I SA/Go 350/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Rogalski Asesor WSA Damian Bronowicki (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Katarzyna Grycuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi L. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa na interpretację indywidualną Burmistrza z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę w całości. UZASADNIENIE L sp. z o.o. sp. komandytowa (dalej również jako: "Skarżąca", "Spółka", "Wnioskodawca") wniosła skargę na interpretację indywidualną z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...], wydaną przez Burmistrza (dalej również jako "Organ") dotyczącą przepisów o gospodarowaniu odpadami komunalnymi. Z treści zaskarżonego aktu wynika, że Skarżąca złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej zakresu i sposobu zastosowania postanowień uchwały nr XXVI11/176/2016 Rady Miejskiej z dnia 24 czerwca 2016 roku w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy (Dz. Urz. Woj. z dnia 6 lipca 2016 roku poz. 1440) - zwanej dalej "Regulaminem", dotyczących minimalnej ilości wytwarzanych odpadów komunalnych oraz pojemników przeznaczonych do zbierania tego rodzaju odpadów, w szczególności ich wpływu na treść deklaracji dotyczącej wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi sporządzanej przez właściciela nieruchomości na podstawie art. 6m ust. 1-1 a ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1289), zwaną dalej "u.c.p.g." Opisując stan faktyczny wnioskodawca wskazał, że stosownie do § 6 pkt 3 i 10 Regulaminu, właściciele nieruchomości niezamieszkałych stanowiących lokale handlowe są obowiązani uwzględnić normatywy dostosowane do miesięcznego cyklu odbioru: 20 litrów na każdy m2 powierzchni użytkowej lokalu handlowego o profilu spożywczym (pkt 3) oraz 10 litrów na każdy m2 powierzchni użytkowej pozostałych lokali handlowych (pkt 10). Wskazano, że z doświadczeń spółki wynika, iż tak określone minimalne ilości wytwarzanych odpadów komunalnych oraz ilość pojemników przeznaczonych do zbierania tego typu odpadów ("Normatyw pojemnika") w sposób istotny przewyższają faktyczne potrzeby w zakresie zapewnienia czystości i porządku, w szczególności w odniesieniu do ilości rzeczywiście wytwarzanych odpadów komunalnych na tego rodzaju nieruchomościach niezamieszkałych. Zdaniem Wnioskodawcy postanowienia regulaminu dotyczące normatywu pojemnika nie powinny być traktowane przez organy samorządu gminnego, jako kryteria przesądzające o kształcie deklaracji dotyczącej wysokości opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, sporządzonej przez właścicieli nieruchomości na podstawie art. 6m ust. 1a u.c.p.g. Celem wniosku jest potwierdzenie albo wykluczenie interpretacji przepisu §6 pkt 3 i 10 Regulaminu, jako bezwzględnie wiążącego dal właściciela lokali handlowych w odniesieniu do deklarowanej liczby pojemników z odpadami komunalnymi powstającymi na danej nieruchomości oraz stawki opłaty za gospodarowanie tego rodzaju odpadami, o których mowa w art. 6j ust. 3 u.c.p.g. Zdaniem Wnioskodawcy Normatyw Pojemnika wynikający z § 6 pkt 3 i 10 Regulaminu nie ma charakteru bezwzględnie wiążącego dla ostatecznego kształtu deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, ma jedynie charakter pomocniczy i służy przede wszystkim określeniu przez właścicieli nieruchomości przybliżonej ilości odpadów komunalnych wytwarzanych na terenie poszczególnych rodzajów nieruchomości. Natomiast w przypadku wykazania przez właściciela nieruchomości niezamieszkałej, że faktyczne potrzeby w zakresie gospodarowania odpadami komunalnymi są mniejsze od wartości wynikających z zestawienia Normatywu Pojemnika, właściciel jest zobowiązany zadeklarować taką ilość i pojemność pojemników powstających na danej nieruchomości oraz stawkę opłaty, która odpowiada ilości rzeczywiście wytwarzanych odpadów komunalnych. Spółka wskazała na przewidziane w art. 6 ust. 3 u.c.p.g. odstępstwo od stosowania w odniesieniu do nieruchomości niezamieszkałej instrumentów o charakterze ryczałtowym służących wyliczeniu wysokości opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W przypadku tego rodzaju nieruchomości wysokość opłaty została przez ustawodawcę powiązana z ilością odpadów rzeczywiście powstających na terenie nieruchomości i "obciążających" gminny system gospodarki odpadami. Wobec kategorycznego brzmienia art. 6j ust. 3 u.c.p.g., ustawodawca nie przewidział możliwości modyfikacji w drodze uchwały organów stanowiących samorządu terytorialnego sposobu naliczania opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi za nieruchomości, na której nie zamieszkują mieszkańcy, w szczególności poprzez odstąpienie od bazowania na zadeklarowanej przez właściciela nieruchomości ilości pojemników. Oznacza to, że ostateczny wymiar opłaty za zagospodarowanie odpadów komunalnych pochodzących z nieruchomości niezamieszkałych determinuje iloczyn stawki opłaty za pojemnik o określonej pojemności oraz zadeklarowanej liczby pojemników z odpadami komunalnymi faktycznie powstającymi na danej nieruchomości, nie zaś ryczałtowej ilości pojemników, ustalonej w oderwaniu od rzeczywistych potrzeb w tym zakresie. Powyższe potwierdza treść art. 6m ust. 1 u.c.p.g., zgodnie z którym właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni "od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych". Ponadto obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie tego rodzaju odpadami powstaje "za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości powstały odpady komunalne" ( art. 6i ust. 1 pkt 2 u.c.p.g.). Co więcej, jednym z elementów składowych takiej opłaty jest "zadeklarowan(a) liczb(a) pojemników z odpadami komunalnymi powstającymi na danej nieruchomości" (art. 6j ust. 3 u.c.p.g.). Tym samym wysokość opłaty jest uzależniona od "powstania" odpadów, rozumianego jako ich istnienie e przestrzeni, w czasie i w rzeczywistości. Powyższe pozwala na zaktualizowanie obowiązku oznaczonej gminy związanego z zapewnieniem wykonania prac służących utrzymaniu czystości i porządku w sytuacji, gdy podjęcie działań w celu jego realizacji jest rzeczywiście niezbędne. W sytuacji gdy właściciel nieruchomości wykaże, że rzeczywiste potrzeby w zakresie gospodarowania odpadami są niższe od wskazanego w Regulaminie Normatywu Pojemnika właściwym jest zadeklarowanie ilości i pojemności pojemników odpowiadających tym potrzebom. Zgodnie z § 6 Regulaminu, właściciele nieruchomości niezamieszkałych są zobowiązani "dostosować pojemność pojemników do swoich indywidualnych potrzeb zgłoszonych w deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi". Powyższe w ocenie wnioskodawcy znajduje rozwinięcie w §30 Regulaminu, stosownie do którego "w przypadku zapotrzebowania na dodatkowy wywóz odpadów poza ustaloną częstotliwość właściciel nieruchomości winien zgłosić ten fakt wykonawcy". Zaskarżaną interpretacją organ uznał stanowisko wnioskodawczy za nieprawidłowe. Wskazał, że treść § 6 pkt 3 Regulaminu dotyczy zarówno dużych dyskontów spożywczych, jak i niewielkich lokali handlowych o profilu spożywczym, których powierzchnia czasami nie przekracza kilku m2. To dla nich przewidziany jest zapis "jednak co najmniej jeden pojemnik o pojemności 120 I na lokal", są to wskaźniki, którymi należy się kierować przy ustalaniu wielkości pojemników dla danej nieruchomości niezamieszkałej oraz mające wpływ na ostateczny kształt deklaracji. Brak jest podstaw do podjęcia w tym obowiązującym trybie odrębnego unormowania w odniesieniu do konkretnego podmiotu, co w ocenie organu było intencją Wnioskodawcy. Wówczas, bowiem takie unormowanie nie miałoby charakteru normy ogólnej, koniecznej dla uznania go przepisem prawa miejscowego. Obowiązujące przepisy nie normują też kwestii jakie i ile rodzajów "innych" źródeł wytwarzania odpadów powinno być wymienionych w regulaminie, dla prawidłowego zróżnicowania minimalnej pojemności pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych, w które powinny być wyposażone dane nieruchomości, na których dane źródła odpadów istnieją. W konsekwencji nie narusza obowiązujących przepisów podział nieruchomości na źródła wymienione w § 6 pkt 3 uchwały. Ta minimalna pojemność