II GZ 310/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 14 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. Sp. z o.o. z siedzibą w B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 czerwca 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 681/20 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia działalności banku postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym postanowieniem z dnia 15 czerwca 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 681/20 na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej zwanej: p.p.s.a.), odrzucił skargę A. Sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 15 stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia działalności banku. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd I instancji stwierdził, że pismem nadanym w placówce pocztowej w dniu 19 lutego 2020 r. skarżąca spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z 15 stycznia 2020 r. w przedmiocie zawieszenia działalności banku. Sąd podkreślił, że badanie dopuszczalności skargi polega m.in. na sprawdzeniu, czy skarga została wniesiona z zachowaniem terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. – to jest trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Od tego unormowania wprowadzane są odstępstwa w przepisach szczególnych, a wykładnia przepisów ustanawiających odstępstwa od reguł ustanowionych w Prawie o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odbywać się musi w relacji: zasada – wyjątek. Tego rodzaju odstępstwo wprowadzono w art. 11 ust. 6 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 795 ze zm.). Przepis ten bowiem obliguje do odpowiedniego stosowania przepisów ustawy procesowej. Sąd I instancji podkreślił, że zaskarżona w tej sprawie decyzja wydana została na podstawie powołanej ustawy. Zgodnie z treścią art. 103 ust. 1 tej ustawy decyzja podlega doręczeniu podmiotowi, wobec którego wszczęto przymusową restrukturyzację. Dla tego podmiotu, a ściślej - jego rady nadzorczej, termin na wniesienie skargi, zgodnie z art. 103 ust. 5 zdanie pierwsze tej ustawy wynosi 7 dni i liczony jest od dnia doręczenia uzasadnienia decyzji, sporządzanego odrębnie, w terminie 14 dni od doręczenia decyzji (art. 103 ust. 3 tej ustawy). Na mocy art. 107 ust. 3 powołanej ustawy przepisy art. 103-106 tej ustawy stosuje się odpowiednio do decyzji w sprawach, o których mowa m.in. w art. 11 ust. 4 pkt 8, tj. dotyczących zawieszenia działalności banku w restrukturyzacji (art. 155 ust. 1 tej ustawy), a zatem zaskarżonej decyzji. Poza radą nadzorczą poddanego restrukturyzacji banku, skargę do sądu administracyjnego może wnieść każdy, kto ma w tym interes prawny. Prawo to wynika, nie tylko z zasady ustanowionej w art. 50 § 1 p.p.s.a., ale należy do istoty sądowej kontroli administracji stanowiącej element demokratycznego państwa. Zdaniem Sądu, za superfluum należy traktować unormowanie zawarte w art. 103 ust. 5 zdanie drugie ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji, który stwarza możliwość zaskarżenia decyzji o restrukturyzacji dla "każdego, kogo interes prawny został naruszony decyzją". W tym przypadku ustawodawca zrezygnował z uregulowania terminu do wniesienia skargi, czy choćby tylko wskazania momentu, od którego należy liczyć termin, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. Zdaniem Sądu, siedmiodniowy termin wiąże bowiem jedynie podmiot objęty restrukturyzacją. Sąd I instancji stwierdził, że w zakresie obliczania tego terminu należy odwołać się do reguł ogólnych, wynikających z przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020, poz. 256, zwanej dalej: k.p.a.), stosowanych w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją subsydiarnie i odpowiednio, stosownie do treści art. 11 ust. 5 ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji. Decyzja o zawieszeniu działalności banku podlega bowiem - poza doręczeniem bezpośrednim bankowi