II SAB/Lu 136/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca) Asesor sądowy Marcin Małek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi M. S. na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w Lublinie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Dyrektora Aresztu Śledczego w Lublinie do rozpatrzenia wniosku M. S. z dnia 29 maja 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku; II. stwierdza, że Dyrektor Aresztu Śledczego w Lublinie dopuścił się bezczynności w przedmiocie rozpoznania wniosku M. S. z dnia 29 czerwca 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej; III. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. zasądza od Dyrektora Aresztu Śledczego w Lublinie na rzecz M. S. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE W dniu 4 października 2022 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła skarga M. S. na bezczynność Dyrektora Aresztu Śledczego w Lublinie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek skarżącej M. S. z dnia 29 maja 2022 r. o udostępnienie przetworzonej informacji publicznej: I. ilu tymczasowo aresztowanych, skazanych nieprawomocnym wyrokiem sądu pierwszej instancji, w stosunku do których sąd nie sprzeciwił się przeniesieniu do zakładu karnego, a tymczasowo aresztowani nie wyrazili zgody na stosowanie względem nich przepisów o wykonywaniu kary pozbawienia wolności (art. 223 k.k.w.), wobec których jednocześnie wykonywana jest kara pozbawienia wolności orzeczona w innej sprawie, na dzień sporządzenia informacji publicznej osadzonych jest w tut. jednostce penitencjarnej (w tym w Oddziałach Zewnętrznych i innych czasowych miejscach zakwaterowania osadzonych)?; II. wobec ilu tymczasowo aresztowanych, skazanych nieprawomocnym wyrokiem sądu pierwszej instancji, którzy nie wyrazili zgody na stosowanie względem nich przepisów o wykonywaniu kary pozbawienia wolności, wobec których jednocześnie wykonywana jest kara pozbawienia wolności orzeczona w innej sprawie, na dzień sporządzenia informacji publicznej administracja tut. jednostki penitencjarnej (w tym w Oddziałach Zewnętrznych i innych czasowych miejscach zakwaterowania osadzonych) stosuje przepisy o wykonywaniu kary pozbawienia wolności, z reżimami określonymi w przepisie art. 223a k.k.w.?; III. ilu tymczasowo aresztowanych, skazanych nieprawomocnym wyrokiem sądu pierwszej instancji, w stosunku do których sąd nie sprzeciwił się przeniesieniu do zakładu karnego, a tymczasowo aresztowani wyrazili zgodę na stosowanie względem nich przepisów o wykonywaniu kary pozbawienia wolności (art. 223 k.k.w.), wobec których jednocześnie wykonywana jest kara pozbawienia wolności orzeczona w innej sprawie, na dzień sporządzenia informacji publicznej osadzonych jest w tut. jednostce penitencjarnej (w tym w Oddziałach Zewnętrznych i innych czasowych miejscach zakwaterowania osadzonych)?; IV. ilu tymczasowo aresztowanych, skazanych nieprawomocnym wyrokiem sądu pierwszej instancji, w stosunku do których sąd na podstawie przepisu art. 223 § 1 k.k.w. sprzeciwił się przeniesieniu do zakładu karnego, na dzień sporządzenia informacji publicznej osadzonych jest w tut. jednostce penitencjarnej (w tym w Oddziałach Zewnętrznych i innych czasowych miejscach zakwaterowania osadzonych)?; V. ilu tymczasowo aresztowanych, skazanych nieprawomocnym wyrokiem sądu pierwszej instancji, w stosunku do których sąd na podstawie przepisu art. 223 § 1 k.k.w. sprzeciwił się przeniesieniu do zakładu karnego, wobec których jednocześnie wykonywana jest kara pozbawienia wolności orzeczona w innej sprawie, na dzień sporządzenia informacji publicznej osadzonych jest w tut. jednostce penitencjarnej (w tym w Oddziałach Zewnętrznych i innych czasowych miejscach zakwaterowania osadzonych)? W skardze działaniu Dyrektora