I C 138/19

<p>Sygn. akt I C 138/19</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 28 listopada 2019 r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Gdańsku I Wydział Cywilny</p> <p>w składzie:</p> <p>Przewodniczący Sędzia del. Michał Jank</p> <p>Protokolant sekr. sąd. Karolina Marcinkowska</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2019 r. w Gdańsku</p> <p>na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block"> (...) Bank SA</span> w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">A. S.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>I.  oddala powództwo;</p> <p>II.  obciąża powoda kosztami postępowania uznając je za uiszczone w całości..</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="underline"> <!-- -->S ąd ustalił następujący stan faktyczny:</span> </p> <p>W dniu 19 lipca 2017 r. <span class="anon-block">A. S.</span> zawarł z <span class="anon-block"> (...) Bank S.A.</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> umowę o kredyt konsolidacyjny nr <span class="anon-block"> (...)</span>, na mocy której Bank udzielił kredytobiorcy kredytu w wysokości 172.344,17 zł z przeznaczeniem na potrzeby konsumpcyjne kredytobiorcy oraz spłatę jego zobowiązań kredytowych wraz z kosztami kredytu, a kredytobiorca zobowiązał się do spłaty zobowiązania na rzecz powoda w 120 równych ratach kapitałowo – odsetkowych, płatnych nie później niż do 18- dnia każdego miesiąca na zasadach i warunkach określonych w umowie.</p> <p>Zgodnie z <span class="anon-block">(...)</span> umowy, oprocentowanie kredytu było liczone według stopy zmiennej i stanowiło sumę stawki referencyjnej WIBOR 3M i stałej marży w wysokości 8,26 punktów procentowych.</p> <p>Strony umówiły się, że wszelkie należności wynikające z zaciągniętego kredytu a niespłacone w terminie lub wysokości określonej w umowie stanowią zadłużenie przeterminowane, przy czym Bank był uprawniony do obciążenia kredytobiorcy odsetkami od zadłużenia przeterminowanego i innymi kosztami powstałymi w wyniku niewywiązania się kredytobiorcy z postanowień umowy, wskazanymi w <span class="anon-block">(...)</span> ust. <span class="anon-block">(...)</span> umowy.</p> <p>O powstaniu zadłużenia przeterminowanego Bank był zobowiązany poinformować kredytobiorcę oraz dłużników rzeczowych. Natomiast w przypadku nieuregulowania zadłużenia pomimo kierowanych monitów, Bank był uprawniony do wypowiedzenia umowy i po upływie okresu wypowiedzenia, w sytuacji dalszego występowania zadłużenia przeterminowanego, do wystąpienia na drogę sądową. Określono, że wypowiedzenie poprzedzone jest wezwaniem przewidzianym w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971400939" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe - Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 (art. 75 c)">art. 75c ustawy Prawo bankowe</a> tj. wezwaniem kredytobiorcy do dokonania spłaty zaległości w terminie 14 dni roboczych od daty otrzymania wezwania, w przypadku niedotrzymania przez pożyczkobiorcę warunków udzielenia pożyczki albo w razie utraty przez niego zdolności kredytowej. Bank miał prawo wypowiedzieć umowę w przypadku braku terminowej spłaty zobowiązania oraz w sytuacji odrzucenia złożonego przez kredytobiorcę wniosku o restrukturyzację zadłużenia.</p> <p> <em> <!-- -->Dow ód: umowa o kredyt konsolidacyjny nr <span class="anon-block"> (...)</span> k. 17-24, 49-52, odpis z KRS powoda k. 29-31, prognozowany harmonogram spłat k. 53, 98-99.</em> </p> <p>Pozwany początkowo dokonywał spłat należnych rat kredytu w umówionych terminach i wysokości. Ostatnia spłata miała miejsce w dniu 23 kwietnia 2018 r. i opiewała na kwotę 2.280 zł. Od tej chwili pozwany zaprzestał dokonywania spłat rat kredytu.