III SA/Kr 419/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Michna Sędziowie: WSA Hanna Knysiak - Sudyka WSA Maria Zawadzka (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 października 2020 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 lutego 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Decyzją z dnia 14 lutego 2020 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania M. K. (dalej jako skarżąca) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2019 r. nr [...] odmawiającą skarżącej przyznania dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego - opieka nad dzieckiem niepełnosprawnym na syna P. K., za okres od 1 grudnia 2016 r. do 31 października 2017 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie prawnym i faktycznym. W dniu 7 listopada 2018 r. skarżąca złożyła wniosek o ustalenie prawa do dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego na syna P. Decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] 2019 r., nr [...], orzeczono o odmowie przyznania skarżącej dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego- opieka nad dzieckiem niepełnosprawnym, na syna P., w okresie od 1 grudnia 2016 r. do 31 października 2017 r. Ponadto decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] 2019 r. nr [...] orzeczono o odmowie przyznania skarżącej dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego- opieka nad dzieckiem niepełnosprawnym, na syna P. K., w okresie od 1 listopada 2017 r. do 31 grudnia 2017 r. W uzasadnieniu obu tych decyzji wskazano, iż skarżącej odmówiono przyznania wnioskowanego zasiłku z uwagi na nieprzedłożenie orzeczenia o niepełnosprawności syna w terminie trzech miesięcy licząc od dnia jego wydania (art. 24 ust. 2a ustawy o świadczeniach rodzinnych (dalej jako u.ś.r.). Skarżąca złożyła bowiem wniosek o ustalenie prawa do powyższego dodatku w dniu 7 listopada 2018 r., zaś prawomocny wyrok w sprawie ustalenia niepełnosprawności jej syna wydany został w dniu 5 lipca 2018 r. Skarżąca w ustawowym terminie wniosła odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2019 r. nr [...] dotyczącej odmowy przyznania dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego, za okres od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 31 grudnia 2017 r. Natomiast skarżąca nie złożyła odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2019 r., nr [...], orzeczono o odmowie przyznania skarżącej dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego- opieka nad dzieckiem niepełnosprawnym, na syna P., w okresie od 1 grudnia 2016 r. do 31 października 2017 r. Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2019 r. nr [...] uchylono w całości decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2019 r. nr [...] dotyczącą odmowy przyznania dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego, za okres od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 31 grudnia 2017 r. i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. SKO w uzasadnieniu decyzji zarzuciło, że do organu odwoławczego nie dostarczono pełnej dokumentacji, co skutkowało przyjęciem przez niego, że w sprawie rozstrzygnięto co do całości żądania strony. W rzeczywistości jednak, organ rozstrzygnął co do całości żądania skarżącej, jednak uczynił to dwoma odrębnymi decyzjami; a to: decyzją Prezydenta Miasta z dnia z dnia [...] 2019 r., nr [...] w przedmiocie dodatku za okres od dnia 1 grudnia 2016 r. do dnia 31 grudnia 2017 r. oraz decyzją z dnia [...] 2019 r., nr [...] w przedmiocie dodatku za okres od 1 grudnia 2016 r. do 31 października 2017 r. Po zwrocie akt z ww. decyzją SKO, Prezydent Miasta w piśmie z dnia 24 kwietnia 2019 r. (k.43) wyjaśnił, że całość żądania skarżącej została rozstrzygnięta dwoma powyżej wymienionymi decyzjami, jednak, decyzja w przedmiocie dodatku za okres od 1 grudnia 2016 r. do 31 października 2017 r. została wydana w czasie kiedy akta znajdowały już w organie odwoławczym. Decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] 2019 r. nr [...] ponownie odmówiono przyznania skarżącej dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego - opieka nad dzieckiem niepełnosprawnym na syna P. K., za okres od 1 grudnia 2016 r. do 31 października 2017 r. Po ponownej analizie akt sprawy organ I instancji ustalił, że skarżąca nie dochowała terminu, który uprawniałby ją do pobierania wnioskowanego przez nią świadczenia uzależnionego od niepełnosprawności jej syna P. K., tj. terminu trzech miesięcy licząc od dnia wydania ostatecznego orzeczenia o niepełnosprawności (art. 24 ust. 2a u.ś.r.). Skoro więc o niepełnosprawności syna skarżącej P. orzeczono ostatecznie w wyroku sądu okręgowego z dnia 5 lipca 2018 r., powinna ona była złożyć wniosek o przyznanie przedmiotowego dodatku w ciągu trzech miesięcy licząc od tej daty tj. do dnia 5 października 2018 r. W związku z faktem, iż uczyniła to dopiero 7 listopada 2018 r. przekroczyła ona termin wskazany w art. 24 ust 2a u.