II SA/Kr 676/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 września 2020 r. sprawy ze skargi Miasta i Gminy Szczawnica na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w Nowym Sączu Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 6 kwietnia 2020r. znak KR.ZUO.3.4700.1228.2020.JM w przedmiocie ustalenia opłaty stałej za pobór wód powierzchniowych skargę oddala. UZASADNIENIE Dyrektor Zarządu Zlewni w N. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody [...], informacją roczną z dnia 28 lutego 2020 r. ustalił Miastu i Gminie S., na podstawie pozwolenia wodnoprawnego udzielonego przez Dyrektora Zarządu Zlewni w N. decyzją z dnia 14 czerwca 2019 r., znak: [...], za okres 1 stycznia 2020 r. - 31 grudnia 2020 r. opłatę stałą w wysokości: 619 zł za pobór wód powierzchniowych z potoku [...] w km 2+500 za pomocą istniejącego awaryjno-rezerwowego ujęcia wody "[...]" dla potrzeb zaopatrzenia ludności w wodę. Miasto i Gmina S. - Miejski Zakład Gospodarki Komunalnej w S. złożył reklamację od ustalenia opłaty stałej określonej w informacji rocznej. W reklamacji wskazano, że przy ustalaniu opłaty organ popełnił błąd w obliczeniach, ponieważ wzięta do obliczeń wartość 0,00676 m3/s jest iloczynem maksymalnego poboru wody określonego w pozwoleniu wodnoprawnym w przeliczeniu na m3/s i współczynnika nierównomierności godzinowej poboru wody i nie stanowi podstawy do obliczeń. Według podmiotu opłata stała za 2020 rok powinna wynosić 276 zł, gdyż pozwolenie wodnoprawne dla ujęcia wody "Sewerynówka" z dnia 14 czerwca 2019 r., znak: [...] określa maksymalny pobór wód w ilości 95000 m3/rok wynoszącym po przeliczeniu 0,003012 m3/s. Dyrektor Zarządu Zlewni w N. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie decyzją z dnia 6 kwietnia 2020 r., znak: [...], na podstawie art. 273 ust. 6, art. 271 ust. 1 p. 3 lit.a ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2020 poz. 310), § 1 pkt 5 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz. U. z 2017 roku, poz. 2502) określił Miastu i Gminie S. na podstawie pozwolenia wodnoprawnego udzielonego przez Dyrektora Zarządu Zlewni w N. decyzją z dnia 14 czerwca 2019 r., znak: [...] za okres 1 stycznia 2020 r. - 31 grudnia 2020 r., opłatę stałą w wysokości: 619 zł za pobór wód powierzchniowych z potoku [...] w km 2+500 za pomocą istniejącego awaryjno-rezerwowego ujęcia wody "[...] dla potrzeb zaopatrzenia ludności w wodę. Opłata stała została obliczona zgodnie z art. 271 ust. 3 ustawy Prawo wodne, jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wynoszącej 250 zł na dobę za 1 m3/s, czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 366 dni i maksymalnej ilości wód powierzchniowych, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego w ilości 0.00676 m3/s. Wysokość jednostkowej stawki opłaty stałej została określona w § 15 pkt 2 ww. rozporządzenia. Opłatę nakazano uiścić w czterech kwartalnych ratach w wysokości 154, 75 zł płatnych w następujących terminach: do dnia 30 kwietnia 2020 r., do dnia 31 lipca 2020 r., do dnia 31 października 2020 r. i do dnia 31 stycznia 2021 r. W uzasadnieniu organ podał, że usługi wodne polegają na zapewnieniu podmiotom publicznym, podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą i gospodarstwom domowym, możliwości korzystania z wód w zakresie wykraczającym poza zakres powszechnego korzystania z wód, zwykłego korzystania wód oraz szczególnego korzystania z wód. Wskazanym podmiotom zapewnia się dostęp do usług wodnych na zasadach określonych Prawem Wodnym. W rozliczeniach z odbiorcą usługi wodnej stosuje się jednakowy system naliczania opłat, zgodnie z zasadami ustawy Prawo wodne (art. 271 ust. 3) oraz rozporządzenia w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (§ 15 pkt 2). W pozwoleniu wodnoprawnym z dnia 14 czerwca 2019 r. pkt. II ppkt. a, podana została ilość maksymalnego poboru wód powierzchniowych wyrażona w m3/s (Q max/sekundowe=0,00676 m3/s). Parametrem na podstawie którego ustalana jest opłata stała jest