II SAB/Wa 335/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 października 2020 r. sprawy ze skargi T. N. na bezczynność Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyroku z dnia 19 listopada 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 1136/19 1. stwierdza, że Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad dopuścił się bezczynności; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz skarżącego T. N. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE T. N. (zwany dalej skarżącym) w dniu [...] czerwca 2020 r., za pośrednictwem organu, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad po prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 listopada 2019 r. sygn. II SA/Wa 1136/19. Wyrokiem tym, po rozpoznaniu skargi T. N.na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję W skardze stwierdził, że organ pozostaje w bezczynności poprzez uporczywe nieudzielanie informacji publicznej, niepowiadamianie o braku możliwości i powodach opóźnienia i kolejnym terminie, jak również niewydanie decyzji w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej i to pomimo prawomocnego wyroku WSA w Warszawie. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 13 ust. 1 i 2, art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (zwanej dalej u.d.i.p.) poprzez przekroczenie terminów załatwienia sprawy, tj. pozostawanie przez organ w bezczynności. W związku z powyższym wniósł o: – stwierdzenie bezczynności organu i niezałatwienia w terminie sprawy, w tym z rażącym naruszeniem prawa, – zobowiązanie organu do załatwienia sprawy w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, – przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w kwocie 2 000 zł (słownie: dwa tysiące złotych), – skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, – zwrot kosztów postępowania według norm przewidzianych. W uzasadnieniu skargi podał, że [...] lutego 2019 r. skierował do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej zamówienia "Usługa wsparcia i doradztwa technicznego dla Zamawiającego w przygotowaniu, wdrożeniu i eksploatacji Krajowego Systemu Zarządzania Ruchem Drogowym w sieci [...] ([...] na sieci [...]) zleconego konsorcjum [...],[...], w zakresie: 1. Kopii umowy na wykonanie ww. usługi wraz ze wszystkimi załącznikami oraz ewentualnymi aneksami do umowy. 2. Informacji, czy wykonawcy naliczono jakiekolwiek kary umowne, a jeśli tak to za jaki okres i z jakiego tytułu. 3. Listy podstawowego personelu, jakie konsorcjum zgłosiło podczas składania oferty, a następnie kolejne zmiany tych osób (chodzi o głównych specjalistów). 4. Czy i ewentualnie kiedy konsorcjum zgłosiło swój podstawowy personel, w tym osobę Skarżącego lub jako podwykonawcę firmę T. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad odmówił mu udostępnienia informacji w zakresie (Umowa): 1. W załączniku nr 4 do Umowy, w części "[...]", str. [...]. 2. W załączniku nr 4 do Umowy, w części "[...]". 3. W załączniku nr 6 do Umowy, w części "[...]", str. [...]. Na skutek złożonej przez niego skargi, wyrokiem z dnia 19 listopada 2019 r Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił ww. decyzję i zobowiązał organ do ponownego rozpoznania sprawy celem udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem. W związku z powyższym skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z akt sprawy o sygn. II SA/Wa 1136/19. Jednocześnie zaznaczył, że ww. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uprawomocnił się 30 stycznia 2020 r., ale do dnia wniesienia skargi na bezczynność Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad nie udostępnił wnioskowanej informacji, o którą wnosił w zakresie wynikającym z prawomocnego wyroku sądu. W ocenie skarżącego, w związku z treścią art. 14 ust. 1 u.d.i.p., organ powinien załatwić sprawę najpóźniej do dnia 13 lutego 2020 r., tymczasem oczekuje udostępnienia informacji już 4 miesiące, wobec czego uznaje, że organ pozostaje w bezczynności. Wniosek o nałożenie na organ grzywny skarżący umotywował uporczywością nieudostępniania informacji publicznej (na udostępnienie informacji publicznej oczekuje już łącznie 1 rok i 3 miesiące), a wniosek o stwierdzenie rażącego naruszenia prawa – ignorowaniem orzeczeń sądowych przez organ. