II SAB/Po 74/22

SENTENCJA Dnia 21 lipca 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska - Tylewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Asesor WSA Sebastian Michalski po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 lipca 2022 roku sprawy ze skargi I. G. na bezczynność i przewlekłość Wojewody w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy I. zobowiązuje Wojewodę do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 22.03.2021 r. w terminie 14 dni od otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, II. stwierdza, że Wojewoda dopuścił się przewlekłości i bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego z dnia 22.03.2021 r. III. stwierdza, że bezczynność i przewlekłość organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, IV. przyznaje skarżącemu od Wojewody sumę pieniężną w wysokości [...] zł V. oddala skargę w pozostałym zakresie VI. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE I. G. (dalej jako strona lub skarżący) złożył do Wojewody wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wniosek został złożony za pośrednictwem operatora pocztowego Poczta Polska (data nadania wniosku 22.03.2021r.), wraz z wnioskiem przesłano załącznik nr 1 od pracodawcy tj. M. Sp. z o.o., KRS, kopię paszportu, 4 zdjęcia, potwierdzenie wniesienia opłaty skarbowej, oświadczenie o ilości osób na utrzymaniu na terytorium RP, potwierdzenie zgłoszenia do ubezpieczenia, umowę zlecenia, umowę użyczenia lokalu, oświadczenie o wydruku karty bez adresu oraz potwierdzenie opłaty za wydruk karty pobytu. W dniu 12 kwietnia 2021r. zawiadomiono skarżącego o wszczęciu postępowania i wskazano, że decyzja w sprawie zostanie podjęta do 11 października 2021 r. ze względu na konieczność zgromadzenia materiału dowodowego i potwierdzenia spełnienia warunków udzielenia zezwolenia. Termin ten wynika również z dużej liczby prowadzonych przed Wojewodą postępowań w sprawach cudzoziemców. Tego samego dnia skarżący stawił się w siedzibie delegatury Urzędu Wojewódzkiego w K. w celu okazania paszportu i pobrano od niego odciski palców. Mailem z dnia 29 listopada 2021r. pełnomocnik skarżącego wniósł o zapoznanie z aktami sprawy, co nastąpiło 03 grudnia 2021r. Pismem z 08 grudnia 2021 r. (wpływ do organu 10 grudnia 2021 r. ) skarżący wniósł ponaglenie za pośrednictwem Wojewody oraz skargę na Wojewodę Dyrektora Wydziału Spraw Cudzoziemców, Kierownika Delegatury WUW w K. oraz referenta prowadzącego sprawę. Wniósł o ustalenie, że doszło do bezczynności organu z rażącym naruszeniem prawa. Wiadomością mailową z dnia 16 grudnia 2021r. skarżący wniósł o zapoznanie z aktami sprawy, z którymi zapoznał się w dniu 23 grudnia 2021r. W dniu 17 stycznia 2022r. do akt sprawy wpłynęło postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców w którym ponaglenie zostało uznane za uzasadnione, wyznaczono termin rozpatrzenia wniosku do dnia 04 kwietnia 2022r. oraz stwierdzono, że niezałatwienie sprawy w terminie nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Kolejną wiadomością mailową z dnia 05 stycznia 2022r. skarżący ponownie wniósł o zapoznanie z aktami sprawy. Pismem z dnia 25 stycznia 2022 r. (wpływ do Wojewody 26 stycznia 2022 r.) Pan I. G., reprezentowany przez adwokata wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Wojewody w toku postępowania administracyjnego oraz jego przewlekłe prowadzenie w wyniku ponaglenia - postępowania o udzielenie jednolitego zezwolenia na pobyt i prace na terenie RP zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 7, 8, 12, 35 § 1 w związku z art. 37 § 1 k.p.a. Mając na uwadze wskazane powyżej zarzuty wniósł o: 1. stwierdzenie, że bezczynność, a następnie przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszenie prawa; 2. orzeczenie o wymierzeniu Wojewodzie grzywny w kwocie [...]zł; 3. zasądzenie na rzecz skarżącego sumy [...] zł za naruszenie jego praw w toku postępowania; 4. obciążenie organu kosztami postępowania w całości i zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania na jego rzecz według norm przepisanych. Uzasadniając skargę podał, że w dniu 22 marca 2021 r. złożył w delegaturze WUW w K., wniosek do Wojewody o udzielnie zezwolenia jednolitego na pobyt i pracę. Podczas osobistego