II SA/Wa 111/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), Asesor WSA Karolina Kisielewicz, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 listopada 2020 r. sprawy ze skargi T.W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2019 r.nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną w nią w mocy decyzję S. M. z [...] października 2019 roku o odmowie przyznania prawa do zasiłku od dnia [...] sierpnia 2019 roku. UZASADNIENIE Wojewoda M. (dalej Wojewoda/organ) decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania pani T. W. (dalej skarżąca) od decyzji Starosty M. (zwanego dalej Starosta/organ I instancji) z dnia [...] października 2019 r., o odmowie przyznania prawa do zasiłku od dnia 7 sierpnia 2019 r., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Skarżąca dnia [...] sierpnia 2019 r. została zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w M. M. jako osoba bezrobotna. Starosta M. decyzją z [...] października 2019 r. orzekł o odmowie przyznania skarżącej prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 7 sierpnia 2019 r. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że skarżąca w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji nie legitymuje się łącznym okresem 365 dni uprawniającym do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Od tej decyzji skarżąca złożyła odwołanie do Wojewody M., w którym wykazywała, że organ I instancji nie wziął pod uwagę okresów, które powinny być brane pod uwagę, aby wykazać łączny okres 365 dni uprawniający do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Wojewoda zaskarżoną decyzją z [...] listopada 2019 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wskazał, że art 71 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. 2004 nr 99 poz. 1001; dalej ustawa o promocji) określa sytuacje, w których bezrobotnemu przysługuje prawo do zasiłku i ma ono charakter bezwzględnie obowiązujący. Zdaniem organu przepis ten musi być interpretowany i stosowany w sposób ścisły, oraz nie daje administracji publicznej uprawnień do uznaniowego rozstrzygania w zakresie przedmiotowego świadczenia. Z treści art. 71 ust. 1 pkt 2 jednoznacznie wynika, że okres 365 dni uprawniający do przyznania prawa do zasiłku nie musi mieć charakteru ciągłego, dopuszcza się przerwy, ważne jest jedynie, aby zaliczane okresy występowały w czasie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania i po zsumowaniu równe były przynajmniej 365 dniom. Wskazał, że przeprowadzone postępowanie odwoławcze wykazało, że skarżąca w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w M. M., tj. w okresie od 6 lutego 2018 r. do 6 sierpnia 2019 r. nie legitymuje się okresem uprawniającym do przyznania prawa do zasiłku wynoszącym co najmniej 365 dni. Ustalił, że w okresie: - od 6 lutego 2018 r., tj. pierwszego dnia 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, do 30 czerwca 2018 r., czyli przez okres 145 dni, była zatrudniona w pełnym wymiarze czasu pracy, osiągając minimalne wynagrodzenie za pracę i okres ten został zaliczony do okresu uprawniającego do przyznania prawa do zasiłku; - od 1 lipca 2018 r. do 22 września 2018 r. oraz od 23 października 2018 r. do 25 listopada 2018 r., czyli przez okres 93 dni, pobierała zasiłek chorobowy z ubezpieczenia chorobowego, i okres ten został zaliczony do okresu uprawniającego do przyznania prawa do zasiłku; - od 26 listopada 2018 r. do 30 czerwca 2019 r. była niezdolna do pracy bez prawa do zasiłku chorobowego i nie osiągała wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, dlatego też okres ten nie został uwzględniony do okresu uprawniającego do przyznania prawa do zasiłku. Wojewoda M. wskazał, że odstąpił od wyjaśniania, co miało miejsce w okresie od 1 października 2018 r. do 22 października 2018 r., tj. czy skarżąca w okresie tym pracowała czy był to okres nieaktywności zawodowej, gdyż ewentualne doliczenie tych dni, pozostanie bez wpływu na wynik sprawy. Organ II instancji wyjaśnił, że podstawowym warunkiem, od którego spełnienia zależy nabycie zasiłku, jest udokumentowanie 365 dni w okresie 18 miesięcy przed zarejestrowaniem, uprawniających do przyznania prawa do zasiłku. Wskazał, że skarżąca legitymuje się okresem uprawniającym do przyznania prawa do zasiłku wynoszącym 238 dni, przez co nie spełnia kryteriów ustawowych. Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca, zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego co spowodowało błędne ustalenie stanu faktycznego i miało wpływ na rozstrzygnięcie. Wskazała, że nie jest prawdą, że w okresie od 26 listopada 2018 roku do dnia 27 czerwca 2019 roku nie miała prawa do zasiłku chorobowego. W tej sprawie toczyło się postępowanie sądowe przed Sądem Rejonowym w S., które zakończyło się w dniu [...] listopada 2019 roku orzeczeniem przyznającym prawo do zasiłku chorobowego. Wyrok ten jest prawomocny i podlega wykonaniu. W związku z powyższym wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o przyznanie jej prawa do zasiłku od dnia [...] sierpnia 2019 r. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko. Na posiedzenie Sądu w dniu 16 listopada 2020 r. skarżąca przesłała pismo procesowe z (data dzienna nieczytelna) listopada 2020, w którym wskazał, że organ niewłaściwie ustalił stan faktyczny i nie brał pod uwagę faktu, iż z przedłożonej przy tym piśmie procesowym decyzji ZUS z dnia [...] stycznia 2020 r. (załączona do tego pisma) wynika, że w okresie od 26 listopada 2018 r do 24 maja 2019 r. przysługiwało jej prawo do świadczenia rehabilitacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja organu z dnia [...] listopada 2019 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] października 2019 r. o odmowie przyznania prawa do zasiłku od dnia [...] sierpnia 2019 r. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej ppsa), Sąd dopatrzył się w działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Nie zostały wyjaśnione motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja nie jest wyczerpująca. Zgodnie z art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. 2004 nr 99 poz. 1001 dalej ustawa o promocji), prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75 ustawy o promocji jeżeli: 1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz 2) w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni: a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni, b) wykonywał pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą i osiągał z tego tytułu dochód w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, c) świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2, d) opłacał składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, e) wykonywał pracę w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, f) wykonywał pracę w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, będąc członkiem tej spółdzielni, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, g) opłacał składkę na Fundusz Pracy w związku z zatrudnieniem lub wykonywaniem innej pracy zarobkowej za granicą u pracodawcy zagranicznego w państwie niewymienionym w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, w wysokości 9,75% przeciętnego wynagrodzenia za każdy miesiąc zatrudnienia, h) był zatrudniony za granicą i przybył do Rzeczypospolitej Polskiej jako repatriant, i) był zatrudniony, pełnił służbę lub wykonywał inną pracę zarobkową i osiągał wynagrodzenie lub dochód, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy o promocji do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy: 1) zasadniczej służby wojskowej, przeszkolenia wojskowego, służby przygotowawczej, służby kandydackiej, kontraktowej zawodowej służby wojskowej, ćwiczeń wojskowych, okresowej służby wojskowej, terytorialnej służby wojskowej pełnionej rotacyjnie lub służby wojskowej pełnionej w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny oraz zasadniczej służby w obronie cywilnej i służby zastępczej, a także służby w charakterze funkcjonariusza, o którym mowa w ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin; 2) urlopu wychowawczego udzielonego na podstawie odrębnych przepisów; 3) pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w pkt 1, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę; 4) niewymienione w ust. 1 pkt 2, za które były opłacane składki na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy, jeżeli podstawę wymiaru składek stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę; 5) za które przyznano odszkodowanie z tytułu niezgodnego z przepisami rozwiązania przez pracodawcę stosunku pracy lub stosunku służbowego, oraz okres, za który wypłacono pracownikowi odszkodowanie z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę; 6) świadczenia usług na podstawie umowy uaktywniającej, o której mowa w art. 50 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3 (Dz.U. z 2018 r. poz. 603, z późn. zm.); 7) pobierania renty rodzinnej, w przypadku gdy nastąpił zbieg prawa do tej renty z prawem do renty z tytułu niezdolności do pracy i wybrano pobieranie renty rodzinnej; 8) sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem przez osoby, o których mowa w art. 6a ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych; 9) pobierania świadczenia pielęgnacyjnego lub specjalnego zasiłku opiekuńczego na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych, lub zasiłku dla opiekuna na podstawie przepisów o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów, jeżeli utrata prawa do nich była spowodowana śmiercią osoby, nad którą opieka była sprawowana. Artykuł 71 ust. 1 ustawy o promocji określając sytuacje, w których bezrobotnemu przysługuje prawo do zasiłku ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Musi być on interpretowany i stosowany w sposób ścisły, nie daje administracji publicznej uprawnień do uznaniowego rozstrzygania w zakresie przedmiotowego świadczenia. Mając na uwadze treść ww. przepisu wskazać należy, że warunkiem, od którego spełnienia zależy nabycie zasiłku, jest zatrudnienie przez 365 dni w okresie 18 miesięcy przed zarejestrowaniem w urzędzie pracy i osiąganie w tym czasie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Do okresu 365 dni uprawniających do przyznania zasiłku zalicza się również, zgodnie z treścią art. 71 ust. 2 pkt. 3 ustawy o promocji, okresy pobierania zasiłku chorobowego lub świadczenia rehabilitacyjnego. Przeprowadzone postępowanie odwoławcze wykazało, że skarżąca w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w M. M., tj. w okresie od 6 lutego 2018 r. do 6 sierpnia 2019 r. nie legitymowała się okresem uprawniającym do przyznania prawa do zasiłku wynoszącym co najmniej 365 dni. Takie ustalenia, na dzień orzekania, w świetle zgromadzonych dowodów, mogą być niezasadne i organ winien wyjaśnić tę sprawę. Z przedstawionego w piśmie procesowym z (data dzienna nieczytelna) listopada 2020 r. dowodu – decyzji ZUS z dnia [...] stycznia 2020 r. (załączona do tego pisma) wynika, że w okresie od 26 listopada 2018 r do 24 maja 2019 r. skarżącej przysługiwało prawo do świadczenia rehabilitacyjnego. W tym stanie rzeczy należy uznać, że nie zostało wykazane, tak jak twierdzi organ, że skarżąca w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, nie legitymuje się łącznym okresem 365 dni uprawniającym do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W tym stanie rzeczy organ ponownie rozpoznając sprawę weźmie pod uwagę wskazane wyżej ustalenia Sądu. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i c) ppsa orzekł, jak w sentencji wyroku.