II OSK 1190/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Rzążewska po rozpoznaniu w dniu 26 września 2007r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. i S. Ś. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 15 marca 2007r., sygn. akt II SA/Op 725/06 odrzucającego skargę E. i S. Ś. na uchwałę Rady Gminy N. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego p o s t a n a w i a odrzucić skargę kasacyjną UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 15 marca 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odrzucił skargę E. i S. Ś. na uchwałę Rady Gminy N. z dnia [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że skarga została wniesiona z uchybieniem 30-dniowego ustawowego terminu, który rozpoczął bieg od daty doręczenia przez organ odpowiedzi na wezwanie skarżących do usunięcia naruszenia prawa (pismo organu z dnia 23 grudnia 2005r.), względnie od chwili upływu dwumiesięcznego terminu do udzielenia takiej odpowiedzi i z tej przyczyny podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a". Skarżący wnieśli skargę kasacyjną na powyższe postanowienie zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Wskazując że "wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej uzasadniony jest treścią podniesionych w skardze zarzutów rażącego naruszenia prawa materialnego, postępowania administracyjnego i procesowego, które czynią wniesioną skargę oczywiście uzasadnioną" skarżący w dalszej części skargi kasacyjnej przytoczyli zarzuty podnoszone w skardze i odnoszące się do nieprawidłowości postępowania przed organami administracji, z powołaniem przepisów kpa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Zgodnie z regulacją art. 176 p.p.s.a. w skardze kasacyjnej należy m. in. przytoczyć podstawy kasacyjne wraz z ich uzasadnieniem. Naczelny Sąd Administracyjny działając jako sąd kasacyjny nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub też stawiania hipotez co do tego, jakiego przepisu dotyczy podstawa kasacji. Zatem koniecznym warunkiem uznania, że strona powołuje się w skardze kasacyjnej na jedną z podstaw kasacji jest wskazanie konkretnych przepisów, które zostały naruszone oraz na czym to naruszenie polegało i jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W szczególności nie można się ograniczać do stwierdzenia, że sąd I instancji naruszył prawo materialne przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie lub że naruszył przepisy postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie wystarczy także przytoczenie przepisu ustawy stanowiącego podstawę kasacji. Powołanie przez wnoszącego skargę kasacyjną jako podstawę kasacji tylko art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. powoduje, iż jedna z przesłanek materialnych skargi kasacyjnej nie jest zachowana. Przepis ten stanowi bowiem jedynie wskazanie, na jakich podstawach powinna się oprzeć skarga kasacyjna, w żaden więc sposób nie może być taką podstawą. Dodać należy, że adresatem zarzutu naruszenia prawa może być tylko Sąd I instancji, bowiem przedmiotem kontroli w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym jest zaskarżone orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego, a nie decyzja administracyjna. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że rozpoznawana skarga kasacyjna, w której nie powołano podstaw, a jedynie wskazano art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. oraz powtórzono treść tego przepisu nie spełnia wymogów powołanego art. 176 p.p.s.a., a więc jest obarczona brakiem skutkującym jej odrzuceniem. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 180 w zw. z art. 182 § 1 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.