I SAB/Wa 66/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Skiba Sędziowie: WSA Przemysław Żmich WSA Elżbieta Lenart (spr.) po rozpoznaniu w dniu 23 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi L. S., T. S., M. S., A. S., D. F., M. S., H. C. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości 1. zobowiązuje Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku o przyznanie prawa użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], ozn. jako "[...]", działka nr [...], rej. hip. [...] - w terminie czterech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta [...] nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałej części; 4. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz L. S., T. S., M. S., A. S., D. F., M. S., H. C. solidarnie kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Pismem z [...] lutego 2020 r. L. S., T. S., M. S., A. S., D. F., M. S. i H. C. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta [...]: "mając na uwadze złożony do Prezydenta [...] wniosek z dnia[...] września 2016 r. (prawidłowo [...] września 2016 r.) w sprawie nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], położonej w W. przy ulicy [...] w W., oznaczonej nr hip. [...], przejętej w trybie Dekretu z 1945 roku o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy." Przedmiotowa nieruchomość objęta była działaniem dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). Z dniem wejścia w życie dekretu, tj. z dniem 21 listopada 1945 r., grunty nieruchomości [...] - w tym grunt przedmiotowej nieruchomości - przeszły na własność gminy m [...], a od 1950 r. - na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy z 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej (Dz. U. Nr 14, poz. 130) - na własność Skarbu Państwa. W dniu [...] czerwca 1948 roku K. S., przeddekretowy właściciel ww. nieruchomości, złożył wniosek o przyznanie za czynszem symbolicznym prawa własności czasowej. Prezydium Rady Narodowej [...] orzeczeniem administracyjnym z [...] czerwca 1955 r., nr [...], odmówiło K. S. prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], dz. nr [...]. Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] maja 2016 r., nr [...], stwierdziło nieważność ww. orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej [...] z [...] czerwca 1955 r., nr [...]. W tej sytuacji do rozpatrzenia pozostał wniosek dekretowy. W dniu[...] września 2016 r. L. S., T. S., J. S., M. S., A. S., D. F., M. S. i H. C., złożyli wniosek do Prezydenta [...] o: "zaspokojenie ich praw i roszczeń wynikających z prawomocnego stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] czerwca 1955 roku, nr [...], w sprawie odmowy przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], dz. nr [...]". W ramach toczącego się postępowania w sprawie rozpatrzenia powyższego wniosku organ gromadził materiał dowodowy w sprawie podejmując stosowne czynności. Zwracał się w tym celu do odpowiednich organów o nadesłanie żądanych dokumentów - pismami z [...] maja 2017 r. i [...] czerwca 2017 r. Pismem z [...] grudnia 2017 r. (data prezentaty) pełnomocnik wnioskodawców poinformował organ o śmierci jednego z nich - załączając dokumenty spadkowe i wskazując jego następcę. Następnie Prezydent pismem z [...] maja 2018 r. zwrócił się do wnioskodawców o sprecyzowanie ich wniosku - czy jest to wniosek o przyznanie prawa użytkowania wieczystego czy też jest to wniosek o przyznanie odszkodowania. Wnioskodawcy prowadzili liczną korespondencję z organem, żądając przyspieszenia załatwienia sprawy i informując go o tym, że są skłonni do zbycia praw i roszczeń do tej nieruchomości na rzecz [...], zaś pismem z [...] czerwca 2018 r. sprecyzowali swój wniosek jako żądanie przyznania odszkodowania. W dniu [...] czerwca 2018 r. do organu wpłynęły z Sądu Rejonowego dla [...] Wydział [...] kserokopie aktów notarialnych wnioskowane pismem z [...] maja 2017 r. Kolejnym pismem z[...] lipca 2018 r. wnioskodawcy zwrócili się z prośbą do organu o poważne zajęcie się sprawami przyznania zwrotu nieruchomości lub odszkodowania. W ramach dalszego gromadzenia materiału dowodowego w sprawie Prezydent podejmował kolejne czynności - pismami z [...] października 2018 r. i [...] kwietnia 2019 r. - w sprawie rozpatrzenia wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], ozn. jako "[...]", dz. nr [...], rej. Hip. [...]