Aresztu Śledczego w Lublinie zarzucono: 1. obrazę przepisów art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 02 kwietnia 1997 r. [Dz. U. z 1997 r., Nr 78, poz. 483 ze zm., zwanej dalej: Konstytucją] oraz art. 13 ust. 1 u.d.i.p., poprzez nieudostępnienie przez organ, Dyrektora Aresztu Śledczego w Lublinie informacji publicznej o działalności organu władzy publicznej w terminie 14 dni od daty doręczania wniosku o udostępnienie informacji publicznej, tj. do dnia 13 czerwca 2022 r.; 2. obrazę przepisu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., poprzez uznanie przez organ za informację publiczną, żądaną we wniosku z dnia 29 maja 2022 r. informację publiczną: 1) ilu tymczasowo aresztowanych, skazanych nieprawomocnym wyrokiem sądu pierwszej instancji, w stosunku do których sąd nie sprzeciwił się przeniesieniu do zakładu karnego, a tymczasowo aresztowani nie wyrazili zgody na stosowanie względem nich przepisów o wykonywaniu kary pozbawienia wolności (art. 223 k.k.w.), wobec których jednocześnie wykonywana jest kara pozbawienia wolności orzeczona w innej sprawie, na dzień sporządzenia informacji publicznej osadzonych jest w tut. jednostce penitencjarnej (w tym w Oddziałach Zewnętrznych i innych czasowych miejscach zakwaterowania osadzonych)?; 2) wobec ilu tymczasowo aresztowanych, skazanych nieprawomocnym wyrokiem sądu pierwszej instancji, którzy nie wyrazili zgody na stosowanie względem nich przepisów o wykonywaniu kary pozbawienia wolności, wobec których jednocześnie wykonywana jest kara pozbawienia wolności orzeczona w innej sprawie, na dzień sporządzenia informacji publicznej administracja tut. jednostki penitencjarnej (w tym w Oddziałach Zewnętrznych i innych czasowych miejscach zakwaterowania osadzonych) stosuje przepisy o wykonywaniu kary pozbawienia wolności, z reżimami określonymi w przepisie art. 223a k.k.w.?; 3) ilu tymczasowo aresztowanych, skazanych nieprawomocnym wyrokiem sądu pierwszej instancji, w stosunku do których sąd nie sprzeciwił się przeniesieniu do zakładu karnego, a tymczasowo aresztowani wyrazili zgodę na stosowanie względem nich przepisów o wykonywaniu kary pozbawienia wolności (art. 223 k.k.w.), wobec których jednocześnie wykonywana jest kara pozbawienia wolności orzeczona w innej sprawie, na dzień sporządzenia informacji publicznej osadzonych jest w tut. jednostce penitencjarnej (w tym w Oddziałach Zewnętrznych i innych czasowych miejscach zakwaterowania osadzonych)?; 4) ilu tymczasowo aresztowanych, skazanych nieprawomocnym wyrokiem sądu pierwszej instancji, w stosunku do których sąd na podstawie przepisu art. 223 § 1 k.k.w. sprzeciwił się przeniesieniu do zakładu karnego, na dzień sporządzenia informacji publicznej osadzonych jest w tut. jednostce penitencjarnej (w tym w Oddziałach Zewnętrznych i innych czasowych miejscach zakwaterowania osadzonych)?; 5) ilu tymczasowo aresztowanych, skazanych nieprawomocnym wyrokiem sądu pierwszej instancji, w stosunku do których sąd na podstawie przepisu art. 223 § 1 k.k.w. sprzeciwił się przeniesieniu do zakładu karnego, wobec których jednocześnie wykonywana jest kara pozbawienia wolności orzeczona w innej sprawie, na dzień sporządzenia informacji publicznej osadzonych jest w tut. jednostce penitencjarnej (w tym w Oddziałach Zewnętrznych i innych czasowych miejscach zakwaterowania osadzonych); 3. w związku z uznaniem na podstawie przepisu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. przez organ, Dyrektora Aresztu Śledczego w Lublinie, iż żądana we wniosku z dnia 29 maja 2022 r. informacja publiczna jest informacją przetworzoną - obrazę przepisu art. 16 ust. 1 u.d.i.p. poprzez niewydanie przez organ, Dyrektora Aresztu Śledczego w Lublinie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej żądanej przez