II OW 91/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędzia del. NSA Jerzy Stankowski po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w L. z dnia [...] kwietnia 2020 r. znak: [...] o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w L. a Burmistrzem B. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania w sprawie decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko postanawia: wskazać Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w L. jako organ właściwy do rozpoznania sprawy. UZASADNIENIE Burmistrz B. decyzją z [...] czerwca 2013 r., znak [...] stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pod nazwą "Instalacja jednej siłowni wiatrowej w celu produkcji energii elektrycznej, konstrukcji placu manewrowego oraz zjazdu z drogi (budowy przyłącza do istniejącej trakcji SN) w B., gmina B.". Decyzja ta została sprostowana postanowieniem Burmistrza B. z [...] września 2013 r. znak: [...]. Decyzja jest ostateczna. M. Sp. z o.o. z siedzibą w B. 27 listopada 2018 r. złożyła do Burmistrza B. wniosek o wznowienie postępowania zakończonego powyższą decyzją. Postanowieniem z [...] stycznia 2019 r. znak: [...] Burmistrz B., jako organ właściwy do zajęcia stanowiska w kwestii dopuszczalności wznowienia postępowania, wznowił postępowanie w sprawie zakończonej własną decyzją z [...] czerwca 2013 r. Zawiadomieniem z 26 lutego 2019 r. znak: [...] Burmistrz B., na podstawie art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej jako K.p.a.) oraz art. 75 ust. 1 pkt 1 lit. r ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2081 ze zm., dalej jako ustawa o udostępnianiu informacji), przekazał powyższy wniosek o wznowienie postępowania Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w L. jako organowi właściwemu do rozpatrzenia sprawy. Wskazał, że organem właściwym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 1 lit. r ustawy o udostępnianiu informacji, w przypadku elektrowni wiatrowych, o których mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2018 r., poz. 961) jest Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w L. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w L. postanowieniem z dnia [...] maja 2019 r., znak: [...] wydał postanowienie o wznowienie postępowania, gdzie stwierdził, że postanowienie w sprawie wznowienia postępowania znak: [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. zostało wydane z naruszeniem właściwości rzeczowej Burmistrza B. (str. 2). Uzasadniając swoje stanowisko powołał się na treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 listopada 2007 r., sygn akt II OSK 1474/06, zgodnie z którym zmiana właściwości miejscowej lub rzeczowej po wydaniu decyzji ostatecznej skutkuje przeniesieniem uprawnień do orzekania o wznowieniu postępowania na nowy organ. Z niewyjaśnionych powodów następnie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w L. zawiadomieniem z 18 listopada 2019 r., znak: [...] zwrócił przedmiotowy wniosek Burmistrzowi B., uznając się za niewłaściwy do jego rozpatrzenia. Burmistrz B. zawiadomieniem z 4 lutego 2020 r. ponownie przesłał wniosek o wznowienie postępowania Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w L., kwestionując swoją właściwość w sprawie. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w L. kwestionując stanowisko Burmistrza B. odnośnie do właściwości Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w L. do rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie, na podstawie art. 4 w zw. z art. 15 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) art. 22 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2020 r. znak: [...] wystąpił do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy nim a Burmistrzem B. i wskazanie tego ostatniego jako właściwego do rozpatrzenia sprawy.. Zdaniem wnioskodawcy organem właściwym do podjęcia i prowadzenia postępowania z wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Burmistrza B. z [...] czerwca 2013 r. o środowiskowych uwarunkowaniach stosownie do art. 150 K.p.a. jest organ administracji, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji, w tym przypadku Burmistrz B.. Wnioskodawca podkreślił, że w dniu 16 lipca 2016 r. weszła w życie ustawa o elektrowniach wiatrowych, która m.in. zmieniła art. 75 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji poprzez dodanie litery "r". W następstwie tej zmiany organem właściwym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w przypadku elektrowni wiatrowych, został regionalny dyrektor ochrony środowiska. W ocenie wnioskodawcy wprowadzona zmiana nie wpłynęła na właściwość organów w postępowaniu nadzwyczajnym, jakim jest postępowanie wznowieniowe, a uregulowania ustawy nowelizującej nie zawierają normy prawnej zmieniającej właściwość organu w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań. Wnioskodawca stwierdził, że gdyby wolą ustawodawcy było, aby w związku z nowelizacją ustawy o udostępnianiu informacji, właściwość organów w tych sprawach również uległa zmianie w ten sposób, iż właściwym w tym zakresie stałby się regionalny dyrektor ochrony środowiska, to regulacja taka musiałaby zostać umieszczona w przepisach noweli, jako lex specialis do art. 150 § 1 K.p.a. Ponieważ tak się nie stało, w zakresie wznowienia postępowania należy odwołać się do przepisów regulujących to postępowanie, które zawarte są w K.p.a., a w szczególności do art. 150 § 1, który określa właściwość organu administracyjnego w tym postępowaniu (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 19 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Gd 517/07). Z treści art. 150 § 1 K.p.a. jasno wynika, że organem właściwym do orzekania w kwestii dopuszczalności wznowienia będzie ten organ administracji, który wydał decyzje w ostatniej instancji, przy czym brzmienie tego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że organ, który wydał decyzję w ostatniej instancji, pozostaje właściwy do orzekania w zakresie wznowienia postępowania także wówczas, gdy po wydaniu decyzji zmieniła się właściwość miejscowa lub rzeczowa i organ, który wydał decyzję w ostatniej instancji, nie jest już właściwy pod tym względem. Organ zaznaczył, że pogląd ten jest podzielany w orzecznictwie sądów administracyjnych (wyrok NSA z 7 lutego 2002 r. sygn. akt 1717/00; wyrok NSA z 9 marca 1999 r., sygn. akt I SA 1445/98, wyrok WSA we Wrocławiu z 9 kwietnia 2008 r., sygn. akt IV SA/Wr 5/08) jak i w doktrynie prawa administracyjnego. Powszechnie w piśmiennictwie i judykaturze przyjmuje się, że jedynie w przypadku, gdy organ który wydał decyzję w ostatniej instancji, uległ likwidacji, to wówczas właściwym do wznowienia postępowania w sprawie będzie organ, który przejął kompetencje zlikwidowanego organu administracji publicznej do załatwienia danego rodzaju spraw (wyrok NSA z 7 lutego 2002 r. sygn. akt 1717/00). Zdaniem wnioskodawcy, skoro organ wydający decyzję ostateczną nadal istnieje to jest on właściwy do zajęcia stanowiska w kwestii dopuszczalności wznowienia postępowania zakończonego jego decyzją i podjęcia rozstrzygnięcia w postępowaniu wznowieniowym. Postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją burmistrza jak i postępowanie wznowieniowe nie powinno bowiem toczyć się przed regionalnym dyrektorem ochrony środowiska, gdyż nie był on organem, który wydał kwestionowaną w postępowaniu nadzwyczajnym decyzję w ostatniej instancji. W odpowiedzi na wniosek o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego Burmistrz B. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Burmistrz podkreślił, że postanowieniem z dnia [...] stycznia 2019 r,. jako organ właściwy do zajęcia stanowiska w kwestii dopuszczalności wznowienia postępowania – Burmistrz B. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją Burmistrza B. z [...] czerwca 2013 r. Natomiast zawiadomieniem z 26 lutego 2019 r. przekazał do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w L. akta sprawy postępowania, które wznowił jako organ właściwy, nie zaś wniosek o wznowienie postępowania. Dalej organ wskazał na okoliczność pominiętą przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w L. we wniosku o rozstrzygnięcie sporu tj. wydania przez ten organ w dniu [...] maja 2019 r. postanowienia znak: [...] o wznowieniu postępowania jako organ właściwy do przeprowadzenia postępowania odnośnie do przyczyn wznowienia oraz odnośnie do rozstrzygnięcia w sprawie. Burmistrz B. zaznaczył, że w przypadku dalszego prowadzenia przez niego postępowania istniała i nadal istnieje rzeczywista obawa, że postępowanie to będzie obarczone wadą nieważności z uwagi na fakt, że zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 1 lit. r ustawy o udostępnianiu informacji, w sprawie elektrowni wiatrowych organem właściwym jest Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska nie zaś Burmistrz. Zdaniem Burmistrza, ustawa z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2019 r., poz. 1712), która weszła w życie w dniu 24 września 2019 r. nie zmieniła właściwości do rozstrzygania w przypadku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odnośnie elektrowni wiatrowych, o których mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. poz. 961 oraz z 2018 r. poz. 1276). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 4 p.p.s.a., sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek, a organami administracji rządowej. Rozstrzyganie sporów polega na wskazaniu organu właściwego do rozpoznania sprawy (art. 15 § 2 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje wskazane powyżej spory w odniesieniu do załatwienia konkretnej sprawy, w której dwa organy uznają się jednocześnie za właściwe (spór pozytywny) lub też żaden z nich nie uznaje się za właściwy w sprawie (spór negatywny) i pod warunkiem, że jest to sprawa z zakresu administracji publicznej, w której jeden z pozostających w sporze organów jest właściwy. W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia ze sporem negatywnym, który powstał między Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w L. a Burmistrzem B. w sprawie z wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Burmistrza B. z [...] czerwca 2013 r. znak: [...] stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pod nazwą "Instalacja jednej siłowni wiatrowej w celu produkcji energii elektrycznej, konstrukcji placu manewrowego oraz zjazdu z drogi (budowy przyłącza do istniejącej trakcji SN) w B., gmina B.". Decyzja ta została sprostowana postanowieniem Burmistrza B. z [...] września 2013 r. znak: [...]. Istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia czy zmiana przepisów prawa materialnego prowadząca do zmiany właściwości rzeczowej organu dokonana po wydaniu decyzji ostatecznej, której dotyczy wniosek o wznowienie postępowania skutkuje zmianą właściwości organu do rozpoznania wniosku o wznowienie co do zasady określonej w art. 150 § 1 K.p.a. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego poprzedzone jest czynnościami wstępnymi związanymi z badaniem dopuszczalności wniosku i kończącymi się postanowieniem o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 K.p.a.) albo decyzją o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 K.p.a.). Wskazanie organu właściwego do rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego dotyczy, jak wynika z art. 150 § 1 K.p.a., organu właściwego w sprawach wymienionych w art. 149 K.p.a. Właściwość w sprawach wymienionych w art. 149 K.p.a. jest punktem wyjścia do ustalenia właściwości w ewentualnym postępowaniu wznowieniowym (art. 151 § 1 K.p.a.). Rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego w niniejszej sprawie polega na wskazaniu organu właściwego do rozpatrzenia podania o wznowienie postępowania a w konsekwencji także do prowadzenia wznowionego postępowania. Według art. 150 § 1 K.p.a., organem administracji publicznej właściwym w sprawach wymienionych w art. 149 jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. Podanie Spółki M. Sp. z o.o. z siedzibą w B. z [...] listopada 2018 r. o wznowienie postępowania dotyczy ostatecznej decyzji Burmistrza B. z [...] czerwca 2013 r. stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Zatem co do zasady to Burmistrz B. powinien wypowiedzieć się odnośnie do dopuszczalności wniosku o wznowienie postępowania. Uczynił to wydając w dniu [...] stycznia 2019 r. postanowienie o wznowieniu postępowania. Jednak następnie uznał się on za niewłaściwy do prowadzenia wznowionego postępowania bowiem uznał, że zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami tj. art. 75 ust. 1 pkt 1 lit. r ustawy o udostępnianiu informacji organem właściwym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w przypadku elektrowni wiatrowych, jest Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska. Przepis ten został dodany art. 11 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 961) zmieniającym ustawę o udostępnianiu informacji z dniem 16 lipca 2016 r. Wynika z tego, że Burmistrz B. rozpoznając