II SA/Wr 194/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon (spr.) Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 listopada 2020 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z/s we [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny odziaływania na środowisko oddala skargę w całości. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] października 2019 r. Prezydent [...] stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, planowanego przez Spółkę z o.o. [...] z siedzibą w [...], przedsięwzięcia polegającego na budowie parkingów podziemnych, terenowych miejsc postojowych (parkingów) i dojazdów, o powierzchni użytkowej powyżej 0,5 ha, wraz z towarzyszącą infrastrukturą - w ramach budowy budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami w parterze oraz budynku usługowo-mieszkalnego, z garażami podziemnymi, infrastrukturą techniczną zagospodarowaniem terenu, na działkach o nr.: [...],[...] i [...],[...], obręb [...], we [...], przy ul. [...]. Od decyzji z dnia [...] października 2019 r. odwołała się Spółka Akcyjna [...] z siedzibą we [...] (dalej jako Spółka Akcyjna) zarzucając naruszenie: - art. 74 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez "niewłaściwe ustalenie stron, w sposób określony w przedmiotowym przepisie" i pominięcie "właściciela nieruchomości na której będą realizowane prace budowlane i o którym organ wydający decyzję wspomina w treści wydanej decyzji na stronie 6/13", skutkujące wadą, o której mowa w art. 145 k.p.a.. W tym kontekście odwołująca się zacytowała ww. przepis, zgodnie z którym stroną postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie w wariancie zaproponowanym przez wnioskodawcę z zastrzeżeniem art. 81 ust. 1. Przez obszar ten rozumie się zaś przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obszar znajdujący się w odległości 100 metrów od granic tego terenu, działki, na których w wyniku realizacji, eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska, lub działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem. Spółka Akcyjna zauważyła, że takie brzmienie art. 74 ust. 3a ustawy obowiązuje od dnia 24 września 2019 r., jednak - w jej opinii - "wejście w życie nowelizacji z 24 września 2019 r. nakazuje ją uwzględniać w treści decyzji", a tym samym powinno nastąpić ustalenie stron zgodnie z brzmieniem aktualnej treści artykułu 74 ust. 3a u.o.o.ś - co jednak w sprawie nie nastąpiło". W konsekwencji, zdaniem odwołującej się, "pominięto obszar znajdujący się w odległości 100 m od terenu przedsięwzięcia oraz powstałe w sąsiedztwie wspólnoty mieszkaniowe"; - naruszenie art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy, poprzez pominięcie badania kumulacji emisji spalin w zakresie miejsc postojowych zarówno planowanej inwestycji, jak i inwestycji wskazanej na str. 6/13 decyzji. Zdaniem odwołującej się, organ pierwszej instancji powinien ,,uwzględnić przy dokonywanej analizie czy wniosek [...] sp. z o.o., nie skumuluje się z oddziaływaniem inwestycji realizowanej już na podstawie prawomocnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach znak: [...]", Tymczasem organ pierwszej instancji ,,nie zauważa konsekwencji wcześniejszej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach"; - naruszenie art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy, w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art, 107 § 3 k.p.a. mające istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia wyrażający się w oparciu wydanej decyzji w przeważającej części na analizie wpływu samego realizowania inwestycji na środowisko, a tym samym nie podjęcia przez organ analizy, wskazań i rozważań rzeczywistego wpływu na środowisko zrealizowanej inwestycji, w której przewidziano blisko 512 miejsc postojowych, co w konsekwencji może doprowadzić do istotnego oddziaływania na środowisko, w szczególności w kumulacji z inwestycjami realizowanymi już w sąsiedztwie, a tym samym nieuprawnione podjęcie decyzji o nie przeprowadzeniu postępowania oceny oddziaływania inwestycji na środowisko". Spółka Akcyjna wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Do treści odwołania ustosunkowała się Spółka z o.o. [...] (działająca przez pełnomocnika) podnosząc m.in., że w decyzji środowiskowej wydanej przez Prezydenta [...] na rzecz innej osoby prawnej w dniu [...] sierpnia 2018 r. (inwestycja, o której mowa na str. 6 zaskarżonej decyzji) stwierdzono: ,,Biorąc pod uwagę skalę i charakter inwestycji nie przewiduje się możliwości wystąpienia istotnego skumulowanego oddziaływania na poszczególne komponenty o charakterze ponadnormatywnym". Zdaniem Spółki z o.o. [...], skoro brak jest oddziaływania na teren nieruchomości sąsiednich przez przedsięwzięcie realizowane przez ww. inną osobę prawną, "to tym bardziej nie istnieje podstawa aby analizować kumulację oddziaływań, co do których ma wzajemnego wpływu". Nie można również - w opinii Spółki z o.o. [...] - ignorować faktu, że oba przedsięwzięcia mają bardzo zbliżony charakter, podobne przeznaczenie i wielkość. Skoro więc ,,inwestycja (...) nie będzie wywoływać skumulowanego działania na komponenty środowiska o charakterze ponadnormatywnym, nie można stwierdzić ażeby inwestycja [...] sp. z o.o. mogła wywołać skumulowane działanie w związku z uprzednio zrealizowaną inwestycją (...)