V Ca 2659/18

<p>Sygn. akt<strong> <!-- --> V Ca 2659/18</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 21 listopada 2019 r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Warszawie V Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="167"/> <col width="431"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>Sędzia Agnieszka Wiśniewska</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td> <p>sekr. sądowy Przemysław Sulich</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2019 r. w Warszawie</p> <p>na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">T. K.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>na skutek apelacji powoda</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego dla m. st. Warszawy w Warszawie</p> <p>z dnia 21 listopada 2017 r., sygn. akt II C 5727/17</p> <p>1.  oddala apelację;</p> <p>2.  zasądza od <span class="anon-block">T. K.</span> na rzecz <span class="anon-block"> (...) sp. z o.o.</span> w <span class="anon-block">W.</span> kwotę 450 zł (czterysta pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu w instancji odwoławczej.</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Sygn. akt V Ca 2659/18</span> </strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- -->Biorąc pod uwagę, że Sąd II instancji nie prowadził postępowania dowodowego, Sąd Okręgowy na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 505(13);art. 505(13) § 2)">art. 505 ^{<!-- -->13} § 2 k.p.c.</a> zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelację uznać należy za bezzasadną, a podniesione w niej zarzuty nie mogły skutkować zmianą zaskarżonego orzeczenia. Sąd Okręgowy w pełni podziela i przyjmuje za własne zarówno dokonane przez Sąd I instancji ustalenia faktyczne, jak również co do zasady prawną ocenę tych ustaleń wskazaną w pisemnych motywach orzeczenia.</p> <p>Jednocześnie Sąd Okręgowy pragnie podkreślić, iż ogranicza się do oceny podniesionego zarzutu przedawnienia, bowiem jak prawidłowo wskazał Sąd I instancji jest to zarzut najdalej idący, którego uwzględnienie czyni zbędnym ocenę pozostałych podniesionych w procesie zarzutów.</p> <p>W niniejszej sprawie powództwo zostało oddalone wobec uwzględnienia podniesionego zarzutu przedawnienia. W ocenie Sądu Okręgowego rozstrzygnięcie wydane przez Sąd Rejonowy ocenić należy jako prawidłowe. Wbrew twierdzeniu bowiem strony apelującej dochodzone roszczenie jest roszczeniem wynikającym z umowy przewozu, nie zaś roszczeniem wynikającym z nieprawidłowej realizacji imprezy turystycznej. Tym samym słusznie Sąd Rejonowy przyjął, że dochodzone roszczenie przedawniło się z upływem rocznego terminu, wynikającego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 778)">art. 778 k.c.</a>, zgodnie z którym roszczenia z umowy przewozu osób przedawniają się z upływem roku od dnia wykonania przewozu, a gdy przewóz nie został wykonany - od dnia, kiedy miał być wykonany.</p> <p>Zdaniem strony apelującej ww. przepis znajduje zastosowanie jednie do umów zawartych bezpośrednio pomiędzy pasażerami a przewoźnikiem lotniczym, którzy dochodzą roszczeń za opóźnienie lotu zgodnie z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91. Sąd Okręgowy nie podziela takiego stanowiska.</p> <p>Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 17 marca 2017 r., sygn. akt III CZP 111/16 uznał, że roszczenie pasażera w przypadku odwołania lotu, jego opóźnienia lub odmowy przyjęcia pasażera na pokład przedawnia się z upływem terminu rocznego zastrzeżonego dla umowy przewozu według <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 778)">art. 778 k.c.</a> Sąd Okręgowy w niniejszym składzie stoi na stanowisku, że argumentacja podniesiona przez Sąd Najwyższy w uzasadnieniu omawianego orzeczenia odnosi się zarówno do roszczeń wynikających z umowy przewozu zawartej bezpośrednio z przewoźnikiem obsługującym lot, jak i podmiotem, który tylko pośredniczył w jej zawarciu.</p> <p>Tym samym jako bezzasadny należało ocenić zarzut naruszenia prawa materialnego, poprzez zastosowanie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 778)">art. 778 k.c.</a> i nie zastosowanie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 118)">art. 118 k.c.</a> Zdaniem Sądu Okręgowego nie można również skutecznie postawić Sądowi I instancji zarzutu naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a>, poprzez błędne dokonanie ustaleń faktycznych. Sąd ten bowiem dokonał oceny dowodów w ramach swobody zakreślonej treścią ww. przepisu, nie przekraczając jednakże tych granic, czemu dał wyraz w sporządzonym, zgodnie z wymogami <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 328;art. 328 § 2)">art. 328 § 2 k.p.c.</a>, uzasadnieniu. Sąd Okręgowy podziela bowiem pogląd Sądu Najwyższego, że skuteczne postawienie zarzutu naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> wymaga wykazania, że Sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania względnie doświadczenia życiowego, to bowiem jedynie może być przeciwstawione uprawnieniu Sądu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest więc wystarczające przekonanie strony o innej, niż przyjął Sąd, wadze (doniosłości) poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie, niż ocena Sądu (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 08 kwietnia 2009 r., sygn. akt II PK 261/08, LEX nr 707877; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 06 listopada 1998 r., sygn. akt III CKN 4/98, LEX nr 50231). Strona skarżąca nie wykazała takich uchybień, a tym samym nie wykazała naruszenia przepisu objętego zarzutami apelacyjnymi, wskazującymi na naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> </p> <p>Wbrew twierdzeniu apelującego słuszna była zatem konkluzja Sądu Rejonowego, że na gruncie sprawy niniejszej podniesiony zarzut przedawnienia winien być oceniany w świetle dyspozycji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 778)">art. 778 k.c.</a>, który przewiduje roczny termin przedawnienia, który to termin bezspornie upłynął przed wniesieniem pozwu. A zatem nie ulega wątpliwości, że dochodzone roszczenie przedawniło się.</p> <p>Mając powyższe na uwadze wskazać należy, iż zasadnie powództwo jako przedawnione podlegało oddaleniu, co skutkować musiało również oddaleniem apelacji jako bezzasadnej na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> </p> <p>Rozstrzygnięcie w zakresie kosztów procesu w instancji odwoławczej wydane zostało w oparciu o treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1)">art. 98 § 1 k.p.c.</a>, tj. zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Na koszty te złożyło wynagrodzenie zawodowego pełnomocnika powoda w kwocie 450 zł, obliczone na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98 § 2;art. 98 § 2 pkt. 3)">§ 2 pkt 3</a> w zw. z § 10 ust. 1 pkt. 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800), według stanu na dzień wniesienia apelacji.</p> </div>