni bądź niewłaściwego zastosowania danego przepisu prawa. Istotną kwestią w ocenie Sądu, która jest podnoszona przez skarżących jest zarzut braku adekwatności zastosowanego środka ze stwierdzonymi naruszeniami. Przepis art. 138 ust.1 rozporządzenia(WE) nr 2017/625 nakazuje organowi przy podejmowaniu decyzji w związku ze stwierdzoną niezgodnością stosować środki uwzględniając rodzaj niezgodności i historię podmiotu w zakresie zgodności. W ust.2 wskazanego przepisu właściwe organy podejmują wszelkie środki, jakie uznają za odpowiednie, by zapewnić zgodność z przepisami, o których mowa w ust.1. Organ skorzystał ze środka określonego w art. 138 ust.2 pkt j) rozporządzenia nr 2017/625, a mianowicie zawieszenia zatwierdzenia zakładu. Należy podzielić stanowisko organu, iż duża liczba uchybień wskazanych w protokole, które wymagają usunięcia mogłaby zagrozić klientom i prowadzenie produkcji w takim stanie pozostawałoby w sprzeczności z art. 5 ust.1 rozporządzenia 178/2002, który stanowi, iż prawo żywnościowe ma za zadanie realizację jednego lub więcej ogólnych celów dotyczących wysokiego poziomu ochrony zdrowia i życia ludzi oraz ochrony interesów konsumentów, z uwzględnieniem uczciwych praktyk w handlu żywnością, biorąc pod uwagę, tam gdzie jest to właściwe, ochronę zdrowia i warunków życia zwierząt, zdrowia roślin i środowiska naturalnego. Naprawa obecnej sytuacji jest możliwa tylko i wyłącznie przy braku produkcji. Nadto trafnie organ wskazał, iż większość powyższych niezgodności została stwierdzona nie po raz pierwszy. Podczas kontroli przeprowadzonej w dniu [...] marca 2019 roku stwierdzono również szereg nieprawidłowości, które skutkowało decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2019 roku zawieszającą zatwierdzenie zakładu. Nadto decyzją nr [...] roku z [...] lutego 2020 roku PLW w G. nałożył na skarżących karę pieniężną w wysokości [...]zł za naruszenie ustawy z 16 grudnia 2005 roku o produktach pochodzenia zwierzęcego( DZ.U z 2019 roku, poz. 824). WSA w Warszawie wyrokiem w sprawie VIII SA/Wa 557/20 oddalił skargę. Tak więc w zakładzie skarżących dochodzi kolejny raz do naruszeń, które skutkowało zastosowaniem środków w postaci zawieszenia zatwierdzenia bądź nałożeniem kary grzywny. Może to świadczyć, iż skarżący nie przestrzegają zasad bezpieczeństwa w zakładzie produkcji żywności. Istotą środków zaradczych jest przede wszystkim osiągnięcie pożądanego celu. Skuteczność jest zatem szczególnie istotnym aspektem, który należy brać uwagę rozważając kwestię zasadności i zastosowania środków. W ocenie Sądu organ wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył zasady proporcjonalności i w tych okolicznościach nałożony środek w postaci zawieszenia zatwierdzenia zakładu jest adekwatny do wagi i zakresu stwierdzonych naruszeń. Nie można zgodzić się ze skarżącymi, iż wskazywane przez organ zagrożenia są tylko potencjalnymi zagrożeniami. Zgodnie z art. 138 ust.1 rozporządzenia(WE) 2017/625 w przypadku stwierdzenia niezgodności organy wprowadzają właściwe środki, aby zapewnić podjęcie przez dany podmiot działań naprawczych oraz zapobieżenie dalszym przypadkom niezgodności. Podstawą nałożenia właściwego środka jest samo wystąpienie niezgodności. Z tych też względów orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a.