I GSK 869/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra (spr.) Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski po rozpoznaniu w dniu 21 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "K." Sp. z o. o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 9 stycznia 2020 r. sygn. akt I SA/Sz 717/19 w sprawie ze skargi "K." Sp. z o. o. w K. na decyzję Dyrektora Z. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w S. z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie płatności ekologicznej oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 9 stycznia 2020 r., sygn. akt I SA/Sz 717/19 oddalił skargę "K." Sp. z o.o. w K. (dalej: skarżąca) na decyzję Dyrektora Z. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Dyrektor) z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie płatności ekologicznej na 2018 r. Sąd I instancji rozstrzygał w następującym stanie faktycznym i prawnym: Dyrektor decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa dla [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. o odmowie przyznania skarżącej płatności ekologicznej na 2018 r. do wariantów 12.1, 11.1 oraz odmowie przyznania kwoty przeznaczonej na refundację kosztów transakcyjnych. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że ze stanu faktycznego niniejszej sprawy wynika, że strona do dnia 31 października 2018 r. nie złożyła zaświadczenia Z. ze wskazaniem numerów identyfikacyjnych zwierząt posiadanych przez stronę i zgłoszonych do rejestru koniowatych. Wskazanej czynności strona zadośćuczyniła dopiero w dniu 30 kwietnia 2019 r. składając je wraz z odwołaniem od decyzji. Dokument jest opatrzony datą 25 kwietnia 2019 roku, tj. przypadającą po terminie 31 października 2018 r. W związku z powyższym, w ocenie organu odwoławczego, strona uchybiła obowiązkowi z § 9 ust. 12 rozporządzania Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Rolnictwo ekologiczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz.U. 2015, poz. 938 ze zm.; dalej: rozporządzenie ekologiczne) albowiem przyczyna, z powodu której zaświadczenie zostało złożone po terminie 31 października 2018 r., jak i sama okoliczność jego złożenia w późniejszym czasie pozostają bez wpływu na niniejszą sprawę. Jak bowiem wskazał organ odwoławczy, materialnoprawny charakter terminu na złożenie dokumentu bezwzględnie wymagał dopełnienia czynności w określonej dacie, i nie podlega przywróceniu. Skarżąca nie zgadzając się z rozstrzygnięciem wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Sąd I instancji oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016r., poz. 718; dalej p.p.s.a.) wskazał, że Spór w niniejszej sprawie dotyczy zasadności odmowy przyznania płatności ekologicznej w tej jej części - w zakresie wariantów 11.1 i 12.1, która opiera się na przyjęciu przez organ złożenia zaświadczenia o ilości posiadanych koni, po terminie określonym w § 9 pkt 12 rozporządzenia ekologicznego. Spór dotyczy w istocie charakteru terminu złożenia do ARiMR zaświadczenia, o jakim stanowi w § 9 ust. 12 rozporządzenia ekologicznego i skutków prawnych naruszenia ww. terminu. WSA po przypomnieniu ogólnych zasad dotyczących klasyfikacji terminów, uznał, że termin o jakim stanowi § 9 ust. 12 rozporządzenia ekologicznego nie jest terminem o charakterze porządkowym, jest natomiast terminem procesowym. Zaznaczył przy należy, że organ co prawda błędnie uznał, że jest to termin materialny, ale równocześnie prawidłowo zastrzegł, iż nawet przyjmując, że analizowany termin ma charakter procesowy, to skarżąca na etapie postępowania administracyjnego nie składała wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tejże czynności. WSA wskazał, że skarżąca w 2018 r., a więc w okresie, w którym ubiegała się o płatność