podlegającemu restrukturyzacji - ogłoszeniu na stronie internetowej Bankowego Funduszu Gwarancyjnego, zgodnie z treścią art. 109 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Przepis ten wprowadza dodatkową, poza ustanowionymi w art. 14 § 2 k.p.a. przesłankami, podstawę ogłoszenia decyzji. Sąd podkreślił, że przepis art. 11 ust. 5 ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji wyłącza stosowanie art. 49 k.p.a., a poprzez klauzulę stosowania odpowiedniego także stosowanie art. 49a k.p.a. W odniesieniu do decyzji o wszczęciu restrukturyzacji obowiązuje autonomiczny tryb ich ogłaszania. W konkluzji Sąd I instancji stwierdził, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi określony w art. 53 § 1 p.p.s.a. dla pozostałych podmiotów, poza radą nadzorczą banku, liczyć należy od tego właśnie ogłoszenia. W tej sprawie nastąpiło to 17 stycznia 2020 r., tego dnia bowiem zaskarżona decyzja z 15 stycznia 2020 r. ukazała się na stronie internetowej Bankowego Funduszu Gwarancyjnego. Ostatnim dniem terminu do wniesienia skargi był więc 17 lutego 2020 r. Skarga złożona w dniu 19 lutego 2020 r., czyli z uchybieniem terminu, podlegała więc odrzuceniu. W zażaleniu skarżąca zaskarżyła powyższe postanowienie w całości wnosząc o jego uchylenie w całości, zasądzenie kosztów postępowania oraz dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów, wskazanych w uzasadnieniu zażalenia. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest: 1) art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie i odrzucenie skargi, podczas gdy skarżąca nie uchybiła terminowi do wniesienia skargi, a skarga została wniesiona w ustawowym 30-dniowvm terminie do wniesienia skargi; 2) art. 58 § 1 pkt 2 w z art. 53 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 107 w zw. z art. 103 ust. 5 zd. 2 w zw. z art. 155 ustawy o bankowym funduszu gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji poprzez przyjęcie, iż termin na wniesienie skargi jest liczony od dnia 17 stycznia 2020 r., tj. od daty publikacji informacji prasowej na stronie internetowej Bankowego Funduszu Gwarancyjnego, podczas gdy treść decyzji Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 15 stycznia 2020 r. w przedmiocie zawieszenia działalności [...] nr [...] wraz z uzasadnieniem została doręczona spółce, zatem 30-dniowy termin na wniesienie skargi powinien rozpocząć bieg z dniem doręczenia treści decyzji z uzasadnieniem. Z ostrożności, w przypadku nie podzielenia ww. zarzutów skarżąca zarzuciła także naruszenie: 3) art. 58 § 1 pkt 2 w z art. 53 § 1 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, iż termin na wniesienie skargi jest liczony od dnia 17 stycznia 2020 r., tj. od daty publikacji informacji prasowej na stronie internetowej Bankowego Funduszu Gwarancyjnego, podczas gdy treść decyzji Bankowego Funduszu Gwarancyjnego z dnia 15 stycznia 2020 r. w przedmiocie zawieszenia działalności [...] nr [...] została udostępniona na stronie internetowej BFG dopiero dnia 5 lutego 2020 r., zatem 30-dniowe termin na wniesienie skargi upłynął z dniem 5 marca 2020 r., nie zaś z dniem 17 lutego 2020 r.; 4) art. 107 w zw. z art. 103 ust. 5 zd. 2 w zw. z art. 155 ustawy o bankowym funduszu gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji w zw. z art. 53 § 1 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, iż 30-dniowy termin jest liczony od dnia opublikowania informacji na stronie internetowej Bankowego Funduszu Gwarancyjnego, podczas gdy literalne brzmienie art. 103 ust. 5 ustawy o bankowym funduszu gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji reguluje, iż termin na wniesienie skargi powinien być liczony od daty doręczenia uzasadnienia Radzie Nadzorczej, tj. od dnia 31 stycznia 2020 r.; 5) art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o bankowym funduszu gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji poprzez błędne przyjęcie, iż Bankowy Fundusz Gwarancyjny