maksymalny przepływ Q max w m3/s. Jeżeli w pozwoleniu wodnoprawnym nie występuje wielkość przepływu w m3/s, należy ją wyliczyć w pierwszej kolejności korzystając z m3/h - Prawo wodne art. 552a. Miasto i Gmina S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na ww. decyzję, domagając się jej uchylenia oraz uchylenia poprzedzającej ją informacji rocznej i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wniosła także o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu strona skarżąca podniosła, że pozwolenie wodnoprawne dla ujęcia wody "Sewerynówka" z dnia 14 czerwca 2019 r. określa maksymalny pobór wód w ilości 95 000 m3/rok, wynoszącym po przeliczeniu 0,00302 m3/s. Zatem opłata stała obliczona zgodnie z art. 271 ust. 3 ustawy - Prawo wodne powinna wynosić 250*366*0,00302 276,33 zł. Tymczasem wzięta przez organ administracji w zaskarżonej decyzji jako podstawa obliczeń wartość 0,00676 m3/s jest iloczynem maksymalnego poboru wody określonego w pozwoleniu wodnoprawnym w przeliczeniu na m3/s i współczynnika nierównomierności godzinowej poboru wody. Tym samym nie może stanowić podstawy do obliczeń wysokości opłaty stałej zgodnie z powołanym wyżej przepisem ustawy Prawo wodne. Maksymalna roczna wielkość poboru wód powierzchniowych z ujęcia wynika z uzasadnionego zapotrzebowania na wodę i została ustalona zgodnie z rozporządzeniem NR [...] Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z dnia 16 stycznia 2014 r. w sprawie warunków korzystania z wód regionu wodnego Górnej Wisły. Wielkość zapotrzebowania została oparta o analizę wielkości rzeczywistego wykorzystania wody w poprzednim okresie oraz analizę udokumentowanych potrzeb w zakresie rezerw wody. Zgodnie z § 14.2 w/w rozporządzenia, wielkość maksymalnego rocznego poboru wody musi wynikać z wielkości średniego dobowego poboru, uwzględniającego nierównomierności poboru wody w poszczególnych godzinach. Ujęcie wody "Sewerynówka" posiada możliwość większego poboru wody, zasobność potoku również na to pozwala, jednak nie ma takiego zapotrzebowania na wykorzystanie wód. Maksymalny pobór sekundowy określa wydajność z jaką może pracować ujęcie bez szkody dla środowiska, a nie wskazuje na ilość wody jaka może zostać pobrana w ciągu roku. Cytując brzmienie art. 271 ust. 3 ustawy Prawo wodne strona skarżąca wyjaśniła, że SNQ - średnia z najmniejszych przepływów rocznych określona na podstawie pomiarów z wielolecia, jest wartością niezbędną do określania przepływu nienaruszalnego, czyli takiej ilość wody, która nie może być zmniejszona na skutek działalności gospodarczej w dorzeczach, i powinna być utrzymana jako minimum w danym przekroju poprzecznym cieku wodnego ze względów społecznych (korzystanie z cieku przez lokalne społeczności związane z rekreacją i wypoczynkiem) i biologicznych (pozwalającej na utrzymanie życia biologicznego w cieku wodnym) poniżej ujęcia wody. Na podstawie powyższego dla ujęcia wody "Sewerynówka" określono zasoby dyspozycyjne wody w wysokości 0,02274 m3/s , przy czym zarządca ujęcia wody wnioskował o ujęcie średniodobowo 0,00302 m3/s, co w ujęciu rocznym równe jest około 95 000 m3 wody. Wartość od której została naliczona opłata stała, to dopuszczalny maksymalny godzinowy pobór wody (który może być realizowany w warunkach chwilowego, zwiększonego zapotrzebowania na wodę, przy założeniu, że nie zostanie naruszony przepływ nienaruszalny (biologiczny) - czyli poza okresami niżówkowymi), w wysokości 0,00676 m3/s. Wartość ta w ujęciu rocznym odpowiada pozyskaniu 213 183 m3 wody, co znacznie przewyższa wnioskowany pobór wody dla ujęcia wody "Sewerynówka" w rozmiarze 95 000 m3. Niewłaściwe jest naliczanie opłaty stałej za korzystanie z wód powierzchniowych, opierając się na maksymalnych godzinowych dopuszczalnych poborach wody, a nie średnich dobowych poborach wody, które są podstawą do określenia wnioskowanych maksymalnych rocznych poborów wody dla wskazanego ujęcia wody. Strona skarżąca podniosła, że w przypadku obliczania opłaty stałej za pobór wód podziemnych