jest określona alternatywnie. Nie może bowiem dla poszczególnych źródeł odpadów być mniejsza od ściśle określonej wielkości danego rodzaju (pojemnik lub worek) pojemnika, lub wielkości wynikającej z iloczynu przewidywanej i przyjętej' w kwestionowanej normie średniej ilości produkowanych w danym źródle odpadów oraz liczby zatrudnionych przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą lub w obiekcie użyteczności publicznej. Zdaniem organu podatkowego brak jest dostatecznych podstaw do przyjęcia, że taki sposób określenia minimalnej wielkości pojemników, w które mają być wyposażone podmioty wymienione w § 6 pkt 3 przedmiotowego regulaminu wykracza poza delegację z art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Unormowania te zobowiązują a jednocześnie uprawniają właściwą radę gminy do określenia minimalnej pojemności pojemników do zbierania odpadów, w które powinny być wyposażone m.in. nieruchomości stanowiące poszczególne "źródła" wytwarzania odpadów komunalnych (tak też orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z 13 stycznia 2016 r., sygn. II SA/GI 1001/15). Pojemność pojemników powinna być przy tym dostosowana do średniej ilości odpadów z danego źródła, nie musi zatem wiernie odpowiadać faktycznej ilości odpadów u każdego indywidualnego podmiotu. Organ podatkowy stoi na stanowisku, iż wywołany § 6 pkt 3 Regulaminu tak jak sam regulamin utrzymania czystości i porządku w gminach oraz stosowne uchwały rady gminy są aktami prawa miejscowego i ich obowiązywanie nie zależy od woli, czy stanowiska właściciela nieruchomości, lecz wynika wprost z powszechnie obowiązującego prawa, tj. ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach oraz zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP mają moc powszechnie obowiązujących na terenie danej gminy. Organ nie zgodził się również ze stanowiskiem wnioskodawcy, który uważa, że rzeczywiste zapotrzebowanie na pojemniki jest niższe niż minimalna ilość i pojemność pojemników wynikających z Normatywu Pojemnika określonego w przedmiotowym Regulaminie i wykracza poza faktyczne potrzeby Spółki działającej na terenie Gminy, gdyż z informacji oraz dokumentacji w postaci zdjęć uzyskanych od przedsiębiorcy odbierającego odpady komunalne wynika, że pojemniki (w ilości dwóch o pojemności 1100 L każdy), zawsze są zapełnione i bardzo często przy pojemnikach znajdują się dodatkowe odpady, nie ujęte w deklaracji. Interpretacja powyższa została zaskarżona przez Spółkę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze zarzucono naruszenie: 1. Prawa materialnego, tj. art. 6m ust. 1 i 1a u.c.p.g. w z w. z art. 6j ust. 3 u.c.p.g. w zw. z art. 6i ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. w zw. z art. 21 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.) - zwanej dalej "O.p.", poprzez niewłaściwą ocenę co do konieczności ich zastosowania skutkującą błędnym uznaniem, że jeżeli ustawodawca zobowiązuje organy gminy w art. 4 ust. 2 pkt 2 u.c.p.g. do określenia w Regulaminie ilości i rodzajów pojemników przeznaczonych zbierania odpadów komunalnych, to Normatyw pojemnika w sposób wiążący przesądza o ostatecznym kształcie deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi sporządzanej przez Spółkę, choć w świetle art. 6m ust. 1 i 1a u.c.p.g. w zw. z art. 6j ust. 3 u.c.p.g. w zw. z art. 6i ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. w zw. z art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej deklarowana wysokość opłaty za gospodarowanie takimi odpadami jest uzależniona od faktu wytwarzania i ilości gromadzonych odpadów, tj. rzeczywistych potrzeb właściciela nieruchomości niezamieszkałej w tym zakresie. 2. Prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. - art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 14h O.p. poprzez ich niezastosowanie, którego skutkiem była modyfikacja - pomimo niezmienności stanu prawnego i faktycznego - dotychczas wyrażanego przez Burmistrza stanowiska dotyczącego charakteru relacji pomiędzy Normatywem pojemnika a treścią deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, skutkujące naruszeniem zasady zaufania obywateli do organów podatkowych; dochowanie przez Burmistrza powyższej zasadzie spowodowałoby potwierdzenie dotychczasowej interpretacji, tj. podjęcie rozstrzygnięcia odmiennego niż wyrażone w Zaskarżonej Interpretacji. 