stawiennictwa wnioskodawcy w placówce urzędu celem weryfikacji dokumentu podróży i odebrania odcisków palców, pracownik organu zweryfikował dokumenty przedłożone przez wnioskodawcę. Od tego czasu do stycznia 2022 roku nie podjęto żadnych czynności w sprawie, a w szczególności nie zwrócono się do Policji, Straży Granicznej oraz Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego o zweryfikowanie cudzoziemca zgodnie z obwiązującymi przepisami. Nawet zgłoszenie się w listopadzie 2021 r. pełnomocnika do reprezentowania wnioskodawcy w sprawie, ani złożenie ponaglenia nie wpłynęło na Organ. Nadal uporczywie Wojewoda nie podejmował czynności. Zdaniem skarżącego organ narusza prawa i lekceważy cudzoziemca, wprowadzając stan niepewności co do jego sytuacji w Polsce. Sprawa skarżącego nie należy do skomplikowanych, a przesłanie stosownych zapytań do organów bezpieczeństwa państwa nie wymaga znacznego wysiłku. Jest wręcz czynnością prostą i nieczasochłonną. Mimo to Organ nie podejmuje czynności będąc zobowiązanym do tego stosownymi przepisami. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i argumentował, że w dniu 29 stycznia 2022 r. weszła w życie ustawa z dnia 17 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2022 r., poz. 91). Ustawa wprowadza istotne zmiany w zakresie długości oraz rozpoczęcia biegu terminów załatwiania spraw udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Zdaniem Wojewody, z uwagi na brzmienie art. 112a ust. 1 ww. ustawy termin załatwienia sprawy płynął od nowa od 29 stycznia 2022 r. i wynosił 60 dni. Dalej Wojewoda wskazał, odnosząc się do zarzutu bezczynności organu, polegającej na przewlekłości prowadzenia postępowania, że liczba wniosków składanych do Wojewody jest znacznie wyższa niż dostępne zasoby kadrowe do ich rozpatrywania. Przy rozpatrywaniu wniosków obowiązuje kolejność wpływu. Nie występowały żadne przesłanki, które usprawiedliwiałyby traktowanie wniosku skarżącego w sposób uprzywilejowany. Powołanie do sprawy pełnomocnika nie może i nie powoduje uprzywilejowanej pozycji wnioskodawcy przy rozpatrywaniu wniosku. Sytuacja nie wyróżniała wniosku strony spośród tysięcy wniosków cudzoziemców ubiegających się o udzielenie zezwolenia, a którzy złożyli wnioski wcześniej niż on. Organ podejmuje wszystkie możliwe, w ramach posiadanych zasobów kadrowych kroki, aby postępowania kończyły się w terminie. Jednak z pozoru proste czynności, jak przekazanie wniosku do zaopiniowania wymaga wkładu pracy pracowników nadmiernie obciążanych ilością wpływających spraw. Ustosunkowując się do zarzutu stwierdzenia, że w postępowaniu wystąpiła bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania i miały one miejsca z rażącym naruszeniem prawa, organ stwierdził, że nie zgadza się z argumentacją skarżącego. Bezczynność i przewlekłość nie były spowodowane celowym działaniem, czy lekceważeniem strony, lecz okolicznościami sprawy oraz okolicznościami obiektywnymi. Wnioski rozpatrywane są w kolejności ich wpływu i w takiej kolejności przekazywane są do weryfikacji merytorycznej pod kątem wydania decyzji kończącej postępowanie. Wojewoda, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, wskazał, że przy ocenie czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa należy wziąć pod uwagę okoliczności związane z trudną sytuacją kadrową, znaczną ilością postępowań administracyjnych oraz dużą liczbą spraw przypadających na jednego pracownika, ponieważ okoliczności te mogą powodować opóźnienia w pracy organu. Odnosząc się do wniosku o przyznanie od Wojewody sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., podniesiono, że w skardze brak jest jakiegokolwiek argumentacji przemawiającej za przyznaniem rekompensaty finansowej, a tym bardziej rekompensaty we wskazanej kwocie. Wymieniony nie wskazał jednoznacznie jakoby doznał krzywdy w związku z bezczynnością organu, którą należałoby zrekompensować i która to okoliczność mogłaby podlegać ocenie Sądu orzekającego. W tej sytuacji w ocenie Wojewody brak jest podstaw do uwzględnienia żądań zawartych w pkt 2 i 3 skargi. W piśmie procesowym z dnia 04 marca 2022 r. pełnomocnik skarżącego podał, że podtrzymuje twierdzenia zawarte w skardze. Jego zdaniem fakt nowelizacji Ustawy o cudzoziemcach, nie