opublikował decyzję o zawieszeniu działalności [...] dnia 17 stycznia 2020 r., podczas gdy dnia 17 stycznia 2020 r. opublikowano jedynie informację prasową o zawieszeniu działalności Banku, nie zaś merytoryczne rozstrzygnięcie w postaci decyzji o zawieszeniu działalności, będącej przedmiotem zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W odpowiedzi na zażalenie Bankowy Fundusz Gwarancyjny wniósł o jego oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w odpowiedzi na skargę. Uczestnicy postępowania nie skorzystali z prawa wniesienia odpowiedzi na zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Przeprowadzona w granicach zarzutów zażalenia kontrola zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia Sądu I instancji wydanego na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie uzasadnia twierdzenia, że postanowienie to wydane zostało z naruszeniem prawa dającym podstawę do jego uchylenia. Sąd I instancji zasadnie bowiem stwierdził, że skarga A. sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego w przedmiocie zawieszenia działalności banku podlegała odrzuceniu z tego powodu, że została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia. Zasadnie odrzucając skargę spółki na wymienioną decyzję z tego powodu, że została ona wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia, Sąd I instancji przyjął, że to przepisy art. 58 § 1 pkt 2 w związku z art. 53 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 11 ust. 5 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji stanowią źródło rekonstruowania terminu, w którym dochodzi do aktualizacji uprawnienia do zaskarżenia skargą do sądu administracyjnego wskazanej decyzji, a tym samym, że ustanawiają one przesłanki oceny skuteczności realizacji z tego uprawnienia. Jakkolwiek w odniesieniu do tej kwestii stanowisko Sądu I instancji należy uznać za nieprawidłowe, o czym mowa dalej – co nie pozostaje również bez wpływu na ocenę odnośnie do braku zasadności zarzutów zażalenia, albowiem i one zostały oparte na założeniu tożsamym z tym, które legło u podstaw zaskarżonego postanowienia, a stawiana na gruncie tych zarzutów kwestia sporna dotyczy daty, w której miałby rozpocząć swój bieg (30 dniowy) termin do wniesienia skargi na decyzję Bankowego Funduszu Gwarancyjnego w przedmiocie zawieszenia działalności banku – to jednak zważywszy na datę wniesienia przez spółkę skargi na wymienioną decyzję, w rozpatrywanej sprawie nie mogło zapaść inne orzeczenie, niż tylko postanowienie o odrzuceniu tej skargi z powodu wniesienia jej po upływie terminu. To zaś oznacza, gdy uwzględnić wszystkie konsekwencje wynikające z art. 184 in fine w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., że mimo błędnego uzasadnienia zaskarżone postanowienie odpowiada prawu (por. w tej mierze np. wyroki NSA z dnia: 13 października 2009 r., sygn. akt I FSK 657/08; 19 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 852/12; 11 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 1334/13; 9 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 682/15). Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, to bowiem nie art. 58 § 1 pkt 2 w związku z art. 53 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 11 ust. 5 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji powinien był stanowić prawną podstawę odrzucenia skargi spółki na wymienioną decyzję, lecz art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 103 ust. 5 przywołanej ustawy. Odnosząc się do tej kwestii za uzasadnione trzeba uznać stanowisko, że ocena zakresu oraz konsekwencji odesłania, o którym mowa w art. 11 ust. 6 ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji – a przepis ten stanowi, iż do postępowania w sprawie skarg na decyzje, o których mowa w ust. 4, w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), z wyłączeniem art. 61 § 2 i 3 tej ustawy – nie może abstrahować nie dość, że od szczególnego