IV SA/Wr 307/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kamieniecka (sprawozdawca) Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 listopada 2020 r. sprawy ze skargi A sp. j. z siedzibą w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika oddala skargę w całości. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] nr [...] Burmistrz L. odmówił ,,A" Z. i R. W. sp. j. z siedzibą w B. przyznania dofinansowania kosztów nauki zawodu młodocianego pracownika P. S., kształcącej się w zawodzie sprzedawca. Organ wskazał, że instruktor praktycznej nauki zawodu E. W. nie posiada tytułu robotnika wykwalifikowanego lub równorzędnego w zawodzie sprzedawca, ponieważ zawód technika ekonomisty i zawód sprzedawcy nie są zawodami pokrewnymi. Po rozpatrzeniu odwołania Spółki, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Zdaniem SKO, organ pierwszej instancji nie ustalił daty zdania egzaminu przez ucznia, od której należy liczyć rozpoczęcie biegu trzymiesięcznego terminu do złożenia wniosku o dofinansowanie przez pracodawcę. Poza tym strona nie wskazała kwoty dofinansowania. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] nr [...] odmówił Spółce przyznania dofinansowania kosztów nauki młodocianego pracownika w zawodzie sprzedawca, stwierdzając że instruktor praktycznej nauki zawodu E. W. nie posiada tytułu robotnika wykwalifikowanego lub równorzędnego w zawodzie sprzedawca, ponieważ ukończyła liceum ekonomiczne. Natomiast wyniki egzaminu Okręgowa Komisja Egzaminacyjna ogłosiła w dniu 30 sierpnia 2019 r. Wniosek o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika złożony w dniu 18 października 2019 r., został złożony w terminie. W odwołaniu Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przyznanie stronie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, zarzucając naruszenie: - § 10 ust. 5 pkt 3 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu oraz § 10 ust. 5 pkt 3 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 24 sierpnia 2017 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu oraz art. 122 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe przez przyjęcie, że dla uznania danej osoby za instruktora niezbędne jest spełnienie łącznie trzech przesłanek, podczas gdy z brzmienia przepisu wynika, że winny zostać spełnione dwie przesłanki, co skutkowałoby uznaniem, że E. W. spełnia kryteria pozwalające uznać ją za instruktora, - art. 8 k.p.a. przez wydanie odmiennej decyzji niż decyzja SKO w W. z dnia [...]. Zdaniem Spółki, zgodnie z przepisami rozporządzenia wystarczające jest ukończenie przez E. W. liceum ekonomicznego i posiadanie odpowiedniego stażu pracy w zawodzie sprzedawcy, nabytego po uzyskaniu tytułu zawodowego. Natomiast obowiązek posiadania tytułu robotnika wykwalifikowanego lub równorzędnego w zawodzie, którego instruktor naucza, odnosi się jedynie do osoby, która legitymuje się świadectwem ukończenia studium zawodowego i nie może być interpretowany jako wymóg mający zastosowanie do pozostałych, wymienionych w przepisie, szkół. Ponadto decyzje przyznające Spółce dofinansowanie zapadały w latach 2010 r. i w latach następnych, np. decyzja Burmistrza Miasta i Gminy M. z dnia [...] nr [...], decyzja Burmistrza L. z dnia [...] nr [...], decyzja Burmistrza B. z dnia [...] nr [...]. Tym samym rozstrzygnięcie Burmistrza L., odmienne od rozstrzygnięć innych organów, wydających decyzje w tożsamych stanach faktycznych i prawnych stanowi rażące naruszenie art. 8 k.p.a. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że uczennica zdawała egzamin w dniach 18 czerwca i 25 czerwca 2019 r., a jedynie świadectwo zostało wystawione w dniu 30 sierpnia 2019 r. Dlatego też wniosek złożony przez pracodawcę w dniu 18 października 2019 r. został złożony po terminie. Z tego względu należało uznać, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, natomiast zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji, choć oparta na innej podstawie prawnej i argumentacji, winna pozostać w obrocie prawnym. SKO wskazało również, że wymóg posiadania tytułu robotnika wykwalifikowanego lub równorzędnego w nauczanym zawodzie odnosi się do wszystkich rodzajów wykształcenia wymienionych w § 10 ust. 5 pkt 3 rozporządzenia z dnia 15 grudnia 2010 r. oraz rozporządzenia z dnia 24 sierpnia 2017 r. Pogląd ten potwierdza wymóg 6 – letniego stażu pracy "w tym zawodzie", który ma być nabyty "po uzyskaniu tytułu zawodowego". Instruktor praktycznej nauki zawodu winien posiadać wykształcenie ponadgimnazjalne, tytuł robotnika wykwalifikowanego lub równorzędnego w zawodzie, którego instruktor ma nauczać. Ostatnim kryterium jest sześcioletni staż pracy w tym zawodzie, ale nabyty po uzyskaniu powyższego tytułu zawodowego. Organ uznał również, że decyzje wydane w innych sprawach nie wiążą organów w niniejszym postępowaniu, albowiem w każdej sprawie organ zobowiązany jest indywidualnie rozpoznać sprawę i zbadać, czy spełnione zostały wszelkie przesłanki do przyznania dofinansowania. Ponadto decyzje te zostały wydane w odmiennym stanie prawnym, gdy nie obowiązywały przepisy rozporządzenia z dnia 24 sierpnia 2017 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu, a także brak było stanowiska orzecznictwa sądowego co do wykładni § 10 ust. 5 pkt 3 rozporządzenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona skarżąca wniosła o dopuszczenie dowodu z przedłożonych dokumentów – decyzji organów, przyznających stronie dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika oraz wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Strona zarzuciła naruszenie: - § 10 ust. 5 pkt 3 rozporządzenia z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu oraz § 10 ust. 5 pkt 3 rozporządzenia z dnia 24 sierpnia 2017 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu oraz art. 122 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe przez przyjęcie, że dla uznania danej osoby za instruktora niezbędne jest spełnienie łącznie trzech przesłanek, podczas gdy z brzmienia przepisu wynika, że winny zostać spełnione dwie przesłanki, co skutkowałoby uznaniem, że E. W. spełnia kryteria pozwalające uznać ją za instruktora, - art. 122 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe przez uznanie, że strona uchybiła trzymiesięcznemu terminowi na złożenie wniosku o dofinansowanie, podczas gdy strona złożyła wniosek w terminie, - art. 8 § 2 k.p.a. przez odstąpienie bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Spółka zwróciła uwagę, że w § 10 ust. 5 pkt 3 rozporządzenia szkoły od liceum ogólnokształcącego do technikum uzupełniającego wymienione są po przecinku, a więc stanowią jedną wspólną kategorię szkół. Następnie użyto spójnika "lub", po którym wskazuje się "średnie studium" zawodowe, następnie użyto spójnika "i" "tytuł robotnika wykwalifikowanego lub równorzędny w zawodzie, którego będą nauczać". Oznacz to, ze gdyby celem przepisu było wprowadzenie obowiązku posiadania tytułu robotnika wykwalifikowanego lub równorzędnego w zawodzie, którego instruktor ma nauczać, to spójnik "lub" zastąpiono by przecinkiem. Skoro zamiast przecinka użyto spójnika "lub" uznać należy, że obowiązek posiadania tytułu robotnika wykwalifikowanego lub równorzędnego w zawodzie, którego instruktor ma nauczać odnosi się jedynie do osoby, która legitymuje się świadectwem studium zawodowego i nie może być interpretowane jako wymóg mający zastosowanie do pozostałych szkół. Jeżeli więc E. W. uzyskała dyplom liceum ekonomicznego i spełniła kryterium ukończenia liceum profilowanego oraz posiadała 6 – letni staż pracy w zawodzie, którego nauczała, to należy uznać, ze zostały spełnione wszystkie przesłanki