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o jej oddalenie wyjaśniając, że odpis prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 1136/19 wraz z aktami, został doręczony organowi w dniu 9 marca 2020 r. Spełniając wymagania wskazane w powyższym orzeczeniu sądowym, organ wypłacił skarżącemu zasądzoną kwotę kosztów postępowania, a następnie przystąpił do ponownego rozpatrzenia wniosku z dnia [...] lutego 2019 r. Pełnomocnik zaznaczył jednocześnie, że na podstawie art. 15 zzs i art. 15 zzr ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (zwanej dalej Specustawą), zostały wprowadzone przepisy, które przewidywały wstrzymanie rozpoczęcia biegu i zawieszenie biegu terminów procesowych, sądowych i prawa administracyjnego w okresie stanu zagrożenia i epidemii COVID -19, co powodowało, że z dniem ogłoszenia stanu zagrożenia epidemią COVID -19 tj. z dniem 14 marca 2020 r. (takie stanowisko prezentuje większość środowiska prawniczego, zostało ono też już podzielone w pierwszych orzeczeniach WSA), przedmiotowe terminy zostały "zamrożone". Pełnomocnik organu wyjaśnił dalej że ww. przepisy zostały uchylone w całości przepisami ustawy z dnia 14 maja 2020 r., nowelizującej kolejny raz Specustawę, która to ustawa nowelizująca weszła w życie dzień po jej ogłoszeniu czyli w dniu 16 maja 2020 r. W ocenie pełnomocnika organu oznacza to, że terminy "zamrożone" nowelizacją Specustawy z dnia 31 marca 2020 r., biegną dalej lub rozpoczną swój bieg w ciągu 7 dni od daty wejścia w życie ww. ustawy nowelizującej, czyli od 23 maja 2020 r. Biorąc pod uwagę ww. przepisy i historię ich nowelizacji pełnomocnik organu stwierdził, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki pozwalające na stwierdzenie, by w ww. sytuacji doszło do bezczynności organu. Organ po otrzymaniu wyroku WSA w Warszawie niezwłocznie podjął działania mające na celu ponowne rozpatrzenie sprawy i wydanie stosownej decyzji. Niemniej jednak, z uwagi na wprowadzenie na terenie Rzeczpospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego, w wyniku którego weszła w życie Specustawa, na mocy której "zamrożony" został bieg terminów procesowych, sądowych i prawa administracyjnego, organ nie mógł rozstrzygnąć wniosku skarżącego w określonym ustawą o dostępie do informacji publicznej terminie. Po odmrożeniu z dniem 23 maja 2020 r. biegu terminów procesowych, sądowych i prawa administracyjnego organ przystąpił do dalszego rozpatrywania sprawy skarżącego. Wobec powyższego, w dniu [...] czerwca 2020 r. organ wystosował do skarżącego pismo znak [...], w którym powiadomił go o konieczności dokonania ponownej analizy sprawy, uwzględniającej informacje wskazane w uzasadnieniu orzeczenia WSA w Warszawie, przy czym zaznaczył, że charakter sprawy wymaga wykonania dodatkowych analiz prawnych, co skutkuje potrzebą wyznaczenia nowego terminu do załatwienia sprawy, nie dłuższego niż 16 czerwca 2020 r. Następnie, w dniu [...] czerwca 2020 r. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wydał decyzję nr [...]uwzględniającą wytyczne wskazane w uzasadnieniu wyroku WSA w Warszawie, w której ponownie odmówił udzielenia informacji publicznej w zakresie opisanym w decyzji. Wobec powyższego, w ocenie pełnomocnika, brak jest przesłanek świadczących o tym, że w toku postępowania objętego skargą doszło do rażącego naruszenia prawa, w związku z powyższym zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Jednocześnie pełnomocnik organu wyjaśnił, że kilkudniowe opóźnienie w przekazaniu informacji skarżącemu o tym, że jego sprawa zostanie załatwiona w późniejszym terminie (pismo z dnia [...] czerwca 2020 r.) w żadnym wypadku nie miało charakteru bezczynności ani tym bardziej rażącej bezczynności organu. Opóźnienie to związane było z koniecznością