postanowieniem z [...] stycznia 2019 r. wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Burmistrza B. z [...] czerwca 2013 r. nie był właściwy do jego rozpatrzenia i wydania postanowienia. Mocą art. 11 ustawy o inwestycjach w zakresie elektorowi wiatrowych przestał być bowiem organem właściwym w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie z nadanym ww. ustawą nowym brzmieniem art. 75 ust. 1 pkt 1 lit. r ustawy o udostępnianiu informacji właściwym w tym zakresie organem stał się regionalny dyrektor ochrony środowiska. Organy we wniosku o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego prezentują odmienne stanowiska odnośnie tego czy zmiana właściwości rzeczowej organu wpływa na właściwość organu, który zgodnie z art. 150 § 1 K.p.a. jest właściwym do wznowienia postępowania jako organ wydający decyzję w ostatniej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie opowiada się za poglądem wyrażonym w wyroku NSA z dnia 8 listopada 2007 r., sygn. akt II OSK 1474/06, według którego treści normy zawartej w art. 150 § 1 K.p.a. nie można odczytywać jedynie w oparciu o wykładnię językową. Konieczne jest uwzględnienie zawartej w art. 19 K.p.a. reguły przestrzegania właściwości rzeczowej przez organy administracji publicznej oraz skutków naruszenia właściwości rzeczowej, określonych w art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a., a także przyjęcie rozwiązania uniwersalnego, zgodnie z którym kompetencje do prowadzenia postępowania wznowionego przechodzą na nowy organ. W powołanym wyroku NSA stwierdzono, że zmiana przepisów o właściwości rzeczowej po wydaniu ostatecznej decyzji (jak w niniejszej sprawie) skutkuje przeniesieniem kompetencji w zakresie wydania rozstrzygnięcia o wznowieniu postępowania na podstawie art. 150 § 1 w związku z art. 149 K.p.a., na nowy organ, który zyskał swe uprawnienie wskutek zmiany przepisów. Skoro nie jest kwestionowane przez organy pozostające w sporze kompetencyjnym, że po wydaniu decyzji ostatecznej miała miejsce zmiana przepisów określających organ właściwy do wydania decyzji środowiskowej w przypadku inwestycji dotyczącej elektrowni wiatrowej (art. 75 ust. 1 pkt 1 lit r ustawy o udostępnianiu informacji znowelizowana art. 11 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych) to dokonana zmiana przepisów o właściwości będzie wpływała na właściwość dotychczasowego organu jako organu wydającego decyzję w ostatniej instancji. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w L. prezentuje nieaktualny już pogląd, według którego organ, który wydał decyzję w ostatniej instancji pozostaje właściwy do orzekania w zakresie wznowienia postępowania, także wówczas gdy po wydaniu decyzji zmieniła się jego właściwość miejscowa i rzeczowa. Pogląd ten wyrażony został już dość dawno bo na gruncie obowiązującego art.131 k.p.a . (Dz.U . z 1960r. Nr 30, zm. Dz.U . z 1962r. Nr 33, poz. 156) przez E. Iserzona, który stwierdził, że "organ który wydał decyzję w ostatniej instancji, pozostaje właściwy do orzekania o dopuszczalności wznowienia postępowania również w wypadku, gdy po wydaniu decyzji zmieniła się właściwość miejscowa lub rzeczowa i organ, który wydał decyzję w ostatniej instancji. Nawet jeśli organ ten nie był właściwy w sprawie, w której wydał decyzję w ostatniej instancji, już w chwili orzekania, pozostaje on właściwy do rozstrzygnięcia sprawy w zakresie wznowienia postępowania" (por. E. Iserzon, J. Starościak: Kodeks postępowania administracyjnego, komentarz, teksty, wzory i formularze, Warszawa 1970, s.254). W późniejszych opracowaniach komentarzowych bądź to powtarzano pogląd E. Iserzona, bądź też kwestię właściwości organu do prowadzenia postępowania wznowieniowego pomijano. Naczelny Sąd Administracyjny podziela argumentację zawartą w wyroku NSA z 8 listopada 2007 r., sygn. akt II OSK 1474/06, gdzie stwierdzono, iż zmiana właściwości miejscowej lub rzeczowej po wydaniu decyzji ostatecznej skutkuje przeniesieniem uprawnień do orzekania o wznowieniu postępowania na nowy organ. NSA w wyroku tym wskazuje, że wobec sukcesji uprawnień jednego organu na drugi, mamy do czynienia z organem, "który w sprawie wydał decyzję w ostatniej instancji". Akceptacja tej koncepcji, zdaniem NSA, ma zalety praktyczne, wyznacza bowiem organ właściwy również w przypadku likwidacji organu, który wydał