pozwalające uznać ją za instruktora praktycznej nauki zawodu. Spółka wskazała również, że dzień 30 sierpnia 2019 r., wskazany jako data wydania świadectwa potwierdzającego kwalifikacje w zawodzie jest tożsamy z dniem ogłoszenia wyników przez Okręgową Komisję Egzaminacyjną, a więc momentem uzyskania przez uczennicę wyniku pozytywnego z egzaminu. Tym samym wynik ogłoszono w dniu 30 sierpnia 2019 r. i w tym samym dniu wydano świadectwo potwierdzające kwalifikacje w zawodzie. Wniosek złożono 18 października 2019 r., a więc termin 3 – miesięczny został dochowany. Strona podała, że co najmniej od 2008 r. rokrocznie występowała o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianych pracowników i do 2018 r. uzyskiwała decyzję pozytywną. Podpisując umowę o kształcenie uczennicy w dniu 1 września 2016 r., strona miała pełne prawo sądzić, że skoro we wcześniejszych latach organy wydawały pozytywne decyzje, uznając za każdym razem, że E. W. spełnia wszelkie kryteria, pozwalające uznać ją za instruktora, to również w niniejszej sprawie zostaną wydana decyzja pozytywna. Przepis § 10 ust. 5 pkt 3 obu rozporządzeń w sprawie praktycznej nauki zawodu miał tożsame brzmienie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej p.p.s.a.), uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga w niniejszej sprawie podlega oddaleniu. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 122 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r. poz. 1148), regulujący kwestię dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika. Zgodnie z art. 122 ust.1 pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeżeli: 1) pracodawca lub osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawcy albo osoba zatrudniona u pracodawcy posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych określone w przepisach w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania; 2) młodociany pracownik ukończył naukę zawodu i zdał: a) w przypadku młodocianego zatrudnionego w celu przygotowania zawodowego u pracodawcy będącego rzemieślnikiem - egzamin czeladniczy zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 22 marca 1989 r. o rzemiośle (Dz. U. z 2018 r. poz. 1267), b) w przypadku młodocianego zatrudnionego w celu przygotowania zawodowego u pracodawcy niebędącego rzemieślnikiem - egzamin zawodowy; 3) młodociany pracownik ukończył przyuczenie do wykonywania określonej pracy i zdał egzamin, zgodnie z przepisami, o których mowa w pkt 1. Natomiast stosownie do art. 122 ust. 7 dofinansowanie jest przyznawane na wniosek pracodawcy złożony w terminie 3 miesięcy od dnia zdania przez młodocianego pracownika egzaminu, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i 3. Do wniosku należy dołączyć: 1) kopie dokumentów potwierdzających spełnienie warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1; 2) kopię umowy o pracę z młodocianym pracownikiem zawartej w celu przygotowania zawodowego; 3) kopię odpowiednio dyplomu, certyfikatu lub świadectwa, potwierdzającego zdanie egzaminu, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, albo zaświadczenie potwierdzające zdanie tego egzaminu. Wniosek o przyznanie dofinansowania pracodawca winien złożyć w terminie 3 miesięcy od dnia zdania przez młodocianego pracownika egzaminu. Jako dzień zdania egzaminu należy rozumieć dzień, w którym zdający przystąpił do egzaminu i uzyskał pozytywny wynik egzaminu. Nie ma podstaw, aby wiązać pojęcie "dzień zdania egzaminu" z innym momentem, w szczególności z dniem ogłoszenia wyników i wydania świadectwa potwierdzającego kwalifikację w zawodzie, a więc momentem, w którym możliwe stało się złożenie wniosku o dofinansowanie. Należy zwrócić uwagę, że właśnie po to ustawodawca przewidział w art. 122 ust. 7 ustawy stosunkowo długi, trzymiesięczny termin na złożenie wniosku, aby umożliwić pracodawcy