ekologiczną nie wypełniła warunku formalnego, ponieważ nie złożyła wymaganego zaświadczenia w terminie i nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu do jego złożenia. W związku z powyższym, Sąd za nieusprawiedliwione uznał zarzuty sformułowane w skardze w zakresie naruszenia przepisów § 2 ust. 1, 9 ust. 1, 3 i 9 oraz § 16 ust. 1 rozporządzenia ekologicznego w zakresie uznania, że doszło do naruszenia przepisów rozporządzenia. Sąd zauważył ponadto, że organ II instancji przy orzekaniu wziął pod uwagę znajdujące się w aktach sprawy zaświadczenie z 25 kwietnia 2019 r. o posiadanych koniach, albowiem odniósł się do niego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jednak złożenie tego zaświadczenia po terminie, tj. po 31 października 2018 r. bez złożenia przez skarżącą wniosku o przywrócenie ww. terminu, wbrew twierdzeniom skarżącej, uniemożliwiło przyznanie skarżącej płatności ekologicznej w wariantach 11.1 i 12.1, co wyjaśniono powyżej. WSA za chybione uznał również zarzuty dotyczące naruszeń wymienionych w skardze przepisów postępowania (art. 107 § 1 pkt 6 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2018, poz. 2096 ze zm.; dalej: k.p.a.), ponieważ organy w sposób precyzyjny i kompletny wyjaśniły podstawę prawną wydanych decyzji. W skardze kasacyjnej skarżąca zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wniosła o jego uchylenie bądź przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Ponadto oświadczyła, że zrzeka się rozpoznania sprawy na rozprawie. Na podstawie przepisu art. 174 punkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono: 1. błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie § 9 ust. 9 pkt 1 rozporządzenia ekologicznego poprzez przyjęcie, że faktyczne posiadanie zwierząt przez skarżącą nie jest wystarczającą podstawą materialnoprawną do przyznania pomocy finansowej; 2. naruszenie art. 29 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) ((Dz. U. UE. L. z 2013 r. Nr 347, str. 487 z późn. zm. - dalej: rozporządzenie nr 1305/2013) poprzez nieuwzględnienie przez organ celów wsparcia rolnictwa ekologicznego i naruszenie zasady proporcjonalności. Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie organ przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Wobec tego, że z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., co oznacza, że sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1536/11, LEX nr 1218336). Zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Żadna jednak ze wskazanych w tym przepisie przesłanek w stanie faktycznym sprawy nie zaistniała. Postawione w skardze kasacyjnej zarzuty w zaistniałych okolicznościach faktycznych sprawy należało uznać za nieusprawiedliwione. Powołane zarzuty dotyczą naruszenia przepisów prawa materialnego. Konkretnie odnoszą się one do naruszenia § 9 ust. 9 pkt 1 rozporządzenia ekologicznego poprzez przyjęcie, że faktyczne posiadanie zwierząt przez skarżącą nie jest wystarczającą podstawą materialnoprawną do przyznania pomocy finansowej oraz art. 29 rozporządzenia nr 1305/2013 poprzez nieuwzględnienie przez organ celów wsparcia rolnictwa ekologicznego i naruszenie zasady proporcjonalności. Zauważyć w tym miejscu trzeba, że w skardze kasacyjnej w ogóle nie postawiono zarzutów natury procesowej, w tym dotyczących ustaleń faktycznych i ocen. Do rozpoznania zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego należy zatem w takim przypadku przyjąć niepodważony stan faktyczny sprawy ustalony przez organ i zaakceptowany przez Sąd I instancji. To samo odnosi się do wyrażonych przez organ ocen zaaprobowanych także przez WSA. Przechodząc zatem do pierwszego z zarzutów, a mianowicie do naruszenia § 9 ust. 9 pkt 1 ww. rozporządzenia, wskazać należy, że zasadnie Sąd