zakwestionowaną decyzję. (por. W .F.Dąbrowski: Procedura wznowienia postępowania administracyjnego, Ruch Prawniczy Ekonomiczny i Socjologiczny, nr 3/1965, s. 51). W ww. wyroku NSA stwierdził, że powołanego zapatrywania nie można ograniczać jedynie do przypadku likwidacji organu, ale należy stosować do wyjątkowo licznych w aktualnej legislacji zmian ustawodawczych powodujących nierzadko istotne modyfikacje kompetencyjne organów administracji publicznej, skutkujące zmianą ich właściwości rzeczowej. NSA zwrócił uwagę, że w nowszym piśmiennictwie pojawia się słuszny pogląd, iż ustalając właściwość organu w sprawach wznowienia postępowania, po zmianie właściwości rzeczowej organów, należy poszukiwać rozwiązania uniwersalnego, a taką gwarancję daje przyjęcie, że kompetencje do prowadzenia wznowionego "przechodzą na nowy organ" (por. E. Mzyk: Wznowienie postępowania administracyjnego, Zielona Góra 1994 r., s. 36-37). W powoływanym wyżej wyroku NSA stwierdził wprost, że dosłowne stosowanie przepisu art.150 § 1 K.p.a. prowadzić może do naruszenia przepisów o właściwości rzeczowej, którą organy powinny przestrzegać z urzędu (art.19 K.p.a.). Jego zdaniem, nie można stosować art.150 § 1 K.p.a. w oderwaniu od inkwizycyjnej reguły przestrzegania właściwości rzeczowej przez organy administracji publicznej określonej w art.19 K.p.a. oraz skutków jej naruszenia określonych w art.156 § 1 pkt 1 K.p.a., a także potencjalnej możliwości wywołania sporów kompetencyjnych pomiędzy organami administracji publicznej co w konsekwencji pozostaje w sprzeczności z zasadą szybkości i prostoty postępowania (art. 12 k.p.a.). NSA uznał, że okoliczność zmiany przepisu o właściwości odnoszącego się do właściwości organu do prowadzenia spraw w trybie zwykłym postępowania nie przesądza o braku możliwości zmiany właściwości rzeczowej organu władnego wszcząć i prowadzić postępowanie wznowieniowe w sprawie zakończonej dotychczasową decyzją ostateczną. Przeciwnie "nowy" i w pewnym stopniu odrębny pod względem procesowym charakter nadzwyczajnego postępowania wznowieniowego wskazuje na pożądaną konieczność oceny aktualnej, nie zaś byłej właściwości rzeczowej organu uprawnionego do wszczęcia i prowadzenia postępowania wznowieniowego. Na potwierdzenie NSA powołał się na stanowisko NSA z wyroku dnia 7 października 2002 r. II SA 2554/01, (Samorząd Terytorialny, 2003, nr 5, s. 56), gdzie Sąd stwierdził, iż właściwość do rozpoznania spraw w postępowaniach nadzwyczajnych wyznaczana jest przez aktualną właściwość rzeczową organu do załatwiania spraw danego rodzaju w postępowaniu zwykłym. NSA stwierdził, że są podstawy do wniosku, iż zmiana przepisów o właściwości rzeczowej, po wydaniu decyzji ostatecznej rodzi skutek w postaci przeniesienia uprawnień w zakresie wydania rozstrzygnięcia o wznowieniu postępowania na podstawie art.150 § 1 K.p.a. w zw. z art.149 K.p.a. na nowy organ, który zyskał swe uprawnienia wskutek zmiany przepisów o właściwości rzeczowej. NSA rozstrzygający spór kompetencyjny w niniejszej sprawie w pełni podziela zaprezentowane wyżej stanowisko i uznaje je za swoje. Zauważyć należy, że powyższy pogląd jest ugruntowany w orzecznictwie bowiem znalazł zastosowanie w późniejszych orzeczeniach NSA w zakresie rozstrzygania sporów kompetencyjnych (tak w postanowieniach NSA z 10 czerwca 2010 r. sygn. akt I OW 44/10, sygn. akt I OW 45/10, sygn. akt I OW 46/10, postanowienie NSA z 9 lutego 2011 r. sygn. I OW 85/10). Zmiana przepisów o właściwości rzeczowej polegająca na przeniesieniu zadań orzeczniczych danego organu na inny organ nie ogranicza się tylko do spraw załatwianych w zwykłym trybie. Rozciąga się również na postępowanie nadzwyczajne, jakim jest postępowanie w sprawie wznowienia postępowania. NSA orzekający w sprawie podziela też kolejny pogląd z wyroku NSA z 8 listopada 2007 r. II OSK 1474/06, że wykładnia gramatyczna art.150 § 1 K.p.a. nie jest wystarczająca. Pożądane wyniki mogą przynieść reguły wykładni celowościowej. Mając na uwadze że charakter i cel postępowania o wznowienie (dopuszcza ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją ostateczną w celu skontrolowania, czy jedna lub więcej wad tego postępowania wymienionych w art. 145 § K.p.a. nie wpłynęła w sposób istotny na treść decyzji) NSA podkreślił, że nie ma żadnych racjonalnych oraz normatywnych powodów aby