I OZ 879/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Stojanowski po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2007r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. T. - D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2007r, sygn. akt IV SA/ Wa 1701/07 o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania w sprawie ze skargi A. T. - D. na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia o przejęciu na własność Skarbu Państwa "S." [...] Cegielnia [...] w M. postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2004r., sygn. akt IV SA 1195/02, zawiesił postępowanie ze skargi A. T. - D. na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności orzeczenia o przejęciu na własność Skarbu Państwa "S." [...] Cegielnia [...] w M.. Sąd w uzasadnieniu wskazał, że skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu na to, że posiada tytuł prawny do przedmiotowej nieruchomości, a tym samym legitymacji do żądania stwierdzenia nieważności wskazanej decyzji Ministra Gospodarki. Pismem z dnia 5 stycznia 2007r. skarżąca wniosła o podjęcie zawieszonego postępowania, dołączając do niniejszego pisma oświadczenie o dokonaniu cesji z dnia 7 stycznia 1992r., w którym R. T. - T., córka G. T., jako jedyna spadkobierczyni informuje, że "odstąpiła" swój udział w Cegielni "S.", położonej w M. matce A. D., która cesją udział ten przyjęła oraz oświadczenie z dnia 18 grudnia 1991r. o dokonaniu cesji przez H. T., w którym jako syn J. T., "odstąpił" swój udział w Cegielni "S.", położonej w M., Anieli D.. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 21 września 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1701/07, odmówił podjęcia zawieszonego postępowania, wskazując, że ponownie załączone przez skarżącą dokumenty, które już znajdują się w aktach sprawy (oświadczenie z dnia 7 stycznia 1992r. oraz oświadczenie z dnia 18 grudnia 1991, o których mowa powyżej), nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia, że posiada ona tytuł prawny do spornej nieruchomości, a zatem nie ustała przyczyna zawieszenia postępowania. Na to postanowienie A. T.- D. złożyła zażalenie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i skierowanie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie celem ponownego rozpoznania sprawy oraz o zasądzenie kosztów. Skarżąca podniosła że Sąd całkowicie pomija zgłaszane przez nią dowody oraz wskazała na wiarygodność i autentyczność złożonych przez nią dokumentów pod względem formalnym, w związku z czym, w jej ocenie, powinny one być przez Sąd uwzględnione. W ocenie skarżącej sam fakt, że jest synową właściciela przedmiotowej cegielni, stanowi dla niej tytuł do samodzielnych roszczeń. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zgodnie z art. 128 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd postanowi podjąć postępowanie z urzędu, gdy ustanie przyczyna zawieszenia. W rozpoznawanej sprawie powodem zawieszenia postępowania było nieprzedstawienie przez skarżącą umowy cesji, ani innego dokumentu stwierdzającego jej tytuł prawny do spornej nieruchomości. Dokumentu takiego skarżąca, jak wynika z akt sprawy, nie przedstawiła również w złożonym wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania, nie można bowiem uznać, że ponownie załączone - znajdujące się już w aktach sprawy - dokumenty stanowią potwierdzenie jej tytułu prawnego do spornej nieruchomości. Tytuł taki nie powstał także z samego faktu, iż skarżąca jest synową właściciela przedmiotowej cegielni, co A. T. - D. podniosła w rozpoznawanym zażaleniu. W tym miejscu Naczelny Sąd Administracyjny pragnie podkreślić, że nie kwestionuje autentyczności przedstawionych przez skarżącą dokumentów, stwierdza jedynie, że ich treść nie stanowi potwierdzenia prawa skarżącej do spornej nieruchomości. W związku z powyższym uznać należy, że nie zostały spełnione ustawowe przesłanki do podjęcia zawieszonego postępowania, bowiem nie ustała przyczyna zawieszenia, zasadnym zatem jest przyjęcie, że postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2007r. o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania, nie narusza obowiązującego prawa. Odnosząc się do wniosku skarżącej o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych podkreślić należy, że brak jest podstaw do wydania takiego rozstrzygnięcia na tym etapie postępowania. Ewentualne koszty postępowania zażaleniowego podlegają zaliczeniu do kosztów, o zwrocie których sąd postanowi w orzeczeniu kończącym postępowanie. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.