przedmiotu, to zwłaszcza od celów tej ustawy, o których – podobnie jak i o intencjach samego ustawodawcy w tym zakresie – w pełni zasadnie należy wnioskować na podstawie uzasadnienia do jej projektu (por. druk nr 215 Sejmu VIII Kadencji, w szczególności s. 1, s. 84 – 89). Uwzględniając złożony charakter materii regulowanej wymienioną ustawą należy uznać, że cele te determinowały treść szczególnego rodzaju rozwiązań prawnych służących ich realizacji, a przyjętych zarówno w odniesieniu do postępowań w sprawach wydania decyzji, o których mowa w art. 11 ust. 4 tej ustawy, w tym decyzji w sprawie wszczęcia przymusowej restrukturyzacji, jak i – co trzeba podkreślić – w odniesieniu do spraw ze skarg na te decyzje, co w analizowanym przypadku znalazło swoje odzwierciedlenie w treści przepisów art. 103 – 107 przywołanej ustawy. Uwzględniając powyższe, za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że przywołana regulacja prawna ma charakter szczególny w relacji do unormowań zawartych w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podzielając trafność stanowiska Sądu I instancji odnośnie do potrzeby ścisłej wykładni przepisów prawa ustanawiających wyjątek od zasady, a także odnośnie do rozumienia pojęcia "odpowiedniości stosowania prawa", należy jednak zakwestionować sposób, w jaki stanowisko to zostało wykorzystane dla potrzeb rozstrzygnięcia rozpatrywanej sprawy. Jeżeli bowiem, z art. 11 ust. 6 ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji wynika, że do postępowania w sprawie skarg na decyzje, o których w nim mowa, (tylko) w zakresie (inaczej lub w ogóle) nieuregulowanym tą ustawą stosuje się odpowiednio przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że szczególne w relacji do p.p.s.a. zasady zaskarżania decyzji do sądu administracyjnego zostały ustanowione w art. 103 przywołanej ustawy, a o ich szczególnym charakterze wnioskować należy na tej podstawie, że zgodnie z ust. 5 art. 103, od decyzji o której w nim mowa "[...] rada nadzorcza podmiotu w restrukturyzacji może wnieść skargę do sądu administracyjnego, w terminie 7 dni od dnia doręczenia uzasadnienia decyzji temu podmiotowi. Uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest również każdy, kogo interes prawny został naruszony decyzją." Jeżeli tak, to za równie uzasadniony należy uznać wniosek, że wskazana regulacja szczególna – gdy chodzi o określony nią termin – musi mieć siłą rzeczy zastosowanie w równym i takim samym stopniu do każdego spośród wymienionych w niej podmiotów legitymowanych do wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego. Zwłaszcza, że celem ustawodawcy, motywowanym potrzebą zapewnienia przyspieszenia weryfikacji prawidłowości decyzji przez sąd administracyjny, było skrócenie terminu wniesienia skargi do sądu administracyjnego (por. druk nr 215 Sejmu VIII Kadencji s. 88). Ponadto, nie można tracić z pola widzenia tego, że konwencja językowa, którą na gruncie ust. 5 art. 103 operuje ustawodawca, uzasadnia twierdzenie o istnieniu ścisłego treściowego oraz funkcjonalnego związku między zdaniem pierwszym i zdaniem drugim tego przepisu, co według Naczelnego Sądu Administracyjnego oznacza, że rekonstrukcja treści oraz sensu wypowiedzi normatywnej zawartej w zdaniu drugim przywołanego przepisu prawa nie może pomijać konsekwencji wynikających z treści zdania pierwszego, albowiem w zakresie odnoszącym się do istoty omawianej kwestii, a mianowicie terminu do wniesienia skargi, funkcja tego zdania ma zasadnicze i wiodące znaczenie. Wyraża się ona w swoistego rodzaju wprowadzeniu do zdania drugiego, co czyni tym samym zadość potrzebie zachowania syntetyczności przekazu, który w zakresie odnoszącym się do biegu 7 dniowego terminu do wniesienia skargi (również) przez każdego, kogo interes prawny został naruszony decyzją, jest dopełniany o treść wypowiedzi zawartej w art. 109 ust. 1 pkt 1 przywołanej ustawy, z którego z kolei wynika, że Fundusz niezwłocznie