II OZ 1311/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Hauser po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia H. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 października 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 1535/07 w przedmiocie oddalenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego robót remontowo-budowlanych oraz nałożenia obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie postanawia oddalić zażalenie UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 4 października 2007 r. (sygn. akt VII SA/Wa 1535/07) oddalił zawarty w skardze do WSA wniosek H. S. o wstrzymanie wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] (Nr [...]) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego robót remontowo-budowlanych oraz nałożenia obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny podniósł, że skarżąca nie wykazała, ani nie uprawdopodobniła, aby w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji zachodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znaczącej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W zażaleniu na to postanowienie skarżąca zarzuciła Sądowi I-instancji naruszenie art. 61 § 1 i 3 oraz art. 141 § 4 w zw. z art. 160 i 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.), dodatkowo zaznaczając, iż naruszenie przepisów, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy nastąpiło poprzez nie uwzględnienie jej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (pomimo, że wyczerpuje on przesłanki do jego uwzględnienia). Ponadto skarżąca wyraziła pogląd, iż WSA nieprawidłowo uzasadnił zaskarżone postanowienie, ponieważ niewłaściwe przedstawił stan sprawy (co wynika z błędnego ustalenia okoliczności faktycznych stanowiących podstawę orzeczenia). Zdaniem skarżącej Sąd I- instancji naruszył również art. 3 § 1 i 2 pkt. 2 p.p.s.a. ponieważ uchylił się od realizacji podstawowej jego funkcji, którą jest kontrola działalności administracji publicznej. Powołując się na tak przytoczone zarzuty H. S. wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu swojego stanowiska skarżąca podniosła, iż Sąd I-instancji odmawiając wstrzymania wykonalności zaskarżanej decyzji dokonał niejako wstępnej oceny merytorycznej skargi i w zasadzie przesądził jej bezzasadność. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd ten może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania skargi na decyzję służy więc zapobieżeniu wyrządzenia znacznej szkody lub skutków trudnych do odwrócenia, które mogłyby powstać, gdyby okazało się, że w wyniku uwzględnienia skargi zostanie wzruszona zaskarżona decyzja. Kwestię wyrządzenia znacznej szkody lub powstania skutków trudnych do odwrócenia Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważa głównie na podstawie okoliczności wskazanych przez wnioskodawcę, choć uwzględnia także inne okoliczności, które mają znaczenie dla rozpoznania wniosku, a wynikają np. z przedstawionych przez organ akt administracyjnych. Z akt sprawy wynika w sposób jednoznaczny, że w rozpatrywanym postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym skarżąca nie uprawdopodobniła przytoczonych powyżej przesłanek umożliwiających pozytywne zastosowanie powołanego przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie jest bowiem trafne stanowisko skarżącej, iż zawarte w skardze do WSA oraz zażaleniu ogólnikowe stwierdzenia o związku przyczynowym pękania ścian w segmentach szeregowych z pracami budowlanymi prowadzonymi na podstawie zaskarżonej decyzji mogą zastąpić przedstawienie konkretnych danych technicznych, które uprawdopodabniają takie okoliczności. W szczególności poprzestanie przez skarżącą tylko na takich stwierdzeniach bez podania dowodów i okoliczności przekonujących, iż powoływane przez nią niebezpieczeństwo lub nieodwracalny skutek rzeczywiście zachodzi, nie czyni zadość wymaganiom stawianym w art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy także zaznaczyć, iż z akt sprawy nie wynika, że prace budowlane prowadzone na podstawie zaskarżonej decyzji mogły wpływać na pękanie ścian w segmentach szeregowych usytuowanych na nieruchomościach sąsiednich. Należy więc zaznaczyć, iż kontynuowanie prowadzonych przez inwestora prac budowlanych, zanim Sąd rozstrzygnie wniesioną skargę na decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego robót remontowo-budowlanych, odbywa się na wyłączne ryzyko inwestora, który jak wynika z akt sprawy jest świadomy, że niekorzystne dla niego rozstrzygnięcie spowoduje konieczność poniesienia kosztów związanych z rozbiórką wnoszonych obiektów budowlanych. Należy także zauważyć, iż stanowisko skarżącej, że zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzja jest merytorycznie nietrafna i, w jej ocenie, narusza prawo nie stanowi przesłanki do wstrzymania jej wykonania na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy bowiem podkreślić, iż celem instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest, jak już wspomniano powyżej, jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi przez sąd administracyjny, a nie ocena legalności tego aktu, czy dokonywanie ustaleń faktycznych. Nie są zatem w tym postępowaniu oceniane zarzuty dotyczące zgodności z prawem wydanych w sprawie rozstrzygnięć organów administracji. Powoduje to, iż w zakresie spraw dotyczących realizacji obiektu budowlanego, nie można więc oceniać, "czy zamierzone przedsięwzięcie inwestycyjne wywołuje dopuszczalne czy niedopuszczalne skutki dla otoczenia" (postanowienie NSA z dnia 14 grudnia 2005 r., II OZ 1256/05, niepublikowane). Wydając postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji jak i o odmowie wstrzymania, Sąd powinien więc odnieść się tylko do wykazania czy zachodzi jedna z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W związku z tym należy przyjąć, iż nie wykazanie i nie uprawdopodobnienie przez skarżącą w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym prawnych przesłanek umożliwiających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadnia ocenę, że Sąd ten nie naruszył prawa oddalając wniosek strony w powyższym przedmiocie. Z tych względów, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie oddalił.