skarżącą M. S. we wniosku z dnia 29 maja 2022 r., w terminie 14 dni od daty doręczenia organowi wniosku wraz z uzasadnieniem szczególnej istotności dla interesu publicznego, tj. do dnia 13 czerwca 2022 r. W skardze wniesiono: I. na podstawie przepisu art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. o zobowiązanie organu, Dyrektora Aresztu Śledczego w Lublinie do załatwienia wniosku skarżącej M. S. z dnia 29 maja 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku; II. na podstawie przepisu art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. o stwierdzenie, że organ, Dyrektor Aresztu Śledczego w Lublinie dopuścił się bezczynności w przedmiocie załatwienia wniosku skarżącej M. S. z dnia 29 maja 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej; III. na podstawie przepisu art. 200 p.p.s.a. lub art. 201 § 1 p.p.s.a. o zasądzenie od organu, Dyrektora Aresztu Śledczego w Lublinie na rzecz skarżącej, M. S. faktycznie poniesionych kosztów postępowania; IV. na podstawie przepisu art. 119 pkt 2 i 4 p.p.s.a. o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Aresztu Śledczego w Lublinie wniósł o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 p.p.s.a. z uwagi na fakt niewłaściwego umocowania pełnomocnika strony w trybie art. 95 k.c. w sytuacji gdy sprawa jest rozstrzygana na gruncie przepisów p.p.s.a., w razie nieuwzględnienia powyższego wniesiono o oddalenie skargi w całości na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. Jak wskazano w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę pismem z dnia 29 maja 2022 r. (data wpływu 30 maja 2022 r.) M. S. zwróciła się do Dyrektora Aresztu Śledczego w Lublinie z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w postaci cyt. "...I. ilu tymczasowo aresztowanych, skazanych nieprawomocnym wyrokiem sądu pierwszej instancji, w stosunku do których sąd nie sprzeciwił się przeniesieniu do zakładu karnego, a tymczasowo aresztowani nie wyrazili zgody na stosowanie względem nich przepisów o wykonywaniu kary pozbawienia wolności (art. 223 k.k.w.), wobec których jednocześnie wykonywana jest kara pozbawienia wolności orzeczona w innej sprawie, na dzień sporządzenia informacji publicznej osadzonych jest w tut. jednostce penitencjarnej (w tym w Oddziałach Zewnętrznych i innych czasowych miejscach zakwaterowania osadzonych)?; II. wobec ilu tymczasowo aresztowanych, skazanych nieprawomocnym wyrokiem sądu pierwszej instancji, którzy nie wyrazili zgody na stosowanie względem nich przepisów o wykonywaniu kary pozbawienia wolności, wobec których jednocześnie wykonywana jest kara pozbawienia wolności orzeczona w innej sprawie, na dzień sporządzenia informacji publicznej administracja tut. jednostki penitencjarnej (w tym w Oddziałach Zewnętrznych i innych czasowych miejscach zakwaterowania osadzonych) stosuje przepisy o wykonywaniu kary pozbawienia wolności, z reżimami określonymi w przepisie art. 223a k.k.w.?; III. ilu tymczasowo aresztowanych, skazanych nieprawomocnym wyrokiem sądu pierwszej instancji, którzy w stosunku do których sąd nie sprzeciwił się przeniesieniu do zakładu karnego, a tymczasowo aresztowani wyrazili zgodę na stosowanie względem nich przepisów o wykonywaniu kary pozbawienia wolności (art. 223 k.k.w.), wobec których jednocześnie wykonywana jest kara pozbawienia wolności orzeczona w innej sprawie, na dzień sporządzenia informacji publicznej osadzonych jest w tut. jednostce penitencjarnej (w tym w Oddziałach Zewnętrznych i innych czasowych miejscach zakwaterowania osadzonych)?; IV. ilu tymczasowo aresztowanych, skazanych nieprawomocnym wyrokiem sądu pierwszej instancji, w stosunku do których sąd na podstawie przepisu art. 223 §1 k.k.w. sprzeciwił się przeniesieniu do zakładu karnego, na dzień sporządzenia informacji publicznej