VII SA/Wa 2372/18

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. S., D. P., D. P., E. P., G. P., J. B., K. O., M. B., M. K., M. P., M. M., P. M. na decyzję Starosty P. z dnia [...] maja 2018 r., Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE I. S., D. P., D. P., E. P., G. P., J. B., K. O., M. B., M. K., M. P., M. M., P. M. ("skarżący") wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Starosty P. z dnia [...] maja 2018 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018 r. poz. 1302, dalej: "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Jednak dopuszczalność skargi uzależniona jest od wyczerpania środków zaskarżenia, o czym mowa w art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a. (za wyjątkiem, wynikającym z § 3 tego przepisu). Na podstawie w art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). W związku z ustanowioną w art. 15 Kk.p.a. zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, przywołany art. 52 P.p.s.a. wskazuje, że postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, a więc nie może zostać wszczęte dopóki postępowanie to się toczy. Ponadto, wynika z niego, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać uruchomione, jeżeli nie zostały wykorzystane środki weryfikacji kwestionowanych aktów i czynności, dostępne podmiotowi w postępowaniu administracyjnym. Należy podkreślić, że każde merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co prowadzi do jej odrzucenia. W niniejszej sprawie, skarga jest niedopuszczalna – nie zostały wyczerpane przysługujące skarżącym środki zaskarżenia. Skarżona decyzja została wydana przez Starostę P., a więc przez organ pierwszej instancji i zawierała pouczenie, że "od decyzji przysługuje odwołanie do Wojewody [...] za pośrednictwem organu, który wydał niniejszą decyzję, w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia". Skarżący wnieśli skargę na decyzję organu pierwszej instancji, nie korzystając z możliwości zaskarżenia decyzji wydanej przez organ drugiej instancji, tj. nie złożyli od niej odwołania. Wniesienie skargi bez wyczerpania przysługujących stronie środków zaskarżenia – jak to ma miejsce w niniejszej sprawie – w świetle cytowanego art. 52 P.p.s.a. stanowi podstawę do odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej. Na marginesie dodać należy, że skarżący nie zostali uznani za stronę prowadzonego przez Starostę [...] postępowania, w związku z czym decyzja ta nie została im doręczona, mimo to zgodnie ze stanowiskiem sądów administracyjnych mogli wnieść od niej odwołanie w terminie dla stron tego postępowania (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lipca 2014 r., sygn. akt II OSK 555/13, LEX nr 1 582 125). W związku z niedopuszczalnością wniesienia skargi na decyzję Starosty P. z dnia [...] maja 2018 r. oświadczenia M. M., P. M., D. P. i M. P. z dnia [...] października 2018 r. (k. 17) o cofnięcie skargi należało uznać za nieskuteczne. Umorzenie postępowania w wyniku wniosku o cofnięcie skargi, wynikające z art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., jest możliwe jedynie wtedy, gdy skarga została skutecznie wniesiona, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Mając powyższe na względzie, Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 orzekł jak w sentencji postanowienia.