I OSK 1494/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Zgierski Sędziowie: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik (spr.) po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 marca 2020 r. sygn. akt II SA/Gl 1600/19 w sprawie ze skargi Z. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 stycznia 2019 r. sygn. akt IV SA/Gl 1012/18 w przedmiocie odpłatności za pobyt w Domu Pomocy Społecznej "[...]" w Z. oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 9 marca 2020 r. sygn. akt II SA/Gl 1600/19 oddalił skargę Z. B. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 24 stycznia 2019 r. sygn. akt IV SA/Gl 1012/18 w sprawie ze skargi Z. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie odpłatności za pobyt w Domu Pomocy Społecznej "[...]" w Z. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 24 stycznia 2019 r. sygn. akt IV SA/Gl 1012/18 oddalił skargę Z. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie odpłatności za pobyt jego ojca – T. B. w Domu Pomocy Społecznej "[...]" w Z. W piśmie z [...] października 2019 r. skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący oświadczył, że wiadomość o powyższym wyroku powziął dopiero w związku z pismem Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Z. z [...] października 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wskazał, że z analizy akt sądowoadministracyjnych wynika, że w piśmie z [...] listopada 2019 r. skarżący został poinformowany przez Sąd, że przesyłka zawierająca zawiadomienie o terminie rozprawy, ze względu na podwójną awizację, została uznana za prawidłowo doręczoną, a także że wyrok z 24 stycznia 2019 r. stał się prawomocny z dniem [...] lutego 2019 r. Sąd pouczył również skarżącego o możliwości wniesienia skargi o wznowienie postępowania. Z. B. w dniu [...] listopada 2019 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę o wznowienie postępowania zakończonego wskazanym powyżej wyrokiem wskazując na podstawę wznowienia określoną w art. 271 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.". Skarżący uznał, że pozbawiono go możliwości działania w postępowaniu sądowym, ponieważ nie można przyjąć, że zawiadomienie o terminie rozprawy zostało doręczone mu prawidłowo. Wskazał, że w grudniu 2018 r. oraz styczniu 2019 r. cały czas ktoś przebywał w jego mieszkaniu, w związku z tym przy dochowaniu przez pocztę zasad określonych w art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego wiedziałby o próbach doręczenia, a co za tym idzie odebrałby skierowaną do niego przez Sąd korespondencję. Wojewódzki Sąd Administracyjny powołanym na wstępie wyrokiem z 9 marca 2020 r. sygn. akt II SA/Gl 1600/19 oddalił skargę. Sąd uznał, że skarga o wznowienie postępowania została wniesiona w ustawowym terminie i opiera się na ustawowej podstawie wznowienia postępowania przewidzianej w art. 271 pkt 2 P.p.s.a. Skarżący o wyroku dowiedział się z pisma Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Z. z [...] października 2019 r., natomiast skarga o wznowienie została wniesiona w dniu [...] listopada 2019 r. (data nadania w urzędzie pocztowym), a więc z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 277 P.p.s.a. Sąd wyjaśnił, powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, że naruszenie przepisów P.p.s.a. wypełnia znamiona pozbawienia strony możności działania (art. 271 pkt 2 P.p.s.a.) wówczas, gdy zaistniałe naruszenie określonych przepisów postępowania godzi bezpośrednio w istotę procesu, tj. gdy z powodu uchybień procesowych ze strony sądu strona została pozbawiona możliwości udziału w postępowaniu lub istotnej jego części i nie miała możności usunięcia skutków tych uchybień przed wydaniem orzeczenia kończącego postępowanie w danej instancji (wyrok NSA z 18 kwietnia 2012 r. sygn. akt II OSK 49/12). Zatem dla zaistnienia przesłanki wznowieniowej określonej w art. 271 pkt 2 ustawy niezbędne jest wykazanie 3 elementów: naruszenie przepisów prawa, pozbawienie