ogłasza na swojej stronie internetowej decyzję o wszczęciu przymusowej restrukturyzacji oraz wydane w przymusowej restrukturyzacji decyzje, o których mowa w art. 11 ust. 4 pkt 2, 4-8, 11, 12 i 17-26, lub informację o przyczynach i skutkach wydania tych decyzji, w szczególności dla klientów indywidualnych. W świetle przedstawionych argumentów, według Naczelnego Sądu Administracyjnego za uzasadniony trzeba więc uznać wniosek, że art. 103 ust. 5 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. ustanawia wymóg zachowania 7 dniowego terminu do zaskarżenia decyzji, o której w nim mowa, tak dla strony postępowania będącej adresatem tej decyzji, jak i dla podmiotu którego interes prawny miał doznać uszczerbku w związku z jej wydaniem. Przy tym, za nie mniej istotne z punktu widzenia przedstawionego podejścia należałoby uznać także to, że nie ma jednocześnie żadnych przekonujących i racjonalnych powodów – w tym zwłaszcza motywowanych względami aksjologicznymi – które można byłoby skutecznie przeciwstawić potrzebie zachowania jednolitego wzorca zachowania (korzystania z uprawnienia do zaskarżenia decyzji), o którym mowa powyżej, oraz w świetle których za uzasadnione można byłoby, czy też wręcz należałoby uznać różnicowanie sytuacji prawnej wymienionych podmiotów w zakresie odnoszącym się do warunków korzystania przez nie z prawa do sądu, co miałoby się odnosić do terminu, w którym mogłyby one inicjować sądowoadministracyjną kontrolę legalności tej samej decyzji, a mianowicie decyzji podejmowanej w sprawie wszczęcia przymusowej restrukturyzacji. Z przedstawionych powodów, stanowisko Sądu I instancji nie mogło być więc uznane za prawidłowe, co nie oznacza jednocześnie – o czym mowa była na wstępie – że zaskarżone postanowienie nie odpowiada prawu. W ich świetle, za niezasadne należało również uznać zarzuty zażalenia. Zwłaszcza, gdy niezależnie od dotychczas przedstawionych argumentów, w odpowiedzi na racje prezentowane w uzasadnieniu tych zarzutów podnieść, że jeżeli na gruncie art. 109 ust. 1 pkt 1 przywołanej ustawy ustawodawca operuje spójnikiem międzyzdaniowym (funktorem) "lub", to za oczywiste trzeba uznać, że z punktu widzenia prawdziwości tego rodzaju wypowiedzi znaczenie ma to, aby przynajmniej jedno zdanie składowe było prawdziwe, co w konsekwencji nie pozostaje bez wpływu na wniosek, że bieg 7 dniowego terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję taką, jak w rozpatrywanej sprawie, rozpoczyna się wraz z ogłoszeniem tej decyzji lub wraz z ogłoszeniem informacji o przyczynach i skutkach jej wydania na stronie internetowej Funduszu. Innymi słowy, to ogłoszenie we wskazany powyżej sposób (tylko) wymienionej decyzji lub (tylko) informacji o przyczynach i skutkach jej wydania, należy uznać za czynność konwencjonalną z tym towarzyszącym jej skutkiem prawnym, którym jest rozpoczęcie biegu 7 dniowego terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na wskazaną decyzję przez podmiot, którego interes prawny miałby doznać uszczerbku w związku z jej wydaniem. Taki zaś skutek prawny – wbrew stanowisku skarżącej spółki – nie towarzyszy okoliczności, na którą powołuje się spółka, a mianowicie okoliczności doręczenia jej zaskarżonej decyzji. Gdyby bowiem miało być inaczej, to jest tak jak twierdzi spółka, to za uzasadnione należałoby uznać oczekiwanie, aby okoliczność tego rodzaju została uznana przez ustawodawcę za mającą prawne znaczenie dla oceny odnośnie do zaktualizowania się przesłanki rozpoczęcia biegu 7 dniowego terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego przez podmiot, o którym mowa w art. 103 ust. 5 zdanie drugie przywołanej ustawy. Z ustawy tej jednak nic takiego nie wynika, a przyjęte na jej gruncie rozwiązania – jak należałoby przyjąć w świetle wszystkich dotychczas przedstawionych argumentów – uzasadniają stanowisko, że 7 dniowy termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję, o której mowa w art. 103 