w judykaturze dominuje pogląd, zgodnie z którym zasadniczym elementem wpływającym na wysokość opłaty stałej, jest maksymalny roczny pobór wód podziemnych (por. wyroki: WSA w Olsztynie z dnia 18 lipca 2019 r., sygn. akt II SA/Ol 432/19; WSA w Szczecinie z dnia 11 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Sz 1226/18; WSA w Gdańsku z 30 stycznia 2019 r., II SA/Gd 694/18; WSA w Krakowie z 3 października 2018 r., II SA/Kr 786/18; WSA w Szczecinie z 1 sierpnia 2018 r., II SA/Sz 555/18; WSA w Rzeszowie z 4 października 2018 r., sygn. akt II SA/Rz 684/18; publ. na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 271 ust. 2 ustawy Prawo wodne wysokość opłaty stałej za pobór wód podziemnych ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i maksymalnej ilości wody podziemnej wyrażonej w m3/s, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego, z uwzględnieniem stosunku ilości wody podziemnej, która może być pobrana na podstawie tych pozwoleń, do dostępnych zasobów wód podziemnych. W ocenie strony skarżącej analogiczna zasada powinna być zastosowana w przypadku ustalania wysokości opłaty stałej za pobór wód powierzchniowych. Konstrukcja art. 271 ust. 3 ustawy Prawo wodne jest identyczna jak brzmienie art. 271 ust. 2 tej ustawy. W powyższym przepisie mowa jest zatem o maksymalnej ilości wód powierzchniowych, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego, ze wskazaniem, że ma być ona wyrażona w m3/s. Z treści tego przepisu nie wynika jednak, że ma to być określony w pozwoleniu maksymalny pobór sekundowy. Należy zauważyć, że określony w pozwoleniu wodnoprawnym dopuszczalny pobór roczny także można przeliczyć na jednostkę odkreśloną w m3/s. Ponadto, opłata stała nie jest opłatą za faktycznie pobraną ilość wody powierzchniowej, a jedynie stanowi swojego rodzaju opłatę za możliwość takiego poboru. W stosunku do roku bieżącego zmianie uległa wyłącznie ilość wody możliwa do pobrania w ciągu roku na podstawie pozwolenia wodnoprawnego. Natomiast zasada obliczania wysokości tej opłaty nie uległa zmianie. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zarządu Zlewni w N. - Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie od strony skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania. Organ w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu organ podał, że z art. 271 ust. 3 ustawa Prawo wodne jednoznacznie wynika, że do ustalenia wysokości opłaty stałej należy zastosować wskaźnik maksymalnej ilości wody powierzchniowej wyrażonej w m3/s. Taki też wskaźnik został określony w pozwoleniu wodnoprawnym z 14 czerwca 2019 r., znak: [...] W pkt II ppkt a) tego pozwolenia podana została ilość maksymalnego poboru wód powierzchniowych wyrażona w m3/s (Qmax/sekunda =0.00676 m3/s). Tę wartość uwzględnił organ w zaskarżonej decyzji. Twierdzenia strony skarżącej jakoby do ustalania wysokości opłaty należało zastosować wskaźnik maksymalnego poboru rocznego w aktualnym stanie prawnym pozbawione są jakichkolwiek podstaw.. Przez prawie dwa lata obowiązywania ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne istniały duże wątpliwości co do wskaźnika, który należało brać pod uwagę do wyliczenia opłaty stałej za usługi wodne. Składową wzoru służącego obliczeniu tejże opłaty stałej jest maksymalna ilość wody lub ścieków wyrażona w m3 na sekundę; ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. w pierwotnym brzmieniu nie regulowała zaś sytuacji, w których pozwolenia wodnoprawne wydane na podstawie przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne nie określały maksymalnej ilości pobieranej wody oraz wprowadzanych ścieków w m3 na sekundę, a jedynie w m3 na godzinę i m3 na rok. Ten problem wymagał dokonania przez Wody Polskie odpowiednich zabiegów interpretacyjnych, których efektem było przyjęcie, że dla ustalenia wysokości opłaty stałej należy przyjąć tę wielkość poboru wód określoną w pozwoleniu wodnoprawnym, która po przeliczeniu na wymiar m3 na sekundę stanowię będzie maksymalną wartość. Parametrem