II SAB/Wr 350/21
Administrative courts2022-02-25
Case number
II SAB/Wr 350/21
Court
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Judgment date
2022-02-25
Type
Postanowienie WSA we Wrocławiu
Judges
Adam Habuda
Ruling
*Umorzono postępowanie
Judgment text
SENTENCJA
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Habuda po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 lutego 2022 r. sprawy ze skargi S. K. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: I. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; II. zwrócić skarżącej kwotę 100 (słownie: sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.
UZASADNIENIE
S. K. wniosła skargę z dnia 13 kwietnia 2021 r. kierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w sprawie wszczętej jej wnioskiem o zezwolenie na pobyt czasowy.
Pismem z dnia 10 lutego 2022 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał oświadczenie o cofnięciu skargi z dnia 15 czerwca 2021 r., wniesione przez D. M. w imieniu skarżącej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Zgodnie z postanowieniami art. 161 § 1 pkt 1 powyższej ustawy sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę oświadczenie skarżącej w przedmiocie cofnięcia skargi w świetle zgromadzonych akt badanej sprawy nie nasuwa wątpliwości ani zastrzeżeń.
Mając zatem na względzie powyżej wskazane regulacje normatywne, niniejsze postępowanie wszczęte wniesieniem skargi, podlegało umorzeniu, co też orzeczono w pkt I sentencji postanowienia. O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt II sentencji postanowienia).