." Spółka z o.o. [...] podnosi również, że w tym przypadku "występuje wyłącznie równoległe, niezależne wpływanie na środowisko". Samorządowe Kolegium Odwoławcze we [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Organ wskazał, iż planowane przez Spółkę z o.o. [...] przedsięwzięcie polegać ma na budowie parkingów podziemnych, terenowych miejsc postojowych (parkingów) i dojazdów o powierzchni użytkowej powyżej 0,5 ha wraz z towarzyszącą infrastrukturą – w ramach budowy budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami w parterze oraz budynku usługowo-mieszkalnego, wraz z garażami podziemnymi, infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu, planowanej na działkach nr [...], nr [...] i nr [...],[...], obręb [...] we [...], przy ul. [...]. Dodatkowo, przedsięwzięcie ma objąć przebudowę sieci ciepłowniczej w obrębie planowanego przedsięwzięcia (wykonanie nowego odcinka sieci 2xDN500 oraz przyłącza 2xDN250). W ocenie SKO prawidłowo organ pierwszej instancji zakwalifikował planowane przez Spółkę z o.o. [...] przedsięwzięcie do wskazanych w § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b) oraz § 3 ust. 1 pkt 34 rozporządzenia kwalifikacyjnego (garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, w tym na potrzeby planowanych, realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć, o których mowa w pkt. 50, 52-55 i 57, wraz z towarzyszącą infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a, instalacje do przesyłu pary wodnej lub ciepłej wody, z wyłączeniem osiedlowych sieci ciepłowniczych i przyłączy do budynków). Zdaniem Kolegium, wbrew odmiennej opinii odwołującej się Spółki Akcyjnej, analizowanie kumulowania się oddziaływań przedsięwzięcia Spółki z o.o. [...] oraz przedsięwzięcia realizowanego przez osobę prawną rozbudowującą "Osiedle [...]" nie było wymagane w świetle art. 63 ust. 1 pkt.1 lit. b) ustawy. Nie sposób bowiem nie zauważyć, że gdyby istniała hipotetyczna możliwość, iż - bardzo podobne do stanowiącego przedmiot niniejszego postępowania - przedsięwzięcie realizowane przez osobę prawną rozbudowującą "Osiedle [...]" oddziałuje w jakikolwiek sposób na środowisko poza granicami terenu, na którym jest realizowane, niewątpliwie Prezydent [...] nie stwierdzałby braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania takiego przedsięwzięcia na środowisko, lecz taką ocenę by przeprowadził. Decyzja stwierdzająca brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania, jak wspomniano, wydawana jest wyłącznie wówczas, gdy oddziaływanie przedsięwzięcia jest na tyle niewielkie i znane na podstawie przedkładanych przez inwestora podstawowych danych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, że nie ma potrzeby przeprowadzania dalszych badań w oparciu o raport o oddziaływaniu na środowisko. Skoro na podstawie podstawowych danych przedkładanych przez Spółkę z o.o. [...], których prawidłowości nie podważono w toku postępowania administracyjnego, można stwierdzić, że oddziaływanie planowanego przez nią przedsięwzięcia również jest niewielkie i ograniczone terytorialnie, a przy tym ,,naturalne" w tak dużym mieście, jakim jest [...], przyjmowanie założenia, że oddziaływania te mogą się w jakikolwiek sposób skumulować (,,nałożyć") pozbawione jest podstaw prawnych i faktycznych. Skoro dokumentacja zgromadzona w rozpatrywanej sprawie nie daje podstaw do stwierdzenia, że oddziaływanie inwestycji Spółki z o.o [...] przekracza granice nieruchomości, na których jest planowana, stwierdzenie, że może ono skumulować się ("nałożyć się") z oddziaływaniem inwestycji osoby prawnej rozbudowującej "Osiedle [...]" musiałoby przecież oprzeć się na założeniu, że oddziaływanie tego ostatniego przedsięwzięcia ma większy zakres terytorialny, niż przyjął Prezydent [...] w 2018 r. Organ pierwszej instancji, organy opiniujące, jak i Kolegium poddały Kartę Informacyjną Przedsięwzięcia, wraz z uzupełnieniami, szczegółowej analizie w zakresie wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Informacje te są - również w ocenie Kolegium - logiczne i spójne. Kolegium nie znalazło więc żadnych podstaw do podważenia ustaleń organu pierwszej instancji i organów opiniujących, że oddziaływanie planowanej przez Spółkę z