ust. 5 w związku z art. 109 ust. 1 pkt 1 przywołanej ustawy, przez podmiot, którego interes prawny miałby doznać uszczerbku w związku z jej wydaniem, rozpoczyna swój bieg wraz z ogłoszeniem tej decyzji lub informacji o przyczynach i skutkach jej wydania na stronie internetowej Funduszu. Przedstawione argumenty sprzeciwiają się również tezie, aby to sytuacja opisana w zdaniu pierwszym art. 103 ust. 5 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. miała mieć miarodajne znaczenie dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego przez podmiot, o którym mowa w zdaniu drugim tego przepisu prawa. Przede wszystkim dlatego, że pozostając w ścisłym treściowym oraz funkcjonalnym związku z ust. 1 – 4 art. 103, treść normatywna zdania pierwszego art. 103 ust. 5 tej ustawy jest wprost adresowana do strony postępowania, o której mowa w tym przepisie prawa, a takiego statusu w tym postępowaniu – ponad wszelką wątpliwość – nie posiada podmiot, którego interes prawny miałby doznać uszczerbku w związku z wydaniem decyzji, o której mowa na gruncie wymienionej regulacji prawnej. Uwzględniając powyższe, za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że jeżeli w rozpatrywanej sprawie ogłoszenie, o którym mowa powyżej nastąpiło w dniu 17 stycznia 2020 r., to wniesiona przez skarżącą spółkę w dniu 19 lutego 2020 r. skarga na wymienioną decyzję nie mogła być oceniona inaczej, jak tylko, jako skarga wniesiona z uchybieniem terminu do jej wniesienia, a w żadnym stopniu, ani też zakresie oceny tej nie podważa stanowisko skarżącej spółki o ogłoszeniu zaskarżonej w dniu 5 lutego 2020 r., o czym w pełni zasadnie należałoby wnioskować na podstawie dotychczas przedstawionych argumentów w relacji do daty wniesienia skargi na tą decyzję, jak i na podstawie argumentacji prezentowanej w odpowiedzi organu na zażalenie (por. s. 5) Jednocześnie – co również trzeba podnieść odnosząc się do argumentacji prezentowanej w uzasadnieniu zażalenia – nie ma podstaw, aby twierdzić, że rozwiązania prawne przyjęte na gruncie ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. w zakresie odnoszącym się do terminu wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję w przedmiocie zawieszenia działalności banku z uwagi na to, że jest to termin 7 dniowy, którego bieg – w odniesieniu do podmiotu, którego interes prawny miałby doznać uszczerbku w związku z jej wydaniem – rozpoczyna się wraz z ogłoszeniem tej decyzji lub informacji o przyczynach i skutkach jej wydania na stronie internetowej Funduszu, są rozwiązaniami prawnymi, które uniemożliwiając wskazanemu podmiotowi wniesienie poprawnej pod względem formalnym skargi do sądu administracyjnego, tym samym uniemożliwiają zainicjowanie efektywnej kontroli zgodności z prawem tej decyzji (por. s. 4 – 5 uzasadnienia zażalenia). Według Naczelnego Sądu Administracyjnego tak nie jest, zważywszy na to, że skarga do sądu administracyjnego – co do zasady – jest odformalizowanym środkiem prawnym służącym kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, a w wywołanym tą skargą postępowaniu przed sądem administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności, której konsekwencją – jak z kolei jasno i wyraźnie wynika to z art. 134 § 1 p.p.s.a. – jest to, że sąd ten zobowiązany jest rozstrzygać w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną – z zastrzeżeniem art. 57a, który nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. W świetle przywołanej regulacji prawnej, niezwiązanie granicami skargi oznacza, że sąd administracyjny ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze, a nie jest jednocześnie przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, przytoczonymi argumentami, a także zgłoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010/1, poz. 1). W związku z powyższym, uwzględniając konsekwencje wynikające z art.184 in fine w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji postanowienia.