odpowiedniej organizacji pracy wynikającej z wprowadzanych zmian przepisów prawa w związku z sytuacją epidemiczną w kraju i w żaden sposób nie wpłynęło na prawa skarżącego. Mając zatem na względzie okoliczności niniejszej sprawy, w tym udzielanie skarżącemu wszelkich informacji, które podlegały udostępnieniu, w ocenie organu brak jest podstaw do uznania, iż organ pozostawał w bezczynności w zakresie udostępnienia wnioskowanych przez skarżącego informacji. Nie doszło też do rażącego naruszenia prawa, tym samym nie ma podstaw do żądania przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w kwocie 2 000 zł. Skarżący w piśmie procesowym z dnia [...] sierpnia 2020 r. podtrzymał zarzuty skargi. Zaznaczył, że wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 listopada 2019 r. uprawomocnił się [...] stycznia 2020 r. W ocenie skarżącego organ nie musiał czekać na przesłanie akt, gdyż pełnomocnik organu mógł osobiście odebrać akta z Sądu, aby podjąć i ukończyć czynności w terminie. Nawet jednak przyjmując, że organ mógł wykonać wyrok Sądu dopiero od 9 marca 2020 r. to i tak powinien podjąć jakiekolwiek czynności do 23 marca 2020 r., zanim wprowadzono powoływaną przez niego Specustawę, gdyż nie mógł przewidzieć, że ustawodawca zwolni go w najbliższej przyszłości z obowiązku dotrzymywania terminów administracyjnych. Skarżący zaznaczył jednocześnie, że organ podjął czynności w sprawie dopiero po złożeniu przez niego skargi na bezczynność i pomimo tak znacznego upływu czasu nadal uznał, że nie może odpowiedzieć w terminie 14 dni, choć czasu na analizę miał bardzo dużo. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.); zwanej dalej P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów określonych w pkt 1 - 4a. Na wstępie należy wyjaśnić, że ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658), która weszła w życie 15 sierpnia 2015 r., doszło do zmiany treści art. 154 § 1 P.p.s.a. W brzmieniu sprzed nowelizacji przepis ten stanowił, że: "W razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny". Od 15 sierpnia 2015 r. komentowany przepis stwierdza zaś, iż: "W razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny". W konsekwencji wniesienie skargi na podstawie znowelizowanego przepisu artykułu 154 § 1 P.p.s.a. możliwe jest obecnie jedynie w przypadku niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Ustawodawca z dotychczasowego zakresu art. 154 § 1 P.p.s.a. postanowił usunąć kwestie dotyczące bezczynności organu oraz przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności. Takiego charakteru nie miał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 listopada 2019 r. sygn. II SA/Wa 1136/19, powoływany przez T. N., wydany w sprawie jego skargi na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad odmawiającą udostępnienia informacji publicznej, którym Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. Sprawa rozpatrywana wówczas przez Sąd nie była zatem sprawą z zakresu bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej, lecz jej przedmiot był inny, a mianowicie skarga została wniesiona na decyzję administracyjną wydaną w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej i Sąd wówczas orzekający wyeliminował tę decyzję z porządku prawnego. Wyrok ten został zatem wydany w ramach sądowej kontroli wydanego indywidualnego aktu administracyjnego jakim jest decyzja administracyjna, a nie w przedmiocie bezczynności, czy przewlekłego prowadzenia postępowania. W związku z powyższym niniejsza skarga została zakwalifikowana jako wywiedziona nie na podstawie art. 154 § 1 P.p.s.a., lecz na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., to jest w sprawie na bezczynność organu polegającą na niewykonaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 1136/19. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana (por. T. Woś (w: T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz do art. 3 opubl. w Systemie Informacji Prawnej Lex Wolters Kluwer, 2016). Stwierdzenie, że postępowanie organu można zakwalifikować jako dotknięte bezczynnością wymaga zbadania sprawy pod wieloma względami, dokonania oceny czynności procesowych, analizy faktów i okoliczności zależnych od działania organu i jego pracowników oraz stanu zastoju procesowego sprawy wynikającego z zaniechania lub wadliwości działań podejmowanych przez strony lub innych uczestników postępowania. Rozpoznając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania sąd administracyjny w przypadku stwierdzenia bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania jest zobligowany, nie tylko do zobowiązania organu do wydania aktu w określonym terminie (art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a.), ale także do rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność (przewlekłość) miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Przesądza o tym treść art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a P.p.s.a., zgodnie z którym sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, jednocześnie stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zatem w sytuacji ewentualnego zakończenia postępowania administracyjnego przed rozpoznaniem przez sąd administracyjny skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, obowiązkiem sądu jest dokonanie kontroli stanu sprawy na dzień wniesienia skargi, a więc określenia, czy w tej dacie organ pozostawał w bezczynności lub też przewlekle prowadził postępowanie. Należy przy tym zastrzec, że jedynie w wypadku, gdy bezczynność lub stan przewlekłego prowadzenia postępowania trwa w momencie orzekania, sąd administracyjny jest upoważniony do wydania orzeczenia, o jakim mowa w art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., a więc do zobowiązania organu do wydania aktu lub podjęcia czynności. W każdym innym przypadku orzeczenie sądu ogranicza się jedynie do stwierdzenia, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce oraz, czy charakteryzowały się rażącym naruszeniem prawa – art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a P.p.s.a. W stanie faktycznym niniejszej sprawy Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad po wniesieniu skargi na bezczynność wydał w dniu [...] czerwca 2020 r. decyzję administracyjną, w której ponownie odmówił udzielenia informacji publicznej w zakresie opisanym w tej decyzji. W tej sytuacji Sąd miał obowiązek ocenić, czy w toku ponownego rozpoznania sprawy przez organ po prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 listopada 2019 r. sygn. II SA/Wa 1136/19 doszło do bezczynności, a jeżeli tak, to czy charakteryzowała się ona rażącym naruszeniem prawa. Jest okolicznością niesporną w sprawie, że odpis prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 1136/19 wraz z aktami sprawy został doręczony organowi w dniu 9 marca 2020 r., a zatem od tej daty zaczął biec termin do ponownego rozpoznania wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. Podkreślenia jednocześnie wymaga, że w toku ponownego rozpoznania wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, miała miejsce szczególna sytuacja prawna. W sprawie należało bowiem uwzględnić regulację art. 15zzs ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374, z późn. zm.), dalej zwaną ustawą COVID-19. Stosownie do art. 15zzs ust. 1 pkt 10 ww. ustawy w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 bieg terminów procesowych i sądowych w innych postępowaniach prowadzonych na podstawie ustaw nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Z kolei w art. 15zzs ust. 10 ustawy COVID-19 postanowiono, że: pkt 1 w okresie, o którym mowa w ust. 1 przepisów o bezczynności organów oraz o obowiązku organu i podmiotu, prowadzących odpowiednio postępowanie lub kontrolę, do powiadamiania strony lub uczestnika postępowania o niezałatwieniu sprawy w terminie nie stosuje się; pkt 2 organom lub podmiotom prowadzącym odpowiednio postępowanie lub kontrolę nie wymierza się kar, grzywien ani nie zasądza się od nich sum pieniężnych na rzecz skarżących za