II OW 109/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędzia del. WSA Sławomir Pauter po rozpoznaniu w dniu 28 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Prezydenta Miasta [...] o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Prezydentem Miasta [...] a Marszałkiem Województwa Śląskiego w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania wniosku o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów postanawia: wskazać Prezydenta Miasta [...] jako organ właściwy w sprawie. UZASADNIENIE Prezydent Miasta [...] złożył wniosek o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy tym podmiotem a Marszałkiem Województwa Śląskiego w sprawie o wydanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów z wniosku S. spółki z o.o. z siedzibą w [...]. W uzasadnieniu wniosku Prezydent Miasta [...] wywodził, że pismem z dnia [...] lutego 2020 r. S. spółki z.o.o. z siedzibą w [...] zwróciła się do Marszałka Województwa Śląskiego z wnioskiem o zmianę decyzji z [...] września 2015 r. Prezydenta Miasta [...] dotyczącej zezwolenia na przetwarzanie odpadów poza instalacjami. Wniosek ten został przekazany do rozpoznania Prezydentowi Miasta [...]. W ocenie wnioskującego organu w sprawie ma zastosowanie art. 41 ust. 6 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2020 r., poz. 797 ze zm., dalej u.o.). Na tych samych działkach prowadzona jest bowiem działalność w zakresie przetwarzania odpadów na podstawie decyzji z [...] września 2015 r., o której zmianę wnioski Spółka, jak i wytwarzanie i przetwarzanie odpadów prowadzone w oparciu o decyzję Marszałka Województwa Śląskiego z dnia [...] maja 2015 r., o zmianę, której to decyzji Spółka także wystąpiła. Organ wnioskujący wskazał także na technologiczne powiązanie przedsięwzięć. W odpowiedzi na wniosek Marszałek Województwa Śląskiego wniósł o wskazie jako organu właściwego do rozstrzygnięcia wniosku Prezydenta Miasta [...]. Marszałek podkreślił, że wniosek Spółki nie dotyczy zbierania, lecz przetwarzania odpadów, a co za tym idzie w sprawie nie ma zastosowania art. 41 ust. 1 pkt 3 lit. d u.o. W ocenie Marszałka Województwa Śląskiego w sprawie nie ma zastosowania także art. 41 ust. 6 u.o. Na poparcie ostatniego z twierdzeń organ przytoczył liczne orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek, a organami administracji rządowej. Rozstrzyganie sporów polega na wskazaniu organu właściwego do rozpoznania sprawy (art. 15 § 2 p.p.s.a.). W tej sprawie Spółka wystąpiła o zmianę decyzji zezwalającej na przetwarzanie odpadów na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy z 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach oraz niektórych innych ustaw. Przepis ten nakłada na podmioty dysponujące stosowanymi zezwoleniami na przetwarzanie lub zbieranie odpadów, obowiązek wystąpienia z wnioskiem o zmianę tych decyzji do właściwego organu, w celu dostosowania ich do obecnie obowiązujących wymagań prawnych. Właściwość organu do wydania decyzji zezwalającej na prowadzenie zbierania odpadów i prowadzenie przetwarzania odpadów wynika z art. 41 ust. 3 ustawy o odpadach. Przepis ten enumeratywnie wymienia przypadki (rodzaje i skalę działalności w zakresie gospodarki odpadami), w których właściwym organem jest marszałek województwa, natomiast w pozostałych sprawach właściwy jest starosta. Z art. 41 ust. 1 ustawy o odpadach wynika, że ustawodawca przewiduje konieczność uzyskania zezwolenia na dwie rodzaje działalności w zakresie gospodarki odpadami – zbieranie odpadów i przetwarzanie odpadów. Na wniosek podmiotu występującego o wydanie zezwolenia właściwy organ może