o.o. [...] inwestycji jest na tyle zdiagnozowane i oczywiste, że nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W przypadku inwestycji lokalizowanej w centrum dużego miasta, na terenie, na którym powstaje od kilku lat wiele budynków wielorodzinnych (por. www. [...].pl), a w przypadku niemal tożsamych przedsięwzięć nie stwierdza się potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, domaganie się, aby w odniesieniu od Spółki z o.o. [...] taką procedurę przeprowadzić jest - zdaniem Kolegium - zbyt daleko idące. Powyższa decyzja została zaskarżona skargą przez [...] S.A. z siedzibą we [...], której to decyzji zarzucono: I. naruszenie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2018 poz. 2081 tj. z dnia 31 października 2018 r. - dalej zwana "u.o.o.ś.") tj.: - naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie tj. art. 63 ust.1 pkt 1 lit. b u.o.o.ś. wyrażające się w pominięciu przez oba organy administracyjne powiązań inwestycji objętej zaskarżoną decyzją z decyzjami sąsiadującymi, w tym zrealizowanymi (w sąsiedztwie istnieją już wspólnoty mieszkaniowe), w szczególności w zakresie kumulacji emisji spalin w zakresie realizowanych miejsc postojowych zarówno w planowanej inwestycji, jak i w inwestycji wskazanej na stronie 6/13 lit b decyzji organu I instancji, dla której wydano wcześniej decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach znak: [...] pod nazwą "Budowa czterech budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażem podziemnym, usługami w parterze, infrastrukturą w ramach rozbudowy Osiedla [...] planowanego do realizacji [...] we [...] na działkach [...],[...],[...] i [...][...]). Uzasadniając podniesiony zarzut oraz przedstawiając stanowisko zajęte w sprawie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do rozpoznania organowi administracyjnemu II instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o oddalenie skargi. W odpowiedzi na skargę wniesionej przez [...] sp. z o.o. uczestnik postępowania wniósł na podstawie art. 152 p.p.s.a. o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Należy rozpocząć od przypomnienia, że stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2019 r., poz. 2165) kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, j.t. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 dalej: p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, albo stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Dokonując w rozpoznawanej sprawie kontroli zaskarżonej decyzji z uwzględnieniem wskazanego wcześniej kryterium legalności Sąd uznał, że decyzja ta oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają obowiązującego porządku prawnego i jako takie nie powinny zostać wzruszone. W przedmiotowej sprawie poza sporem pozostaje, iż planowana inwestycja stanowi inwestycję, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2081), czyli przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W przepisach rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 71) przedmiotowa inwestycja wymieniona została w § 3 ust. 1 pkt 56 lit. b oraz § 3 ust. 1 pkt 34 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, w tym na potrzeby planowanych, realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć, o których mowa w pkt. 50, 52-55 i 57, wraz z towarzyszącą infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a, instalacje do przesyłu pary wodnej lub ciepłej wody, z wyłączeniem osiedlowych sieci ciepłowniczych i przyłączy do budynków. Inwestor zatem, przed wystąpieniem do właściwego organu z wnioskiem o wydanie jednej z decyzji wymienionych w art. 72 ust. 2 cytowanej ustawy, obowiązany był do wystąpienia do Prezydenta Miasta z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji wymienionego przedsięwzięcia. W trakcie postępowania organ ustalił, że w sprawie nie jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, z którym to ustaleniem nie zgadza się strona skarżąca. W tym zakresie należy podnieść, że stosownie do art. 59 ust. 1 pkt 2 cytowanej ustawy przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko jest fakultatywne, to znaczy przeprowadzone jest gdy obowiązek taki zostanie stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy. Przepis ten wskazuje, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla takiego przedsięwzięcia stwierdza w drodze postanowienia organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przy uwzględnieniu warunków wymienionych w tym przepisie oraz po uprzednim zasięgnięciu opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz państwowego inspektora sanitarnego (art. 64 st. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy). W przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przy czym charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 84 ust. 1 i ust. 2 ustawy). W przypadku gdy odstąpiono od konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach powinno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 cytowanej ustawy, uwzględnionych przy braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 85 ust. 2 pkt 2 ). W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji prawidłowo, na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy środowiskowej, zasięgnął opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we [...] (pismo z dnia [...] października 2019 r.), Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (pismo z dnia [...] października 2019r.) oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we [...], w których zgodnie stwierdzono brak konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Tym samym konsekwencją tychże ustaleń było wydanie przez organ w dniu [...] października 2019 r. decyzji o braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Wydając ją Prezydent [...] dokonał oceny, czy planowana inwestycja odpowiada wymogom art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej mając na uwadze kolejne wskazane tam kryteria, takie jak: rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia (pkt 1), usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska (pkt 2) oraz rodzaj i skalę możliwego oddziaływania w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w pkt 1 i pkt 2 oraz w art. 62 ust. 1 pkt 1 tej ustawy (pkt 3). W ocenie Sądu w powyższym zakresie organy obu instancji dokonały wyczerpującej i wszechstronnej analizy zgormadzonej w aktach sprawy dokumentacji. Oparły się w tym względzie na informacjach zawartych we wniosku, charakterystyce przedsięwzięcia oraz Karcie informacyjnej przedsięwzięcia. W szczególności ten ostatni dokument zawiera informacje niezbędne dla dokonania przedmiotowej oceny. Skoro zaś w sprawie nie został przedstawiony (przez stronę skarżącą) dokument odmiennie określający zakres oddziaływania inwestycji na środowisko, to właśnie ten dokument tj. Kartę informacyjną przedsięwzięcia należy uznać za dowód stanowiący podstawę ustaleń faktycznych w sprawie, tym bardziej że nie został on w toku postępowania skutecznie podważony. W oparciu o tak zgromadzony materiał dowodowy dokonano szczegółowej analizy rodzaju i charakterystyki przedsięwzięcia z uwzględnieniem aspektów wskazanych w art. 63 ust. 1 pkt 1 ustawy. Podkreślono przy tym, że prognozowane oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na środowisko na etapie eksploatacji zamyka się w obszarze terenu inwestycji. W jego bezpośrednim sąsiedztwie od strony południowej budowane jest przedsięwzięcie dla którego w dniu [...] sierpnia 2018 r. wydano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach znak: [...] (inwestycja pn. "Budowa czterech budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażem podziemnym, z usługami w parterze i infrastrukturą w ramach rozbudowy "Osiedla [...]" planowanego do realizacji przy ul. [...] na działkach nr [...],[...],[...], i [...][...] obręb [...]). Wnioskodawca nie przedstawił oddziaływania przedmiotowej i sąsiedniej inwestycji na etapie realizacji przedmiotowej inwestycji, z powodu odrębnych terminów realizacji (inwestycja realizowana jest w końcowej fazie budowy). Odprowadzenie mediów miejskich sieci będzie zapewnione, funkcjonowanie obiektów nie będzie wpływało ponadnormatywnie na tereny chronione akustycznie znajdujące sia planowanej inwestycji oraz sąsiedniej zabudowy. Dopuszczalne poziomy hałasu na terenach chronionych będą zachowane. Analiza emisji i występowania innych uciążliwości wykazała, iż etap realizacji inwestycji będzie wiązał się z emisją zanieczyszczeń gazowych pochodzących z układów wydechowych silników spalinowych maszyn i urządzeń używanych przy pracach budowlanych, a także z emisją zanieczyszczeń pyłowych powstających podczas prac ziemnych. Wskutek pracy sprzętu budowlanego powstawał będzie również hałas. Powyższe oddziaływania będą miały charakter krótkotrwały, odwracalny i ustąpią po zakończeniu planowanych prac, nie powodując trwałych zmian w środowisku. Prace ziemno-budowlane i transportowe, powodujące uciążliwy hałas, będą prowadzone wyłącznie w porze dnia. Zaplecze budowy będzie zorganizowane na terenie utwardzonym. Powstające odpady będą zbierane selektywnie i magazynowane w wydzielonym miejscu do czasu przekazania ich wyspecjalizowanym firmom. Podmioty zewnętrzne zajmujące się odbiorem odpadów będą posiadały stosowne zezwolenia do dalszego zagospodarowania odpadów. Masy ziemne wydobyte w trakcie robót budowlanych zostaną wykorzystane do potrzeb niwelacji terenu. Nadmiar mas ziemnych zostanie odebrany i zagospodarowany przez podmiot uprawniony do gospodarowania odpadami. W trakcie budowy istnieje