ś.r. Organ wskazał ponadto, że z akt sprawy wynika, że skarżąca w dniu 27 września 2018 r. złożyła wniosek o ustalenie prawa do dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego na syna P. za okres od dnia 1 grudnia 2016 r. do dnia 31 października 2017 r., zaś w dniu 21 września 2018 r. złożyła wniosek o ustalenie prawa do wskazanego dodatku za okres od 1 listopada 2017 r. do 31 września 2018 r. Do wniosków tych dołączyła orzeczenia o niepełnosprawności syna P. K. Organ podkreślił jednak, że skarżąca nie wnioskowała wówczas o dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem niepełnosprawnym w okresie korzystania z urlopu wychowawczego za okres od dnia 1 grudnia 2016 r. do dnia 31 grudnia 2017 r. Organ I instancji zwrócił uwagę na fakt, że zebrany wówczas materiał dowodowy w żaden sposób nie wskazywał, że skarżąca mogłaby ubiegać się o wskazany wyżej dodatek, a zatem nie miał możliwości poinformowania jej o konieczności złożenia wymaganych wniosków. Zdaniem organu, z akt sprawy wynika, że skarżąca była w posiadaniu ostatecznego wyroku sądu orzekającego o niepełnosprawności jej syna P. K. co najmniej od września 2018 r., w związku z czym miała ona możliwość dochowania terminu do złożenia wniosku o dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem niepełnosprawnym w okresie korzystania z urlopu wychowawczego za okres od dnia 1 grudnia 2016 r. do dnia 31 grudnia 2017 r. W odwołaniu skarżąca zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - przepisu art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a to pominięcie faktu złożenia przez skarżącą w 2016 r. wniosku o przyznanie dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego na okres zasiłkowy 2016/2017, jak również faktu złożenia przez skarżącą formularza wniosku o przyznanie prawa do świadczeń rodzinnych oraz dodatków do nich w dniu 26 września 2018 r., - art. 77 § 4 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie faktu złożenia przez skarżącą orzeczeń potwierdzających niepełnosprawność syna przy okazji wniosku o przyznanie innego dodatku do zasiłku rodzinnego (z tytułu kształcenia i rehabilitacji), mimo, iż zgodnie z tym przepisem fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu, - art. 24 ust 2 u.ś.r. poprzez nieuwzględnienie, iż skarżąca powinna zostać wezwana do uzupełnienia dokumentacji uzasadniającej przyznanie jej dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego, - art. 24a ust 3 u.ś.r. poprzez nieuwzględnienie ww. przepisu, mimo, iż opóźnienie w dostarczeniu dokumentacji wymaganej do przyznania dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego, nie było zawinione przez skarżącą, lecz uzasadnione obiektywnymi okolicznościami związanymi z procedurą zaskarżania orzeczeń Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności oraz okresem procedowania w tej sprawie, - przepisu art. 9 k.p.a. poprzez brak pouczenia skarżącej co do jej sytuacji prawnej oraz przysługujących jej prawach i obowiązkach, w szczególności o ewentualnej konieczności ponownego złożenia wniosku o przyznanie za dalszą część okresu zasiłkowego 2016/2017 oraz skutkach niedochowania terminu przewidzianego w art. 24 ust. 2a u.ś.r., jak również o ewentualnej konieczności ponownego złożenia orzeczeń potwierdzających niepełnosprawność syna. W związku z powyższymi zarzutami, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przyznanie skarżącej dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem niepełnosprawnym w okresie korzystania z urlopu wychowawczego za okres od 1 grudnia 2016 r. do 31 października 2017 r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu odwołania skarżąca podniosła, że nie zgadza się z twierdzeniem, jakoby nie dochowała terminu do złożenia wniosku o wymienione wyżej świadczenie za okres zasiłkowy 2016/2017 z powodu tego, że wniosek ten złożyła dopiero w dniu 7 listopada 2018 r. Skarżąca powołała się przy tym na art. 24 u.ś.r., zgodnie z którym prawo do świadczeń rodzinnych ustala się na okres zasiłkowy, a okresem tym jest okres od dnia 1 listopada do 31 października następnego roku kalendarzowego (art. 3 pkt 10 u.ś.r.). Skoro zatem skarżąca pobierała przedmiotowy dodatek w listopadzie 2016 r. to musiała ona złożyć wniosek o przyznanie tego świadczenia na okres zasiłkowy 2016/2017 i faktu tego nie zmienia okoliczność, iż dysponowała ona wówczas orzeczeniem o niepełnosprawności syna P. K. z dnia 18 listopada 2013 r., które zostało wydane na okres do dnia 30 listopada 2016 r. Zdaniem skarżącej, w przedmiotowym stanie faktycznym, skoro organ I instancji otrzymał wniosek skarżącej o przyznanie prawa do dodatku na okres zasiłkowy 2016/2017 oraz orzeczenie o niepełnosprawności jej syna kończące się z dniem 30 listopada 2016 r., powinien był wezwać skarżącą do uzupełnienia dokumentacji na zasadzie art. 24a ust 2 u.