3. Art. 14c § 1 i 2 O.p. w zw. z art. 121 § 1 O.p. poprzez ich niezastosowanie polegające na całkowitym pominięciu w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji przywołanych we wniosku Spółki okoliczności poddających w wątpliwość prawidłowość jednoznacznych twierdzeń o wiążącym charakterze Normatywu pojemnika dla ostatecznego kształtu deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi; pełne odniesienie się przez Burmistrza do argumentacji przedstawionej we wniosku Spółki mogło wpłynąć na treść wydanej interpretacji i przyczynić się do podjęcia rozstrzygnięcia odmiennego niż wyrażone w zaskarżonej interpretacji. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wyrokiem z 25 kwietnia 2018 r. wydanym w sprawie o sygn. akt I SA/Go 104/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Sąd wskazał, że w jego ocenie organ winien, na podstawie art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p., odmówić wszczęcia w przedmiotowej sprawie postępowania. Przedmiotem wniosku o interpretację indywidualną nie mogą być bowiem przepisy postępowania podatkowego, a za taki należy uznać problem "ilości pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów". Interpretacja nie dotyczy subsumcji stanu faktycznego sprawy pod przepisy prawa materialnego, ale o sposobu dokonywania ustaleń faktycznych. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 15 czerwca 2021 r. w sprawie o sygn. akt III FSK 74/21 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania wskazując, że ustalając zakres treści deklaracji, odnoszących się do wskazanych niezbędnych danych, o których stanowi art. 6m ust. 1a u.c.p.g należy rozstrzygnąć, czy i w jakim stopniu znaczenie odgrywają przepisy aktu prawa miejscowego będącego Regulaminem, w szczególności w ramach przywoływanego Normatywu Pojemnika. Nie można zatem przyjąć, że przedmiotem wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej były kwestie dotyczące "sposobu dokonywania ustaleń faktycznych". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - zwanej dalej "P.p.s.a.". Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Ten ostatni przepis stanowi, że skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zdaniem organu treść § 6 pkt 3 i 10 Regulaminu bezpośrednio wpływa na treść deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi poprzez wyznaczenie nie podlegającej zmianie normatywy pojemności deklarowanego pojemnika. Z kolei Skarżąca podnosi, że jeżeli rzeczywiste potrzeby w zakresie gospodarowania odpadami są różne od wynikającego z Regulaminu normatywu, to dopuszczalne jest, w świetle art. 6m ust. 1 i 1a, art. 6j ust. 3, art. 6i ust. 1 pkt 2 u.c.p.g. i art. 21 § 1 O.p. zadeklarowanie pojemników według wskazanych przez Skarżącą faktycznych potrzeb. W tym sporze rację należy przyznać Organowi. Na wstępie należy podkreślić, że stosownie do art. 4 ust. 1 u.c.p.g. Rada gminy, po zasięgnięciu opinii państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, uchwala regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie gminy, zwany dalej "regulaminem"; regulamin jest aktem prawa miejscowego. Z kolei art. 4 ust. 2 pkt 2 u.c.p.g. stanowi, że regulamin określa szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące: rodzaju i minimalnej pojemności pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości oraz na drogach publicznych, warunków rozmieszczania tych pojemników i ich utrzymania w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym, przy uwzględnieniu: a) średniej ilości odpadów komunalnych wytwarzanych w gospodarstwach domowych bądź w innych źródłach, b) liczby osób korzystających z tych pojemników. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 25 listopada 2021 r. wydanym w sprawie o sygn. akt III FSK 211/21 (dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl) z przepisów tych wynika, że rada gminy została między innymi zobowiązania do określenia rodzaju i minimalnej pojemności pojemników przeznaczanych do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości oraz na drogach publicznych, warunków rozmieszczania tych pojemników i ich utrzymania w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym. Wskazane zostały jednocześnie kryteria, jakie powinny być uwzględnione przy wypełnieniu tego obowiązku. Ustawodawca wyraźnie przewidział, że przy zbieraniu odpadów komunalnych z nieruchomości, powinna ona zostać wyposażona w pojemnik o odpowiednim normatywie. Logicznym jest, że skoro na nieruchomości znajdować się ma pojemnik o odpowiedniej pojemności, to odpady komunalne powinny być w takim pojemniku gromadzone, zaś następnie powinny zostać odebrane przez właściwą gminę. Tylko przy takim założeniu, zrealizowana zostanie dyspozycja wynikająca z art. 4 ust. 2 pkt 2 u.c.p.g. oraz wydanych na jego podstawie § 6 pkt 3 i 10 Regulaminu. W przeciwnym wypadku przepisy te nie miałyby żadnej treści normatywnej i byłyby zbędne. Autor skargi powołując się na przepisy art. 6m ust. 1 i 1 a, art. 6j ust. 3, art. 6i ust. 1. pkt 2 u.c.p.g. i art. 21 § 1 O.p. nie dostrzega, że wskazane przepisy nie mają wpływu na rodzaj i minimalną ilości pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych, które to dane są podstawą obliczenia wysokości opłaty. Dotyczą obowiązku składania deklaracji (art. 6m ust. 1 i 1a u.c.p.g.), sposobu obliczania stawki (art. 6j ust. 3 u.c.p.g.), powstania obowiązku ponoszenia opłaty (art. 6i ust. 1 pkt 2 u.c.p.g.), sposobu powstania zobowiązania podatkowego (art. 21 § 1 O.p.). Zatem nie sposób uznać, że umożliwiają one składania deklaracji z pominięciem Regulaminu, tj. aktu prawa miejscowego kształtującego obowiązki właścicieli nieruchomości, na których powstają odpady komunalne. We wniosku o interpretację oraz w skardze do sądu Skarżącą domaga się w istocie stwierdzenia, że regulacje § 6 pkt 3 i pkt 10 uchwały wykraczają poza ramy delegacji ustawowej, wskazane w art. 4 ust. 2 pkt 2 u.c.p.g, tj. pozbawiają adresatów możliwości swobodnego deklarowania zapotrzebowania na pojemniki, pomimo tego, że taka możliwość, zdaniem autora skargi, wynika z treści wspomnianej ustawy. Tymczasem interpretacja indywidualna ma zawierać wykładnię prawa w indywidualnym stanie faktycznym. Taką interpretację strona skarżąca otrzymała. Przepisy regulaminu są aktem prawa miejscowego i obowiązuje one na terenie gminy. Organ dokonał wykładni tych przepisów, a rolą sądu w sprawie ze skargi na interpretację jest ocena, czy interpretacja ta jest prawidłowa. Natomiast odrębną kwestią jest zgodność przepisów aktu prawa miejscowego z ustawą. Zgodność tą można zakwestionować, jednak w innym trybie. Dlatego zdaniem Sądu, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, zarzuty skargi dotyczące naruszenia prawa materialnego, wykraczają poza granice sprawy. Nawet jeżeli przyjąć, że wniosek o interpretację indywidualną oraz skarga na ten akt do sądu administracyjnego, są środkami prawnymi, dzięki którym można uzyskać potwierdzenie niezgodności przepisów uchwały rady gminy z aktami prawnymi wyższego rzędu, to skarga i tak nie zasługiwałaby na uwzględnienie.We wspomnianym już wyroku wydanym w sprawie III FSK 211/21 NSA stwierdził, że jak wynika z art. 6j ust. 3 u.c.p.g., w przypadku nieruchomości o której mowa w art. 6c ust. 2, opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn zadeklarowanej liczby pojemników z odpadami komunalnymi powstającymi na danej nieruchomości oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6k ust. 1 pkt 2. W tym ostatnim przepisie wskazano, że ustalana jest stawka opłaty za pojemnik lub worek o określonej pojemności, przeznaczony do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości. Wysokość opłaty jest zatem zależna między innymi od pojemności pojemnika w którym gromadzone są odpady. Skoro na radę gminy nałożony został obowiązek wskazania minimalnej pojemności pojemnika, który jest przeznaczony do zbierania odpadów komunalnych, zaś stawka opłaty liczona