II SA/Gl 1138/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodnicząca: Sędzia WSA Maria Taniewska- Banacka po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C. Z. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia środka odwoławczego w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym na skutek wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. UZASADNIENIE Pismem z dnia [...] r. C. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia środka odwoławczego w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. W skardze zawarto nadto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu uzasadniając go tym, iż cyt. "Izba Celna w K. wszczęła wobec skarżącego postępowanie egzekucyjne i wyegzekwowanie niesłusznie nałożonej na niego kary spowoduje niepowetowaną szkodę nie tylko w postaci pozbawienia go środków do życia, ale także obciążenia kosztami egzekucyjnymi". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) Sąd może wstrzymać na wniosek skarżącego wykonanie aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego do Sądu aktu jest zatem instytucją o charakterze wyjątkowym - odstępstwem od ogólnej wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. reguły, w myśl której wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Zważyć nadto należy, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które korzystają z przymiotu wykonalności. O ile bowiem każdy akt administracyjny wywołuje określone następstwa prawne, to nie każdy podlega wykonaniu, rozumianemu jako możliwość realizacji płynących z aktu uprawnień lub też konieczność podporządkowania się określonym w nim obowiązkom – por. uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2000 r., sygn. akt OPS 1/00 - ONSA z 2000 r. nr 4, poz. 134. Przedmiotem wstrzymania mogą być zatem jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do dobrowolnego lub przymusowego wykonania i wymagają wykonania (por. np. B. Dauter /w:/ B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, cyt. także w LEX – komentarz do art. 61 ustawy; Z. Kmieciak, glosa do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 r., SA/Rz 1382/96, OSP 1998, z. 3, poz. 54, t. 1; T. Woś /w:/ T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. Prawnicze LexiNexis 2005, s. 299;). Nie kwalifikują się natomiast do wykonania akty administracyjne odmowne, albowiem nie posiadają one przedmiotu wykonania. Zaskarżone postanowienie w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia środka odwoławczego w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym należy właśnie do takich aktów, dlatego nie kwalifikuje się ono do wykonania i w związku z tym instytucja wstrzymania wykonania nie może w stosunku do niego znaleźć zastosowania. Jego konsekwencją jest bowiem tylko i wyłącznie stwierdzenie braku możliwości merytorycznego badania decyzji pierwszoinstancyjnej pozostającej w obrocie prawnym. Takie rozstrzygnięcie nie nakłada na stronę żadnych obowiązków jak również nie kreuje dla niej żadnych uprawnień gdyż ma ono charakter jedynie proceduralny. Jednocześnie podkreślić należy, iż rozpoznając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, sąd nie dokonuje oceny zarzutów skargi. Ta bowiem kwestia będzie przedmiotem rozważania dopiero w trakcie merytorycznego rozpoznania skargi. Wobec powyższego, z braku ustawowych przesłanek, wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia należało oddalić w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a.