II OSK 2629/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon sędzia del. WSA Grzegorz Rząsa po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. K.-L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 10 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Rz 187/121 w sprawie ze skargi M. K.-L. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia 27 listopada 2020 r. nr I-IX.7721.2.2018 w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę z naruszeniem prawa oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Uzasadnienie. Wyrokiem z dnia 10 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Rz 187/121, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę M. K.-L. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia 27 listopada 2020 r. nr I-IX.7721.2.2018, w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę z naruszeniem prawa. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła M. K.-L. Wyrok zaskarżyła w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: przez nie zastosowanie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez niezastosowanie tegoż przepisu, który expressis verbis zobowiązuje organ do stwierdzenia nieważności decyzji, która została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W oparciu o powyższy zarzut skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uwzględnienie skargi; względnie ewentualnie uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Jednocześnie na podstawie art. 176 § 2 P.p.s.a. skarżąca zrzekła się rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaistniały określone w art. 182 § 2 P.p.s.a. przesłanki do rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. Przepis art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawie skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy. W myśl art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Jest oczywiste, że dyspozycja tego przepisu odnosi się do zaskarżonej decyzji lub zaskarżonego postanowienia. W niniejszej sprawie zaskarżona została decyzja Wojewody Podkarpackiego z dnia 27 listopada 2020 r. nr I-IX.7721.2.2018, w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę z naruszeniem prawa. W zarzucie i w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wskazano jednak okoliczności, która w odniesieniu do decyzji Wojewody wydanej w postępowaniu wznowieniowym wyczerpywałaby przesłankę "przyczyny określonej w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach". Takie ewentualne okoliczności nie wynikają także z akt sprawy. Z opisu naruszenia oraz powołania w zarzucie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. można natomiast wywnioskować, że wnosząca kasację postrzega naruszenie w tym, że organ powinien stwierdzić nieważność decyzji, która została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Jest to, uwzględniając rozwinięcie zarzutu w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, wyraźnie nawiązanie do organu, który wydawał rozstrzygnięcie zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie. Zaskarżona decyzja Wojewody Podkarpackiego została wydana na podstawie art. 151 § 2 K.p.a., a zatem w postępowaniu wznowieniowym. Wojewoda stwierdził, że decyzja Starosty J. z dnia 4 września 2014 r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca A. i M. G. pozwolenia na budowę budynku usługowego (usługi medyczne), została wydana z naruszeniem prawa. Podstawa określona w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. jest stosowana w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji. W postępowaniu o wznowienie postepowania nie jest dopuszczalne wydanie, w stosunku do decyzji dotychczasowej, rozstrzygnięcia opartego na art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji oraz wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną stanowią różne nadzwyczajne tryby wzruszenia decyzji. Oba te tryby weryfikacji decyzji służą różnym celom i nie są w stosunku do siebie konkurencyjne. Przesłanki stwierdzenia nieważności nie mogą stanowić podstawy uzasadniającej uchylenie decyzji w trybie wznowienia postępowania. W trybie wznowienia nie jest natomiast dopuszczalne stwierdzenie nieważności decyzji dotychczasowej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Bezzasadność podniesionej podstawy kasacji jest tym bardziej oczywista, że prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 28 października 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 749/19 oddalono skargę M. K.-L. na decyzję GINB z dnia 17 stycznia 2019 r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia 30 kwietnia 2018 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty J. z dnia 4 września 2014 r. w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. Niezależnie od braku usprawiedliwionej podstawy kasacji można dodać, że merytoryczne stanowisko Sądu pierwszej instancji jest trafne. Termin pięcioletni, określony w art. 146 K.p.a., ma charakter materialny, co oznacza, że jego upływ powoduje taki skutek, że decyzja ostateczna nie może być uchylona, choćby została wydana z naruszeniem prawa. Biegu tego terminu nie przerywa żadna czynność procesowa, nie może być on przywrócony (nie jest terminem, do którego zachowania obowiązana jest strona, lecz jego adresatem jest organ) i nie może także ulec przerwaniu (możliwości takiej nie przewidział ustawodawca), a jego upływ organ zobligowany jest uwzględnić z urzędu. W myśl art. 151 § 2 K.p.a., w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności z powodu których nie uchylił tej decyzji. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.