II SA/Ke 353/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 sierpnia 2022 r. sprawy ze sprzeciwu A. R. i D.R. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę i przebudowę oddala sprzeciw. UZASADNIENIE Decyzją z [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania D. N. od decyzji Prezydenta Miasta [...] z [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. i D. R. pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku magazynowego na działce nr 42 w [...], uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, ponieważ decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewoda wyjaśnił, że uprzednio decyzją z 20.10.2021 r. uchylił decyzję Prezydenta Miasta [...] z 24.08.2021 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą A. i D. R. pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku magazynowego na działce nr 42 w [...]. Postanowieniem z [...]organ I instancji nałożył na A. i D. R. obowiązek uzupełnienia i usunięcia nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji projektowej poprzez: - przedłożenie koncepcji obsługi komunikacyjnej wraz z analizą ruchu określającą wpływ planowanej inwestycji niedrogowej na istniejący układ drogowy, - przedłożenie informacji o ewentualnej kolizji planowanej inwestycji z istniejącymi sieciami infrastruktury technicznej. W odpowiedzi inwestorzy przedłożyli pismo autora projektu budowlanego z 24.04.2022r. i pismo MZD w [...] z 17.01.2022r. W toku postępowania prowadzonego przez organ I instancji D. N. podniosła, że projekt budowlany jest niezgodny z decyzją o warunkach zabudowy w zakresie wielkości budynku, sposób odprowadzenia wód opadowych został zaplanowany bez uwzględnienia ilości odprowadzanych wód i spadku terenu, a ponadto nie pokazano układu komunikacji wewnętrznej na działce. Decyzją z 30.03.2022 r. Prezydent Miasta [...], działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7.07.1994r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm.), zwanej dalej "ustawą", zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. i D. R. pozwolenia na rozbudowę i przebudowę budynku magazynowego na działce nr 42 w [...]. Wojewoda [...], wydając, po rozpatrzeniu odwołania D. N., opisaną na wstępie decyzję – na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. – wskazał, że nie zostały wykonane wskazania zawarte w ww. decyzji kasacyjnej z 20.10.2021 r. Po pierwsze stwierdził, że z ewidencji działalności gospodarczej inwestora wynika, iż zajmuje się wykonawstwem budowlanym oraz sprzedażą hurtową i detaliczną materiałów budowlanych w różnorodnym asortymencie, a przedmiotowa działka leży na terenie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, wyznaczonego uchwałą nr [...] Sejmiku Województwa, a więc na terenie o szczególnych walorach krajobrazowych i przyrodniczych. Tym samym określenie funkcji budynku magazynowego służącego do składowania materiałów hydraulicznych na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej jest zbyt ogólnikowe. Organ odwoławczy, wypełniając dyspozycję art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy, sprawdził zgodność projektu zagospodarowania terenu m.in. z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225), zwanego dalej "rozporządzeniem", powołując się na: - § 271 ust. 1, § 272 ust. 1, 2 rozporządzenia i wskazując, że autor projektu zagospodarowania terenu nie wyjaśnił, na jakiej podstawie przyjął usytuowanie projektowanej rozbudowy w odległości 3,50 m od granicy niezabudowanej działki za prawidłowe, zaś organ I instancji nie wyjaśnił, dlaczego usytuowanie przedmiotowej rozbudowy w odległości 3,50 m od granicy niezabudowanej działki sąsiedniej jest zgodne z tymi przepisami; - § 18 ust. 1 ww. rozporządzenia i podkreślając, że nie zaprojektowano stanowisk postojowych dla samochodów innych niż osobowe, nie wskazano stanowiska dla osoby niepełnosprawnej, brakuje też informacji, czy istniejące stanowiska postojowe zapewnią obsługę wszystkich budynków na działce; - § 8 ust. 