może mieć wpływu na okoliczność, że przez okres 9 miesięcy - nie podejmowano czynności w sprawie. W ocenie skarżącego nie było przeszkód formalnych do przekazania sprawy do opiniowania przez organy bezpieczeństwa już w kwietniu 2021 r. Gdyby organ działał szybko i sprawnie decyzja zostałaby wydana przed wejściem w życie znowelizowanej Ustawy o Cudzoziemcach. Pełnomocnik stwierdził, że nie żądał uprzywilejowania skarżącego w rozpoznaniu sprawy po jego zgłoszeniu się. W zakresie przyznania sumy pieniężnej skarżącemu wskazano, że niezałatwienie sprawy w terminie i dopuszczenie się bezczynności przez Organ doprowadziło do stanu niepewności cudzoziemca co do jego pobytu na terenie Polski . Zezwolenie na pobyt oraz wydana karta pobytu pozwalają chociażby na swobodniejsze przemieszczanie się cudzoziemca również poza granice Polski, większą swobodę ekonomiczną chociażby przez możliwość dokonywania zakupów na raty. Ponadto bezczynność organu, a także brak jakiejkolwiek informacji o przyczynach niewydania decyzji w terminie narusza godność i dobra skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy Wojewoda dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania w przedmiocie wydania I. G. zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W pierwszej kolejności oceniając dopuszczalność wniesionej skargi wskazać należy, że stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej: "p.p.s.a."), skargę – w tym także skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania – można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Na mocy art. 37 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., środkiem zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 p.p.s.a. w przypadku dopuszczenia się przez organ bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania jest instytucja ponaglenia. Z akt sprawy wynika, że strona wniosła ponaglenie za pośrednictwem Wojewody pismem z dnia 08 grudnia 2021 r. W tym stanie rzeczy należało uznać, że przesłanka formalna do wniesienia skargi została spełniona. Zasygnalizowania również na wstępie wymaga, że z dniem 29 stycznia 2022 r. weszła w życie ustawa z dnia 17 grudnia 2021 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2022 r., poz. 91; dalej: nowelizacja). Na mocy art. 1 pkt 13 nowelizacji dodano w ustawie o cudzoziemcach art. 112a. W ust. 1 wymienionego przepisu przewidziano, że decyzję w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy wydaje się w terminie 60 dni. Przy czym w myśl art. 112a ust. 2 termin ten biegnie dopiero od dnia, w którym nastąpiło ostatnie ze zdarzeń wymienionych w tym przepisie. W przepisie art. 13 nowelizacji przewidziano przepisy intertemporalne. I tak w myśl art. 13 ust. 1 nowelizacji wskazano, że w postępowaniach prowadzonych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1, wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy mają zastosowanie przepisy art. 7 ust. 3, art. 106 ust. 2a i 2b, art. 106a ust. 3 i 4, art. 112a, art. 203 ust. 2a i 2b oraz art. 210 ustawy zmienianej w art. 1 [ustawa o cudzoziemcach] w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Stosownie zaś do art. 13 ust. 3 nowelizacji jeżeli terminy załatwienia spraw, o których mowa w art. 112a lub w art. 210 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, rozpoczęły swój bieg przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, biegną one od nowa od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Niemniej jednak w rozpoznawanej sprawie wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt został złożony ponad 9 miesięcy przed wejściem w życie nowych przepisów, jak również skarga została wniesiona przed ich wejściem w życie. Wobec tego Sąd oceniał zarzucaną przez skarżącego bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez Wojewodę postępowania bez uwzględniania wymienionych przepisów zmieniających terminy załatwienia sprawy. Odnosząc się do treści pojęć bezczynności oraz przewlekłości podkreślić trzeba, że są to dwa stany zaniechania organu, w wyniku których konkretna sprawa indywidualna nie zostaje załatwiona w terminie. Oceniając działanie organów w tym kontekście uwzględnić należy, że organy administracji zobowiązane są do przestrzegania zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w tym zasady szybkości postępowania, nakazującej organom wnikliwe i szybkie działanie w sprawie przy wykorzystaniu możliwie najprostszych środków prowadzących do jej załatwienia (art. 12 § 1 k.p.a.). Realizacji tej zasady służy m.in. przepis art. 35 § 1 k.p.a., wedle którego organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). Do terminów powyższych nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 k.p.a.). O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Dotyczy to również przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 k.p.a.). Dokonując rozróżnienia stanu bezczynności i przewlekłości wskazać należy, że obydwa pojęcia zostały zdefiniowane odpowiednio w art. 37 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. uzyskując odmienny znaczeniowo sens. Bezczynność zachodzi wtedy, gdy sprawy nie załatwiono w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Natomiast przewlekłość ma miejsce, gdy postępowanie trwa dłużej niż jest to niezbędne do wyjaśnienia sprawy. Pojęcie przewlekłości jest więc pojęciem nieco szerszym ponieważ przewlekłość to nie tylko długotrwała bezczynność, lecz również sytuacja, w której organ przykładowo mnoży czynności w celu wyjaśnienia sprawy ponad potrzeby wynikające z istoty sprawy (por. wyrok NSA z dnia 16 lipca 2020 r., sygn. akt I GSK 631/20, wszystkie powołane w uzasadnianiu orzeczenia są dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych – w skrócie CBOSA). Organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności wówczas, gdy mimo istnienia ustawowego obowiązku, w prawnie ustalonym terminie, nie zakończył postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosowanej czynności. Z bezczynnością mamy więc do czynienia w sytuacji, gdy brak jest aktywności organu w danej sprawie, w tym również nie wywiązuje się on z obowiązku zawiadomienia strony o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie i wyznaczenia nowego terminu jej rozpatrzenia. W konsekwencji przedmiotem skargi na bezczynność jest brak wydania określonego aktu w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Skarga taka stanowi środek prawny mający na celu ochronę praw jednostki poprzez przymuszenie organu do podjęcia żądanego działania, a w następstwie tego likwidację stanu opieszałości występującą po stronie organu. Sąd kontroluje, czy organ administracji w terminie zakreślonym przepisami prawa procesowego załatwił sprawę, czy też nie. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia to, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. Okoliczności, które spowodowały zwłokę organu oraz sposób działania organu w toku rozpoznania sprawy (czy też zaniechania), w tym stopień przekroczenia terminów, mają jedynie znaczenie dla oceny, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była rażąca. Przewlekłość z kolei obejmuje opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, a także nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Z przewlekłością mamy więc do czynienia w sytuacji nieefektywnego działania organu, dokonywania czynności w dużym odstępie czasu, wykonywania czynności pozornych, maskujących bezczynność w sposób formalny, tj. gdy dochodzi do mnożenia czynności i dokonywania czynności zbędnych, co prowadzi do przedłużenia postępowania. Stąd przewlekłość ma miejsce wówczas, gdy organowi można skutecznie postawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, aby zakończyło się ono w przewidzianym prawem terminie (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 349/18, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 25 maja 2021 r., sygn. akt II SAB/Gd 26/21 i wyrok WSA w Opolu z dnia 16 maja 2019 r., sygn. akt II SAB/Op 21/19; i powołane tam orzecznictwo NSA). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd dokonał analizy czynności podejmowanych przez Wojewodę w przedmiotowej sprawie i uznał, że organ prowadził postępowanie w sposób przewlekły i do dnia wniesienia skargi do sądu pozostawał w bezczynności i stan ten, wobec braku informacji ze strony organu o wydaniu decyzji w sprawie skarżącego, utrzymuje się nadal. Mając na względzie powyższe ustalenia Sąd orzekł jak w pkt I sentencji wyroku zobowiązując organ do rozpoznania wniosku skarżącego w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Stwierdzając w niniejszej sprawie bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania, które zdaniem Sądu miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, Sąd uwzględnił, że od dnia złożenia przez skarżącego wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy (22 marca 2021 r.; wpływ do organu 24 marca 2021 r.) do dnia wniesienia skargi 20 stycznia 2022 r. (wpływ do organu 26 stycznia 2022 r.) minęło ponad 10 miesięcy. Niewątpliwie zatem znacznie przekroczone zostały terminy przewidziane dla rozpoznania sprawy, wskazane w przepisach art. 35 k.p.a. Podkreślić trzeba, że pierwszą czynnością organu było zawiadomienie o wszczęciu postępowania, wystosowane wprawdzie 12 kwietnia 2021 r. a więc relatywnie szybko biorąc pod uwagę wpływ wniosku. Organ nie był uprawniony do przedłużenia "z góry" terminu rozpoznania sprawy o 6 miesięcy. Następnie organ pozostawał przez wiele miesięcy w bezczynności, mimo zgłoszenia się do sprawy dnia 29 listopada 2021 r. pełnomocnika, który wielokrotnie składał wnioski o zapoznanie się z aktami sprawy. Jedyną czynnością organu było w zasadzie przekazanie ponaglenia Szefowi Urzędu ds. Cudzoziemców, które zostało uznane za uzasadnione. Do momentu wniesienia skargi upłynął już termin wyznaczony w zawiadomieniu z dnia 12 kwietnia 2021 r., którego organ nie dochował, ani nie przedłużył. Z karty weryfikacji wniosku skarżącego wynika, że wniosek został oceniony pozytywnie pod względem formalnym. Skarżący nie był wzywany o uzupełnienie żadnych braków formalnych, co pozwala przyjąć, że organ mógł na podstawie zgromadzonych dokumentów wydać decyzję. Analiza akt prowadzi do wniosku, że organ nie procedował w sposób efektywny, co doprowadziło do znacznego przekroczenia terminów załatwienia sprawy. Wojewoda niewątpliwe dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego, mimo aktywnej postawy pełnomocnika skarżącego. Z powyższych względów Sąd stwierdził, że organ administracji dopuścił się? bezczynności oraz przewlekłego prowadzenia postepowania w sprawie wniosku Skarżącego i na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł o tym w pkt II sentencji wyroku. Jednocześnie, zdaniem Sądu zaistniała bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. w pkt III wyroku. Podkreślić trzeba, że Wojewoda nie podejmował żadnych czynności, które zmierzały do szybkiego rozstrzygnięcia wniosku skarżącego. Brak podejmowania jakichkolwiek działań przez ponad 10 miesięcy i niezawiadomienie skarżącego o przyczynach zwłoki, świadczą nie tylko o naruszeniu terminów załatwienia sprawy, ale także o ograniczeniu prawa strony do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki, w postępowaniu prowadzonym w sposób wnikliwy i szybki (art. 12 k.p.a. w zw. z art. 35 § 3 k.p.a.). Takie działanie, a właściwie jego brak, pozostaje również w sprzeczności z podstawową zasadą procedury administracyjnej, jaką jest zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Powyższej oceny nie zmieniała zaś argumentacja odpowiedzi na skargę. O ile Sądowi znana jest sytuacja związana z lawinowym wzrostem wniosków pobytowych, brakach kadrowych w wydziale Urzędu Wojewódzkiego, to nie zmienia to oceny, że na gruncie niniejszej sprawy wydłużenie terminu załatwienia wniosku skarżącego było tak znaczne, a stan bezczynności tak długi, że wymienione okoliczności nie mogły zmienić stwierdzenia przez Sąd rażącego naruszenia prawa. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd doszedł do przekonania, że uzasadnionym jest przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w kwocie [...]zł. Sąd stwierdził, że kwota ta będzie adekwatna w kontekście zaistniałych w sprawie okoliczności (opisanej wcześniej postawy organu wobec strony postępowania administracyjnego). Dalej idącą skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalono (pkt V wyroku). Na podstawie art. 200 p.p.s.a., w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w pkt VI wyroku Sąd orzekł o kosztach postępowania, na które składał się uiszczony wpis od skargi (100 zł), wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł). Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 oraz art. 120 p.p.s.a.