I instancji przyjął, że posiadanie zwierząt przez skarżącą nie jest wystarczającą podstawą do przyznania pomocy. Przepisy przewidują jeszcze przedłożenie przez wnioskodawcę w toku prowadzonego postępowania stosowanego zaświadczenia o posiadanych zwierzętach. Dokument ten winien być przedłożony organowi do dnia 31 października roku, w którym rolnik złożył wniosek o płatność ekologiczną. Przedmiotowe zaświadczenie zostało złożone w sprawie dopiero w następnym roku, dokładnie w dniu 30 kwietnia 2019 r. wraz z odwołaniem od decyzji organu I instancji, czyli po upływie pół roku od zakreślonego przez prawodawcę terminu do złożenia takiego zaświadczenia. Odwołanie wraz z zaświadczeniem złożył w imieniu skarżącego kasacyjnie podmiotu profesjonalny pełnomocnik. Zasadnie w toku postępowania podkreślono, że wraz z zaświadczeniem nie złożono wniosku o przywrócenie terminu do złożenia przedmiotowego zaświadczenia. NSA podziela zapatrywania WSA, a także alternatywny wywód organu dotyczący procesowego charakteru terminu do złożenia przedmiotowego zaświadczenia. W zakresie charakteru terminu, o którym mowa w § 9 ust. 9 pkt 12 ww. rozporządzenia NSA odwołuje się i podziela pogląd zawarty w wyroku NSA z dnia 24 kwietnia 2018 r., sygn. akt I GSK 247/18, LEX nr 2592272 oraz w wyroku z dnia 24 października 2019 r., sygn. akt I GSK 1422/18, LEX nr 2783472, z którego to wynika, że o ile termin do złożenia przez rolnika wniosku o przyznanie płatności ekologicznej jest terminem materialnym, to już termin do złożenia przez niego zaświadczenia jest terminem o charakterze procesowym. Dokonując oceny charakteru terminu o jakim mowa § 9 ust. 12 rozporządzenia ekologicznego koniecznym jest przypomnienie ogólnych zasad dotyczących klasyfikacji terminów. Jak zaznacza się w doktrynie - w nauce prawa nie ma uniwersalnej definicji terminu, obejmującej wszystkie odmiany tej instytucji. Najczęściej zarówno w prawie prywatnym jak i publicznym, przyjmuje się znaczenie tego pojęcia wypracowane w teorii prawa cywilnego materialnego, która przez "termin" rozumie zastrzeżenie dodatkowe czynności prawnej, przez które jej skutek zostaje ograniczony w czasie (por.: A. Wolter: Prawo cywilne. Zarys części ogólnej. Warszawa 1972, s. 268). Akcentuje się w doktrynie, że tak rozumiany termin stanowi często istotny element konstrukcyjny instytucji prawa administracyjnego i to zarówno materialnego, jak i procesowego. Zagadnienie upływu czasu w zakresie prawa administracyjnego ma podstawowe znaczenie, ponieważ skutki prawne upływu czasu jako zdarzenia prawnego są w tej gałęzi prawa znacznie bardziej zróżnicowane, niż np. w prawie cywilnym, w zależności od podmiotów, do których działania się odnoszą (np. organ administracji i obywatel), z uwagi na fakt, iż różna jest ich pozycja prawna i zadania na gruncie prawa administracyjnego. Odnosząc się do upływu czasu jako zdarzenia prawnego, należy rozważyć dwojakiego rodzaju przypadki: gdy norma prawa uzależnia zaistnienie skutków prawnych od pewnych zaszłości, które będą miały znaczenie prawne, jeśli nastąpią w ściśle określonym punkcie czasowym lub okresie czasu (lit. a), gdy z normy prawnej wynika, że w oznaczonym czasie powinny nastąpić określone skutki prawne (lit. b). Ma to miejsce wtedy, gdy w samej normie prawnej lub w wydanym na jej podstawie akcie prawnym niższego rzędu określono termin (a quo lub ad quem) powstania lub wygaśnięcia oznaczonych praw (por: Wasilewski A.: Upływ czasu jako zdarzenie prawne w prawie administracyjnym. PiP 1966, z.1, s. 57 i nast.). Zaakcentować trzeba, iż w literaturze prawniczej wyróżnia się wiele kategorii terminów. Przede wszystkim, nawiązując do tradycyjnego podziału dziedzin prawa na prawo materialne i formalne, wymienia się terminy materialne i terminy