strony możliwości działania oraz związku przyczynowego między tymi elementami (tak m.in. H. Knysiak - Molczyk w: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" T. Woś i in., Warszawa 2005 r., s. 668, także wyrok WSA w Warszawie z 20 grudnia 2005 r. III SA/Wa 2866/05). Sąd podkreślił, że pozbawienie strony możności obrony swoich praw musi nastąpić wskutek naruszenia przepisów prawa, a zatem że wykluczony jest tzw. obiektywny stan tego pozbawienia, co z kolei oznacza, że może ono nastąpić tylko z winy sądu. Odnosząc powyższe na grunt sprawy Sąd wskazał, że przesyłka z [...] grudnia 2018 r. zawierająca zawiadomienie o terminie rozprawy została skierowana do skarżącego w dniu [...] stycznia 2019 r., na niekwestionowany przez niego adres ul. [...] w S., oraz powróciła do Sądu z adnotacją o podwójnej awizacji w dniach [...] grudnia 2018 r. i [...] stycznia 2019 r. (zwrot nastąpił w dniu [...] stycznia 2019 r.). W konsekwencji zawiadomienie zostało przez Sąd uznane za prawidłowo doręczone. Sąd wskazał na przepisy P.p.s.a. regulujące sytuacje niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 P.p.s.a i wyjaśnił, że wówczas pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w art. 73 § 2 P.p.s.a. W myśl tego przepisu, zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Stosownie do art. 73 § 3 P.p.s.a. w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma, w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Przepis § 4 tego artykułu stanowi, że doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w art. 73 § 3 § 1 P.p.s.a. W ocenie Sądu zawiadomienie o terminie rozprawy przesłane do skarżącego zostało dwukrotnie awizowane w sposób zgodny z powołanymi wyżej przepisami prawa. W rezultacie Sąd uznał, że skarżący o terminie rozprawy został zawiadomiony prawidłowo poprzez tzw. "doręczenie zastępcze" w trybie art. 73 P.p.s.a. Sąd podkreślił, że skarżący wcześniej odbierał korespondencję pod wskazanym przez siebie adresem. Sąd uznał zatem skargę o wznowienie postępowania za niezasadną. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Z. B. zaskarżając wyrok w całości i – na podstawie art. 174 "pkt 1" P.p.s.a. – zarzucił mu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a., gdyż strona nie była powiadomiona o terminie rozprawy, w związku z czym nie mogła w sposób prawidłowy reprezentować swego interesu. Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz złożył oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. W uzasadnieniu wskazał, że ani organ administracji państwowej, ani Sąd rozstrzygający sprawę, nie wykazały że doręczenie zastępcze dokonane zostało zgodnie z wymogami procedury administracyjnej. W uzasadnieniu wyroku Sąd przywołał przepisy art. 65-72 P.p.s.a. opisując w jaki sposób powinno wyglądać doręczenie zastępcze. Wskazał wyraźnie, że w myśl art. 73 § 2 P.p.s.a. zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru powinno zostać dokonane i umieszczone w skrzynce pocztowej lub na drzwiach mieszkania adresata lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Jeżeli pomimo takiego działania przesyłka nie zostanie odebrana procedurę zawiadomienia powtarza się. O tym jaka jest procedura Sąd poinformował. Nie oznacza to jednak, że w sposób taki zachował się doręczyciel. Sąd nie wskazał w swoim uzasadnieniu że przeprowadził jakikolwiek dowód lub był w posiadaniu dowodu z którego by wynikało, że po niedoręczeniu pisma podejmowano jakiekolwiek czynności, aby adresata powiadomić o przesyłce. Zastanawiające jest – w ocenie skarżącego kasacyjnie - że w sytuacji kiedy, jak wskazano, korespondencja była wcześniej odbierana, to tym bardziej byłaby odbierana kiedy adresat oczekiwał na sprawę sądową. W sytuacji do jakiej doszło Skarżący kasacyjnie oczekiwał, że Sąd rozpatrując sprawę sprawdzi jednak czy doręczyciel na pewno poczynił wszystkie czynności do jakich był zobowiązany. O ile od strony wymaga się należytej staranności oraz przyjmuje fikcję prawną przy rozstrzyganiu istotnych dla strony spraw, to tym bardziej należy dążyć do obiektywnego zbadania dowodów i wyjaśnienia czy wszystkie procedury na które Sąd się powołuje, rzeczywiście zostały przeprowadzone. Takiego postępowania nie było, co czyniło zasadnym złożenie skargi kasacyjnej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w piśmie z [...] czerwca 2020 r., odpowiadając na skargę kasacyjną, wniosło o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi kasacyjnej. Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza natomiast związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia oraz wnioskiem. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 P.p.s.a.). Przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Przed odniesieniem się do zarzutów skargi kasacyjnej konieczne jest podkreślenie, że ze względu na to, że konstrukcja art. 174 P.p.s.a. umożliwia zaskarżenie wszelkich naruszeń prawa, jakich mógł się dopuścić Sąd I instancji przy wydawaniu rozstrzygnięcia, granice skargi kasacyjnej wyznaczane są przez stronę skarżącą kasacyjnie. Powinny one zawsze zostać wyznaczone w sposób precyzyjny. Obowiązkiem strony składającej środek odwoławczy jest takie zredagowanie podstaw kasacyjnych skargi, a także ich uzasadnienia, aby nie budziły one wątpliwości interpretacyjnych (por. wyrok NSA z 19 lutego 2009 r., II FSK 1688/07, www.orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak pozostałe orzeczenia sądów administracyjnych powołane w uzasadnieniu). Naczelny Sąd Administracyjny nie może bowiem domniemywać granic skargi kasacyjnej. Sąd ten jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów (norm), które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie, uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej czy też poprawianie jej niedokładności (por. wyrok NSA z 13 listopada 2014 r., I OSK 1420/14). Właściwe określenie w skardze kasacyjnej zakresu i podstaw zaskarżenia jest również konieczne z uwagi na ustanowioną w art. 183 P.p.s.a. wskazaną wyżej zasadę stanowiącą, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Pewnym złagodzeniem rygorów wynikających z art. 176 w związku z art. 178 P.p.s.a. jest przewidziana w art. 183 § 1 tej ustawy możliwość przytoczenia przez stronę nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Należy przy tym wskazać, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 20 września 2006 r., SK 63/05 - orzekając o zgodności art. 174, art. 183 § 1, art. 184 P.p.s.a. z wymienionymi przepisami Konstytucji RP - nie zakwestionował konstytucyjności przyjętego modelu skargi kasacyjnej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Ważne jest też zwrócenie uwagi, że w praktyce orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego nie dochodzi do automatycznego dyskwalifikowania skarg kasacyjnych, w sytuacji gdy zarzuty kasacyjne nie w pełni spełniają wymogi konstrukcyjne określone w art. 176 P.p.s.a., czego potwierdzeniem jest uchwała NSA z 26 października 2009 r., I OPS 10/09 podjęta w pełnym składzie. Naczelny Sąd Administracyjny nie może zasadniczo we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować (por. wyrok NSA z 27 stycznia 2015 r., II GSK 2140/13), chyba że umożliwia to powołana choćby niedoskonale podstawa prawna, a wadliwość zarzutu jest możliwa do usunięcia przez analizę argumentacji uzasadnienia środka odwoławczego (por. wyrok NSA z 22 sierpnia 2012 r., I FSK 1679/11). Do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie należy jednak wyciąganie z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej przytoczonych tam zarzutów i wiązanie ich z powołanymi tam przepisami w celu uzupełnienia przytoczonej w petitum skargi kasacyjnej podstawy kasacyjnej (por. wyrok NSA z 13 listopada 2007 r., I FSK 1448/06). Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie w swoim orzecznictwie podkreślał, że nie ma on obowiązku formułowania za stronę zarzutów kasacyjnych na podstawie uzasadnienia skargi kasacyjnej. Należy bowiem mieć na uwadze, że wyodrębnianie zarzutów z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej zawsze niesie ryzyko nieprawidłowego odczytania intencji strony wnoszącej skargę kasacyjną. Konieczne jest przy tym oddzielenie podstawy kasacyjnej od jej uzasadnienia, które jest niezbędnym elementem skargi kasacyjnej (zob. wyroki NSA z 19 marca 2014 r., II GSK 16/13 i 17 lutego 2015 r., II OSK 1695/13). Do autora skargi kasacyjnej należy zatem wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji. Poczynienie powyższych uwag było konieczne, gdyż wniesiony środek odwoławczy nie w pełni odpowiada wymogom. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że autor skargi kasacyjnej błędnie zakwalifikował zarzut naruszenia art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. jako zarzut oparty na podstawie kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 P.p.s.a. Przepis art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. jest przepisem prawa procesowego, którego naruszenie można podnosić w ramach drugiej podstawy kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Wyjaśnić też trzeba, że błędne zakwalifikowanie przepisu prawa objętego zarzutem skargi kasacyjnej nie dyskwalifikuje tego środka odwoławczego, gdyż uchybienie to nie jest na tyle istotne, aby uniemożliwiało ustalenie granic wniesionej skargi kasacyjnej. Niemniej jednak oceniając zasadność rozpoznawanej skargi kasacyjnej stwierdzić trzeba, że postawiony w niej zarzut naruszenia art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. nieważność postępowania zachodzi jeżeli strona została pozbawiona możności obrony swych praw. Konstrukcja nieważności postępowania w procedurze sądowoadministracyjnej jest oparta na zasadzie konieczności uchylenia orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, nawet gdy dany zarzut nie zostanie podniesiony w skardze kasacyjnej. Co istotne adresatem zarzutu nieważności postępowania może być tylko Sąd I instancji, który wydał orzeczenie, które jest przedmiotem kontroli przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Naruszenie przepisów postępowania, które prowadzi do pozbawienia strony możności obrony swoich praw, odnosi się zatem do postępowania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wydał zaskarżone orzeczenie i naruszenia przez ten Sąd przepisów postępowania, a nie do dokonanej przez ten Sąd oceny zasadności podstaw wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego z powodu nieważności. Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. mógłby odnosić się zatem wyłącznie do badania, czy Z. B. został pozbawiony możności obrony swoich praw w postępowaniu zakończonym wyrokiem z 9 marca 2020 r. sygn. akt II SA/Gl 1600/19 na skutek uchybień procesowych Sądu I instancji lub strony przeciwnej. Nie jest kwestionowane tymczasem i wynika z akt sprawy, że skarżący kasacyjnie brał udział w postępowaniu zakończonym kontrolowanym wyrokiem. Określona w art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. przyczyna nieważności postępowania może być jednocześnie podstawą do ewentualnego wznowienia postępowania - przyczyna określona w art. 271 pkt 2 P.p.s.a. Nieważność postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a. zachodzi, jeżeli strona została pozbawiona możności obrony swych praw. Różnica między tymi instytucjami prawa sądowoadministracyjnego jest zasadnicza, a mianowicie żądanie wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli strona była pozbawiona możności działania wskutek naruszenia przepisów prawa, o którym mowa w art. 271 pkt 2 P.p.s.a., może być podnoszone w ramach skargi o wznowienie postępowania, która przysługuje od wyroku prawomocnego, natomiast podnoszenie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a., odbywa się w ramach skargi kasacyjnej, która przysługuje od wyroku nieprawomocnego. Okoliczność pozbawienia strony możności działania wskutek naruszenia przepisów prawa, będąca