ś.r. Jeżeli zaś organ I instancji wymagał, by skarżąca po raz drugi wystąpiła z wnioskiem o przyznanie dodatku za pozostałą część ww. okresu zasiłkowego (tj. od grudnia 2016 r. do października 2017 r.) po uzyskaniu następnego orzeczenia o niepełnosprawności syna na kolejny okres, winien był udzielić jej stosownych pouczeń w tym zakresie, w szczególności zaś poinformować ją o treści art. 24 ust 2a u.ś.r. oraz o skutkach niedochowania przewidzianego w tym przepisie terminu. W związku więc z faktem nieuzyskania przez skarżącą wymienionych pouczeń, jej zdaniem doszło do naruszenia art. 9 k.p.a. Ponadto w uzasadnieniu odwołania wskazano, iż zgodnie z brzmieniem art. 24 ust 2a u.ś.r. trzymiesięczny termin wskazany w tym przepisie dotyczy złożenia wniosku o ustalenie prawa do świadczeń, nie zaś dokumentacji uzasadniającej przyznanie tego prawa. Kolejno, powoławszy się na treść art. 24a ust 3 u.ś.r. skarżąca podniosła, że opóźnienie w dostarczeniu dokumentacji wymaganej do przyznania przedmiotowego dodatku nie było zawinione przez skarżącą, lecz uzasadnione obiektywnymi okolicznościami związanymi z procedurą zaskarżania orzeczeń Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności oraz okresem procedowania w tych sprawach. Ponadto, skoro zgodnie z twierdzeniem organu I instancji już w dniu 21 września 2018 r. był on w posiadaniu orzeczeń potwierdzających niepełnosprawność syna skarżącej P. K., to miał on możliwość pozytywnego rozpatrzenia wniosku o przyznanie dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem niepełnosprawnym w okresie korzystania z urlopu wychowawczego za okres od 1 grudnia 2016 r. do 31 października 2017 r., nawet jeśli dokumenty te zostały załączone do innego wniosku. Skarżąca podniosła także, iż jest w posiadaniu potwierdzenia złożenia formularza wniosku datowanego na dzień 26 września 2018, w którym to zaznaczony jest wyraźnie kwadrat dotyczący "ustalenia prawa do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego", w związku z czym był on złożony z zachowaniem terminu wynikającego z art. 24 ust 2a u.ś.r. Decyzją z dnia 14 lutego 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy, powołał treść art. 24 ust 2 oraz art. 24 ust 2a i podniósł, że z materiałów sprawy wynika, że wyrok Sądu Rejonowego IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, sygn. akt [...], orzekający o niepełnosprawności syna skarżącej P. K. zapadł w dniu 8 września 2017 r., a jego prawomocność została stwierdzona z dniem 5 lipca 2018 r. Powołał się przy tym na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2018 r. sygn. akt I OSK 1549/18, w którym sąd ten wskazał, że ustawodawca nie określa jak należy liczyć termin 3 miesięcy w przypadku orzeczenia o niepełnosprawności przez sąd powszechny (czy ma to być data wydania wyroku, data prawomocności wyroku czy data stwierdzenia tej prawomocności, która może nastąpić powyżej 3 miesięcy od daty wydania wyroku). W takim wypadku złożony przez osobę uprawnioną wniosek w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego w terminie trzech miesięcy od daty uprawomocnienia się wyroku wraz z kompletem dokumentów, winien być uznany za złożony w terminie. Zatem, w przedmiotowej sprawie, trzymiesięczny okres, w ciągu którego mógł zostać złożony wniosek o przyznanie dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego- opieka nad dzieckiem niepełnosprawnym, zgodnie z przytoczonym wyrokiem, upływał z dniem 5 października 2018 r., podczas gdy wniosek o przyznanie ww. dodatku złożono w dniu 7 listopada 2018 r. (data prezentaty) i taką też datą opatrzony jest tenże wniosek. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca, zarzuciła naruszenie przepisu: - art. 107 § 3 k.p.a w zw. z art. 140 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. poprzez brak odniesienia się przez organ II instancji do twierdzeń, zarzutów oraz dowodów przedstawionych przez skarżącą w treści odwołania od decyzji organu I instancji, - art. 136 k.p.a. poprzez pominięcie dowodów złączonych do odwołania, a to kserokopii składanych przez skarżąca formularzy wniosków o ustalenie prawa do świadczeń rodzinnych oraz dodatków do tych świadczeń, w tym wniosku złożonego przez skarżącą w dniu 26 września 2018 r., a w konsekwencji uchylenie się od poczynienia koniecznych ustaleń faktycznych, prawidłowej oceny materiału dowodowego oraz dokonania właściwej subsumpcji, a tym samym uchylenie się od merytorycznego rozpatrzenia sprawy, - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu i instancji, mimo braku wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a