. W związku z powyższym pismem z [...] czerwca 2019 r. zwrócił się do Biura Architektury i Planowania Przestrzennego Urzędu [...] z prośbą o wydanie opinii, czy istnieje możliwość dokonania zgodnego z prawem i ładem przestrzennym - powołując się na przepisy art. 214a pkt 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomości (j.t. Dz. U. 2020, poz. 65 ze zm.) - podziału działek ewidencyjnych, w celu oddania ich części w użytkowanie wieczyste na rzecz następców prawnych dawnego właściciela. Ponadto pismem z [...] lipca 2019 r. zwrócił się z prośbą tej samej treści do Wydziału Architektury i Budownictwa dla [...]. Wnioskodawcy pismem z [...] lipca 2019 r. - działając na podstawie art. 37 kodeksu postępowania administracyjnego - wnieśli ponaglenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta [...] w sprawie dotyczącej nieruchomości [...] oznaczonej jako działka nr [...] przy ul. [...] (nieistniejącej) i [...]. Po rozpoznaniu ponaglenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z [...] października 2019 r. nr [...] uznało wniesione w sprawie ponaglenie za uzasadnione i zobowiązało Prezydenta [...] do wydania rozstrzygnięcia w sprawie dotyczącej przyznania prawa użytkowania wieczystego nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] przy ul. [...] (nieistniejącej) i [...] - do dnia [...] grudnia 2019 r. Jednocześnie stwierdziło, że przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Ponieważ przedmiotowy wniosek nie został rozpoznany w wyznaczonym terminie, dlatego też pismem z[...] lutego 2020 r. L. S., T. S., M. S., A. S., D. F., M. S. i H. C. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta [...]: "mając na uwadze złożony do Prezydenta [...] wniosek z dnia [...] września 2016 r. (prawidłowo [...] września 2016 r.) w sprawie nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], położonej w W. przy ulicy [...] w W., oznaczonej nr hip. [...], przejętej w trybie Dekretu z 1945 roku o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy." Natomiast wnioskiem z [...] września 2016 r. wnosili o: "zaspokojenie ich praw i roszczeń wynikających z prawomocnego stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] czerwca 1955 r., nr [...], w sprawie odmowy przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], dz. nr [...]". W skardze wnosili o: a) stwierdzenie, że Prezydent [...] dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania,. b) stwierdzenie, że przewlekłość postępowania nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, c) zobowiązanie Prezydenta [...] do wydania rozstrzygnięcia administracyjnego w sprawie w ciągu jednego miesiąca od daty wydania orzeczenia przez Sąd, d) na podstawie art. 149 § 2 w zw. z § 1 p.p.s.a. wymierzenie Prezydentowi [...] grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznanie od organu na rzecz skarżących sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. e) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego oraz kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazali, iż przedmiotem skargi jest przewlekłość postępowania prowadzonego przez Prezydenta [...] - jako sposób prowadzenia postępowania, na skutek którego zostało naruszone ich prawo do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (w rozsądnym terminie), ponieważ to postępowanie trwa dłużej, niż to konieczne dla wyjaśnienia tych okoliczności faktycznych i prawnych, które są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy co do istoty lub przed organem współdziałającym. Odpowiadając na skargę Prezydent [...] wniósł o jej oddalenie - przedstawiając stan faktyczny sprawy i podejmowane czynności. Dodał, że do zakończenia przedmiotowego postępowania konieczne jest wykonanie opracowania geodezyjnego polegającego na sporządzeniu mapy sytuacyjnej nieruchomości z rozliczeniem w działkach ewidencyjnych - lecz z uwagi na znaczną ilość zlecanych prac geodezyjnych (do każdej sprawy), przedmiotowe zlecenie oczekuje na przekazanie do realizacji. Do dnia [...] października 2020 r.(data rozpoznania sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie) do Sądu nie wpłynęła żadna informacja dotycząca merytorycznego rozpoznania przedmiotowego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna i skutkuje wydaniem rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako p.p.s.a. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że zgodnie z treścią art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 p.p.s.a, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania - taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Stosownie do treści art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Sąd stwierdza także, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Natomiast § 1a tego art. stanowi, iż jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Należy również wskazać, że skarga w rozpoznawanej sprawie została wniesiona po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Skarżący bowiem, przed wniesieniem skargi na na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta [...], złożyli ponaglenie w trybie art. 37 § 1 kpa do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Zgodnie z treścią art. 35 § 1 i 3 kpa organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. W myśl natomiast art. 36 § 1 kpa o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia spraw. Podnieść również należy, że zgodnie z art. 12 § 1 kpa organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, jak również zobowiązane są do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia i załatwienia - stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 kpa. Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej ma zatem miejsce nie tylko wówczas, gdy w ustawowym ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, ale również wtedy, gdy je podjął, lecz mimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem decyzji lub innego aktu administracyjnego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd uznał, że sytuacja taka miała miejsce w przedmiotowej sprawie, bowiem - jak wynika z akt sprawy - wniosek skarżących z [...] września 2016 r. o: "zaspokojenie ich praw i roszczeń wynikających z prawomocnego stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] czerwca 1955 r., nr [...], w sprawie odmowy przyznania prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości [...] położonej przy ul. [...], dz. nr [...]", nie został dotychczas rozpoznawany. W tym stanie rzeczy zarzut przewlekłego prowadzenia postępowania przez Prezydenta [...] przy rozpoznawaniu tego wniosku Sąd uznał za całkowicie uzasadniony. Organ prowadząc postępowanie w niniejszej sprawie uchybił wskazanym wyżej przepisom procesowym określającym terminy załatwiania spraw administracyjnych, a także naruszył wynikającą z art. 12 kpa zasadę szybkości postępowania. Takie postępowanie podważa wyrażoną w art. 8 kpa zasadę prowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa. Nawet, jeśli postępowanie administracyjne jest szczególnie skomplikowane, to zwłoka organu w załatwieniu sprawy, w terminie określonym w art. 35 kpa - nie jest usprawiedliwiona. Stanowisko takie wynika z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego. W sprawie sygn. akt. IV SA 105/00 (LEX 53462) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że: "Zasada sformułowana w art. 6 kpa, zgodnie z którą organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, odnosi się również do ścisłego przestrzegania terminów wyznaczonych do załatwiania spraw określonych w art. 35 i 36 kpa. Obowiązek załatwiania spraw bez zbędnej zwłoki (art. 35 § 1 kpa) pozostaje także w bezpośrednim związku z dyrektywami zawartymi w art. 7 i 8 kpa, zobowiązującymi organy administracji publicznej do stania na straży praworządności i uwzględniania słusznego interesu obywateli a także pogłębiania prowadzonym postępowaniem zaufania obywateli do organów państwa". Stosownie do art. 149 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności, jednocześnie Sąd stwierdza, czy przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Analizując akta sprawy Sąd uznał, że zaistniała w sprawie przewlekłość organu - aczkolwiek naganna - nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. O rażącym naruszeniu prawa można bowiem mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (wyrok NSA z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1181/13). Taka sytuacja nie występuje w niniejszej sprawie. Z akt sprawy wynika bowiem, że organ w trakcie prowadzonego postępowania podejmował szereg czynności mających na celu zgromadzenie materiału dowodowego. Przy czym nie miał on wpływu na termin realizowania jego prośby przez inne instytucje np. dopiero w dniu [...] czerwca 2018 r. wpłynęły z Sądu Rejonowego dla [...] Wydział [...] kserokopie aktów notarialnych wnioskowane pismem z [...] maja 2017 r. Nie można zatem uznać, iż organ prowadził postępowanie w sposób nieefektywny czy też podejmował czynności pozorne. Wręcz przeciwnie, analiza akt sprawy wskazuje, iż organ systematycznie gromadził materiał dowodowy i regularnie, w miarę pozyskiwania kolejnych dokumentów, występował o brakującą niezbędną dokumentację, czy dodatkowe wyjaśnienia. Sąd, dokonując takiej oceny charakteru stwierdzonej przewlekłości postępowania, miał również na względzie datę ostatecznego sprecyzowania wniosku oraz wziął pod uwagę skomplikowany charakter spraw z zakresu tzw. spraw dekretowych, gdzie należyte ustalenie stanu faktycznego związane jest z koniecznością pozyskania i analizą archiwalnych, często nieczytelnych lub niekompletnych dokumentów. Zaznaczenia wymaga, że Sąd dokonał oceny bezczynności organu - do marca 2020 