II SAB/Bk 189/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński,, asesor sądowy WSA Barbara Romanczuk, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 listopada 2020 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi C. w J. na bezczynność Rektora Uniwersytetu w B. w przedmiocie informacji publicznej 1. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Rektora Uniwersytetu w B. do udzielenia odpowiedzi na wniosek C. w J. z dnia [...] września 2020r. dotyczący informacji publicznej, 2. stwierdza, że Rektor Uniwersytetu w B. dopuścił się bezczynności, 3. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 4. nie wymierza organowi grzywny, 5. nie przyznaje od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej, 6. zasądza od Rektora Uniwersytetu w B. na rzecz skarżącego C. w J. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Skargą sporządzoną 29 października 2020r., Centrum Cyfrowego Wsparcia w J. ( zwane: skarżącym ) zarzuciło Rektorowi Uniwersytetu w B. (dalej: UwB) bezczynność w rozpatrzeniu jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej, złożonego pocztą elektroniczną w dniu 14 września 2020r. Skarżący podał, że w złożonym (na adres e-mail UwB) wniosku zawarł pytania dotyczące wynagrodzeń osób pełniących w uczelni funkcje organów publicznych. Żądana informacja nie została udzielona w przewidzianym ustawą terminie. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej oraz zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania sądowego, a także przyznania kwoty pieniężnej na podstawie art. 149 par. 2 p.p.s.a celem pokrycia m.in. wydatków skarżącego w związku z prowadzeniem sporu sądowoadministracyjnego i wsparcia działalności statutowej strony. Alternatywnie skarżący żądał wymierzenia grzywny organowi. W odpowiedzi na skargę Rektor UwB podał, że udzielił skarżącemu odpowiedzi na zadane pytania w mailu wysłanym 30 września 2020 r. Na tę okoliczność dołączył wydruk komputerowy. Wniósł o oddalenie skargi zastrzegając jednocześnie, że skarga jest przedwczesna, ponieważ skarżący nie wnosił ponaglenia. W piśmie procesowym z dnia 4.11.2020 r. skarżący cofnął skargę w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku i w tej części wniósł o umorzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje; Sprawa niniejsza została skierowana do rozpoznania w trybie uproszczonym stosownie do treści art. 119 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym może być rozpoznana w trybie uproszczonym sprawa, w której przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego. Skarga podlegała uwzględnieniu albowiem do bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej doszło, gdyż załatwienie wniosku nastąpiło z naruszeniem ustawowego terminu do udostępnienia informacji publicznej , co czyniło bezprzedmiotowym wyłącznie zobowiązanie do załatwienia wniosku ale obligowało sąd do merytorycznej oceny stanu bezczynności. Bezspornym jest, że informacje objęte wnioskiem skarżącego mieściły się w zakresie przedmiotowo- podmiotowym ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz. U. z 2018r.,poz. 1330, dalej: u.d.i.p.). Zakres podmiotowy stosowania u.d.i.p. określa art. 4 ustawy, zgodnie z którym do udostępnienia informacji publicznej obowiązane są władze publicznej oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym w szczególności, między innymi, organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, jeżeli posiadają taką informację. O tym, czy dany podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej decyduje wykonywanie przez niego zadań mających charakter publiczny. Informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów (vide, między innymi: wyrok WSA w Gliwicach z 3 września 2007r. sygn. IV SAB/Gl 28/07). Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p . Zakres żądanej informacji publicznej, w niniejszej sprawie, spełnia powyższe przesłanki, co nie było sporne między stronami. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Podmiot obowiązany do udzielenia informacji publicznej ma odpowiedzieć na wniosek na tyle szybko, na ile pozwalają mu siły i środki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od otrzymania wniosku. Za wniosek pisemny w rozumieniu art. 10 ust. 1 u.d.i.p. uznawane jest przesłanie wniosku pocztą elektroniczną (e-mailem) i to nawet wtedy, gdy do jego autoryzacji nie zostanie użyty podpis elektroniczny (vide: wyrok NSA z 16 marca 2009r. sygn. I OSK 1277/08). Termin do udzielenia odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia 14 września 2020 r. mijał dnia 28 września 2020 r. Oznacza to, że informacja została udzielona z 2-dniowym opóźnieniem. Nie ulega wątpliwości, że na dzień orzekania przez Sąd, załatwienie sprawy z wniosku skarżącego nastąpiło, co potwierdza pismo skarżącego z dnia 4.11.2020 r. W tej sytuacji sąd umarza postępowanie wyłącznie w zakresie przewidzianego art. 149 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, środka w postaci zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności. Nie zwalnia to jednak sądu z obowiązku orzekania, czy do bezczynności organu (lub przewlekłości postępowania organu) doszło stosownie do treści art. 149 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ani od oceny charakteru bezczynności lub przewlekłości postępowania stosownie do treści art. 149 § 1a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd nie dopatrzył się rażącego charakteru bezczynności organu. Samo 2-dniowe przekroczenie terminu załatwienia sprawy nie świadczy o rażącym charakterze opóźnienia. W orzecznictwie sądów administracyjnych jako rażąco naruszająca prawo jest traktowana bezczynność organu w stanie, w którym bez żadnych wątpliwości i wahań w kontekście okoliczności danej sprawy można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. W przypadku przekroczenia przez organ ustawowego terminu załatwienia sprawy, o tym, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, nie decyduje tylko sam przedmiot sprawy ale wszystkie okoliczności z tym związane, w tym także czas trwania bezczynności (vide wyroki NSA: z 21 lipca 2017r. sygn. I OSK 2808/15 i z 8 lipca 2015r. sygn. I OSK 237/15). W okolicznościach niniejszej sprawy należy mieć na uwadze, że opóźnienie w załatwieniu wniosku skarżącego nie było nadmierne ani celowe. Brak przymiotu rażącego naruszenia prawa przy stwierdzonej bezczynności organu wykluczył orzekanie o nałożeniu grzywny oraz o przyznaniu sumy pieniężnej na rzecz skarżącego. Dodatkowo należy wspomnieć, że zarzut pełnomocnika organu jakoby skarga była przedwczesna, nie zasługuje na uwzględnienie. W sprawach o udostępnienie informacji publicznej ustawa nie przewiduje ponaglenia. Istnieje potwierdzenie w wielu orzeczeniach sądowych na ten temat, co słusznie zauważa skarżący w piśmie procesowym z dnia 4.11.2020 r. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł, jak w sentencji (art. 149 § 1 pkt 1, pkt 3, § 1a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Konsekwencją uwzględnienia skargi było – stosownie do treści art. 200 w związku z art. 210 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego, na które złożył się wpis od skargi (100 złotych).