</p> <p> <em> <!-- -->Dow ód: historia rachunku k. 103.</em> </p> <p>W związku z powyższym powód skierował do pozwanego ostateczne wezwanie do zapłaty z dnia 17 lipca 2018 r., w którym wezwał pozwanego do zapłaty wymagalnego zadłużenia, tj. kwoty 4.567,47 zł wraz z odsetkami w terminie 7 dni od otrzymania niniejszego wezwania. Jednocześnie powód poinformował, że brak uregulowania zadłużenia może skutkować wypowiedzeniem umowy z żądaniem natychmiastowej spłaty całości zobowiązania a w konsekwencji wszczęciem postępowania egzekucyjnego.</p> <p> <em> <!-- -->Dow ód: ostateczne wezwanie do zapłaty k. 100.</em> </p> <p>Wobec braku dokonania zapłaty, powód skierował do pozwanego pismo z dnia 20 sierpnia 2018 r. zatytułowane „warunkowe wypowiedzenie umowy”, w którym wezwał pozwanego do uregulowania zadłużenia w kwocie 6.872,74 zł wraz z odsetkami w terminie 14 dni roboczych od dnia otrzymania niniejszego pisma. Poinformował o możliwości złożenia w tym terminie wniosku o restrukturyzację zadłużenia.</p> <p>Poinformował, że w przypadku nieskorzystania z uprawnienia wynikającego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971400939" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe - Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 (art. 75 c)">art. 75c ustawy Prawo bankowe</a> przedmiotowe pismo traktować należy jako wypowiedzenie umowy z zachowaniem 30-dniowego okresu wypowiedzenia zastrzegając, że termin ten należy liczyć od dnia, w którym upłynął termin 14 dni roboczych licząc od daty doręczenia tego pisma.</p> <p>Jednocześnie przewidziano dla pozwanego możliwość doprowadzenia do kontynuacji stosunku umownego na dotychczasowych warunkach przy założeniu, że w okresie wypowiedzenia nastąpi spłata zadłużenia przeterminowanego. Wskazano, że w sytuacji braku spłaty przeterminowanego zadłużenia lub uregulowania go w niepełnej wysokości umowa zostanie rozwiązana wraz z upływem okresu wypowiedzenia a całość zobowiązania wynikającego z umowy stanie się wymagalna.</p> <p> <em> <!-- -->Dow ód: warunkowe wypowiedzenie umowy k. 101.</em> </p> <p>Pozwany nie uregulował należnego zobowiązania w terminie określonym w wypowiedzeniu, w związku z czym, pismem z dnia 30 października 2018 r. powód wezwał go do spłaty wymagalnego zadłużenia w kwocie 173.197,13 zł w terminie 7 dni od daty niniejszego pisma pod rygorem skierowania sprawy na drogę postępowania sądowego.</p> <p> <em> <!-- -->Dow ód: przedsądowe wezwanie do zapłaty k. 25.</em> </p> <p>Następnie w dniu 15 listopada 2018 r. powód wystawił wyciąg z ksiąg banku nr <span class="anon-block"> (...)</span>, z którego wynikało, że pozwany zobowiązany jest zapłacić powodowi kwotę 174.142,88 zł, w tym kwotę 164.387,17 zł z tytułu niespłaconego kapitału, wraz z dalszymi odsetkami za opóźnienie od dnia wystawienia wyciągu.</p> <p> <em> <!-- -->Dow ód: wyciąg z ksiąg bankowych k. 16. </em> </p> <p>Na mocy złożonego oświadczenia <span class="anon-block">A. Z.</span> przejął na siebie zobowiązania pozwanego, wynikające z zawartej między stronami umowy o kredyt konsolidacyjny nr <span class="anon-block"> (...)</span> w kwocie 172344,17 zł oraz z następujących tytułów:</p> <p>- <span class="anon-block">umowy pożyczki nr (...)</span>- <span class="anon-block">(...)</span> oraz umowy ramowej nr <span class="anon-block"> (...)</span> w kwocie 77.092,51 zł zawartej z <span class="anon-block"> (...) BANK S.A</span>;</p> <p>- umowy pożyczki powtórnej nr <span class="anon-block"> (...)