I OZ 1148/09

SENTENCJA Dnia 22 grudnia 2009 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2009 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2009 roku sygn. akt II SAB/Wa 129/09 o oddaleniu wniosku o wyłączenie sędziów Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S.P. i innych na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w zakresie doręczenia decyzji o wyznaczeniu na stanowisko służbowe postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 28 października 2009 r. oddalił wniosek M.B. o wyłączenie sędziów Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w osobach: Stanisława Marka Pietrasa, Jacka Fronczyka, Iwony Dąbrowskiej, Bronisława Szydło, Janusza Walawskiego, Eugeniusza Wasilewskiego, Adama Lipińskiego, Andrzeja Kołodzieja, Jarosława Trelki, Anny Mierzejewskiej, Przemysława Szustakiewicza, Ewy Grochowskiej-Jung, Joanny Kube, Ewy Kwiecińskiej, Ewy Pisuli-Dąbrowskiej, Sławomira Antoniuka, Marii Werpachowskiej od orzekania w sprawie ze skargi M.B. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w zakresie doręczenia decyzji o wyznaczeniu na stanowisko służbowe. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w skardze z dnia 27 lipca 2009 r. skarżący M.B. zawarł wniosek o wyłączenie sędziów Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, orzekających w wymienionych z sygnatur sprawach, od rozpatrywania niniejszej skargi. Jako podstawę swojego żądania wskazał całkowitą utratę zaufania do tychże sędziów. Skarżący wyjaśnił mianowicie, że inicjowane przez niego postępowania sądowe, w których kontroli Sądu poddano m. in. rozkaz w sprawie zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej, prowadzone były nierzetelnie, a skarżący był dyskryminowany. Pismem z 8 września 2009 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez wskazanie z imienia i nazwiska sędziów, o których wyłączenie wnioskuje. W odpowiedzi skarżący w piśmie z 20 września 2009 r. wyjaśnił, że domaga się wyłączenia sędziów Stanisława Marka Pietrasa, Jacka Fronczyka, Iwony Dąbrowskiej, Bronisława Szydło, Janusza Walawskiego, Eugeniusza Wasilewskiego, Adama Lipińskiego, Andrzeja Kołodzieja, Jarosława Trelki, Anny Mierzejewskiej, Przemysława Szustakiewicza, Ewy Grochowskiej-Jung, Joanny Kube, Ewy Kwiecińskiej, Ewy Pisuli-Dąbrowskiej, Sławomira Antoniuka, Marii Werpachowskiej. Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, że: 1) sędzia Stanisław Marek Pietras sprzeniewierzył się wielokrotnie zasadom i normom prawnym, matacząc ukrywał bezczynność i działalność przestępczą wojskowych funkcjonariuszy publicznych i Ministra Obrony Narodowej, przez co działał na szkodę skarżącego. 2) sędzia Bronisław Szydło podpisał niezgodny z prawem - zdaniem skarżącego - wyrok w sprawie II SA/Wa 945/06, chroniąc tym samym Ministra Obrony Narodowej przed obowiązkiem wypłaty należności rekonwersyjnych wraz z odsetkami. Dodatkowo potwierdził nieprawdę w sprawie II SA/Wa 120/07, a zatem powinien ulec wyłączeniu na podstawie art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.". 3) sędziowie Jacek Fronczyk i Iwona Dąbrowska potwierdzili nieprawdę w sprawie II SA/Wa 120/07, a zatem powinni ulec wyłączeniu na podstawie art. 19 p.p.s.a. 4) sędziowie Janusz Walawski, Eugeniusz Wasilewski, Adam Lipiński potwierdzili nieprawdę w sprawie II SA/Wa 159/07. Podstawą ich wyłączenia jest art. 18 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Ponadto sędzia Eugeniusz Wasilewski potwierdził nieprawdę w sprawie II SA/Wa 1736/08. 5) sędziowie Andrzej Kołodziej, Jarosław Trelka matacząc chronili Ministra Obrony Narodowej przed obowiązkiem wypłaty należności rekonwersyjnych wraz z odsetkami, a zatem ich wyłączenie powinno nastąpić na podstawie art. 19 p.p.s.a. Dodatkowo sędzia Jarosław Trelka - orzekając jako asesor wbrew orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego - potwierdził nieprawdę w sprawie II SAB/Wa 31/06, sprzeniewierzył się zasadom i normom prawnym. Z kolei sędzia Andrzej Kołodziej odmówił wydania z akt sprawy II SA/Wa 1153/05 żądanych dokumentów, a nadto potwierdził nieprawdę w sprawie II SA/Wa 1736/08. 6) podstawą wyłączenia sędziów Anny Mierzejewskiej, Przemysława Szustakiewicza jest art. 19 p.p.s.a. 7) sędzia Ewa Grochowska-Jung oddalając skargę w sprawie II SA/Wa 120/08 dopuściła się matactw oraz ukrycia przestępczych działań MON na szkodę Skarżącego, a nadto w sprawie II SA/Wa 159/08 orzekała sprzecznie z innym wyrokiem oraz wyrokami TK. 8) sędziowie Joanna Kube, Ewa Kwiecińska, Ewa Pisula-Dąbrowska orzekając w sprawach II SA/Wa 120/07 i II SA/Wa 159/07 przyzwolili na dalsze dręczenie skarżącego przez nierzetelnych sędziów. Nadto sędzia Ewa Kwiecińska ukrywa bezczynność Ministra Obrony Narodowej. 9) sędzia Sławomir Antoniuk potwierdził nieprawdę w sprawie II SA/Wa 1736/08. 