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z dnia 25.04.2012 r. (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 1935), zwanego dalej "rozporządzeniem z 25.04.2012 r.", wskazując że w projekcie budowlanym znajduje się ogólna informacja zawierająca stwierdzenie, że planowana inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, nie spowoduje zagrożeń dla środowiska higieny i zdrowia użytkowników; brakuje natomiast informacji, czy przyjęte rozwiązania techniczne, usytuowanie budynku oraz sposób zagospodarowania terenu nie powodują uciążliwości związanej z hałasem, wibracjami, zakłóceniami elektrycznymi i promieniowaniem, zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby; - § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia podkreślając że przedłożone pismo MZD w [...] z 17.01.2022r. dotyczy decyzji z 21.11.2021 r. o warunkach zabudowy, nie zaś wydanej w analizowanej sprawie, tak więc obowiązek przedłożenia koncepcji obsługi komunikacyjnej wraz z analizą ruchu oraz określenie układu komunikacji wewnętrznej samochodów dostawczych nie został wykonany; - brak oznaczenia w analizowanym projekcie zagospodarowania terenu szerokości dojścia i dojazdu do projektowanej rozbudowy – tak więc nie wiadomo, czy spełnione są wymagania § 14 ust. 3 rozporządzenia, w projekcie brakuje informacji, czy dwa istniejące zjazdy spełniają wymagania dla zjazdów publicznych wymaganych do nieruchomości gruntowych usytuowanych poza pasem drogowym, na których prowadzona jest lub planowane jest prowadzenie działalności gospodarczej lub działalności o charakterze publicznym; - § 29 rozporządzenia, wskazując że w projekcie zagospodarowania terenu brakuje analizy, czy odprowadzenie wód opadowych z budynku o powierzchni zabudowy 479 m2 i długości 47,90 m, przy którym na całej długości zaplanowano dojścia i dojazdy, będzie się odbywać na teren własnej działki; - § 22 ust. 1 rozporządzenia, zwracając uwagę, że co prawda w projekcie budowlanym przewidziano miejsce na odpadki stałe o wym. 2,0 x 2,0 m do obsługi wszystkich budynków na działce, jednak nie zawarto informacji na temat zapewnienia odpowiedniej ilości miejsca dla pojemników służących do zbierania odpadów i możliwości ich segregacji. Organ odwoławczy, powołując się na § 11 ust. 2 pkt 6, 11 lit c i d rozporządzenia, podkreślił że materiały hydrauliczne różnią się między sobą parametrami technicznymi, takimi jak cechy fizyczne, mechaniczne, chemiczne oraz fizykochemiczne, które jednocześnie wpływają na to, do czego mogą być wykorzystywane. Ze względu na rodzaj tworzywa, z jakiego materiały zostały wykonane, wyróżnia się materiały hydrauliczne kamionkowe, betonowe, drewniane, metalowe, ceramiczne, gumowe oraz materiały z tworzyw sztucznych. Niektóre z materiałów budowlanych są zaliczane do niebezpiecznych. Poszczególne materiały wymagają różnego sposobu opakowania, składowania i transportu, niejednokrotnie przy użyciu maszyn i urządzeń. Przewóz takich materiałów powinien być właściwie przygotowany, należy wybrać odpowiedni środek transportu oraz zadbać o bezpieczeństwo ładunku. Rodzaj transportu musi być uzależniony od typu przewożonego materiału, a także jego ilości, masy oraz objętości. Należy również wziąć pod uwagę rodzaj opakowania i odległość, na którą będzie dostarczany ładunek. W transporcie materiałów budowlanych najczęściej stosowane są samochody ciężarowe - mogą to być np. ciężarówki, także z przyczepą lub naczepą, platformy niskopodwoziowe oraz samochody skrzyniowe, jak również wywrotki samochodowe do przewozu ładunków plastycznych i sypkich, a także ciągniki do transportu materiałów masowych. Tymczasem projekt budowlany nie zawiera żadnych informacji na temat typu i rodzaju magazynowanych w budynku materiałów, wyposażenia budynku magazynowego w urządzenia mechaniczne służące do rozładunku, i załadunku materiałów, rodzaju środków transportu, ich organizacji ruchu drogowego na działce nr [...], miejsc postojowych dla środków transportu, generowanego przez pojazdy hałasu i zanieczyszczeń, rodzaju wytwarzanych odpadów i ścieków związanych z funkcjonowaniem budynku magazynowego, w tym również takich, jak śmieci po sprzątaniu, wycieki z uszkodzonych opakowań, np. smarów, farb bądź lakierów. Uwzględniając powyższe organ odwoławczy stwierdził, ze bez tych dodatkowych informacji nie da się rozstrzygnąć, czy analizowany budynek magazynowy wnioskowany do