</span> w kwocie 45.000 zł zawartej z <span class="anon-block"> (...) BANK S.A</span>;</p> <p>- umowy pożyczki gotówkowej nr <span class="anon-block"> (...)</span> w kwocie 47.687,50 zł zawartej z <span class="anon-block"> (...) Bank (...) S.A</span>;</p> <p>- umowy o kredyt konsolidacyjny gotówkowy nr <span class="anon-block"> (...)</span> w kwocie 119.846,22 zł zawartej z <span class="anon-block"> (...) Bank S.A.</span> </p> <p> <em> <!-- -->Dow ód: oświadczenie k. 75, umowy pożyczki wraz z załącznikami k. 54-74. </em> </p> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->S ąd zważył, co następuje:</span> </strong> </p> <p>Sąd ustalił powyższy stan faktyczny na podstawie zebranych i przeprowadzonych w sprawie dowodów, które poddano ocenie zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> Sąd dokonał oceny wiarygodności i mocy dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału.</p> <p>Dokonując powyższych ustaleń faktycznych Sąd oparł się na dowodach w postaci dokumentów znajdujących się w aktach sprawy. Prawdziwość dokumentów, z których przeprowadzono dowód, nie budziła uzasadnionych wątpliwości Sądu i nie była kwestionowana przez strony.</p> <p>W oparciu o dokumenty znajdujące się w aktach sprawy Sąd ustalił treść łączącej strony umowy i brak terminowego regulowania zobowiązania przez pozwanego.</p> <p>Zebrany w ten sposób materiał dowodowy dał spójny obraz rzeczywistego stanu niniejszej sprawy.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->W ocenie S ądu, powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. </span> </p> <p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971400939" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe - Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 (art. 69)">art. 69 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe</a> (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2187 ze zm., dalej jako <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971400939" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe - Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 ()">Prawo bankowe</a>), bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu.</p> <p>Natomiast art. 75c ust. 1 i 2 powyższej ustawy stanowi, iż jeżeli kredytobiorca opóźnia się ze spłatą zobowiązania z tytułu udzielonego kredytu, bank wzywa go do dokonania spłaty, wyznaczając termin nie krótszy niż 14 dni roboczych. W wezwaniu, o którym mowa w ust. 1, bank informuje kredytobiorcę o możliwości złożenia, w terminie 14 dni roboczych od dnia otrzymania wezwania, wniosku o restrukturyzację zadłużenia. Z kolei zgodnie z art. 75 ust. 1 i 2, w przypadku niedotrzymania przez kredytobiorcę warunków udzielenia kredytu albo w przypadku utraty przez kredytobiorcę zdolności kredytowej bank może obniżyć kwotę przyznanego kredytu albo wypowiedzieć umowę kredytu, o ile ustawa Prawo restrukturyzacyjne nie stanowi inaczej. Termin wypowiedzenia, o którym mowa w ust. 1, o ile strony nie określą w umowie dłuższego terminu, wynosi 30 dni, a w razie zagrożenia upadłością kredytobiorcy - 7 dni.</p> <p>Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż w dniu 21 lipca 2017 r. strony zawarły umowę o kredyt konsolidacyjny, na mocy której Bank udzielił kredytobiorcy kredytu w wysokości 172.344,17 zł a pozwany zobowiązał się do terminowej spłaty całkowitej kwoty 273279,25 zł. Początkowo pozwany dokonywał spłat kredytu zgodnie z harmonogramem, jednakże od maja 2018 r. zaniechał regulowania zobowiązania w jakiejkolwiek wysokości, co skutkowało wezwaniem pozwanego do zapłaty, a następnie skierowaniem do niego pisma zatytułowanego „warunkowe wypowiedzenie umowy”, po czym całość niespłaconego zadłużenia została przez powoda postawiona w stan natychmiastowej wymagalności.