10) sędzia Maria Werpachowska potwierdziła nieprawdę w sprawie II SA/Wa 1213/08. Z oświadczeń złożonych przez sędziów Wydziału II wynika, że po ich stronie nie zachodzą przesłanki przewidziane w art. 18 § 1 p.p.s.a., wyłączające od rozpoznania niniejszej sprawy. Nie istnieją nadto inne okoliczności, które mogłyby wywołać uzasadnione wątpliwości co do ich bezstronności (art. 19 p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że okoliczności, w których skarżący upatruje podstaw wyłączenia są ogólnikowe, mało precyzyjne i nie mogą stanowić przesłanki wyłączenia sędziów od orzekania w niniejszej sprawie. Argumentacja przedstawiona we wniosku ogranicza się bowiem do stwierdzeń "potwierdzili nieprawdę co do istoty sprawy", "sprzeniewierzając się zasadom i zapisom prawa", "matacząc", "ukrywał wielokrotnie bezczynność i działalność przestępczą wojskowych funkcjonariuszy publicznych i samego Ministra Obrony Narodowej", "działał na moją szkodę", "przyzwolili na dalsze dręczenie przez nierzetelnych sędziów". Zarzuty skarżącego są wyłącznie przejawem jego subiektywnych odczuć. Tymczasem samo przeświadczenie skarżącego, że sędziowie orzekający w jego sprawach są stronniczy nie stanowi przesłanki ich wyłączenia. Podstawą wyłączenia sędziego mogą być bowiem jedynie takie okoliczności, które obiektywnie wywołać mogą wątpliwości co do jego bezstronności w danej sprawie. Takich zaś, zdaniem Sądu I instancji, brak jest w niniejszej sprawie. Przekonanie skarżącego o stronniczości sędziów wynika raczej z jego niezadowolenia z wydanych wobec niego rozstrzygnięć. Nie jest dopuszczalne żądanie wyłączenia sędziego tylko z tego powodu, że wnioskodawca kwestionuje zasadność rozstrzygnięć wydanych w sprawie z udziałem tego sędziego, nawet jeśli dopuściłby się on uchybień procesowych. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł M.B. zarzucając niezrozumienie skargi, brak rozpoznania naruszenia prawa przez sędziów WSA, potwierdzenie nieprawdy wskazanych wyżej sędziów, brak rozpoznania bezczynności Ministra Obrony Narodowej oraz przestępczego działania innych organów związanego ze zwolnieniem skarżącego ze służby. Skarżący zarzucił nadto, że skarga nie trafiła do adresata to jest do prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zapewnienie mu rozpatrzenie skargi zgodnie z zapisami art. 45 Konstytucji RP i ustawy z dnia 17 grudnia 1974 roku o uposażeniu żołnierzy oraz wydanych do niej podstawie rozporządzeń. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Instytucja wyłączenia sędziego zarówno z mocy prawa, jak i na wniosek strony jest istotną gwarancją procesową, która ma zapewnić rozpoznanie sprawy przez sąd w takim składzie orzekającym, którego sędziowie nie pozostają w relacjach osobistych ze stronami oraz nie mieli określonych wcześniej związków z rozpoznawaną sprawą. Ratio legis przepisów o wyłączeniu sędziego, we wszystkich procedurach sądowych sprowadza się do eliminowania przyczyn, które mogą skutkować wątpliwościami, co do bezstronności i obiektywizmu sędziego w rozpoznaniu określonej sprawy. Możliwość wyłączenia sędziego od orzekania w konkretnej sprawie, została przewidziana w Dziale I, Rozdziale 5 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi "Wyłączenie sędziego". Poza wypadkami wyłączenia z mocy samego prawa (art. 18 § 1 p.p.s.a.) wyłączenie sędziego następuje na jego żądanie lub na wniosek strony wówczas, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie (art. 19 p.p.s.a.). Wskazać należy, że wydanie postanowienia w przedmiocie wyłączenia sędziego musi być poprzedzone złożeniem wyjaśnień przez sędziego, którego wniosek dotyczy. Jak wynika z wyjaśnień zawartych w oświadczeniach złożonych przez sędziów, między nimi a skarżącym nie zachodzą przesłanki przewidziane w art. 18 § 1 p.p.s.a. oraz nie istnieją inne okoliczności, które mogłyby wywołać uzasadnione wątpliwości co do ich bezstronności. W rozpoznawanej sprawie należy podzielić pogląd wyrażony w zaskarżonym postanowieniu, że sam fakt, iż strona podnosi zarzuty dotyczące nieprawidłowości w wykonywaniu przez sędziów swych obowiązków, nie stanowi wystarczającej przesłanki uzasadniającej w myśl art. 19 p.p.s.a. wyłączenie wskazanych we wniosku sędziów. Strona nie uprawdopodobniła bowiem, że zachodzą między nią a sędziami takie stosunki, które powodują wyłączenie wskazanych osób od orzekania. Oceny tej nie mogą zmienić subiektywne przekonania skarżącego co do wadliwego, niewłaściwego sposobu orzekania sędziów we wcześniejszych sprawach. Nie jest dopuszczalne żądanie wyłączenia sędziego tylko z tego powodu, że wnioskodawca kwestionuje zasadność rozstrzygnięć w innych sprawach z udziałem tego sędziego, nawet jeżeli dopuściłby się on uchybień procesowych. Jak słusznie podniósł Sąd I instancji, niezadowolenie skarżącego odnośnie sposobu prowadzenia postępowania sądowego nie stanowi podstawy do wyłączenia sędziów. Podkreślić bowiem należy, że zarzuty te skarżący powinny znaleźć swoje miejsce w środkach odwoławczych od orzeczeń Sądu I instancji. W okolicznościach niniejszej sprawy oraz wobec złożonych oświadczeń sędziów, uznać należy, że nie zaszły podstawy do ich wyłączenia od orzekania. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.