osadzonych jest w tut. jednostce penitencjarnej (w tym w Oddziałach Zewnętrznych i innych czasowych miejscach zakwaterowania osadzonych)?; V. ilu tymczasowo aresztowanych, skazanych nieprawomocnym wyrokiem sądu pierwszej instancji, w stosunku do których sąd na podstawie przepisu art. 223 §1 k.k.w. sprzeciwił się przeniesieniu do zakładu karnego, wobec których jednocześnie wykonywana jest kara pozbawienia wolności orzeczona w innej sprawie, na dzień sporządzenia informacji publicznej osadzonych jest w tut. jednostce penitencjarnej (w tym w Oddziałach Zewnętrznych i innych czasowych miejscach zakwaterowania osadzonych)?; ...". W odpowiedzi na powyższy wniosek Dyrektor Aresztu Śledczego w Lublinie pismem D/K-P.0143.13.2022.MB z dnia 13 czerwca 2022 r. poinformował M. S., iż żądane informacje były już przedmiotem złożonego przez M. S. wniosku o udzielenie informacji publicznej z dnia 28 lutego 2021 r. Dyrektor Aresztu Śledczego w Lublinie decyzją z dnia 26 maja 2022 r. (znak sprawy: D/K-P.0143.4.2022.MB) odmówił udostępnienia żądanej informacji. Decyzja w tym zakresie jest ostateczna. Ponadto organ podniósł, że biorąc pod uwagę fakt, iż w dniu sporządzania ww. pisma D/K-P.0143.13.2022.MB tj. 13 czerwca 2022 r. M. S. miała jeszcze możliwość skorzystania z przysługującego jej odwołania od powyższej decyzji z dnia 26 maja 2022 r. została o tym ponownie poinformowana, iż w trybie art. 127 k.p.a. przysługuje jej odwołanie do Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w Lublinie za pośrednictwem Dyrektora Aresztu Śledczego w Lublinie. Należy zaznaczyć, iż M. S. nie skorzystała z przysługującego jej uprawnienia z art. 127 kpa i nie złożyła odwołania od decyzji D/K-P.0143.4.2022.MB z dnia 26 maja 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuję: Skarga jest uzasadniona. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej). Kontrola ta – w myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") – obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu. Stosownie zaś do art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 (albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a): 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Jakkolwiek przepisy prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie określają, na czym polega stan bezczynności, to w orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie zgodnie przyjmuje się, że ze stanem tym mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). W niniejszej sprawie skarżąca zarzuciła organowi bezczynność polegającą na niezałatwieniu jej wniosku z dnia 29 maja 2022 r., w którym zwróciła się o udostępnienie informacji publicznej: I. ilu tymczasowo aresztowanych, skazanych nieprawomocnym wyrokiem sądu pierwszej instancji, w stosunku do których sąd nie sprzeciwił się przeniesieniu do zakładu karnego, a tymczasowo aresztowani nie wyrazili zgody na stosowanie względem nich przepisów o wykonywaniu kary pozbawienia wolności (art. 223 k.k.w.), wobec których jednocześnie wykonywana jest kara pozbawienia wolności orzeczona w innej sprawie, na dzień sporządzenia informacji publicznej osadzonych jest w tut jednostce penitencjarnej (w tym w Oddziałach Zewnętrznych i innych czasowych miejscach zakwaterowania osadzonych)?: II. wobec ilu tymczasowo aresztowanych, skazanych nieprawomocnym wyrokiem sądu pierwszej instancji, którzy nie wyrazili zgody na stosowanie względem nich przepisów o wykonywaniu kary pozbawienia wolności, wobec których jednocześnie wykonywana jest kara pozbawienia wolności orzeczona w innej sprawie, na dzień sporządzenia informacji publicznej administracja tut jednostki penitencjarnej (w tym w Oddziałach Zewnętrznych i innych czasowych miejscach zakwaterowania osadzonych) stosuje przepisy o wykonywaniu kary pozbawienia