tym z reguły był godzinowy wskaźnik poboru wody. W kwestii tej wypowiadały się również wojewódzkie sady administracyjne. W części orzeczeń tychże sądów, m.in. w tych przywołanych w skardze, przyjęto, że do ustalenia wysokości opłaty należy zastosować wskaźnik poboru rocznego, a to ze względu na określoną w art. 7a k.p.a. zasadę rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych na korzyść strony. Ostatecznie prawidłowość takiej interpretacji potwierdził również Naczelny Sąd Administracyjny (por. wyroki z 31 lutego 2020 r., sygn. II OSK 3691/18, II OSK 2798/18). Jednocześnie jednak w celu usunięcia występujących wątpliwości interpretacyjnych również sam ustawodawca zdecydował się na interwencję i na mocy art. 1 pkt 88 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 2170) dodano art. 552a. Przepis wszedł w życie z dniem 23 listopada 2019 r., przy czym zgodnie z art. 9 ustawy nowelizującej, stosuje się go po raz pierwszy do opłat stałych za usługi wodne za 2020 r. Zaskarżona decyzja określa wysokość opłaty stałej właśnie za 2020 r. Skoro art. 552a u.p.w. odnosi się do przypadków, gdy pozwolenie wodnoprawne nie określa zakresu korzystania z wód w m3/s, to oczywistym jest, że jeśli pozwolenie wodnoprawne określa zakres korzystania z wód w m3/s, to do ustalenia wysokości opłaty należy zastosować właśnie ten wskaźnik. Wynika to zresztą już z brzmienia samego art. 271 ust. 3 u.p.w. W takich przypadkach wskaźniki maksymalnego poboru godzinowego czy rocznego nie mają żadnego znaczenia. W świetle powyższego, w ocenie organu, zarzuty podniesione w skardze stanowią jedynie nieuzasadnioną polemikę z treścią jednoznacznych przepisów powszechnie obowiązującego prawa. Całkowicie chybione są też argumenty odwołujące się do informacji rocznej ustalającej wysokość opłaty za 2019 r. czy orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych z lat 2018- 2019. Po pierwsze wyroki te zostały wydane na gruncie poprzedniego stanu prawnego, w którym nie było jeszcze regulacji art. 552a u.p.w. Po drugie zaś dotyczyły one jedynie tych przypadków, gdy pozwolenie wodnoprawne nie określało maksymalnego zakresu korzystania z wód w m3/s, a jedynie w m3/godzinę i m3/rok. W sytuacji bowiem, gdy w pozwoleniu znajdował się wskaźnik wyrażony w m3/s. to sposób ustalania wysokości opłaty nie budził wątpliwości również przed wejściem w życie art. 552a u.p.w. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Rozpoczynając, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skarga okazała się być bezzasadna. Na wstępie ponownie przytoczyć należy treść mających zastosowanie przepisów prawa. Zgodnie z art. 271 ust. 3 p.w., wysokość opłaty stałej za pobór wód powierzchniowych ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i maksymalnej ilości wody powierzchniowej wyrażonej w m3/s, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego, z uwzględnieniem stosunku ilości wody powierzchniowej, która może być pobrana na podstawie tych pozwoleń, do SNQ. Wedle zaś art. 552a p.w., W przypadku gdy pozwolenie wodnoprawne albo pozwolenie zintegrowane nie określa zakresu korzystania z wód w m3/s, ustalenia wysokości opłaty stałej za usługi wodne, o których mowa w art. 271 ust. 2-5, dokonuje się z uwzględnieniem wyrażonych w m3 na godzinę maksymalnych ilości możliwych do: 1)pobrania wód podziemnych albo powierzchniowych, 2)odprowadzania do wód - wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast, 3)odprowadzania do wód - wód pochodzących z odwodnienia gruntów w granicach administracyjnych miast, 4)wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi - określonych w pozwoleniach wodnoprawnych albo pozwoleniach zintegrowanych i przeliczonych na m3/s. Należy też zauważyć, że art. 552a został wprowadzony przez art. 1 pkt 88 ustawy z dnia 11 września 2019 r. (Dz.U.2019.2170) zmieniającej ustawę Prawo Wodne z dniem 23 listopada 2019 r. Równocześnie przepis ten, zgodnie z art. 9 ustawy nowelizującej, stosuje się po raz pierwszy do opłat stałych za usługi wodne za 2020 r. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że w pozwoleniu wodnoprawnym z dnia 14 czerwca 2019 r. pkt. II ppkt. a, podana została ilość maksymalnego poboru wód powierzchniowych wyrażona w m3/s (Q max/sekundowe=0,00676 m3/s). Tym samym dla celów obliczenia opłaty, zgodnie z art. 271 ust. 3 p.w., ten właśnie parametr bierze się pod uwagę. Jak bowiem wynika z art. 552a p.w., dopiero w przypadku, gdy pozwolenie wodnoprawne lub zintegrowane nie określa tego parametru, ustala się wysokość opłaty w oparciu o parametr wyrażony w m3 /godz i przeliczonych na m3/s. W kontrolowanej sprawie w pozwoleniu wodnoprawnym wyrażono pobór wody w m3 /s, w związku z czym nie ma podstaw do stosowania tego przepisu, ani też do stosowania innego parametru wbrew treści art. 271 ust. 3 p.w. Co do kwestii zaszłości związanych z dawną treścią pozwoleń wodnoprawnych nie zawierających parametru wyrażonego w m3 /s w momencie wejścia w życie nowej ustawy Prawo Wodne, to konsekwencje orzecznicze wcześniejszego stanu rzeczy, ukazane trafnie w odpowiedzi na skargę, nie mają zastosowania do nowych stanów faktycznych i prawnych, to jest nowej treści pozwoleń wodnoprawnych oraz wprowadzenia art. 552a p.w. Wobec tego należy podzielić w pełni wszystkie wywody i spostrzeżenia zawarte w odpowiedzi na skargę, jako że organ trafnie przedstawił przeszły i aktualny stan rzeczy. Podsumowaniem tych rozważań niech będzie zacytowanie wyroku NSA z dnia 13 lutego 2020 r. II OSK 784/19 (publ. Lex/el.): "Wykładnia art. 271 ust. 3 Prawa wodnego, w kontekście zastosowania w sprawach ustalania opłaty stałej w związku z pozwoleniami wodnoprawnymi, w których maksymalnej ilości wody powierzchniowej możliwej do pobrania nie wyrażono w m3/s, wywoływała istotne wątpliwości. Było tak dlatego, że - tak jak w rozpoznawanej sprawie - maksymalną ilość wody powierzchniowej możliwą do pobrania wyrażano przy zastosowaniu dwóch wskaźników, mianowicie m3 na godzinę i m3 na rok, o takich wartościach, że jeżeli je przeliczyć na m3/s, to opłata stała obliczona na ich podstawie w każdym przypadku była inna, zaś różnica była istotna. Jednocześnie przepisy przejściowe Prawa wodnego nie zawierały żadnej regulacji dostosowującej sposób ustalania opłaty stałej zależny od maksymalnej ilości wody powierzchniowej możliwej do pobrania wyrażonej w m3/s do zastanej rzeczywistości. Także z przepisów Prawa wodnego odnoszących się bezpośrednio do sposobu ustalania opłaty stałej nie wynikało, który wskaźnik wskazany w pozwoleniu wodnoprawnym odnoszący się do maksymalnej ilości wody powierzchniowej możliwej do pobrania należy przeliczyć na m3/s. Użyte w art. 271 ust. 3 Prawa wodnego sformułowanie "maksymalnej ilości wody powierzchniowej wyrażonej w m3/s, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego" nie jest jednoznaczne, gdyż nie sposób z niego wywnioskować, który z dwóch parametrów mówiących o maksymalnej ilości wody powierzchniowej możliwej do pobrania w różnych jednostkach czasu należało przeliczyć na m3/s. Dopiero ustawą z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2170) dodano do Prawa wodnego art. 552a, w którym postanowiono, że w przypadku gdy pozwolenie wodnoprawne albo pozwolenie zintegrowane nie określa zakresu korzystania z wód w m3/s, ustalenia wysokości opłaty stałej za usługi wodne, o których mowa w art. 271 ust. 2-5, dokonuje się z uwzględnieniem wyrażonych w m3 na godzinę maksymalnych ilości określonych w pozwoleniach wodnoprawnych albo pozwoleniach zintegrowanych i przeliczonych na m3/s. Jednocześnie w art. 9 ustawy zmieniającej postanowiono, że powołany art. 552a stosuje się po raz pierwszy do opłat stałych za usługi wodne za rok 2020". W związku z przedstawioną wykładnią, skargę należało ocenić jako bezzasadną i wobec tego ulegała ona oddaleniu, na zas. art. 151 p.p.s.a. Należy jeszcze końcowo zauważyć, w związku z żądaniem organu w przedmiocie zwrotu kosztów, iż przepisy p.p.s.a. nie przewidują zwrotu kosztów na rzecz organu w wypadku oddalenia skargi.