niewydanie rozstrzygnięć w terminach określonych przepisami prawa. Natomiast zaprzestanie czynności przez sąd, organ lub podmiot, prowadzący odpowiednio postępowanie lub kontrolę, w okresie, o którym mowa w ust. 1, nie może być podstawą wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności, przewlekłości lub naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (art. 15 zzs ust. 11 ustawy COVID-19). Jakkolwiek stan zagrożenia epidemicznego obowiązywał na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej od 14 marca 2020 r. (a od 20 marca 2020 r. stan epidemii), to jednak powołany przepis wszedł w życie dopiero 31 marca 2020 r. Ustawodawca natomiast nie wprowadził regulacji przejściowych nadających normie z art. 15zzs ust. 1 pkt 10 ustawy charakter retroaktywny. W konsekwencji hipotezą art. 15zzs ust. 1 pkt 10 ustawy objęte mogą być wyłącznie terminy, które biegły w chwili jego wejścia w życie - skutek zawieszający bieg terminu oraz terminy, których bieg miał się dopiero rozpocząć - skutek wstrzymujący rozpoczęcie biegu terminu. Należy jednocześnie zaznaczyć, że zgodnie z art. 46 pkt 20 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r. poz. 875) z dniem 16 maja 2020 r. uchylony został art. 15 zzs ustawy COVID-19 z jednoczesnym wprowadzeniem mocą art. 68 ust. 6 i 7 ww. ustawy zmieniającej siedmiodniowego terminu, po którym terminy wstrzymane rozpoczynają swój bieg, zaś zawieszone – biegną dalej. Mając zatem na uwadze to, że ustawa z dnia 14 maja 2020 r. weszła w życie dnia 16 maja 2020 r. (art. 76 tej ustawy), ustanie przyczyny powodującej wstrzymanie rozpoczęcia, jak i zawieszenia biegu terminów procesowych nastąpiło dnia 23 maja 2020 r. Oznacza to, że od dnia 24 maja 2020 r. rozpoczęły bieg terminy, które nie rozpoczęły swojego biegu przed dniem ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii. Natomiast terminy, które rozpoczęły swój bieg i uległy zawieszeniu, biegną dalej. W niniejszej sprawie organ od 9 marca 2020 r., tj. od daty doręczenia prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 grudnia 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 1136/19 wraz z aktami sprawy, do daty zawieszenia biegu terminów do rozpoznania sprawy na podstawie art. 15 zzs ust. 1 pkt 10 ustawy COVID-19 nie podjął żadnych czynności w celu ponownego rozpoznania wniosku skarżącego. Czynności w tej sprawie organ nie podjął także bezpośrednio po odwieszeniu biegu tych terminów tj. od dnia 24 maja 2020 r. Organ przystąpił do ponownego rozpoznania wniosku skarżącego dopiero po wniesieniu przez T. N. skargi na bezczynność i w następstwie tego w dniu [...] czerwca 2020 r. wydał decyzję administracyjną. W świetle powyższego stwierdzić należy, że zarzut bezczynności organu w rozpoznaniu wniosku skarżącego po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 1136/19, jest uzasadniony. Sąd uznał jednocześnie, że zaistniała w sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Wymaga bowiem podkreślenia, iż rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (vide: wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., w sprawie sygn. akt: I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., w sprawie sygn. akt: II OSK 468/13, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r., w sprawie sygn. akt: II SAB/Wr 14/14 – dostępne CBOSA). W ocenie Sądu zaistniała w sprawie bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Zważywszy na szczególne regulacje prawne związane z ogłoszeniem na terytorium całego kraju stanu epidemii, okres bezczynności w ponownym rozpoznaniu wniosku skarżącego nie był znaczny, a po wniesieniu skargi do Sądu organ niezwłocznie rozpoznał wniosek wydając decyzję administracyjną.. W świetle powyższych ustaleń, nie zachodziły też przesłanki do wymierzenia organowi grzywny. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a oraz art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania, obejmujących uiszczony wpis sądowy, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 ww. ustawy.