r., a następnie od maja 2020 r. do dnia wyrokowania. Zgodnie bowiem z art. 15 zzs ust. 1 pkt 6) ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374 i poz. 567) oraz ustawą nowelizującą z 31 marca 2020 r. (Dz. U. Nr 568) w okresie stanu zagrożenia epidemiologicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych i sądowych w postępowaniach administracyjnych ulega zawieszeniu na ten okres (tj. od 14 marca 2020 r.). Natomiast zgodnie z art. 15 zzs ust. 10 pkt 1) ustawy w okresie stanu zagrożenia epidemiologicznego lub epidemii przepisów o bezczynności organów oraz o obowiązku organu i podmiotu, prowadzących odpowiednio postępowanie lub kontrolę, do powiadamiania strony lub uczestnika postępowania o niezałatwieniu sprawy w terminie nie stosuje się. W myśl art. 15 zzs ust. 11 ustawy zaprzestanie czynności przez sąd, organ lub podmiot, prowadzące odpowiednio postępowanie lub kontrolę, w okresie, o którym mowa w ust. 1, nie może być podstawą wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności, przewlekłości lub naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Zaś zgodnie z art. 68 ust. 7 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r., poz. 875) terminy w postępowaniach, o których mowa w art. 15zzs ustawy zmienianej w art. 46 (tj. ww. ustawy z 2 marca 2020 r.), których bieg uległ zawieszeniu na podstawie art. 15zzs (ww. ustawy z 2 marca 2020 r.), biegną dalej po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Oznacza, to, że postępowanie administracyjne dotyczące rozpoznania wniosku skarżących rozpoczęło dalszy swój bieg od 24 maja 2020 r., tj. 7 dni od dnia wejścia w życie ww. ustawy zmieniającej z dnia 14 maja 2020 r., tj. 16 maja 2020 r. Art. 149 p.p.s.a. nie określa kryteriów, jakimi powinien kierować się Sąd Administracyjny określając organowi termin do wykonania wyroku przez podjęcie nakazanych nim działań. Oznacza to, iż w kwestii określenia terminu Sąd dysponuje swobodą i nie jest związany terminami, o jakich mowa w art. 35 kpa. Powinien kierować się interesem strony, a przede wszystkim brać pod uwagę specyfikę danej sprawy. Wobec powyższego Sąd uznał, że - biorąc pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy - termin czteromiesięczny na rozpoznanie wniosku będzie adekwatny i realny. Oceniając zaistniałą w sprawie przewlekłość jako nierażącą, Sąd oddalił skargę w zakresie wymierzenia Prezydentowi [...] grzywny. Oddalił też skargę w zakresie przyznania od organu na rzecz skarżących sumy pieniężnej - uznając to żądanie za nieuzasadnione. Wskazać należy, że przepis art. 149 § 2 p.p.s.a. nie precyzuje charakteru przyznawanej kwoty pieniężnej, stanowiąc jedynie o "sumie pieniężnej". Kwota ta, poza funkcją represyjną i prewencyjną, ma też znaczenie kompensacyjne. Oznacza to, iż ma ona na celu zadośćuczynienie za krzywdę, jaką strona poniosła wskutek wadliwie działającej administracji publicznej. Użycie przez ustawodawcę czasownika "może" w treści tego artykułu oznacza, że rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznania sumy pieniężnej ma charakter fakultatywny. Podkreślić też trzeba, że o ile wymierzenie grzywny organowi ma na celu przede wszystkim oddziaływać na organ mobilizująco i prewencyjnie, o tyle przyznanie stronie od organu określonej sumy pieniężnej ma, jak już wskazano powyżej, charakter głównie kompensacyjny. Ma ono niejako zrekompensować stronie skarżącej stratę, jaką poniosła na skutek przewlekłości postępowania. W związku z tym wniosek o przyznanie sumy pieniężnej winien zawierać uzasadnienie, w którym strona powinna nawiązać do krzywdy wywołanej przewlekłością postępowania. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że w skardze nie są wymienione powody żądania przyznania skarżącym od organu sum pieniężnych. Zatem z treści tej skargi nie wynika, aby skarżący doznali w związku z przewlekłym prowadzeniem postępowania krzywdy, którą należałoby zrekompensować. Jeszcze raz należy podkreślić, iż zakwalifikowanie działań Prezydenta [...] jako przewlekłego prowadzenia postępowania w rozpoznaniu wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego - nie oznacza automatycznie konieczności orzeczenia sumy pieniężnej, bowiem zasądzenie tej sumy nie jest bezpośrednią konsekwencją przewlekłego prowadzenia postępowania. Ma ona na celu zadośćuczynienie za krzywdę, jaką strona poniosła wskutek wadliwie działającej administracji publicznej. Sąd zasądził też na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania sądowego. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 149 §1 i §1a, art. 120 w zw. z art. 119 pkt 4, art. 151 oraz art. 200 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. ----------------------- 8