skompletowanie wymaganych dokumentów. Z zaświadczenia Dyrektora Zespołu Szkół Ponadpodstawowych w B. z dnia 13 stycznia 2020 r. wynika, że uczennica złożyła egzamin potwierdzający kwalifikacje w zawodzie sprzedawca w części pisemnej w dniu 18 czerwca 2019 r. oraz w części praktycznej w dniu 25 czerwca 2019 r. Wyniki egzaminu ogłosiła Okręgowa Komisja Egzaminacyjna w dniu 30 sierpnia 2019 r. Natomiast Wicedyrektor Okręgowej Komisji Egzaminacyjnej we W. w piśmie z dnia 28 stycznia 2020 r. potwierdził, że w sesji egzaminacyjnej czerwiec – lipiec 2019 r. termin ogłoszenia wyników został wyznaczony na dzień 30 sierpnia 2019 r. Z powyższego wynika, że młodociany pracownik ostatecznie zdał egzamin w dniu 30 czerwca 2019 r. i od tego dnia należy liczyć 3 – miesięczny termin do złożenia wniosku przez pracodawcę o dofinansowanie. Natomiast w dniu 30 sierpnia 2019 r. nastąpiło ogłoszenie wyników zdanego przez młodocianego pracownika w dniu 30 czerwca 2019 r. egzaminu oraz wystawienie świadectwa potwierdzającego kwalifikacje w zawodzie. Skoro termin do złożenia wniosku o dofinansowanie kosztów kształcenia upłynął w dniu 30 września 2019 r., to wniosek pracodawcy złożony w dniu 18 października 2019 r. został złożony z przekroczeniem ustawowego terminu. Nieuzasadniony jest więc zarzut naruszenia art. 122 ust. 7 ustawy Prawo oświatowe. Brak jest również podstaw prawnych do uwzględnienia zarzutu naruszenia § 10 ust. 5 pkt 3 rozporządzenia z dnia 24 sierpnia 2017 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. z 2017 r., poz. 1644) oraz art. 122 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe. Stosownie do § 10 ust. 5 pkt 3 rozporządzenia instruktorzy praktycznej nauki zawodu (...) niemający tytułu mistrza w zawodzie, posiadają przygotowanie pedagogiczne lub ukończony kurs pedagogiczny, o których mowa w ust. 4 oraz świadectwo ukończenia liceum ogólnokształcącego, liceum technicznego, liceum profilowanego, uzupełniającego liceum ogólnokształcącego, technikum, branżowej szkoły II stopnia i technikum uzupełniającego, kształcących w innym zawodzie niż ten, którego będą nauczać, lub średniego studium zawodowego i tytuł robotnika wykwalifikowanego lub równorzędny w zawodzie, którego będą nauczać, oraz co najmniej sześcioletni staż pracy w tym zawodzie nabyty po uzyskaniu tytułu zawodowego. Z cytowanego przepisu wynika, że pracodawca może zawrzeć z młodocianym umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego co do zasady tylko wówczas, gdy jest w stanie zagwarantować jej właściwą realizację, a więc m. in. przygotowanie do zawodu prowadzone będzie przez osoby posiadające wymagane kwalifikacje. Celem całego systemu kształcenia zawodowego młodocianych jest zapewnienie im takich warunków, które pozwalają na zgłębienie praktyki danego zawodu pod okiem doświadczonego instruktora, spełniającego określone warunki w wyżej wskazanych przepisach. Przesłanka jest spełniona tylko wtedy, gdy w całym okresie przygotowania zawodowego osoba prowadząca posiadała wymagane kwalifikacje. Zatem wymogi stawiane pracodawcom w ustawie powinny być oceniane przez organy przez pryzmat zapewnienia odpowiedniego poziomu kształcenia, który ma gwarantować uzyskanie przez młodocianego pracownika stosownej wiedzy oraz umiejętności w danym zawodzie. Zasadnie wskazały organy w rozpatrywanej sprawie, że w § 10 ust. 5 pkt 3 rozporządzenia przewidziane zostały trzy kryteria, których łączne spełnienie uprawnia do wykonywania funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu. Pierwsze z nich dotyczy wykształcenia ponadgimnazjalnego. Drugim kryterium jest posiadanie tytułu zawodowego - robotnika wykwalifikowanego lub równorzędnego w zawodzie, którego instruktor ma nauczać. Ostatnim kryterium jest sześcioletni staż pracy w tym zawodzie, nabyty po uzyskaniu powyższego tytułu