także wydać tzw. decyzję łączną, a więc zezwolenie na zbieranie i przetwarzanie odpadów (art. 41 ust. 5 ustawy o odpadach). Do wydania tego rodzaju zezwolenia stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące zezwolenia na zbieranie odpadów oraz zezwolenia na przetwarzanie odpadów (art. 41 ust. 8 ustawy o odpadach). Zasadą jest zatem uzyskanie dwóch odrębnych decyzji (zezwoleń), natomiast decyzja łączna jest wyjątkiem od tej zasady. Powyższe ma zasadniczy wpływ na wykładnię przepisów o właściwości organów w tych sprawach. Zgodnie bowiem z art. 41 ust. 6 ustawy o odpadach, w przypadku prowadzenia w tym samym miejscu przedsięwzięć, z których co najmniej jedno należy do przedsięwzięć wymienionych w art. 46 ust. 3 pkt 1, organem właściwym do wydania zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów jest marszałek województwa. Ustalenie w tej sprawie, że Spółka na tym samym terenie prowadzi działalność polegającą na przetwarzaniu odpadów niebezpiecznych w oparciu o decyzję wydaną przez Marszałka Województwa Śląskiego z dnia [...] maja 2015 r., a w odniesieniu do tej decyzji toczy się postępowanie przed Marszałkiem Województwa Wielkopolskiego w przedmiocie jej zmiany, nie uzasadnia zastosowania art. 41 ust. 6 w związku z art. 46 ust. 3 pkt 1 lit. c ustawy o odpadach. Powyższe przepisy miałyby zastosowanie tylko w przypadku, gdyby Spółka wystąpiła o zezwolenie na przetwarzanie i zbieranie odpadów (o wydanie decyzji łącznej). Uzyskanie decyzji łącznej jest wyjątkiem, a zatem normy z art. 46 ust. 6 ustawy o odpadach nie należy wykładać rozszerzająco. Potwierdza to także art. 46 ust. 9 ustawy o odpadach, który stanowi, że ilekroć w ustawie jest mowa o zezwoleniu na zbieranie odpadów lub zezwoleniu na przetwarzanie odpadów rozumie się przez to również zezwolenie na zbieranie i przetwarzanie odpadów. Sytuacja więc, o której mowa w art. 41 ust. 6 ustawy o odpadach dotyczy jedynie podmiotu, który składając wniosek skorzysta z rozwiązania zawartego w art. 41 ust. 5 u.o., to jest kiedy działalność wymagająca uzyskania zezwolenia na zbieranie odpadów i na przetwarzanie odpadów prowadzona jest w tym samym miejscu i może zostać na wniosek strony objęta jednym zezwoleniem (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2015 r., sygn. akt II OW 214/14, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2020 r., sygn. akt II OW 141/19). W rozpoznawanej sprawie Spółka wystąpiła tylko o zmianę decyzji w sprawie zezwolenia na przetwarzanie odpadów innych niż niebezpieczne, a zatem art. 46 ust. 6 w związku z art. 46 ust. 3 pkt 1 lit. c ustawy o odpadach nie znajdzie zastosowania. Nie można także w powyższym przypadku mówić o powiązaniu technologicznym przedsięwzięcia w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. 2020 r., poz. 283, dalej u.i.o.ś.). Słusznie bowiem wywodził Marszałek Województwa Śląskiego w odpowiedzi na wniosek, że przedsięwzięcia te nie są ze sobą technologicznie powiązane, gdyż jedno dotyczy przetwarzania odpadów niebezpiecznych a drugie odpadów innych niż niebezpieczne. Zlokalizowanie różnych dzielności w tym samym miejscu nie świadczy o istnieniu między nimi powiązania technologicznego. Podkreślić ponadto należy, że niesporną w sprawie była okoliczność, że przedsięwzięcie to nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Oznacza to, że właściwym organem będzie Prezydent Miasta [...] na podstawie art. 41 ust. 3 pkt 2 ustawy o odpadach. Z tych względów i na podstawie art. 4 i art. 15 § 1 pkt 4 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny wskazał Prezydent Miasta [...] jako organ właściwy w sprawie.