rozbudowy i przebudowy, nie należy do obiektów, których działalność spowoduje przekroczenie dopuszczalnych standardów jakości środowiska, w tym ponadnormatywną emisję pyłów i gazów, wytwarzanie odpadów innych niż komunalne, wytwarzanie ścieków innych niż bytowe, zanieczyszczenie gleby i powierzchni ziemi, wytwarzanie pól elektromagnetycznych, wzmożoną emisję hałasu. W związku z obowiązkiem sprawdzenia wykonania - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2 ustawy, także sprawdzenia projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu (lub jego sprawdzenia) zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy, w ocenie Wojewody [...], sprawdzający projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany część architektoniczna przekroczył zakres posiadanych uprawnień budowlanych. Ze znajdujących się w projekcie budowlanym stwierdzeń przygotowania zawodowego do pełnienia samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie wynika, że autor projektu budowlanego – część architektoniczna uzyskał uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej i konstrukcyjno-budowlanej na podstawie § 2 ust. 2 pkt 1 i pkt 2, § 13 ust. 1 pkt 1 pkt 2, § 6 ust. 2 i ust. 3, § 5 ust. 1 pkt 2, § 7 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20.02.1975 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz.U. nr 8, poz. 46), do sporządzania w budownictwie osób fizycznych projektów w zakresie rozwiązań architektonicznych i konstrukcyjno-budowlanych obiektów budowlanych z wyłączeniem konstrukcji fundamentów głębokich i trudniejszych konstrukcji statycznie niewyznaczalnych oraz sporządzania w budownictwie osób fizycznych projektów w zakresie rozwiązań architektonicznych budynków inwentarskich i gospodarczych, adaptacji projektów typowych i powtarzalnych innych budynków oraz sporządzania planów zagospodarowania związanych z realizacją tych budynków. Stosownie do § 2 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 tego ostatniego rozporządzenia, osoby posiadające średnie wykształcenie techniczne mogą wykonywać samodzielną funkcję projektanta w budownictwie jedynie w specjalności techniczno-budowlanej zgodnej z posiadanym wykształceniem technicznym wyłącznie w budownictwie osób fizycznych. W wyniku zmian wprowadzonych rozporządzeniem Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 18.07.1991 r. w § 6 ust. 4 (który zmienił numerację na ust. 3) rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20.02.1975 r. wyrazy "w budownictwie osób fizycznych" zastąpiono wyrazami "w budownictwie jednorodzinnym, zagrodowym oraz innych budynków o kubaturze do 1000 m3" - § 1 pkt 4 lit. d, e rozporządzenia zmieniającego. Tym samym sprawdzający projekt budowlany – część architektoniczna może wykonywać samodzielnie funkcję projektanta i sprawdzającego w specjalności architektonicznej w budownictwie jednorodzinnym, zagrodowym oraz innych budynków o kubaturze do 1000 m3, natomiast opracowany projekt budowlany dotyczy budynku magazynowego o kubaturze 2090,74 m3. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że projekt budowlany, część architektoniczna został sprawdzony przez osobę nieposiadającą wymaganych uprawnień. Nie może być bowiem tak, aby sprawdzający miał mniejszy zakres uprawnień niż autor projektu. Tym niemniej, organem właściwym w sprawie interpretacji zakresu uprawnień budowlanych jest właściwa izba samorządu zawodowego, więc można skonsultować powyższe stanowisko z tym organem. Ponadto w aktach sprawy brakuje zaświadczeń projektantów i sprawdzających aktualnych na dzień dokonywania zmian w projekcie budowlanym. Sprzeciw od ww. decyzji skierowali do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach A. i D. R., podnosząc zarzuty naruszenia prawa poprzez błędy w ustaleniach faktycznych, błędną wykładnię przepisów oraz niewłaściwe zastosowanie przepisów w rozstrzygnięciu, które nie pasują do stanu faktycznego. W uzasadnieniu skarżący stwierdzili, że wykonali obowiązki wynikające z ww. postanowienia z dnia 24.11.2021 r., negując zasadność stwierdzeń organu odwoławczego co do: - zakwestionowania usytuowania przedmiotowej rozbudowy w odległości 3,50 m od niezabudowanej działki nr [...], która