wolności, z reżimami określonymi w przepisie art. 223a k.k.w.?; III. ilu tymczasowo aresztowanych, skazanych nieprawomocnym wyrokiem sądu pierwszej instancji, w stosunku do których sąd nie sprzeciwił się przeniesieniu do zakładu karnego, a tymczasowo aresztowani wyrazili zgodę na stosowanie względem nich przepisów o wykonywaniu kary pozbawienia wolności (art 223 k.k.w.), wobec których jednocześnie wykonywana jest kara pozbawienia wolności orzeczona w innej sprawie, na dzień sporządzenia Informacji publicznej osadzonych jest w tut. jednostce penitencjarnej (w tym w Oddziałach Zewnętrznych i innych czasowych miejscach zakwaterowania osadzonych)?; IV. ilu tymczasowo aresztowanych, skazanych nieprawomocnym wyrokiem sądu pierwszej instancji, w stosunku do których sąd na podstawie przepisu art. 223 § 1 k.k.w. sprzeciwił się przeniesieniu do zakładu karnego, na dzień sporządzenia informacji publicznej osadzonych jest w tut. jednostce penitencjarnej (w tym w Oddziałach Zewnętrznych I innych czasowych miejscach zakwaterowania osadzonych)?; V. ilu tymczasowo aresztowanych, skazanych nieprawomocnym wyrokiem sądu pierwszej instancji, w stosunku do których sad na podstawie przepisu art. 223 § 1 k.k.w. sprzeciwił się przeniesieniu do zakładu karnego, wobec których jednocześnie wykonywana jest kara pozbawienia wolności orzeczona w innej sprawie, na dzień sporządzenia informacji publicznej osadzonych jest w tut. jednostce penitencjarnej (w tym w Oddziałach Zewnętrznych i innych czasowych miejscach zakwaterowania osadzonych)? Tytułem wstępu wyjaśnić należy, że w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP zostało określone powszechne obywatelskie prawo dostępu do informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Korelatem tego prawa podmiotowego jest spoczywający na organach władzy publicznej obowiązek udzielania obywatelom określonych informacji o działalności instytucji. Ogólną zasadą wynikającą z Konstytucji i przepisów ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1330 ze zm. - dalej także jako: "ustawy o dostępie do informacji publicznej " lub "u.d.i.p."), pozostaje zatem dostęp do informacji, w tym w szczególności informacji dotyczącej wykonywania władzy publicznej. Pojęcie informacji publicznej odnosi się do wszelkich faktów dotyczących spraw publicznych i tych, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów władzy publicznej, na co wskazano wprost już w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. W sprawie nie budzi wątpliwości, że informacje których zażądała skarżąca mają charakter informacji publicznej. Taką kwalifikację informacji podzielał tak sam organ, jak i wnioskodawczyni. Dane dotyczące liczby tymczasowo aresztowanych, wobec których stosowane jest lub nie wykonywanie kary pozbawienia wolości w określonym reżimie wynikającym z kodeksu karnego wykonawczego, dotyczą niewątpliwie legalności i prawidłowości wykonywania tak istotnej sfery działalności władzy publicznej jakim jest stosowanie przymusu państwowego w postaci kary pozbawienia wolności oraz środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania. W sprawie nie budzi także wątpliwości, że Dyrektor Aresztu Śledczego w Lublinie jest obowiązany do udostępniania informacji publicznej jako podmiot wykonujący zadania publiczne. Dyrektor aresztu śledczego i zakładu karnego, jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, ponieważ zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 i 5 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej oraz podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Areszt śledczy i zakład karny są niewątpliwie podmiotami publicznym w rozumieniu ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej a zgodnie z art. 7 pkt 3 tej ustawy, dyrektor zakładu