jest od pojemnika przeznaczonego do zbierania odpadów, to podmiot zobowiązany do uiszczenia opłaty powinien gromadzić odpady w pojemniku wynikającym z odpowiedniej uchwały. Opłata należna jest zatem od pojemnika z odpadami komunalnymi, w który powinna zostać wyposażona nieruchomość i w którym gromadzone powinny być odpady, nie zaś od ilości odpadów wypełniających ten pojemnik. Podmiot zobowiązany do uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w przypadku ustalenia wysokości opłaty od ilości pojemników, jest zobowiązany do uiszczenia opłaty od pojemnika, bez względu na to ile faktycznie odpadów zostało wytworzonych. Wyraźnie wskazuje na to regulacja art. 6j ust. 3 u.c.p.g., w którym podstawa ustalenia opłaty uzależniona jest od ilości pojemników (których normatyw ustalany jest w oparciu o Uchwałę), nie zaś od ilości odpadów. Ustawodawca nie powiązał w tym przypadku wysokości opłaty z faktyczną ilością odpadów, które zostały wytworzone. Publicznoprawny i przymusowy charakter opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wyklucza po stronie podmiotów zobowiązanych do jej uiszczenia swobodę decydowania o potrzebie i obowiązku jej ponoszenia. Podmioty zobowiązane do jej uiszczenia nie mają zatem swobody kształtowania treści stosunku prawnego, w szczególności wysokości opłaty, ewentualnego jej obniżenia lub odstąpienia od jej pobrania przez gminę (por. M. Budziarek, A. Szymczak, Utrzymanie porządku i czystości w gminach. Komentarz, LEX nb 3, WKP 2021 - stan prawny: 1 maja 2021 r.). Elementy te określa u.c.p.g. oraz akt prawa miejscowego w zakresie wskazanym w tej ustawie (wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/GI 358/19, orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższy pogląd Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w całości podziela i przyjmuje jako własny. Zatem w niniejszej sprawie wysokość opłaty określa wspomniana uchwała jednostki samorządu terytorialnego, zaś podstawa ustalenia wysokości tej opłaty, została skonkretyzowana w § 6 pkt 3 i 10 Regulaminu. Określono w niej pojemność pojemnika w jaką powinna zostać wyposażona nieruchomość niezamieszkała na której powstają odpady. Oznacza to, że podmiot zobowiązany do uiszczenia opłaty ma obowiązek uiścić opłatę w wysokości odpowiadającej treści Regulaminu. Z uwagi na powyższe nie są zasadne zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia przepisu art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 14h O.p. Pismo Urzędu Miejskiego z [...] sierpnia 2016 r. nr [...] nie jest decyzją administracyjną, interpretacją indywidualną czy innym aktem kształtującym prawa lub obowiązki Skarżącej. Jego treść nie obliguje ani Spółki ani organu do określonego zachowania lub powstrzymania się od niego. Nie wiąże również organu w myśl art. 212 O.p. ani nie zapewnia ochrony Skarżącej zgodnie z art. 14k § 1 O.p. Tym samym jego nieuwzględnienie w treści zaskarżonej interpretacji nie może stanowić naruszenia wyrażonej w art. 121 § 1 O.p. zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie. Sąd nie podziela również poglądu Skarżącej, że uzasadnienie zaskarżonej interpretacji pomija okoliczności przywołane we wniosku o wydanie interpretacji czym narusza art. 14c § 1 i 2 O.p. w zw. z art. 121 § 1 O.p. Zdaniem Sądu Organ wyczerpująco opisał przedstawiony we wniosku stanu faktyczny oraz ocenił stanowisko wnioskodawcy, przedstawiając równocześnie uzasadnienie prawne tej oceny. Wskazał również prawidłowe, jego zdaniem, stanowisko i właściwie je uzasadnił. Wyjaśnił dlaczego w opisanym stanie faktycznym nie jest możliwe deklarowanie ilości i pojemności pojemników z pominięciem § 6 pkt 3 i 10 Regulaminu. Brak bezpośredniego odniesienia się do każdego z argumentów wnioskodawcy nie oznacza, że argumentacja ta pozostała niezauważona. Nawet jeżeli uznać, że organ pominął w swoim uzasadnieniu treść art. 6o ust. 1 u.c.p.g. i naruszył tym samym art. 14c § 1 i 2 O.p., to naruszenie to, z przyczyn wskazanych przy omówieniu zarzutów naruszenia prawa materialnego, nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalono skargę.