w przypadku zmiany właściwości rzeczowej organów w danej kategorii spraw administracyjnych, dokonywać sztucznego podziału na sprawy załatwiane w zwykłym trybie, zastrzeżone dla organów, którym przekazano pewien segment kompetencji oraz sprawy załatwiane w trybach nadzwyczajnych, gdzie właściwość pozostawałaby przy organach, którym ustawa odebrała tytuł do ich rozpoznawania w trybie zwykłym. Przepisy postępowania administracyjnego w zakresie, w jakim normują właściwość organów prowadzących nadzwyczajne postępowania administracyjne, nie są dobrem samym w sobie. Stanowią one instrument służący weryfikacji stosunku materialnoprawnego, ukształtowanego ostateczną decyzją w konkretnej sprawie; prowadzą do uwolnienia tego stosunku od wad, które pozostają w sprzeczności z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej. NSA uznał, że ustawodawca wyraźnie wskazuje lub powinien wyraźnie wskazywać na przypadki przeniesienia właściwości rzeczowej na inny organ w zakresie dotyczącym tylko niektórych rodzajów postępowań. Przykładem takiego unormowania może być w szczególności art. 146 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U . Nr 99, poz. 1001 ze zm.), w którym dopuszczając stosowanie dotychczasowych przepisów o właściwości organów expressis verbis wskazano wyłącznie na kompetencje organów w dwóch rodzajach postępowań: odwoławczym i sądowoadministracyjnym (por. art. 54 § 3 P.p.s.a .). W ocenie NSA, przeniesienie kompetencji z jednego pionu administracji publicznej do innego obejmuje zatem wszelkie postępowania, prowadzone w trybach zwykłych, jak i nadzwyczajnych, chyba że przepis prawa wyraźnie wskazuje, których trybów postępowania przepisy o zmianie właściwości nie obejmują. NSA rozpoznający spór kompetencyjny zauważa, że ta ostatnia okoliczność nie miała miejsca w niniejszej sprawie, bowiem nie istnieją przepisy, które ograniczałyby właściwość regionalnego dyrektora ochrony środowiska ze względu na tryb postępowania. W niniejszej sprawie uznać zatem należy, że brak właściwości Burmistrza B. do wydania decyzji środowiskowej odnośnie elektrowni wiatrowej na skutek wejścia w życie art. 11 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych zmieniającego art. 75 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji rozciąga się na postępowanie nadzwyczajne tj. postępowanie o wznowienie postępowania. Nie ma zatem znaczenia, że Burmistrz wydał decyzję ostateczną stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania elektrowni wiatrowej na środowisko w trybie zwykłym, w ostatniej instancji. Zmiana właściwości rzeczowej wskazująca na regionalnego dyrektora ochrony środowiska dotyczy zarówno postępowania zwykłego jak i nadzwyczajnego. W związku z powyższym organem właściwym do rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania z uwagi na zmianę przepisów o właściwości rzeczowej regionalnego dyrektora ochrony środowiska (art. 75 ust. 1 pkt 1 lit r ustawy o udostępnianiu informacji) już po wydaniu ostatecznej decyzji, której wznowienia domaga się strona, będzie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w L. na podstawie art. 150 § 1 K.p.a. w zw. z art. 75 ust. 1 pkt 1 lit r ustawy o udostępnianiu informacji. Nadto zauważyć należy, że jak wynika z akt sprawy Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w L. w dniu [...] maja 2019 r. znak: [...] wydał postanowienie o wznowieniu postępowania stwierdzając w nim, że postanowienie Burmistrza B. z [...] stycznia 2019 r. o wznownieniu postępowania jest wydane z naruszeniem właściwości rzeczowej tego organu. Powołano wówczas wyrok NSA przytaczany w niniejszej sprawie, zgodnie z którym zmiana właściwości rzeczowej po wydaniu decyzji ostatecznej skutkuje przeniesieniem uprawnień do orzekania o wznowieniu postępowania na nowy organ. W tej sytuacji niezrozumiałym jest dlaczego Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w L. odmawiał rozpoznania przekazanego mu przez Burmistrza B. wniosku o wznowienie postępowania skoro sam już wcześniej zakwestionował właściwość tego organu do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania w trybie art. 150 § 1 k.p.a. W tej sytuacji na podstawie art. 4 i art. 15 § 1 pkt 4 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny wskazał Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w L. jako organ właściwy w sprawie.