w istocie powodem nieważności postępowania, została wskazana przez Z. B. jako ustawowa podstawa wznowienia postępowania zakończonego wyrokiem z 24 stycznia 2019 r. sygn. akt IV SA/Gl 1012/18. Postępowanie zakończone kontrolowanym wyrokiem (z 9 marca 2020 r.) zostało wszczęte zatem na skutek skargi o wznowienie postępowania opartej o ustawową przyczynę wznowienia określoną w art. 271 pkt 2 P.p.s.a. Sąd I instancji badając zaś zasadność ustawowej podstawy wznowienia uznał, że skarżący został prawidłowo zawiadomiony o terminie rozprawy w dniu 24 stycznia 2019 r. przez tzw. "doręczenie zastępcze", w trybie art. 73 P.p.s.a. W tej sytuacji, jeśli skarżący kasacyjnie nie zgadzał się z oceną Sądu I instancji co do zasadności ustawowej podstawy wznowienia, tj. oceny czy zawiadomienie o terminie rozprawy przesłane do skarżącego zostało dwukrotnie awizowane w sposób zgodny z art. 65-72 P.p.s.a., to powinien zarzucić Sądowi I instancji naruszenie przepisów, które były podstawą działania Sądu I instancji, tj. art. 282 § 2 w związku z art. 271 pkt 2 P.p.s.a. w powiązaniu z art. 65-72 P.p.s.a. Tak sformułowanych zarzutów skarga kasacyjna nie zawiera. Argumentacja skargi kasacyjnej wskazuje natomiast, że jej autor, podnosząc zarzut naruszenia art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a, nie tyle kwestionuje postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach zakończone wyrokiem kontrolowanym w niniejszej sprawie, ile postępowanie przed tym Sądem zakończone wyrokiem z 24 stycznia 2019 r. sygn. akt IV SA/Gl 1012/18. Autor skargi kasacyjnej nie zauważa więc, że podnoszona w skardze okoliczność pozbawienia możności obrony praw przez stronę z powodu niedoręczenia skarżącemu zawiadomienia o terminie rozprawy w dniu 24 stycznia 2019 r. mogłaby co najwyżej stanowić podstawę zarzutu, określoną w art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a., podnoszonego w skardze kasacyjnej od wyroku z 24 stycznia 2019 r. sygn. akt IV SA/Gl 1012/18. Skoro autor skargi kasacyjnej w ramach podstaw kasacyjnych nie wskazał na naruszenia właściwych przepisów postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach, to tym samym nie podważył też skutecznie oceny doręczenia zastępczego. W realiach niniejszej sprawy – nawet gdyby w drodze daleko idącej rekonstrukcji zarzutów istniała podstawa do przejścia do analizy zarzutów niewłaściwego zastosowania przepisów postępowania – Naczelny Sąd Administracyjny dokonując kontroli sposobu zastosowania przepisów postępowania przez Sąd I instancji zobligowany byłby wziąć pod uwagę wykładnię przepisów o doręczeniu dokonaną przez Sąd I instancji i ocenę okoliczności przyjętych przez Sąd I instancji. Ustalenia w tym zakresie – jak powyżej wskazano - można kwestionować podnosząc zarzuty w zakresie przepisów postępowania normujących tryb doręczania przesyłek przez sąd administracyjny, czego w skardze kasacyjnej skutecznie nie uczyniono. Zupełnie niezasadne jest stanowisko skarżącego kasacyjnie kwestionujące skuteczność doręczenia zastępczego przesyłki zawierającej zawiadomienie o terminie rozprawy z tego względu, że Sąd nie udowodnił, że doręczyciel dopełnił swoich obowiązków lub że podejmowano jakiekolwiek czynności, aby adresata powiadomić o przesyłce. W aktach sprawy znajduje się przesyłka zawierająca zawiadomienie o terminie rozprawy skierowana do skarżącego kasacyjnie na niekwestionowany adres z odpowiednimi adnotacjami urzędu pocztowego o podwójnym awizowaniu z zachowaniem wymaganego 14-dniowego terminu. Skarżący kasacyjnie oprócz twierdzeń nie przedstawił żadnego dowodu na wskazywane przez siebie okoliczności. W tej sytuacji Sąd I instancji nie miał żadnego obowiązku przeprowadzenia dodatkowych ustaleń. Ubocznie jedynie należy zauważyć, że stanowisko Sądu I instancji jest adekwatne do zaistniałej w sprawie sytuacji. W świetle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 182 § 2 i § 3 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.