to pominięcia faktu złożenia przez skarżącą w dniu 2106 r. wniosku o przyznanie dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego na cały okres zasiłkowy 2016/2017, jak również faktu złożenia przez skarżącą formularza wniosku o przyznanie prawa do świadczeń rodzinnych oraz dodatków do nich w dniu 26 września 2018 r., - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 4 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji odmawiającej skarżącej prawa do wnioskowanego świadczenia, mimo, iż organ I instancji w dniu wydawania zaskarżonej decyzji dysponował orzeczeniami potwierdzającymi niepełnosprawność syna skarżącej, złożonymi przez nią przy okazji wniosku o przyznanie innego świadczenia, zaś fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu, - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, mimo, iż decyzja wydana została z naruszeniem obowiązku pouczenia skarżącej co do jej sytuacji prawnej oraz przysługujących jej prawach i obowiązkach, w szczególności o ewentualnej konieczności ponownego złożenia wniosku o przyznanie dodatku za dalszą część okresu zasiłkowego 2016/2017 oraz skutkach niedochowania terminu przewidzianego w art. 24 ust. 2a u.ś.r., jak również o ewentualnej konieczności ponownego złożenia orzeczeń potwierdzających niepełnosprawność syna, - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 24a ust. 2 u.ś.r. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, mimo, iż decyzja wydana została z naruszeniem art. 24a ust 2 u.ś.r., zgodnie z którym skarżąca powinna zostać wezwana do uzupełnienia dokumentacji uzasadniającej przyznanie jej dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego, - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 24a ust 3 u.ś.r. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, mimo, iż decyzja wydana została z naruszeniem art. 24a ust 3 u.ś.r., jako że opóźnienie w dostarczeniu dokumentacji wymaganej do przyznania dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego, nie było zawinione przez skarżącą, lecz uzasadnione obiektywnymi okolicznościami związanymi z procedurą zaskarżania orzeczeń Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności oraz okresem procedowania w tej sprawie, W związku z powyższymi zarzutami, skarżąca wniosła o: - uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 lutego 2020 r., znak [...], - uchylenie poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2019 r., nr [...] w sprawie odmowy przyznania dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego- opieka nad dzieckiem niepełnosprawnym za okres od 1 grudnia 2016 r. do 31 października 2017 r., - zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 2107) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej "p.p.s.a.". Orzekanie w myśl art. 135 p.p.s.a.- następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a., sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Kontrola sądowa przeprowadzona w niniejszej sprawie skutkowała uznaniem, że spełnione zostały przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. sąd stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco. Art. 16 § 1 k.p.a. in principio stanowi zaś, że decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. W przedmiotowej sprawie skarżąca złożyła w ustawowym terminie odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2019 r. nr [...], w której odmówiono jej przyznania dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego- opieka nad dzieckiem niepełnosprawnym na syna P. K., za okres od 1 listopada 2017 r. do 31 grudnia 2017 r. Z akt sprawy nie wynika jednak, aby wniosła ona odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2019 r., nr [...], w której orzeczono o odmowie przyznania skarżącej dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego- opieka nad dzieckiem niepełnosprawnym, na syna P. K., w okresie od 1 grudnia 2016 r. do 31 października 2017 r. Zatem z uwagi na nie wniesienie przez skarżącą stosownego środka odwoławczego w przewidzianym ustawą terminie, decyzja ta stała się ostateczna. Biorąc więc pod uwagę powyższe, należy stwierdzić, iż wydanie przez organy zaskarżonej decyzji z dnia 14 lutego 2020 r., nr [...] oraz decyzji ją poprzedzającej z dnia [...] 2019 r. nr [...] nastąpiło w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, tj. decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] 2019 r., nr [...]. W związku z powyższym, w przedmiotowej sprawie wystąpiła przesłanka z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. obligująca Wojewódzki Sąd Administracyjny do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 lutego 2020 r., nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2019 r. nr [...]. Z powyższych względów Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi.