II SA/Ol 633/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora (spr.) Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Lipiński sędzia WSA Piotr Chybicki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 listopada 2020 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z "[...]" r. Burmistrz odmówił M. W. (dalej jako: "skarżąca") przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawną babcią H. K., na podstawie art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 111), dalej jako: "u.ś.r.". W uzasadnieniu organ wskazał, że skarżąca zrezygnowała z zatrudnienia i nie podejmuje zatrudnienia w związku ze sprawowaniem osobistej opieki nad niepełnosprawną babcią. Dlatego uznano, że spełnia przesłanki określone w art. 17 ust. 1 i 1a u.ś.r. Stwierdzono też, że nie występują przesłanki negatywne określone w art. 17 ust. 5 u.ś.r. Jednak z uwagi na to, że niepełnosprawność H. K. ur. 20 listopada 1932 r. powstała po 25 roku życia, organ nie mógł przyznać żądanego świadczenia zgodnie ze złożonym wnioskiem. W odwołaniu od tej decyzji skarżąca zarzuciła rażące naruszenie prawa materialnego. Wskazała, że art. 17 ust. 1b u.ś.r. jest nieobowiązującą normą prawną w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r, sygn. akt K 38/13. Wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji i rozstrzygnięcie co do istoty. W wyniku rozpatrzenia odwołania, decyzją z "[...]" r., nr "[...]", Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Kolegium uznało, że zasadna jest odmowa przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, jednakże z innych przyczyn niż to wskazał organ I instancji. Wyjaśniło, że okoliczność sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności oraz rezygnacja z tego powodu z zatrudnienia (art. 17 ust. 1 u.ś.r.) to warunki konieczne do przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, ale nie jedyne. Z woli ustawodawcy prawo to bowiem może przysługiwać tylko osobie na której ciąży względem osoby wymagającej opieki obowiązek alimentacyjny. Stosownie do art. 128 ustawy - Kodeks rodzinny i opiekuńczy, obowiązek dostarczania środków utrzymania, a w miarę potrzeby także środków wychowania (obowiązek alimentacyjny) obciąża krewnych w linii prostej oraz rodzeństwo. Kodeks rodzinny i opiekuńczy ustala przy tym kolejność zobowiązanych.W związku z tym, obowiązek alimentacyjny zobowiązanego w dalszej kolejności powstaje dopiero, gdy nie ma osoby zobowiązanej w bliższej kolejności, albo gdy osoba ta nie jest w stanie uczynić zadość swemu obowiązkowi, lub gdy uzyskanie od niej na czas potrzebnych uprawnionemu środków utrzymania jest niemożliwe lub połączone z nadmiernymi trudnościami (art. 132 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego). Z unormowaniami tymi koresponduje właśnie art. 17 ust. 1 i ust. 1a u.ś.r. Tym samym, przepisy te w konfrontacji z przepisami ustawy - Kodeks rodzinny i opiekuńczy jednoznacznie wskazują katalog osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, ograniczając go do osób zobowiązanych do alimentacji - według kolejności tego zobowiązania. Kolegium skonstatowało, że zobowiązany do alimentacji w dalszej kolejności może ubiegać się o świadczenie pielęgnacyjne, jeżeli zobowiązany do alimentacji w pierwszej kolejności nie jest w stanie, z uwagi na swój stan zdrowia, takiej pomocy świadczyć. Z art. 17 ust. 1a pkt 2 i 3 u.ś.r. wyraźnie wynika, że osoba spokrewniona w dalszej kolejności może się ubiegać o świadczenie pielęgnacyjne, jeżeli nie ma osób spokrewnionych w bliższym stopniu lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Bezspornym jest natomiast w sprawie, że córki osoby wymagającej opieki – Z. W. i M. W. żyją i nie legitymują się orzeczeniami o znacznym stopniu niepełnosprawności, co uzasadniało odmowne załatwienie wniosku, zgodnie z literalnym brzmieniem przepisu. Kolegium wskazało, że wykładnia językowa przepisu art. 17 ust. 1a pkt 2 i pkt 3 u.ś.r. pozwala stwierdzić, że ustawodawca uznał za konieczne, aby ocena czy osoba uprawniona w pierwszej kolejności nie jest w stanie wypełnić we właściwy sposób obowiązku alimentacyjnego, z uwagi na stan zdrowia, rozstrzygana była orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności. Ani organ I instancji, ani Kolegium nie ma wiadomości specjalnych, które pozwoliłyby w pełni wyważyć, że dane schorzenia rzeczywiście uniemożliwiają sprawowanie opieki. Zauważono, że prawidłowość takiego stanowiska została potwierdzona w orzecznictwie sądów administracyjnych, m.in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 13 sierpnia 2019 r., sygn. akt II SA/O1 469/19. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 17 ust. 1 i 1a u.ś.r. poprzez zastosowanie normy prawnej w nim wyrażonej w sposób literalny, czego nie można pogodzić z konstytucyjnymi zasadami praworządności i równości oraz poprzez pominięcie prawnie uzasadnionych celów ustawy o świadczeniach rodzinnych; - art. 132 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego poprzez zaniechanie ustalenia czy istnieją obiektywne przesłanki, w tym czy osoby zobowiązane do alimentacji w pierwszej kolejności są w stanie uczynić zadość swemu obowiązkowi, czy uzyskanie od nich na czas potrzebnych uprawnionemu środków utrzymania jest niemożliwe lub połączone z nadmiernymi trudnościami; - art.17 ust. 1a pkt i pkt 3 u.ś.r. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że tylko orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności jest jedyną przesłanką świadczącą, że osoba zobowiązana do alimentacji w pierwszej kolejności nie jest w stanie wypełnić we właściwy sposób obowiązku alimentacyjnego, z uwagi na stan zdrowia, czego skutkiem jest naruszenie art. 2 Konstytucji RP, gdyż narusza zasadę równości, sprawiedliwości społecznej, a także godzi w konstytucyjny nakaz ochrony i opieki nad rodziną - art 18 Konstytucji RP, jak również art 71 ust. 1 Konstytucji RP, w którym wyrażony jest nakaz szczególnej pomocy władz publicznych rodzinom w trudnej sytuacji materialnej i społecznej; - art.7 , art. 77 § 1 w związku z art. 80 k.p.a., gdyż zarówno pierwszy, jak i drugi organ przedwcześnie wydały decyzje, bez wcześniejszego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nie zebrawszy wcześniej materiału dowodowego - przy czym organ I instancji wskazał wadliwą podstawę odmowy, pominął wskazywane inne istotne okoliczności, a organ drugiej instancji ich nie poszerzył samodzielnie lub też nie zobowiązał organu pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia, co narusza zaufanie do władz publicznych, tym bardziej gdy skarżąca w odwołaniu odniosła się do istoty prawnej skutkującej odmową, prawidłowo wskazując wadliwość decyzji, uznając ponadto, że inne przesłanki ustawowe zostały spełnione. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała na zły stan zdrowia córek H. K. Podkreśliła, że M. W. posiada orzeczenie o niepełnosprawności w stopniu umiarkowanym, a z uwagi na bezwzględną potrzebę reoperacji endoprotezy stawu biodrowego i jej skomplikowany charakter należy przypuszczać, że jej stan zdrowia się pogorszy – przynajmniej do czasu pełnej rekonwalescencji, przy założeniu, że operacja przyniesie oczekiwany skutek. Podała, że Z. W. choruje na astmę, nadciśnienie tętnicze, w 2019 r. wykryto u niej złośliwego raka endometrium, przeszła z tego powodu dwie operacje. Mimo tego wróciła do pracy, gdyż pozytywnie wpływa to na jej kondycję psychiczną i pozwala nie myśleć o chorobie nowotworowej. Poza tym spłaca zobowiązania, które są konsekwencją wyjątkowo trudnej sytuacji życiowej, w jakiej się znajdowała wychowując i kształcąc przez kilkanaście lat samodzielnie troje dzieci. Sytuacja materialna nie pozwala jej więc na zaspokajanie potrzeb w formie pieniężnej poprzez wynajęcie całodobowej opiekunki. Skarżąca zaznaczyła, że Z. W. pracuje na terenie powiatu n., w odległości ok. 100 km od miejsca zamieszkania H. K. Nie jest więc w stanie całodobowo opiekować się matką. Skarżącej nie jest znany przepis, który wymagałby od spokrewnionej w pierwszym stopniu rezygnacji z pracy celem opiekowania się matką. Byłoby wręcz nieetyczne żądać od osoby będącej 3 lata przed emeryturą, aby zrezygnowała z pracy, aby czynić zadość obowiązkowi alimentacyjnemu w formie bezpośredniej, całodobowej opieki, gdyż w tych okolicznościach sama pozostałaby w niedostatku. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy - art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325), zwanej dalej: "p.p.s.a.". Zaskarżonej decyzji nie można przypisać tego rodzaju naruszeń prawa. W szczególności Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych czy przepisy procedury administracyjnej. Akta administracyjne sprawy potwierdzają, że sprawa została wyjaśniona w stopniu pozwalającym na jej rozstrzygnięcie. Stanowisko Kolegium ma oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym i zostało właściwie uzasadnione, wobec czego skarga nie mogła podlegać uwzględnieniu. Wyjaśnić należy, że obowiązkiem organu odwoławczego jest przede wszystkim rozstrzygnąć sprawę co do istoty, co zgodnie z treścią art. 138 § 1 k.p.a. następuje przez wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego. Natomiast odstępstwem od tej ogólnej zasady jest wynikające z art. 138 § 2 k.p.a. uprawnienie organu odwoławczego do wydania decyzji kasatoryjnej. Rozstrzygnięcie kasatoryjne organu odwoławczego powinno mieć wyjątkowy charakter, gdyż zgodnie z ustanowioną w art. 15 k.p.a. zasadą dwuinstancyjności każda sprawa administracyjna winna podlegać dwukrotnemu merytorycznemu rozstrzygnięciu, przez dwa różne organy administracji publicznej. Skuteczne wniesienie odwołania przenosi na organ II instancji ciężar ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy indywidualnej, a postępowanie odwoławcze nie ogranicza się jedynie do kontroli decyzji I instancji. W sytuacji, gdy nie ma przeszkód do ponownego rozpatrzenia sprawy administracyjnej i zakończenia jej merytoryczną decyzją drugoinstancyjną, niedopuszczalne - jako niezgodne z zasadą dwuinstancyjności - jest wydanie decyzji kasacyjnej. W sprzeczności z art. 138 § 2 k.p.a. pozostaje wydanie decyzji kasatoryjnej zarówno w przypadku, gdy zaskarżona decyzja jest dotknięta jedynie błędami natury prawnej, jak i w przypadku, gdy postępowanie wyjaśniające pierwszej instancji jest dotknięte niewielkimi brakami, które można uzupełnić w postępowaniu odwoławczym na podstawie art. 136 § 1 k.p.a. W rozpatrywanym przypadku organ I instancji bezspornie nie rozważył w wydanej decyzji czy skarżącej z racji dalszego pokrewieństwa przysługuje prawo do ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne na babcię, mimo że zebrał informacje na temat żyjących córek H. K. Skupiono się na odmownym załatwieniu wniosku z powodu określonego w art. 17 ust. 1b u.ś.r. Przepis ten stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała nie później niż do ukończenia 18. roku życia lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia. Powyższa regulacja stanowiła przedmiot oceny Trybunału Konstytucyjnego, który wyrokiem z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13, orzekł, że art. 17 ust. 1 b u.ś.r. w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. W związku z tym, wynikająca z art. 17 ust. 1b u.ś.r. przesłanka w postaci daty powstania niepełnosprawności nie może być podstawą odmowy wnioskowanego świadczenia. Okoliczność ta nie budzi wątpliwości w orzecznictwie Sądów administracyjnych. Kolegium również zgodziło się ze stanowiskiem skarżącej, że przepis art. 17 ust. 1b u.ś.r. nie może stanowić podstawy odmowy. Okoliczność ta nie mogła jednak automatycznie skutkować uwzględnieniem wniosku, gdyż rolą Kolegium, jak wyjaśniono, było rozważenie spełnienia wszystkich kumulatywnych przesłanek, warunkujących przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. W niniejszej sprawie nie jest sporne, że osoba wymagająca opieki legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, a skarżąca tę opiekę faktycznie sprawuje całodobowo. Nie jest to jednak wystarczające do pozytywnego załatwienia wniosku. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności. W myśl zaś art. 17 ust. 1a u.ś.r. osobom, o których mowa w ust. 1 pkt 4, innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, przysługuje świadczenie pielęgnacyjne, w przypadku gdy spełnione są łącznie następujące warunki: 1) rodzice osoby wymagającej opieki nie żyją, zostali pozbawieni praw rodzicielskich, są małoletni lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; 2) nie ma innych osób spokrewnionych w pierwszym stopniu, są małoletnie lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; 3) nie ma osób, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Kolegium dokonało prawidłowej wykładni tych przepisów. Z unormowań tych wynika, że osoba spokrewniona w dalszej kolejności może ubiegać się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, jeżeli nie ma osób spokrewnionych w pierwszym stopniu lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Ustawodawca powiązał prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z obowiązkiem alimentacyjnym. Zgodnie z art. 132 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego obowiązek alimentacyjny zobowiązanego w dalszej kolejności powstaje dopiero wtedy, gdy nie ma osoby zobowiązanej w bliższej kolejności albo gdy osoba ta nie jest w stanie uczynić zadość swemu obowiązkowi lub gdy uzyskanie od niej na czas potrzebnych uprawnionemu środków utrzymania jest niemożliwe lub połączone z nadmiernymi trudnościami. Przepis ten wskazuje kolejność zobowiązanych do alimentacji oraz wymienia stany faktyczne uzasadniające powstanie obowiązku alimentacyjnego po stronie osoby zobowiązanej w dalszej kolejności. Nie wszystkie stany faktyczne konstruowane na kanwie tego przepisu można odnosić wprost do zakresu stosowania art. 17 ust. 1 i 1a u.ś.r. W art. 17 ust. 1 i 1a u.ś.r. ustawodawca sprecyzował tylko jedną obiektywną przesłankę, która uzasadnia przyjęcie, że obowiązek alimentacyjny przeszedł na dalszych krewnych, jest to fakt legitymowania się przez osobę spokrewnioną w bliższym stopniu orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Ustawodawca wskazał przez to, że tylko względy zdrowotne mogą zwalniać z obowiązku alimentacyjnego w kontekście prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, żadne inne. Szczególnie, nie może uzasadniać przyjęcia zaistnienia obiektywnej przeszkody do sprawowania opieki okoliczność zatrudnienia przez zobowiązanego do alimentacji w pierwszej kolejności, gdyż rezygnacja z zatrudnienia jest jednym z warunków przyznania świadczenia pielęgnacyjnego (art. 17 ust. 1 u.ś.r.). Tak samo inne pobudki ekonomiczne nie mogą usprawiedliwiać uchylania się od zapewnienia opieki przez bliższych krewnych i przejścia prawa do ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne na dalszych krewnych, gdyż świadczenie pielęgnacyjne jest świadczeniem socjalnym, jego celem jest dostarczenie środków utrzymania osobom, które zrezygnują z własnej aktywności, aby wywiązać się z obowiązku alimentacyjnego. Skoro omawiane świadczenie ma dostarczyć środków utrzymania, to ich brak nie może stanowić jednocześnie przeszkody w ubieganiu się o świadczenie pielęgnacyjne. Uwzględnić też należy, że obowiązek alimentacyjny wynika ze szczególnej więzi prawnej łączącej krewnych, czy małżonków (art. 128, art. 129 i art. 130 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego). Dlatego przytoczonych przepisów u.ś.r. nie można poddawać wykładni rozszerzającej. Skład orzekający podziela kształtującą się linię orzeczniczą, zgodnie z którą rygoryzm spornych przepisów, których brzmienie jest jednoznaczne w swej treści, odpowiada celom ustawy. W wyroku z 25 września 2020 r., sygn. akt I OSK 960/20 Naczelny Sąd Administracyjny zgodził się z wyrażonym przez tutejszy Sąd poglądem, że na podstawie art. 17 ust. 1, ust 1a, i ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. ustawodawca uznał za konieczne, aby ocena czy osoba uprawniona w pierwszej kolejności nie jest w stanie wypełnić we właściwy sposób obowiązku alimentacyjnego z uwagi na stan zdrowia, rozstrzygana była orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności. Ani organ, ani Sąd nie mają bowiem wiadomości specjalnych, które pozwoliłyby w pełni wyważyć, czy stan zdrowia danej osoby zobowiązanej do alimentacji rzeczywiście uniemożliwia sprawowanie opieki. Zbieżna interpretacja cytowanych przepisów przyjęta została także m.in. w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 stycznia 2020 r. sygn. akt I OSK 2462/19, z 14 grudnia 2018 r., sygn. akt I OSK 3539/18, z 20 stycznia 2016 r. sygn. akt I OSK 3283/14, z 27 listopada 2014 r. sygn. akt I OSK 1219/13, z 6 listopada 2014 r., sygn. akt I OSK 251/14, z 20 września 2013 r., sygn. akt I OSK 2623/12, z 11 sierpnia 2020 r., sygn. akt I OSK 599/20 (orzeczenia dostępne są w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). W wyrokach tych NSA wyjaśnił zasadnie, że przyjęta wykładnia przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych nie jest sprzeczna z wyrażoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP zasadą równości wobec prawa. Zasady tej nie można rozumieć jako nakaz identycznego traktowania wszystkich osób zobligowanych do alimentacji. W niniejszym przypadku nie można też mówić o naruszeniu art. 18 i art. 71 ust. 1 Konstytucji RP (tj. wyrażonej w nich zasady ochrony rodziny). Przepisy te stanowią ogólną ramę zobowiązującą państwo do zapewnienia rodzinie pomocy i ochrony, nie konkretyzując warunków jej przyznania i pozostawiając tym samym ustawodawcy określenie form i przesłanek jej świadczenia. Okoliczność wprowadzenia przez ustawodawcę określonej kolejności dla członków rodziny w prawie do ubiegania się przez nich o przyznanie świadczenia socjalnego nie oznacza, że państwo nie wywiązuje się z obowiązku ochrony rodziny. Mając powyższe na uwadze, prawidłowo Kolegium w piśmie z 5 czerwca 2020 r. wyjaśniło skarżącej, że aby móc przyznać skarżącej wnioskowane świadczenie pielęgnacyjne, organ musi ustalić w sposób nie ulegający wątpliwości, że Z. W. i M. W., ze względu na swój stan zdrowia, nie są w stanie opiekować się matką. Dlatego wezwało skarżącą do uzupełnienia materiału dowodowego, zgodnie z art. 136 § 1 k.p.a. poprzez nadesłanie informacji czy ww. legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. W odpowiedzi skarżąca przesłała orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności swojej mamy M. W.(k. 41 akt administracyjnych) oraz oświadczenie Z. W., zgodnie z którym nie posiada orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Według oświadczenia z 15 czerwca 2020 r. (k. 42-43 akt administracyjnych) Z. W. jest aktywna zawodowo i ma zamiar pracować do osiągnięcia wieku emerytalnego, tj. co najmniej do września 2023 r. Pracuje w Urzędzie Gminy . na stanowisku sekretarza gminy. Dokumenty te potwierdzają, że żadna z córek H. K. nie może być uznana za zwolnioną z obowiązku alimentacyjnego, gdyż nie legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, przez co nie jest niemożliwe wypełnianie przez nie ustawowego obowiązku alimentacyjnego w sposób właściwy dla okoliczności faktycznych sprawy. Podkreślić przy tym należy, że realizacja obowiązku alimentacyjnego może przybrać formę świadczeń osobistych, sprawowania opieki lub też może mieć wymiar finansowy, opłacenia osoby, która będzie sprawować opiekę nad niepełnosprawnym krewnym. Zdaniem Sądu inna interpretacja powołanych przepisów nie znajduje uzasadnienia prawnego. Niezależnie od powyższego, nawet jeżeli podzielić pogląd skarżącej, że zły stan zdrowia krewnego bliższego stopnia nie musiałby być potwierdzany orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, a wystarczająca byłaby w tym względzie swobodna ocena przeprowadzona przez organy orzekające na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, to w warunkach niniejszej sprawy nie można uznać, aby obiektywną przeszkodą do sprawowania opieki był stan zdrowia Z. W. W oświadczeniu przedłożonym organowi I instancji (k. 19 akt administracyjnych) Z. W. podawała jedynie, że nie może opiekować się matką, gdyż pracuje. Wskazała, że nie może zrezygnować z pracy, bo to jej jedyne źródło dochodu i ma zobowiązania finansowe. Te same okoliczności powołała skarżąca w piśmie z 7 kwietnia 2020 r. (k. 16 akt administracyjnych), tłumacząc dlaczego czuje się zobowiązana do opieki nad babcią. Również w kolejnym oświadczeniu złożonym przed organem II instancji Z. W. nie wspomniała nic o problemach zdrowotnych. Nie ma więc podstaw do uznania, że stan jej zdrowia uniemożliwia sprawowanie opieki. Twierdzenia skarżącej na temat problemów zdrowotnych Z. W. są gołosłowne, nie zostały poparte żadnymi dokumentami, w związku z tym nie mogą wpłynąć na ocenę zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego. Poza tym skoro, jak akcentuje skarżąca, Z. W. jest ciągle aktywna zawodowo, to nie można przyjąć, że jej stan zdrowia uniemożliwia sprawowanie opieki. Mając powyższe na uwadze, zaskarżona decyzja podlegała oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a.