</p> <p>W treści złożonego sprzeciwu od nakazu zapłaty pozwany podniósł zarzut braku udowodnienia przez powoda wysokości oraz zasadności roszczenia wskazując na bezzasadność powództwa. Tym samym w istocie zakwestionował on skuteczność dokonanego przez powoda wypowiedzenia i zasadność postawienia w stan natychmiastowej wymagalności całości niespłaconej kwoty.</p> <p>W tym miejscu warto zaznaczyć, że zgodnie z jednolitym stanowiskiem orzecznictwa i doktryny prawniczej, ustalając stan faktyczny w jakimkolwiek postępowaniu, w którym istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia ma fakt dokonania czynności prawnej, organ stosujący prawo ma obowiązek ocenić ważność tej czynności bez względu na to, czy strony zgłaszały jakieś twierdzenia i wnioski w tej kwestii (o ile tylko zebrane w postępowaniu dowody na to pozwalają – art. 232 k.p.c.; zob. np. wyr. Sądu Najwyższego z dnia 25 czerwca 2015 r., III CSK 430/14, Legalis; P. Sobolewski [w:] Kodeks cywilny. Komentarz pod red. K. Osajdy, wyd. 2019).</p> <p>Przez wzgląd na powyższe, niniejszy Sąd musiał rozważyć skuteczność dokonanego przez powoda wypowiedzenia.</p> <p>Nie sposób odmówić słuszności twierdzeniu powoda, iż pozwany, zawierając z powodem umowę, zaakceptował jej warunki i zobowiązał się do ich przestrzegania a przede wszystkim do terminowej spłaty kredytu na rzecz powoda, co znajduje potwierdzenie także w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Na aprobatę zasługuje także wyrażane przez powoda twierdzenie, że pozwany dokonując częściowej spłaty zadłużenia miał świadomość istnienia zobowiązania względem powoda.</p> <p>W piśmie z dnia 20 sierpnia 2018 r. powód wypowiedział pozwanemu umowę. Wypowiedzenie zostało zatytułowane jako „warunkowe” a w jego treści zawarto możliwość doprowadzenia do kontynuacji stosunku kredytowego na dotychczasowych warunkach przy założeniu, iż nastąpi spłata istniejącego zadłużenia w pełnym zakresie. W treści pisma wezwano także powoda do spłaty bieżącego zadłużenia i poinformowano o możliwości złożenia wniosku o jego restrukturyzację.</p> <p>Na wstępie rozważań należy wskazać, że skorzystanie z prawa do wypowiedzenia kredytu przez bank powoduje, że po upływie terminu wypowiedzenia stosunek prawny kredytu ulega rozwiązaniu, a kredytobiorca ma obowiązek spłaty kredytu, wraz z odsetkami i innymi kosztami (w tym prowizją), w dniu rozwiązania umowy (upływu terminu wypowiedzenia), jeśli kredyt został mu już wypłacony. Jeśli kredytobiorca nie spłaci długu po upływie terminu wypowiedzenia, bank jest też uprawniony do dochodzenia roszczenia, w tym na drodze egzekucyjnej. Wypowiedzenie jest prawem kształtującym, które jest realizowane poprzez oświadczenie złożone drugiej stronie umowy (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 61)">art. 61 k.c.</a>). Z uwagi na szczególne skutki jakie ze sobą niesie, a które prowadzą do zerwania pomiędzy stronami węzła obligacyjnego, uznać należy, że zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 60)">art. 60 k.c.</a> zachowanie takie nie powinno pozostawiać żadnych wątpliwości co do prawidłowości jego złożenia. Przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 60)">art. 60 k.c.