procesowe. Terminami materialnymi są te terminy, z którymi związane są skutki prawne w płaszczyźnie prawa materialnego, a więc w zakresie praw i obowiązków podmiotów stosunków prawnych, natomiast terminami procesowymi są okresy do dokonania czynności procesowej przez uczestników postępowania administracyjnego bądź sądowego. Różnica pomiędzy terminem materialnym a terminem procesowym sprowadza się do skutków prawnych ich uchybienia. Uchybienie terminowi materialnemu wywołuje skutek prawny w postaci wygaśnięcia praw i obowiązków o charakterze materialnym, natomiast uchybienie terminowi procesowemu wywołuje skutek prawny w płaszczyźnie procesowej, przez uzależnienie skuteczności czynności procesowej od zachowania terminu. Zakwalifikowanie określonego terminu do terminu materialnego lub terminu procesowego powinno być, co do zasady, oparte na kryterium zamieszczenia normy prawnej, wyznaczającej termin w ustawie materialnej czy ustawie procesowej. Jednak w polskim systemie prawnym prawodawca z różnych względów nie przestrzega rozdziału regulacji materialnej i regulacji procesowej, zamieszczając w ustawach materialnych normy procesowe i vice versa. "Dlatego też założenie to nie może być uznane za wyłącznie miarodajne, a zatem w kwestiach wątpliwych winien być oceniany skutek prawny uchybienia terminu. W takich przypadkach zatem przesądzać powinno to, czy uchybienie terminu wyłącza powstanie stosunku materialnoprawnego, czy ogranicza się jedynie do bezskuteczności procesowej czynności, co tylko w następstwie może wpłynąć na sytuację materialnoprawną jednostki." (por.: B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1997, s.287-288). W pierwszym przypadku mamy do czynienia z terminem materialnym, a w drugim z terminem procesowym. Terminy procesowe można różnicować dalej, przy pomocy różnych kryteriów podziału, jak w szczególności kryterium podmiotowe. Na tej podstawie można wyróżnić: terminy dla dokonania czynności przez organ prowadzący postępowanie, termin dla dokonania czynności przez strony oraz terminy ustanowione dla innych podmiotów. Istnieje także pojęcie terminów instrukcyjnych (porządkowych), którymi nazywa się terminy ustawowe mające zapewnić sprawny przebieg określonego działania lub ciągu działań (np. postępowania administracyjnego, czy sądowoadministracyjnego). Charakterystyczną cechą tych terminów jest to, że ich uchybienie przez organ (sąd) nie daje stronom uprawnień do kwestionowania czynności organu. Do istoty terminu porządkowego należy to, że nie powoduje on utraty prawa lub możności dokonania czynności w postępowaniu przed odpowiednim organem. W konsekwencji niezachowanie terminu porządkowego nie powoduje ujemnych konsekwencji procesowych. Przenosząc te rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie orzekającym, doszedł do przekonania, iż w tej sprawie termin o jakim mowa w § 9 ust. 12 rozporządzenia ekologicznego jest terminem procesowym. Zatem uznanie Sądu I instancji w przedmiocie oceny charakteru omawianego terminu jest jak najbardziej prawidłowe. Dodać do tego również należy wyeksponowaną przez WSA okoliczność, iż skarżąca Spółka nie składała wniosku o przywrócenie tego terminu. O procesowym charakterze tego terminu przekonują następujące argumenty. Warunki przyznania płatności ekologicznej w ramach pakietów 11 i 12 obejmują: - prowadzenie produkcji rolnej zgodnie z przepisami o rolnictwie ekologicznym, przepisami rozporządzenia nr 834/2007 oraz przepisami wykonawczymi do tego rozporządzenia (§ 9 ust. 1 rozporządzenia ekologicznego) oraz - posiadanie zwierząt gatunków wymienionych w załączniku nr 5 do rozporządzenia ekologicznego (w odpowiedniej liczbie - § 9 ust. 3 i 4 rozporządzenia ekologicznego). Warunki powyższe uznać należy za warunki