potencjalne niebezpieczeństwo zanieczyszczenia gruntów substancjami ropopochodnymi pochodzącymi ze sprzętu budowlanego i środków transportu. Do likwidacji ewentualnych rozlewów olejów będą stosowane sorbenty. Na terenie planowanego przedsięwzięcia nie będą wykonywane naprawy sprzętu i maszyn. W uzasadnieniu decyzji organów obu instancji dokonano wyczerpującej analizy pozostałych kryteriów z art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej, odnoszących się do planowanego przedsięwzięcia. Wskutek dokonanej przez organy analizy ustalono więc, że planowane przedsięwzięcie nie stanowi ryzyka wystąpienia poważnej awarii lub katastrof naturalnych i budowlanych, przy uwzględnieniu zastosowanych technologii i użytych materiałów, w tym ryzyka związanego ze zmianą klimatu. Eksploatacja inwestycji nie będzie miała znaczącego wpływu na klimat, w szczególności z uwagi na rodzaj i niewielką skalę inwestycji. W ocenie Sądu stanowiący podstawę powyższych ustaleń materiał dowodowy został kompleksowo zgromadzony i rzetelnie oceniony. Organy posiłkując się stanowiskiem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, dokonały weryfikacji treści ich ocen oraz faktycznej analizy wszystkich odnoszących się do planowanej inwestycji kryteriów z art. 63 ust. 1 ustawy. W konsekwencji powyższego z przedstawionych powyżej względów decyzję należy uznać za zgodną z prawem. Wywiedzione w skardze zarzuty nie mogły skutkować odmienną oceną Sądu, gdyż Sąd nie podziela tych zarzutów. Wbrew stanowisku strony skarżącej nie doszło do naruszenia art. 63 ust 1 pkt 1 lit. b ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku wyrażające się w pominięciu przez oba organy administracyjne powiązań inwestycji objętej zaskarżoną decyzją z decyzjami sąsiadującymi, w tym zrealizowanymi (w sąsiedztwie istnieją już wspólnoty mieszkaniowe), w szczególności w zakresie kumulacji emisji spalin w zakresie realizowanych miejsc postojowych zarówno w planowanej inwestycji jak i w inwestycji wskazanej na stronie 6/13 lit b decyzji organu I instancji, dla której wydano wcześniej decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach znak: [...] pod nazwą "Budowa czterech budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażem podziemnym, usługami w parterze, infrastrukturą w ramach rozbudowy Osiedla [...] planowanego do realizacji [...] we [...] na działkach [...],[...],[...] i [...][...])". Właściwy w kwestii emisji hałasu oraz zanieczyszczeń środowiska Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, wydając negatywną ocenę co do potrzeby sporządzenia oceny oddziaływania, nie podzielił stanowiska wyrażanego przez stronę skarżącą w tej materii. Organ wskazał, że na etapie eksploatacji przedmiotowej inwestycji głównymi źródłami emisji hałasu oraz emisji zanieczyszczeń do powietrza atmosferycznego będą urządzenia wentylacyjne oraz ruch pojazdów osobowych mieszkańców. Projektowane obiekty będą zasilane z miejskiej sieci ciepłowniczej. Z przedłożonej dokumentacji wynika, ze funkcjonowanie planowanego przedsięwzięcia nie powinno powodować przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu określonych w środowisku ani nie będzie mieć negatywnego wpływu na stan jakości powietrza w rejonie inwestycji. Woda będzie dostarczana z miejskiej sieci wodociągowej. Ścieki bytowe odprowadzane będą do miejskiej sieci kanalizacji sanitarnej. Ścieki z odwodnienia garaży podziemnych będą kierowane do separatora substancji ropopochodnych i osadnika, a dalej do miejskiej sieci kanalizacji sanitarnej. Wody opadowe z terenu inwestycji będą odprowadzane do miejskiej sieci kanalizacji deszczowej. Funkcjonowanie inwestycji będzie wiązać się z powstawaniem odpadów. Będą one zbierane selektywnie i magazynowane w pojemnikach, a następnie przekazywane uprawnionym podmiotom do dalszego ich zagospodarowania. Lokalizacja, rodzaj i parametry planowanej inwestycji oraz jej odległość od granic Rzeczpospolitej Polskiej eliminują możliwość transgranicznego oddziaływania na środowisko. Za prawidłowe należy więc uznać stanowisko organu o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. W ocenie Sądu orzekające organy podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zebrały i rozpatrzyły w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy, dokonując oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego czemu dały wyraz w uzasadnieniach zaskarżonych rozstrzygnięć. Konkludując, uznać należy, iż w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy też innego naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie uchybienia uprawniają sąd administracyjny do wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwego aktu administracyjnego. Mając powyższe na względzie Sąd oddalił skargę na zasadzie art. 151 p.p.s.a..