</a> o ile pozostawia swobodę w doborze zachowania wyrażającego wolę, to stawia wymóg tego, aby było ono zrozumiałe dla jego odbiorcy - innymi słowy, by ten mógł ustalić, jaki był sens tego oświadczenia. Za prawidłowe wypowiedzenie umowy nie może być uznane pismo, w którym powód stwierdza, że spłata zadłużenia w określonym terminie spowoduje ustanie skuteczności prawnej niniejszego wypowiedzenia. Takie oświadczenie banku nie daje jasności, bowiem nie sposób wywnioskować, w jaki sposób liczyć należy okres wypowiedzenia. Jasny i jednoznaczny w tym wypadku jest jedynie przekaz zawierający wezwanie kredytobiorcy do zapłaty oraz termin, w jakim obowiązany jest spełnić swoje świadczenie (tak Sąd Apelacyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 17 stycznia 2018 r., I ACa 682/17, Legalis nr 1781695). W powyższym orzeczeniu Sąd wskazał także, iż wypowiedzenie umowy powinno być złożone samodzielnie, po wyczerpaniu działań upominawczych i jednoznacznie sformułowane, natomiast skumulowanie wezwania do zapłaty z zastrzeżeniem wypowiedzenia umowy nie jest poprawne.</p> <p>Niniejszy Sąd w pełni podzielił powyższe rozważania i uznał, że należy przenieść je na grunt rozpoznawanej sprawy, gdyż znajdują one odpowiednie zastosowanie do umowy kredytu zawartej przez strony.</p> <p>Podkreślenia wymaga, iż od powoda, jako profesjonalisty, należało oczekiwać, aby podjęte działania upominawcze, były zgodne z dyspozycją <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971400939" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe - Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 (art. 75 c)">art. 75c Prawa bankowego</a> i tym samym poprzedzały właściwe wypowiedzenie umowy. Celem tego przepisu jest ułatwienie kredytobiorcom spłaty kredytu w przypadku pojawienia się przejściowych trudności, a tym samym uniknięcie najdotkliwszego skutku, jakim jest wypowiedzenie umowy i postawienie całej należności w stan natychmiastowej wymagalności. Połączenie natomiast w jednym piśmie wypowiedzenia i wskazania, że zapłata zaległości spowoduje ustanie skuteczności prawnej wypowiedzenia w istocie czyni iluzorycznym postępowanie upominawcze, a wypowiedzenie umowy niejednoznacznym. Z samej istoty upomnienia wynika, że stanowi ono rodzaj skarcenia, napomnienia, przypomnienia, lecz nie ukarania. Sekwencja oświadczeń powodowego Banku powinna być więc taka, że powód w pierwszej kolejności winien wezwać kredytobiorcę do zapłaty, z poinformowaniem o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację - a w przypadku upływu wyznaczonego mu terminu - złożyć oświadczenie o wypowiedzeniu umowy. Bank jest zobowiązany przy wezwaniu do zapłaty poinformować dłużnika o możliwości złożenia wniosku restrukturyzacyjnego, a dłużnik ma prawo złożyć taki wniosek w terminie 14 dni. (tak Sąd Apelacyjny w Szczecinie w wyżej wskazanym wyroku oraz Sąd Apelacyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 21 marca 2019 r., V ACa 609/18, Legalis nr 2000359).</p> <p>W rozpoznawanej sprawie powód wprawdzie przed wypowiedzeniem umowy pismem z dnia 17 lipca 2018 r. ostatecznie wezwał pozwanego do zapłaty, jednakże nie poinformował go o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację, która to informacja została udzielona dopiero w piśmie wypowiadającym umowę, przy czym powód nie wykazał, że przed wypowiedzeniem umowy kredytu udzielił pozwanemu takiej informacji. Powyższe uzasadnia twierdzenie, że przedłożone w niniejszej sprawie wypowiedzenie nie może być uznane za skuteczne.</p> <p>Warto również wskazać, że jednostronne oświadczenie woli wywierające z chwilą jego złożenia innej osobie wpływ na jej stosunki majątkowe nie powinno być dokonywane z zastrzeżeniem warunku, gdyż ochrona prawna interesów tej osoby wymaga, aby zakres skuteczności takiego oświadczenia był precyzyjnie oznaczony. Przez warunek - w ścisłym tego słowa znaczeniu, rozumie się zamieszczone w treści czynności prawnej zastrzeżenie, które uzależnia powstanie lub ustanie jej skutków od zdarzenia przyszłego i niepewnego (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 89)">art. 89 k.c.</a>). Zasadniczo warunek może być dodany do każdej czynności prawnej na zasadzie autonomii woli stron umowy, poza wyjątkami wynikającymi z ustawy bądź z właściwości czynności prawnej. Jednakże jednostronne oświadczenia woli wywierające z chwilą ich złożenia innej osobie wpływ na jej stosunki majątkowe z reguły nie powinny być dokonywane z zastrzeżeniem warunku. Ochrona prawna interesów tej osoby wymaga bowiem, aby zakres skuteczności takich oświadczeń był od razu oznaczony. Dotyczy to zwłaszcza wypowiedzenia, prowadzącego do zakończenia stosunku zobowiązaniowego o charakterze trwałym, gdyż druga strona powinna mieć od razu pewność co do swojej sytuacji prawnej. Za niedopuszczalnością zastrzeżenia warunku w wypowiadaniu umowy stoi zarówno doktryna, jak i orzecznictwo (m.in. wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 26 lipca 2017 r., I ACa 143/17, Legalis nr 1657996).</p> <p>Dokonane przez powoda wypowiedzenie odbyło się właśnie z zastrzeżeniem warunku i było kompilacją kilku innych elementów, w efekcie czego pozostawało ono niejasne dla odbiorcy. Za jasny i jednoznaczny może być uznany jedynie przekaz odnoszący się do wezwania do zapłaty, a także wskazujący termin, w jakim pozwany obowiązany jest spełnić swoje świadczenie. W przedmiotowym wypowiedzeniu powód połączył instytucję restrukturyzacji zadłużenia oraz wypowiedzenia umowy wskazując, że wypowiedzenie jest warunkowe, gdyż zależy od tego, czy zobowiązany skorzysta właśnie z możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację. Nie jest przy tym jasne, czy w sytuacji, w której powód wniosku o restrukturyzację by nie uwzględnił, wypowiedzenie umowy zawarte w tym piśmie odniosłoby skutek, a jeżeli tak to od jakiego momentu. W konsekwencji oświadczenie woli powoda dotknięte jest nieważnością (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 58;art. 58 § 1)">art. 58 § 1 k.c.</a>).</p> <p>W wyroku z dnia z dnia 24 marca 2010 r. (V CSK 296/09, Legalis nr 362232) Sąd Najwyższy stanął na stanowisku, w myśl którego, ocena skuteczności wypowiedzenia umowy kredytowej przez bank wymaga uwzględnienia postanowień umowy łączącej strony oraz regulacji zawartej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971400939" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe - Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 (art. 75)">art. 75 Prawa bankowego</a>.</p> <p>Analiza treści łączącej strony umowy wskazuje, że dokonane wypowiedzenie było także niezgodne z treścią § <span class="anon-block">(...)</span> ust. <span class="anon-block">(...)</span> zawartej umowy, stosownie do którego wypowiedzenie poprzedzone jest wezwaniem do zapłaty przewidzianym w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971400939" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe - Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 (art. 75 c)">art. 75c Prawa bankowego</a> tj. wezwaniem kredytobiorcy do dokonania spłaty zaległości w terminie 14 dni roboczych od daty otrzymania wezwania.</p> <p>Natomiast w ostatecznym wezwaniu do zapłaty z dnia 17 lipca 2018 r. powód zakreślił pozwanemu termin 7 dni od otrzymania niniejszego wezwania. Z powyższego wynika, iż powód nie dochował wskazanego w umowie trybu wypowiedzenia. Nadto w piśmie z dnia 17 lipca 2018 r. nie zawarto pouczenia o możliwości złożenia wniosku o restrukturyzację, co przewiduje <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971400939" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe - Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 (art. 75 c)">art. 75c Prawa bankowego</a>. Przedmiotowe pismo nie mogło więc być uznane za spełniające wymogi określone w <span class="anon-block">(...)