jest w rzeczywistości zabudowana, - zakwestionowania ilości miejsc postojowych, podkreślając że w budynku nie przewiduje się przebywania osób niepełnosprawnych, a przedmiotowa rozbudowa jest kontynuacją istniejącego budynku magazynowego, zatem nie przewiduje się urządzania dodatkowych miejsc postojowych, - zarzucenia braku informacji w projekcie budowlanym dotyczących uciążliwości związanych z hałasem, wibracjami, zakłóceniami elektrycznymi i promieniowaniem, zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby, co jednak znalazło odzwierciedlenie w projekcie, - braku uznania pisma MZD w [...] z 17.01.2022 r. za wystarczające do wyjaśnienia kwestii obsługi komunikacyjnej, - braku uznania za wystarczające stwierdzenia, że wody opadowe będą odprowadzane poprzez system rynien i rur spustowych, a następnie rozprowadzane powierzchniowo na obszarach zielonych na działce inwestora, podczas gdy dokumentacja projektowa przewiduje rozwiązanie tej kwestii, - uznania, że nie przeanalizowano wielkości miejsca na odpady stałe, w sytuacji gdy ilość odpadów komunalnych nie ulegnie zwiększeniu, - zarzutów dotyczących uciążliwości generowanych przez działalność prowadzoną w budynku, które to zarzuty nie dotyczą przedmiotowego budynku magazynowego i nie znajdują odzwierciedlenia w rzeczywistości, - stwierdzenia, że sprawdzający przekroczył zakres posiadanych uprawnień budowlanych, podczas gdy sprawdzenie przedłożonego projektu budowlanego nie jest wymagane. Zdaniem skarżących organ odwoławczy w decyzji z dnia 22.06.2022 r. podważa własną interpretację przepisów, podając zupełnie inne przepisy niż te, na które powoływał się w decyzji z dnia 20.10.2021 r. Organ odwoławczy dopiero sprawdzając projekt po raz drugi dopatrzył się nieprawidłowości, podczas gdy dokumentacja projektowa nie uległa zmianie. Mając na uwadze powyższe wnoszący sprzeciw wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na sprzeciw organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 1 § 1-2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która zgodnie z art. 1 p.p.s.a., odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a., sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 151a § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 K.p.a. Rozpoznając sprzeciw sąd ocenia więc jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a., co wprost wynika z art. 64e p.p.s.a. W przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151a § 2 p.p.s.a.). Kontrola prawidłowości zaskarżonej decyzji w ramach rozpoznania sprzeciwu oznacza zatem konieczność dokonania oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ II instancji w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasatoryjnej, czy też bezpodstawnie uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Podstawowym obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na decyzję kasacyjną będzie więc przede wszystkim ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 K.p.a., a więc odstąpienia od zasady ogólnej ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Dokonując kontroli decyzji kasacyjnej sąd nie jest natomiast władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, skoro na skutek uchylenia decyzji organu I instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem. Kognicja sądu administracyjnego przy rozpoznawaniu sprzeciwu – inaczej niż w przypadku skargi na decyzję wydaną na innej podstawie prawnej niż art. 138 § 2 K.p.a. – jest bowiem ograniczona wyłącznie do badania przesłanek zastosowania tego właśnie przepisu. W świetle art. 64e p.p.s.a. rozważanie innych kwestii jest w omawianym trybie niedopuszczalne. Sprzeciw nie jest środkiem prawnym służącym kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji ani prawidłowości zastosowania przez organ drugiej instancji przepisów prawa procesowego niezwiązanych z podstawami kasatoryjnymi. Sprzeciw jest kierowany przeciwko uchyleniu decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania. Kontrola dokonywana przez sąd administracyjny w ramach tego środka ma charakter formalny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9.05.2017 r., sygn. akt II OSK 2219/15, wyrok WSA w Krakowie z dnia 27.07.2018 r., sygn. II SA/Kr 743/18, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 27.07.2018 r., sygn. II SA/Gd 393/18). Zgodnie z art. 138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy uwzględnić przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Organ odwoławczy może zatem wydać decyzję kasacyjną, gdy organ I instancji przy rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego lub naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ II instancji. Kasatoryjne rozstrzygnięcie może zapaść wyłącznie w sytuacji, gdy wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego nie da się wyeliminować w trybie art. 136 K.p.a. Konieczność natomiast uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego, przez przeprowadzenie określonego dowodu, mieści się w kompetencjach organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania, wyłączając dopuszczalność decyzji kasacyjnej. Organ odwoławczy ma bowiem obowiązek nie tylko dokonać kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia organu I instancji, ale co do zasady ma również rozpatrzyć całość sprawy i orzec merytorycznie. Na organie odwoławczym ciążą przy tym te same co na organie I instancji obowiązki w zakresie wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zgromadzenia pełnego materiału dowodowego (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.). Podkreślenia wymaga, że zgodnie z tym, co wyżej podniesiono, kontrola sądu administracyjnego w sprawie ze sprzeciwu na decyzję kasacyjną ograniczona jest do badania kwestii prawnoproceduralnych związanych z istnieniem bądź nieistnieniem w rozpatrywanej sprawie przesłanek do uchylenia przez organ odwoławczy decyzji pierwszoinstancyjnej i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania (art. 64e p.p.s.a.). W tym zakresie nie są badane kwestie związane z innymi zagadnieniami natury pozaprocesowej, łączącymi się z oceną legalności wydanego w postępowaniu administracyjnym aktu. Sąd, rozpoznając taką sprawę, nie może bowiem weryfikować tego, czy organ II instancji trafnie zidentyfikował okoliczności istotne dla sprawy, gdyż w ten sposób wkroczyłby w materię z zakresu prawa materialnego, to jest w proces odkodowania z treści przepisu prawa materialnego hipotezy normy w nim zawartej uzasadniającej jego zastosowanie. Dokonując zaś tego rodzaju ocen bez udziału innych niż autor sprzeciwu stron postępowania oraz przy wyłączeniu instancyjnej kontroli sądowej w przypadku uwzględnienia sprzeciwu (na takie orzeczenie nie przysługuje skarga kasacyjna) mogłoby dojść do naruszenia konstytucyjnie chronionych uprawnień obywateli. Tego rodzaju ocen mających wpływ na prawa i obowiązki obywateli sąd administracyjny dokonywać może jedynie w postępowaniu ze skargi na decyzję ostateczną kończącą postępowanie w sprawie, w którym zagwarantowane jest prawo do sądu wszystkich stron postępowania administracyjnego oraz pełna dwuinstancyjność postępowania sądowego (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 10 maja 2018 r. o sygn. akt II SA/Po 1152/17). W rozpatrywanym przypadku prawidłowość decyzji Prezydenta Miasta [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla A. R. i D. R. była analizowana przez organ odwoławczy już po raz drugi. Uprzednio bowiem decyzją z dnia 20.10.2021 r. Wojewoda [...] uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując na brak w projekcie budowlanym: - koncepcji obsługi komunikacyjnej wraz z analizą ruchu, określającą wpływ planowanej inwestycji niedrogowej na istniejący układ drogowy (pkt 6 decyzji o warunkach zabudowy, str. 9 decyzji SKO w [...]), - informacji o ewentualnej kolizji planowanej inwestycji z istniejącymi sieciami infrastruktury technicznej (pkt 6 decyzji o warunkach zabudowy). Jeśli chodzi o drugą ze wskazanych kwestii, została ona wyjaśniona w przedłożonym przez inwestora piśmie projektanta z dnia 24.01.2022 r., choć – jak słusznie zauważył organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji – brak jest aktualnego na ten dzień zaświadczenia projektanta o przysługujących mu uprawnieniach (na str. 7 projektu znajduje się zaświadczenie ważne do dnia 31.12.2021 r.). Z kolei w punkcie 6 ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta [...] o warunkach zabudowy z dnia 12.11.2020 r. zawarto zapis, zgodnie z którym "przed złożeniem wniosku o pozwolenie na budowę Inwestor jest zobowiązany opracować koncepcję obsługi komunikacyjnej wraz z analizą ruchu, określającą wpływ planowanej inwestycji na istniejący układ drogowy. W przypadku gdy realizowana inwestycja spowoduje konieczność budowy lub przebudowy układu komunikacyjnego, Inwestor inwestycji nie drogowej zostanie zobowiązany w umowie zawartej z Zarządcą drogi do budowy/przebudowy układu drogowego zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o drogach publicznych". W decyzji kasatoryjnej z dnia 20.10.2021 r. Wojewoda [...] nawiązał wprost do tego obowiązku, wynikającego z decyzji o warunkach zabudowy, pismo MZD w [...] z dnia 20.05.2021 r. było bowiem – jak podniósł – w tym zakresie niejasne i nie rozwiązywało kwestii oceny wpływu przedmiotowej inwestycji na istniejący układ drogowy. Aktualnie MZD w piśmie z dnia 17.01.2022 r. przedłożonym przez inwestorów wskazał, że po przeanalizowaniu przesłanych materiałów, tj. projektu zagospodarowania terenu wraz z informacjami zawartymi w piśmie dotyczącymi wielkości i rodzaju planowej obsługi komunikacyjnej, odstępuje od warunku wykonania koncepcji obsługi komunikacyjnej wraz z analizą ruchu zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Otóż treść tego pisma MZD pozostaje nie do końca jasna w kontekście obowiązku nałożonego w omawianym zakresie na inwestorów w przytoczonym wyżej punkcie 6 decyzji o warunkach zabudowy. Trudno bowiem powiedzieć czy jego treść przesądza o tym, że realizowana inwestycja nie spowoduje konieczności budowy lub przebudowy układu komunikacyjnego, a jeśli tak to na jakiej podstawie, skoro – jak można by wnosić na podstawie decyzji o warunkach zabudowy – podstawą do ustaleń w tym zakresie miała być właśnie opracowana przez inwestora koncepcja obsługi komunikacyjnej wraz z analizą ruchu. Jeśli zaś MZD uznał w tym zakresie za wystarczającą dotychczas udostępnioną mu dokumentację, tj. "projekt zagospodarowania terenu wraz z informacjami zawartymi w piśmie dotyczącymi wielkości i rodzaju planowej obsługi komunikacyjnej", to po pierwsze w piśmie nie wskazano żadnych powodów takiego stanu rzeczy, a po drugie nie wynika z niego w jaki sposób owo odstąpienie od obowiązku warunku wykonania koncepcji obsługi komunikacyjnej i analizy ruchu ma się do oceny wpływu przedmiotowej inwestycji na istniejący układ drogowy. Organ I instancji nie wyjaśnił powyższych kwestii, nie dokonał jakiejkolwiek oceny – lakonicznego w swej treści – pisma MZD z dnia 17.01.2022 r. w kontekście punktu 6 decyzji o warunkach zabudowy. Z tych powodów ponowne uchylenie decyzji organu I instancji w omawianym zakresie należy uznać za prawidłowe. Niezależnie od powyższego, w zaskarżonej sprzeciwem decyzji Wojewoda [...] wskazał ponadto szereg innych uchybień powodujących konieczność zastosowania w tym przypadku dyspozycji art. 138 § 2 K.p.a. Nie można w tej sytuacji podzielić zarzutu wnoszących sprzeciw w zakresie tego, że przy okazji pierwszego uchylenia decyzji organu I instancji Wojewoda – przy niezmienionych ustaleniach projektu – nie poczynił tych zastrzeżeń. Jakkolwiek tego rodzaju działanie w sposób oczywisty nie służy szybkości postępowania, a nawet może stanowić o naruszeniu zasady zaufania do organu władzy publicznej, to jednak uznanie, że aktualnie wskazane powody uchylenia decyzji są uzasadnione, musi powodować ocenę zaskarżonej decyzji jako prawidłowej, zmierzającej do pełnego wyjaśnienia sprawy i wydania właściwego rozstrzygnięcia kończącego postępowanie. W kontekście omawianych tu uchybień trzeba w pierwszej kolejności poczynić pewną uwagę ogólną, związaną z podnoszonym przez autorów sprzeciwu charakterem projektowanej inwestycji. Reagując na szereg wskazanych przez Wojewodę uchybień w procedowaniu przez organ I instancji akcentowali oni bowiem, że planowana rozbudowa budynku magazynowego nie zmienia zakresu prowadzonej działalności czy funkcji budynku a służy jedynie "przeorganizowaniu składania materiałów i co za tym idzie usprawnieniu pracy". Słusznie jednak zwrócił uwagę organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, że – jak wynika z projektu budowlanego – budynek magazynowy przed rozbudową miał kubaturę 999,3 m³, a po rozbudowie jego kubatura wyniesie 2090,7 m³, zaś powierzchnia zabudowy z 200 m² zwiększy się do 439,67 m². Tak istotne zwiększenie kubatury i powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, w powiązaniu z rodzajem prowadzonej działalności i związanej z rozbudową możliwości jej rozwinięcia, implikowało samo w sobie konieczność poczynienia dokładnych ustaleń czy to w przedmiocie właściwej liczby stanowisk postojowych, odpowiedniej ilości miejsca dla pojemników służących do zbierania odpadów i możliwości ich segregacji, zagospodarowania wód opadowych, czy wpływu na otoczenie i środowisko. W ocenie Sądu prawidłowe są zatem wytyczne organu odwoławczego w tym zakresie. Przykładowo, jak zasadnie podniósł Wojewoda, przy tak istotnej zmianie powierzchni budynku w stosunku do powierzchni działki, zgodnie z projektem zagospodarowania terenu od strony działki nr 41/2 pozostawiono pas terenów zielonych o szerokości 0,5 m, a od strony działki nr [...] o szerokości ok. 3 m, projektując dodatkowo skarpę na długości budynku ze spadkiem w kierunku działki nr [...]. To wszystko powoduje, że uzasadnione jest przeanalizowanie odprowadzenia wód opadowych w kontekście cyt. przez autorów sprzeciwu twierdzenia projektanta o tym, że "wody opadowe będą odprowadzane poprzez rynien i rur spustowych, a następnie rozprowadzane powierzchniowo na obszarach zielonych działce inwestora". Podobna uwaga dotyczy miejsca na składowanie odpadów, które pozostało niezmienione, czy ilości oraz rodzaju miejsc postojowych (uwzględniając rodzaj prowadzonej działalności i fakt rozbudowy budynku). Należy choćby zauważyć, że w obiekcie zaprojektowano wejście w poziomie podjazdu utwardzonego, które umożliwia dostęp dla osób niepełnosprawnych (str. 6 projektu). Zasadne są także uwagi organu w zakresie wymogów określonych w § 11 ust. 2 pkt 6 i pkt 11 lit. c i d rozporządzenia z 25.04.2012r., a nadto trafnie w zaskarżonej decyzji zwrócono uwagę, że w projekcie zagospodarowania terenu brak jest oznaczenia szerokości dojścia i dojazdu do projektowanej rozbudowy, a w konsekwencji nie wiadomo, czy spełnione są wymagania § 14 ust. 3 rozporządzenia. Ponadto w projekcie nie zawarto informacji co do charakteru istniejących zjazdów – w kontekście § 76a i nast. rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 124 ze zm.). Zgodzić się należy również ze stanowiskiem Wojewody w kwestii braku wyjaśnienia przez projektanta, a w konsekwencji przez organ I instancji, przyjęcia, że projektowana rozbudowa będzie usytuowana w odległości 3,5 m od granicy działki – w kontekście § 271 ust. 1 i § 272 ust. 1 i 2 rozporządzenia. Podobnie słuszne są wywody organu w kontekście po pierwsze – o czym już wspomniano – braku wykazania aktualnych uprawnień projektanta, a po drugie niewyjaśnienia kwestii uprawnień osoby sprawdzającej projekt budowlany. Nie można bowiem zgodzić się z zarzutami skargi odnośnie tego, że prosta konstrukcja obiektu będącego przedmiotem projektu nie wymaga sprawdzenia tegoż projektu. Z pewnością nie zachodzi w tym przypadku wyjątek, o jakim mowa w art. 20 ust. 3 pkt 2 ustawy, zgodnie z którym obowiązek sprawdzenia nie dotyczy projektów obiektów budowlanych o prostej konstrukcji, jak: budynki mieszkalne jednorodzinne, niewielkie obiekty gospodarcze, inwentarskie i składowe. Mając na uwadze wspomniane wyżej gabaryty budynku nie można tu mówić o niewielkim obiekcie gospodarczym czy składowym. Trzeba poza tym podkreślić, że przecież w analizowanym przypadku sam projektant uznał, iż sporządzony projekt wymaga sprawdzenia. Konkludując, w ocenie Sądu liczba i rodzaj stwierdzonych przez Wojewodę uchybień w postępowaniu przeprowadzonym przez organ I instancji uzasadniały w tym przypadku wydanie decyzji kasatoryjnej na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Przeprowadzenie uzupełniającego postępowania wyjaśniającego przez organ II instancji naruszałoby bowiem zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 K.p.a.). Skoro zatem podniesione w sprzeciwie zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a.