materialnoprawne, od których uzależnione jest przyznanie płatności. Tak więc z woli prawodawcy wykonującego postanowienia ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, warunkiem przyznania płatności jest m.in. posiadanie wskazanych zwierząt. Uściślenie tego warunku znalazło wyraz w treści § 9 ust. 9 pkt 1 rozporządzenia ekologicznego, w którym wskazano, że przy ustaleniu spełnienia warunku posiadania zwierząt gatunków wymienionych w załączniku nr 5 do rozporządzenia, bierze się pod uwagę zwierzęta posiadane w odpowiednim okresie i zgłoszone do odpowiedniego rejestru (zarejestrowane). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi wątpliwości, że to właśnie warunek posiadania i rejestracji koni uznać należy za kluczowy, zaś wymóg złożenia zaświadczenia z § 9 ust. 12 rozporządzenia ekologicznego uznać należy za warunek formalny wniosku o przyznanie płatności, co wynika choćby z treści § 1 pkt 2 rozporządzenia ekologicznego, który stanowi, że rozporządzenie określa szczegółowe warunki i tryb przyznawania (...) pomocy finansowej (...) zwanej dalej "płatnością ekologiczną", w tym: szczegółowe wymagania, jakim powinny odpowiadać wnioski o przyznanie płatności ekologicznej. Dodać także należy, że ustawodawca i prawodawca wykonawczy zróżnicowali terminy składania tak samego wniosku o przyznanie płatności (na mocy § 17 ust. 2 rozporządzenia ekologicznego wniosek o przyznanie płatności ekologicznej składa się w terminie określonym do składania wniosków o przyznanie płatności bezpośrednich), jak i uzupełniającego ten wniosek dokumentu w postaci zaświadczenia, o posiadanych i zgłoszonych do rejestru koni (na mocy § 9 ust. 12 zaświadczenie składa się do 31 października roku, w którym rolnik złożył wniosek o przyznanie płatności ekologicznej). Skonstatować zatem wobec powyższego należy, że o ile termin do złożenia samego wniosku o przyznanie płatności jest terminem materialnym - jest to bowiem okres, w którym może nastąpić ukształtowanie praw i obowiązków jednostki w ramach administracyjnoprawnego stosunku prawnego o charakterze materialnym, to termin do złożenia zaświadczenia jest terminem procesowym, ponieważ jest to termin dla dokonania czynności przez stronę. Niezachowanie tego terminu wpływa zatem negatywnie na sytuację materialnoprawną strony. Podkreślić w okolicznościach faktycznych sprawy jeszcze należy, że skarżąca kasacyjnie Spółka nie usprawiedliwiła tego uchybienia, nie przestawiła żadnego uzasadnienia, dlaczego złożyła przedmiotowe zaświadczenie po upływie pół roku, od dnia w którym dokument ten winien być złożony. Brak takiej argumentacji w złożonym odwołaniu, jak i w skardze do Sądu I instancji. Powtórzyć w tym miejscu jeszcze raz należy, że Spółka w złożonej skardze kasacyjnej nie kwestionuje ustaleń dotyczących uchybienia terminu do złożenia zaświadczenia oraz faktu, iż nie składała wniosku o przywrócenie tego terminu. Zatem NSA podczas badania legalności zaskarżonego orzeczenia przez pryzmat zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego tymi ustaleniami jest związany. Tym samym stwierdzić należy, że jedna z przesłanek przyznania płatności ekologicznej w postaci złożenia przedmiotowego zaświadczenia w terminie do dnia 31 października 2018 r. nie została spełniona. Zatem zarzut naruszenia § 9 ust. 9 pkt 1 ww. rozporządzenia należało uznać za nieusprawiedliwiony. Samo bowiem posiadanie przez Spółkę zwierząt (koni) nie jest wystarczające do przyznania płatności ekologicznej. W zakresie drugiego z zarzutów podnieść należy, że art. 29 wskazanego rozporządzenia unijnego zawiera kilka jednostek redakcyjnych, dokładnie sześć. Konstrukcja zarzutu kasacyjnego dla swej skuteczności wymaga powołania konkretnych przepisów prawa poprzez podanie oznaczonych numerem artykułu, paragrafu, ustępu, punktu a także miejsca publikacji wymienianych w podstawach skargi przepisów. W orzecznictwie NSA zarysowała się w tym zakresie jednoznaczna teza, że skarga kasacyjna powinna zawierać nie tylko przytoczenie podstaw kasacyjnych, ale i ich uzasadnienie. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa (oznaczonych numerem artykułu, paragrafu, ustępu, a także miejsca publikacji wymienianych w podstawach skargi przepisów), którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo, że naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych, uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności (por. wyrok NSA z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt I GSK 140/10, LEX nr 990041, wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 217/11, LEX nr 1081761, wyrok NSA z dnia 1 kwietnia 2011 r., sygn. akt II GSK 349/10, LEX nr 1080116). Przypomnieć w tym miejscu jeszcze należy, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do uzupełniania, czy innego korygowania wadliwie postawionych zarzutów kasacyjnych. Nie może też samodzielnie ustalać podstaw, kierunków jak i zakresu zaskarżenia (por. wyrok NSA z dnia 26 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 1047/12, LEX nr 1487688 oraz wyrok NSA z dnia 29 sierpnia 2012 r., sygn. akt I FSK 1560/11, LEX nr 1218337). Tym samym także i drugi z zarzutów kasacyjnych postawionych przez Spółkę, jako nieskuteczny, nie mógł odnieść oczekiwanego przez stronę skutku. Końcowo wypada zauważyć, że prawodawca unijny w art. 13 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U.UE.L.2014.181.48), w odniesieniu do podmiotów ubiegających się o płatności w zakresie dokumentów złożonych przez nich po terminie, wskazał, że z wyjątkiem przypadków siły wyższej i nadzwyczajnych okoliczności, o których mowa w art. 4, złożenie wniosku o przyznanie pomocy lub wniosku o płatność na podstawie niniejszego rozporządzenia po ostatecznym terminie złożenia wniosku ustalonym przez Komisję na podstawie art. 78 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 prowadzi do zmniejszenia o 1 % za każdy dzień roboczy kwot, do których beneficjent byłby uprawniony, gdyby wniosek został złożony w terminie. W następnym akapicie art. 13 ust. 1 ww. rozporządzenia postanowił, że bez uszczerbku dla jakichkolwiek szczególnych środków wprowadzanych przez państwa członkowskie odnośnie do konieczności składania dokumentów uzupełniających w należytym terminie, aby umożliwić planowanie oraz przeprowadzenie skutecznych kontroli, pierwszy akapit stosuje się również do wniosków o wsparcie, dokumentów, umów oraz innych deklaracji, które należy przedstawić właściwym organom, jeśli takie wnioski o wsparcie, dokumenty, umowy lub deklaracje stanowią o kwalifikowalności do danej pomocy lub wsparcia. W tym przypadku zmniejszenie płatności będzie dotyczyło kwoty wypłacanej w ramach przedmiotowej pomocy lub wsparcia. W kolejnym akapicie tego przepisu stwierdził zaś, że jeśli takie opóźnienie wynosi ponad 25 dni kalendarzowych, wniosek uznaje się za niedopuszczalny, a beneficjentowi nie przyznaje się pomocy lub wsparcia. Mając zatem na względzie przywołaną treść art. 13 ust. 1 ww. rozporządzenia, zauważyć trzeba, że w okolicznościach faktycznych sprawy, nie wnikając w kwestię charakteru terminu, o którym mowa w § 9 ust. 12 ww. rozporządzenia ekologicznego, ze względu na opóźnienie w złożeniu zaświadczenia przekraczające 25 dni oraz brak wykazania przez Spółkę w zakresie przyczyny opóźnienia przypadków siły wyższej lub nadzwyczajnych okoliczności, płatność ekologiczna skarżącej kasacyjnie Spółce i tak by nie przysługiwała. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi za niezasadne i oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.