karnego i dyrektor aresztu śledczego są organami Służby Więziennej. Z kolei, przepis art. 6 tej ustawy stanowi, że koszty związane z funkcjonowaniem Służby Więziennej są pokrywane z budżetu państwa. Dyrektor Aresztu Śledczego w Lublinie jest więc podmiotem reprezentującym jednostkę realizującą zadania publiczne na zasadach określonych w ustawie Kodeks karny wykonawczy - zadania w zakresie wykonywania tymczasowego aresztowania oraz kar pozbawienia wolności i środków przymusu skutkujących pozbawieniem wolności, dysponuje też funduszami publicznymi, a tym samym jest podmiotem publicznym zobligowanym do udzielenia informacji, jakie są w jego posiadaniu, a mają charakter informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Publicznego charakteru żądanej informacji nie kwestionował w sprawie także sam organ, który podnosił jedynie, że żądane informacje były już przedmiotem złożonego przez M. S. wniosku o udzielenie informacji publicznej z dnia 28 lutego 2021 r., w stosunku do którego Dyrektor Aresztu Śledczego w Lublinie decyzją z dnia 26 maja 2022 r., znak sprawy: D/K-P.0143.4.2022.MB odmówił udostępnienia żądanej informacji. Z powyższego wynika, że zdaniem organu brak było podstaw do udzielenia skarżącej żądanej obecnie informacji albowiem tożsamy w swej treści wniosek skarżącej o udzielenie informacji publicznej z dnia 28 lutego 2021 r. został już rozstrzygnięty przez organ ostateczną decyzją z dnia 26 maja 2022 r. Z tych też względów dla oceny legalności działania organu w sprawie konieczne jest zbadanie, czy obecnie złożony wniosek z dnia 29 maja 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej jest tożsamy pod względem faktycznym i prawnym z wnioskiem z dnia 28 lutego 2021 r., co do którego organ rozstrzygnął już ostateczną decyzją z dnia 26 maja 2022 r., znak: D/K-P.0143.4.2022.MB. Co do zasady stwierdzić należy, że obecnie złożony przez skarżącą wniosek z dnia 29 maja 2022 r. zawiera pięć tych samych pytań, które były również przedmiotem wystąpienia zawartego w piśmie z dnia 28 lutego 2021 r. Identyczność pytań zawartych w obu wnioskach nie oznacza jednakże, że oba te wnioski są pod względem faktycznym i prawnym w pełni ze sobą tożsame. Jak wynika z twierdzeń skarżącej, wniosku z dnia 28 lutego 2021 r. (k.19 akt sądowych) oraz uzasadnienia decyzji z dnia 26 maja 2022 r. (k.38v akt sądowych) ani w samym wniosku z dnia 28 lutego 2021 r., ani w wyniku skierowanego do wnioskodawczyni wezwania, skarżąca nie wykazała szczególnej istotności dla interesu publicznego wnioskowanej informacji przetworzonej. Z powyższego wynika, że skarżąca składając wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia 28 lutego 2021 r. w ogóle nie wykazywała, że uzyskanie tej informacji było szczególnie istotne dla interesu publicznego. Składając poprzedni wniosek skarżąca nie wykazywała więc okoliczności, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Jest to szczególnie ważne albowiem w decyzji z dnia 26 maja 2022 r., na którą powołuję się organ jako na akt rozstrzygający co do wniosku z dnia 28 lutego 2021 r., odmówiono udostępnienia informacji publicznej z uwagi na fakt niewykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego wnioskowanej informacji przetworzonej (k.61-62 akt sądowych). W obecnie złożonym wniosku z dnia 29 maja 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej skarżąca przedstawiła okoliczności, które w jej ocenie uzasadniają przyjęcie, że uzyskanie informacji przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego (k.11-11v akt sądowych). Wnioski z dnia 28 lutego 2021 r. i z dnia 29 maja 2022 r., pomimo identyczności pięciu zawartych w nich pytań, nie są więc ze sobą w pełni tożsame, albowiem wniosek z dnia 29 maja 2022 r. zawiera nowe okoliczności w postaci uzasadnienia