</span> ust. <span class="anon-block">(...)</span>umowy.</p> <p>Wymogu określonego w tym zapisie umownym nie spełniało także warunkowe wypowiedzenie umowy z dnia 20 sierpnia 2018 r., skoro to pismo łączyło w sobie zarówno wezwanie do zapłaty, jak i wypowiedzenie umowy, podczas gdy <span class="anon-block">(...)</span> ust. <span class="anon-block">(...)</span> umowy wymagał, aby wypowiedzenie było <span class="underline"> <!-- --> poprzedzone </span>wezwaniem, o którym mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971400939" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe - Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 (art. 75 c)">art. 75c ustawy Prawo bankowe</a>. Taka redakcja umowy wymuszała wysłanie co najmniej dwóch pism do kredytobiorcy – wezwania do zapłaty w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971400939" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe - Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 (art. 75 c)">art. 75c Prawa bankowego</a>, a następnie wypowiedzenia umowy po upływie określonego terminu.</p> <p>W rezultacie, wbrew stanowisku powoda, brak było możliwości uznania, że złożone przez Bank oświadczenie woli odniosło skutek w postaci wypowiedzenia stosunku prawnego, a co za tym idzie, powstania wymagalności całości zadłużenia wynikającego z umowy. Z uwagi na powyższe, dokonane wypowiedzenie może być traktowane jedynie jako wezwanie do zapłaty. Wobec tego, całość zobowiązania nie została postawiona w stan natychmiastowej wymagalności, a więc powód nie mógł domagać się jej zapłaty w niniejszym postepowaniu.</p> <p>Na marginesie należy wskazać, że przedłożone przez pozwanego oświadczenie <span class="anon-block">A. Z.</span> w przedmiocie przejęcia zobowiązań pozwanego m.in. z tytułu przedmiotowej umowy kredytu zdaje się nie być skuteczne. Trzeba bowiem podkreślić, iż prawo wprawdzie dopuszcza możliwość przejęcia długu, tj. wstąpienia osoby trzeciej na miejsce dłużnika, który zostaje z długu zwolniony (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 519;art. 519 § 1)">art. 519 § 1 k.c.</a>). Jednakże z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 519;art. 519 § 2)">art. 519 § 2 k.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 522)">art. 522 k.c.</a> wynika, iż przejęcie długu może nastąpić jedynie w ściśle określonej prawem formie, a mianowicie w formie umowy na piśmie zawartej między wierzycielem a osobą trzecią za zgodą dłużnika albo przez umowę na piśmie zawartą między dłużnikiem a osobą trzecią za zgodą wierzyciela. Skoro przejęcie długu przez <span class="anon-block">A. Z.</span> nie nastąpiło w formie dwustronnej umowy, lecz w formie oświadczenia przejmującego dług, należy uznać, iż na jego mocy nie mogło nastąpić skuteczne przejęcie długu. Wobec powyższego, pozwany nie został zwolniony z długu.</p> <p>W konsekwencji, Sąd oddalił powództwo jako przedwczesne, czym orzeczono w punkcie I wyroku.</p> <p>W punkcie II wyroku Sąd obciążył powoda kosztami postępowania, uznając je za uiszczone w całości. Rozstrzygnięcie o kosztach procesu wydane zostało na podstawie przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1)">art. 98 § 1</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 108;art. 108 § 1)">art. 108 § 1 k.p.c.</a>, zgodnie z regułą odpowiedzialności za wynik postępowania, w myśl której koszty te ponosi strona przegrywająca sprawę.</p> <p> <em> <!-- -->S ędzia (del.) Michał Jank</em> </p> </div>