III Ca 1264/19

<p>Sygn. akt III Ca 1264/19</p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Zaskarżonym wyrokiem z dnia 22 lutego 2019 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi ustalił, że wysokość opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste nieruchomości położonej w <span class="anon-block">Ł.</span> przy <span class="anon-block">ulicy (...)</span> i <span class="anon-block">Al. (...)</span>, składającej się z działek oznaczonych <span class="anon-block">numerami ewidencyjnymi (...)</span>, dla której Sąd Rejonowy dla Łodzi Śródmieścia w Łodzi w XVI Wydziale Ksiąg Wieczystych prowadzi <span class="anon-block">księgę wieczystą (...)</span>, poczynając od 1 stycznia 2017 roku wynosi 18 600 złotych, a także orzekł o kosztach procesu.</p> <p>Apelację od powyższego wyroku w części w zakresie ustalającym wysokość opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste ponad kwotę 18600 złotych złożył pozwany, podnosząc następujące zarzuty:</p> <p>- naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233)">art. 233 k.p.c.</a> poprzez zastosowanie przez Sąd I instancji dowolnej oceny dowodów polegającej na wyprowadzeniu niepoprawnych logicznie wniosków ze zgromadzonego materiału dowodowego, <br/>a w szczególności z opinii biegłego sądowego ds. wyceny nieruchomości;</p> <p>- naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971150741" title="Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - Dz. U. z 1997 r. Nr 115, poz. 741 (art. 73;art. 73 ust. 4)">art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. <br/>o gospodarce nieruchomościami</a> polegające na przyjęciu, że bonifikata z tytułu wpisu do rejestru zabytków winna znaleźć zastosowanie wobec obu działek, <br/>z których składa się sporna nieruchomość, podczas gdy wpisem do rejestru objęta jest jedynie <span class="anon-block">działka nr (...)</span> (o powierzchni 3 517 m2) i jedynie wobec niej taka bonifikata może znaleźć zastosowanie.</p> <p>W konkluzji pozwany sformułował wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez ustalenie wysokości opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste nieruchomości położonej w <span class="anon-block">Ł.</span>, przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> i <span class="anon-block">al. (...)</span> składającej, ewentualnie zaś o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.</p> <p>W odpowiedzi na apelację, powód pozostawił ją do uznania Sądu oraz wniósł o nie obciążanie powoda kosztami postępowania apelacyjnego wskazując, że wyrok wydany w niniejszej sprawie jest najpewniej wynikiem omyłki rachunkowej, za którą strona pozwana nie ponosi odpowiedzialności.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>apelacja jest zasadna.</p> <p>Sąd Rejonowy poczynił w sprawie prawidłowe ustalenia faktyczne, które Sąd Okręgowy przyjmuje za własne, jednakże dokonał częściowo niewłaściwej oceny żądania pozwu.</p> <p>Rację należy przyznać skarżącemu, że Sąd I instancji błędnie ustalił wysokość opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste spornej nieruchomości stosując pięćdziesięcioprocentową bonifikatę z uwagi jej zabytkowy charakter w odniesieniu do obu tworzących ją działek gruntu. Z poczynionych ustaleń faktycznych wynika, że stanowiącą przedmiot użytkowania wieczystego nieruchomość położoną w <span class="anon-block">Ł.</span> przy <span class="anon-block">ulicy (...)</span> tworzą działki gruntu oznaczone numerami 78/3 oraz 78/2, jednakże tylko pierwsza z nich wraz z budynkami została objęta wpisem do rejestru zabytków województwa <span class="anon-block"> (...)</span> na podstawie decyzji <span class="anon-block"> (...)</span> Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków i jedynie wobec niej taka bonifikata może być zastosowana. Prawidłowe ustalenia Sądu Rejonowego w tym względzie nie znalazły jednakże właściwego odzwierciedlenia <br/>w rozstrzygnięciu o żądaniu pozwu, gdyż ustalona w zaskarżonym wyroku wysokość opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste jest wynikiem zastosowania bonifikaty do całej nieruchomości.</p> <p>Zdaniem Sądu Okręgowego nie budzi wątpliwości, że dla udzielenia 50% bonifikaty zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971150741" title="Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - Dz. U. z 1997 r. Nr 115, poz. 741 (art. 73;art. 73 ust. 4)">art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku <br/>o gospodarce nieruchomościami</a> ( t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2204) konieczny jest wpis do rejestru zabytków konkretnego budynku oraz konkretnego gruntu na którym on się znajduje, a następnie ujawnienie tej okoliczności w księdze wieczystej. Z tych względów prawidłowe wyliczenie opłaty przedstawia się <br/>w sposób następujący: ustalona w oparciu o opinię biegłego z zakresu szacunku nieruchomości <span class="anon-block">działek (...)</span> wynosi odpowiednio 199 000 złotych i 1 041 000 złotych. Opłata z tytułu użytkowania wieczystego określona w niniejszej sprawie stawką 3 % od wartości nieruchomości gruntowej, <br/>w odniesieniu do <span class="anon-block">działki nr (...)</span> stanowi kwotę 5 970 ( 199 000 x 3% ) złotych, zaś w odniesieniu do <span class="anon-block">działki nr (...)</span> po uwzględnieniu 50% bonifikaty stanowi kwotę 15 615 (1 041.000 x 3 % x 50 % ) złotych, co stanowi łącznie kwotę <br/>21 585 złotych. Warto podkreślić, że powód oczekiwał ustalenia wysokości opłaty rocznej właśnie w takiej wysokości – k. 108. Sąd Rejonowy przekroczył oczekiwania powoda. Poza tym strony są zgodne, że bonifikata dotyczyć może wyłącznie jednej z działek, czego wyraźny przejaw stanowi odpowiedź na apelację.</p> <p>W tej sytuacji, zaistniała potrzeba wydania orzeczenia reformatoryjnego poprzez ustalenie wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego na kwotę 21 585 złotych, w miejsce kwoty 18 600 złotych, o czym z mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 386;art. 386 § 1)">art. 386 § 1 k.p.c.</a> orzeczono jak w sentencji.</p> </div>