szczególnej istotności żądanej informacji dla interesu publicznego, które to okoliczności nie były przedmiotem poprzednio złożonego wniosku z dnia 28 lutego 2021 r. i które nie były przedmiotem rozstrzygnięcia dokonanego decyzją z dnia 26 maja 2022 r., znak: D/K-P.0143.4.2022.MB. Skoro obecnie złożony wniosek z dnia 29 maja 2022 r. zawiera wskazanie nowych okoliczności w postaci uzasadnienia szczególnej istotności informacji dla interesu publicznego, to okoliczności te powinny zostać zbadane na nowo w przewidzianym dla nich trybie. O ile więc organ podtrzyma swoją oceną co do tego, że żądane przez skarżącą informacje stanowią informację przetworzoną to organ powinien co do wniosku z dnia 29 maja 2022 r. wydać nową decyzję, o ile rzecz jasna, uzna, że podawane przez skarżącą okoliczności nie uzasadniają przyjęcie, że uzyskanie tych informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Podsumowując stwierdzić należy, że żądane przez wnioskodawczynię informacje stanowiły informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej i nie były tożsame pod względem faktycznym i prawnym z żądaniem rozstrzygniętym decyzją z dnia 26 maja 2022 r., znak: D/K-P.0143.4.2022.MB., w związku z czym organ obowiązany był do ich udzielenia w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., tj. w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Organ nie udzielił informacji błędnie uznając, że żądanie udostępnienia tych informacji zostało już ostatecznie rozstrzygnięte. Skoro więc wniosek strony skarżącej nie został załatwiony w sposób wskazany w omawianej ustawie, zaś bezczynność ta nie ustała także po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego, to Sąd działając w oparciu o przepis art. 149 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie l sentencji wyroku. W celu rozpatrzenia wniosku z dnia 29 maja 2022 r. organ będzie musiał ocenić czy żądana przez skarżącą informacja stanowi informację przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., a jeśli tak to czy skarżąca wykazała, iż uzyskanie przez nią tej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Jednocześnie Sąd – na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. – orzekł, że bezczynność organu w niniejszej sprawie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (punkt III wyroku). Bezczynność organu, o której mowa w przywołanym przepisie, przybiera postać kwalifikowaną, a więc musi mieć charakter oczywisty i rażący. Rażąca bezczynność organu zachodzi tylko wtedy, gdy decyzja, akt lub inna czynność organu zaniechana została na skutek rażąco błędnej wykładni prawa lub rażąco niewłaściwego zastosowania prawa, tj. uchybień odnoszących się do regulacji prawnych istotnych i nieuzasadniających odmiennych ocen. W szczególności nie stanowi takiego uchybienia opowiedzenie się przez organ za jedną z możliwych interpretacji przepisów prawa, co do tożsamości dwóch złożonych przez skarżącą wniosków o udostępnienia informacji publicznej. Co więcej w niniejszej sprawie organ nie zlekceważył wnioskodawczyni, udzielił jej negatywnej odpowiedzi na zgłoszony wniosek, jednakże odpowiedzi tej udzielił błędnie oceniając tożsamość faktyczną i prawną składanych żądań. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt IV na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasadzając od organu na rzecz strony skarżącej zwrot kwoty 100 zł, na którą składał się wpis od skargi (k.81 akt sądowych). Z tych wszystkich względów i na podstawie przywołanych powyżej przepisów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł jak w sentencji wyroku. W sprawie brak było natomiast podstaw do postulowanego przez organ odrzucenia skargi albowiem brak było podstaw do uznania, że pełnomocnictwo skarżącej zostało udzielone niewłaściwie.