zawodowego. Zgodnie z poglądami wyrażanymi w orzecznictwie sądów administracyjnych, użycie w powyższym przepisie alternatyw nierozłącznych "lub" oraz koniunkcji "i" wskazuje na to, że wymóg posiadania tytułu robotnika wykwalifikowanego lub równorzędnego w nauczanym zawodzie odnosi się do wszystkich rodzajów wykształcenia wymienionych w tym przepisie. Sformułowanie natomiast wymogu 6-letniego stażu pracy "w tym zawodzie", który ma być nabyty "po uzyskaniu tytułu zawodowego" dodatkowo potwierdza przedstawione powyżej stanowisko. W pierwszej części tego przepisu wymienione zostały rodzaje szkół, których ukończenie jest wymagane, a więc liceum, technikum, branżowa szkoła II stopnia lub średnie studium zawodowego, kształcące w innym zawodzie niż nauczany, przy czym użyte przecinki i alternatywa "lub" oznaczają, że wymagane jest ukończenie jednej z wymienionych rodzajów szkół. Natomiast użycie koniunkcji "i" oznacza, że posiadanie tytułu robotnika wykwalifikowanego lub równorzędnego w zawodzie, którego instruktor będzie nauczał, jest wymagane od absolwentów wszystkich rodzajów szkół, wymienionych w tym przepisie. Należy zwrócić uwagę, że wymienione zostały w tym przepisie szkoły, kształcące w innym zawodzie niż nauczany przez instruktora, stąd też wymóg posiadania tytułu robotnika wykwalifikowanego lub równorzędnego w zawodzie, którego instruktor będzie nauczał. Należy też zauważyć, że stosownie do § 10 ust. 5 pkt 1 w przypadku ukończenia szkoły ponadgimnazjalnej, szkoły policealnej lub pomaturalnej wymagane jest posiadanie tytułu zawodowego w nauczanym zawodzie i odpowiedniego stażu pracy. Stosownie do § 10 ust. 5 nie jest wystarczające ukończenie szkoły ponad gimnazjalnej, szkoły policealnej lub pomaturalnej i posiadanie stażu pracy w nauczanym zawodzie, ale konieczne jest również posiadanie tytułu zawodowego w nauczanym zawodzie lub posiadanie tytułu robotnika wykwalifikowanego w nauczanym zawodzie. Jedynie w przypadku ukończenia studiów wyższych na innym kierunku (specjalności) wystarczające jest posiadanie tylko odpowiedniego stażu pracy (§ 10 ust. 5 pkt 4). Organy zasadnie uznały w rozpatrywanej sprawie, że nie wystarczające jest ukończenie przez instruktora praktycznej nauki zawodu liceum ekonomicznego i uzyskanie tytułu technika ekonomisty o specjalności ekonomika i organizacja przedsiębiorstw oraz posiadanie stażu pracy w nauczanym zawodzie, ale konieczne jest również posiadanie tytułu robotnika wykwalifikowanego lub równorzędnego w nauczanym zawodzie sprzedawcy. Ten ostatni warunek nie został spełniony przez instruktora praktycznej nauki zawodu. Instruktor winien również legitymować się stażem pracy nabytym po uzyskaniu tytułu zawodowego. Zasadny jest natomiast zarzut naruszenia art. 8 § 2 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. W niniejszej sprawie organy nie wyjaśniły, z jakich przyczyn odstąpiły od utrwalonej praktyki uznawania kwalifikacji E. W. za wystarczające do szkolenia i prowadzenia praktycznej nauki w zawodzie sprzedawca. Utrwaloną praktykę w tym zakresie potwierdzają, załączone przez stronę skarżącą do akt administracyjnych i akt sądowych, decyzje wydane przez organy orzekające w niniejszej sprawie, jak również inne organy. Organ odwoławczy wskazał, że "decyzje te wydane zostały w odmiennym stanie prawnym", jednakże stosownie do § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia z dnia 15 grudnia 2010 r. od absolwenta liceum także wymagane było posiadanie tytułu robotnika wykwalifikowanego lub równorzędnego w nauczanym zawodzie. Należy uznać, że naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy, ponieważ wniosek o dofinansowanie, jak wyżej wykazano został złożony z uchybieniem ustawowego terminu i dofinansowanie nie mogło zostać przyznane stronie skarżącej. Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.