I SAB/Wa 131/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Przemysław Żmich po rozpoznaniu w dniu 2 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.K. na bezczynność Wojewody Mazowieckiego w przedmiocie rozpoznania wniosku złożonego w dniu [...] grudnia 2005 r. o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], zajętej pod drogę publiczną postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE J.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wojewody Mazowieckiego w przedmiocie rozpoznania wniosku złożonego w dniu [...] grudnia 2005 r. o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], zajętej pod drogę publiczną. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o odrzucenie skargi i wskazał, że skarżący wniósł skargę na bezczynność, bez uprzedniego wyczerpania trybu z art. 37 § 1 KPA. W piśmie z dnia 24 września 2007 r. skarżący wskazał, że nie składał do Ministra Budownictwa zażalenia na niezałatwienie sprawy przez Wojewodę Mazowieckiego, ponieważ nie został o tym uprawnieniu pouczony przez organ. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. Z akt sprawy wynika, iż J.K. nie wniósł na bezczynność Wojewody Mazowieckiego zażalenia do ministra właściwego do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej (obecnie jest to Minister Budownictwa), w trybie art. 37 KPA. Niewyczerpanie przez stronę - przed wniesieniem skargi sądowej - środka zaskarżenia (zażalenia na bezczynność organu) w postępowaniu administracyjnym skutkuje niedopuszczalnością skargi. Zgodnie bowiem z przepisami art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy bowiem rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W tej sytuacji podnoszony w sprawie fakt niepouczenia skarżącego przez organ o przysługującym mu uprawnieniu z art. 37 § 1 KPA nie mógł mieć znaczenia przy ocenie przez Sąd dopuszczalności skargi. Z tego względu Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia.