IV SA/Wr 60/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi O. Z. na niewykonanie prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 lipca 2021 r., sygn. akt III SAB/Wr 367/21 postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z 20 stycznia 2022 r. strona skarżąca wniosła skargę w przedmiocie niewykonania prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 lipca 2021 r., sygn. akt III SAB/Wr 367/21. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 1 lutego 2022 r., pismem z dnia 16 marca 2022 r. wezwano stronę skarżącą do usunięcia, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, braków formalnych skargi przez złożenie dowodu wniesienia wezwania do wykonania wyroku Sądu z dnia 28 lipca 2021 r. W odpowiedzi strona skarżąca przedstawiła potwierdzenie nadania wniosku o wykonanie wyroku w dniu 30 sierpnia 2021 r. W odpowiedzi organ wniósł o odrzucenie skargi argumentując, że przed złożeniem skargi na niewykonanie wyroku nie doszło do skutecznego wezwania organu do wykonania wyroku, zgodnie z przepisem art. 154 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wskazano, że w aktach sprawy brak jakiegokolwiek pisma strony skarżącej, którego treść stanowiłaby wezwanie do wykonania wyroku. Fakt nadania przez pełnomocnika skarżącego w dniu 30 sierpnia 2021 r. wezwania o wykonanie wyroku potwierdza, że przedmiotowe wezwanie zostało złożone przed doręczeniem organowi odpisu wyroku wraz z nadaną klauzulą prawomocności. Wskazano, że odpis wyroku z nadaną klauzula prawomocności oraz zwrot akt administracyjnych nastąpił w dniu 3 listopada 2021 r. i od tej daty należy liczyć bieg terminu do wykonania wyroku. Z akt sprawy administracyjnej wynika, że odpis wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 28 lipca 2021 r., sygn. akt III SAB/Wr 367/21, ze stwierdzeniem jego prawomocności wpłynął do organu w dniu 3 listopada 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. dalej p.p.s.a.), w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Warunkiem prawidłowego wezwania organu do wykonania wyroku jest zatem jego złożenie nie wcześniej niż po otrzymaniu przez organ orzeczenia sądowego wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności. Jednocześnie wezwanie nie może nastąpić później niż data złożenia skargi (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2008 r., sygn. akt I OSK 1529/07, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Wezwanie skierowane w innym czasie jest albo przedwczesne (gdy nastąpi przed doręczeniem organowi prawomocnego wyroku), albo spóźnione (gdy nastąpi po wniesieniu skargi) i nie wywiera skutku, o którym mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a. Natomiast nie ma znaczenia, czy wezwanie zostało doręczone organowi przed upływem terminu, jaki ma on na załatwienie sprawy zgodnie z art. 35 k.p.a., czy też dopiero po upływie tego terminu. Wyrok z dnia 28 lipca 2021 r. stał się prawomocny z dniem 23 września 2021 r. i został doręczony organowi wraz ze stwierdzeniem daty jego prawomocności w dniu 3 listopada 2021 r. (data wpływu do organu). Jak wynika natomiast z dowodu przedstawionego przez pełnomocnika strony skarżącej, wezwanie do wykonania wyroku nadano w dniu 30 sierpnia 2021 r. Tak więc wezwanie zostało wniesione przed otrzymaniem przez organ orzeczenia sądowego wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności, a tym samym strona skarżąca nie dopełniła obowiązku prawidłowego wezwania organu do wykonania wyroku. Wezwanie jako przedwczesne nie wywiera - co wyżej wskazano - skutku. Nie został zatem dochowany warunek formalny do wniesienia skargi. W konsekwencji należało uznać, że skarga nie spełnia warunków jej dopuszczalności, a zatem podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.